ಆನ್ಲೈನ್ ಹಂಗಾಮ (ಹರಟೆ / ಲಘು ಹಾಸ್ಯ – ಗುಬ್ಬಣ್ಣ)



ಆನ್ಲೈನ್ ಹಂಗಾಮ (ಹರಟೆ / ಲಘು ಹಾಸ್ಯ – ಗುಬ್ಬಣ್ಣ)

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸುಡುಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಬೋರಾಯ್ತೆಂದು ಬೋರಲಾಗಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.. ಇನ್ನೇನು ತುಸು ಮಂಪರು ಹತ್ತಿತೆನ್ನುವಾಗ ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್ಲು ಸದ್ದಾಗಿ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು.. ಮನದಲ್ಲಿ ಶಪಿಸುತ್ತಲೆ ಎದ್ದು ಬಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದರೆ ಹಾಳಾದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮುಖ!

‘ಬೇಡ ಅನ್ನೊ ಹೊತ್ತಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ತಲೆ ತಿಂತಿಯ.. ಒಂದು ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ಬರೋಕೇನಾಗಿತ್ತು ದಾಢಿ? ‘ ಭಾನುವಾರದ ಸುಖನಿದ್ದೆ ಲಾಸಾದ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ನುಡಿದೆ..

‘ಸಾರ್.. ಸುಮ್ಸುಮ್ನೆ ಬೈಬೇಡಿ.. ಒಂದು ಗಂಟೆಯಿಂದ ಮೂರು ಸಾರಿ ಪೋನಾಯಿಸಿದೆ.. ನೀವು ಎತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ..’ ಎಂದ. ನಾನು ಪೋನತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದರೆ ಮೂರು ಮಿಸ್ಡ್ ಕಾಲ್ಸ್.. ಸೈಲೆಂಟ್ ಮೋಡಿನಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲ..!

‘ಏನಾದ್ರು ಸಂಡೇ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬರಬಾರ್ದು ಅಂಥ ಗೊತ್ತಿಲ್ವ..ಒಳ್ಳೆ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿತ್ತು.. ಎಲ್ಲ ಹಾಳ್ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟೆ..’ ಗೊಣಗಿಗೊಂಡೆ. ಬಾಗಿಲಿಗಡ್ಡ ನಿಂತಿದ್ದವನನ್ನು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡೆ ಒಳಬಂದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..

‘ಸಾರ್.. ಹೇಳಿ ಬರೊ ಕಾಲ ಎಲ್ಲಾ ಆಗೋಯ್ತು ಸಾರ್.. ಈಗೇನಿದ್ರು ಕರೋನಾ ಸ್ಟೈಲ್.. ಹೋದ್ಯಾ ಪಿಶಾಚಿ ಅಂದ್ರೆ ಬಂದೇ ನೋಡು ಗವಾಕ್ಷೀಲಿ ಅನ್ನೊ ಡೆಲ್ಟಾ, ಓಮಿಕ್ರಾನ್ ಸ್ಟೈಲೇ ಇನ್ಮುಂದೆ..’ ಎಂದು ತಟ್ಟನೆ ವಿಷಯವನ್ನ ಸೀರಿಯಸ್ ಟಾಪಿಕ್ಕಿಗೆ ತಂದುಬಿಟ್ಟ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಮತ್ತೆ ಓಮಿಕ್ರಾನ್ ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಸುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮನಸು, ತಟ್ಟನೆ ಮಂಪರಿಂದಾಚೆ ಬಂದು ಸೀರಿಯಸ್ ವಿಚಾರವಾದಿಯ ಪೋಸ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕೂತುಬಿಟ್ಟಿತು.. ಅದೇ ಲಹರಿಯಲ್ಲಿ ಗಹನವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ ಕೇಳಿದೆ..

‘ಏನೋ ಇದು ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..? ವರ್ಷದ ಮೇಲೆ ವರ್ಷ ಕಳೆದ್ರು ಈ ಕರೋನಾ ಗಲಾಟೆ ಕಮ್ಮೀನೆ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ವಲ್ಲೊ..?’ ಅಂದೆ..

‘ಹೌದು.. ಈ ಟ್ರೆಂಡ್ ನೋಡಿದ್ರೆ ಇದೇನು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲೊ ಹಾಗು ಕಾಣ್ತಿಲ್ಲ.. ಒಂದು ಮುಗಿದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬರ್ತಾನೆ ಇರುತ್ತೆ – ಓಮಿಕ್ರಾನ್ ಆದ್ಮೇಲೆ ಸಾಲ್ಮನ್-ಕ್ರಾನು, ಶಾಲುಕ್-ಕ್ರಾನ್, ಆಕ್ಷೀ-ಕ್ರಾನ್, ದೇವಾ-ಕ್ರಾನ್ – ಅಂಥ ಏನಾದರು ಒಂದು ಬರ್ತಾ ಇರ್ತವೆ ಸಾರ್..’

‘ಮತ್ತೆ ಮುಂದೆ ಲೈಫ್ ಎಂಗೋ ?’

‘ಎಂಗೋ ಏನ್ ಸಾರ್? ಎಲ್ಲಾ ಆನ್ಲೈನ್ ಸಾರ್ , ಆನ್ಲೈನ್..! ನೋಡ್ತಾ ಇದೀರಲ್ಲ ? ಸ್ಕೂಲುಗಳೆಲ್ಲ ಆನ್ಲೈನ್ ಓಡ್ತಾ ಇವೆ.. ವರ್ಕ್ ಫ್ರಮ್ ಹೋಂ ಶುರುವಾಗಿದೆ, ಪುಡ್ ಆರ್ಡರಿಂಗ್ ಆನ್ಲೈನು, ಶಾಪಿಂಗು ಆನ್ಲೈನು, ತಳ್ಳೊ ಗಾಡಿ ತರಕಾರಿ ತಕ್ಕೊಂಡ್ರು ಪೇಮೆಂಟ್ ಆನ್ಲೈನು.. ಸುಮ್ನೆ ವೈರಸ್ಸು ವೈರಸ್ಸು ಅಂಥ ಕೂರದೆ ಜೀವನ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿಸ್ತಾ ಇರಬೇಕು ಸಾರ್.. ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಆನ್ಲೈನ್ ಆಗ್ಬೇಕು ಸಾರ್ ಇನ್ಮುಂದೆ..’ ಅಂಥ ಲೆಕ್ಚರ್ ಶುರು ಮಾಡಿದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಹೀಗೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದು ನಾನ್ಸ್ಟಾಪ್ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ಅಂಥ ಗೊತ್ತಿತ್ತಾಗಿ, ನಡುವಲ್ಲೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದೆ….

‘ಲೋ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಅದೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರೋದೆ ಕಣೊ… ಹಾಗಂತ ಎಲ್ಲಾರು ಏನು ಆನ್ಲೈನಲ್ಲೆ ಕೊಳ್ತಾ ಇದಾರಾ? ಇನ್ನು ಮುಕ್ಕಾಲು ಪಾಲು ಮಾಮೂಲಿನಂಗೆ ಕೊಳ್ತಾ ಇಲ್ವಾ? ಅದೂ ಇರುತ್ತೆ, ಇದೂ ಇರುತ್ತೆ..’ ಅಂದೆ..ನನಗೆ ಆನ್ಲೈನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಡ್ ಬಳಸಿ ವ್ಯಾವಹಾರ ಅಂದ್ರೆ ಇನ್ನೂ ಬಹಳ ಭಯವೆ..!

ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ನನ್ನತ್ತ ಕನಿಕರದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತ.. ’ಸಾರ್.. ನಿಮ್ಮನ್ನ ನೋಡಿದ್ರೆ ಪಾಪ ಅನ್ಸುತ್ತೆ..’ ಅಂದ

‘ಯಾಕೊ..?’

‘ಅಲ್ಲಾ ಸಾರ್.. ನಿಮಗಿನ್ನು ಬಿಜಿನೆಸ್ ಪ್ರಪಂಚದ ಸೀಕ್ರೇಟ್ ಅರ್ಥಾನೆ ಆಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಸಾರ್? ‘

‘ಅಂದ್ರೆ?’

‘ಈ ಗವರ್ಮೆಂಟುಗಳಿಗೆ, ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಯಾವುದಿದ್ರೆ ಸುಲಭಾ ಸಾರ್? ಡಿಜಿಟಲ್ ಆನ್ಲೈನೊ, ಆಫ್ ಲೈನೋ?’ ನನಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯ ಮಾಡಿಸುವಂತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..

‘ಅದೇನು ಸೀಕ್ರೇಟ್ಟೆ? ಎಲ್ಲಾ ಡಿಜಿಟಲ್ ಆನ್ಲೈನಿದ್ರೆ ಅವರಿಗು ಸುಲಭ.. ಎಲ್ಲಾ ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿರುತ್ತೆ.. ಸ್ಪೀಡಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತೆ.. ತಪ್ಪುಗಳು ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತೆ.. ಅವರ ಸಿಸ್ಟಂ ಎಲ್ಲಾ ಬದಾಲಾಯಿಸಬೇಕಾದ್ರೆ ಟೈಮು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾದ್ರು ಅವರು ಎಲ್ಲರಿಗು ಆನ್ಲೈನೇ ಬೇಕು.. ‘

‘ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಸಾರ್.. ಎಲ್ಲಾ ಕಂಪನಿಗಳು, ದೇಶಗಳು ಡಿಜಿಟಲ್ ಡಿಜಿಟಲ್ ಅಂಥ ಕೋಟಿಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಇನ್ವೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿವೆ, ಮಾಡ್ತಾ ಇವೆ.. ಅಂದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಬಂಡವಾಳ ವಾಪಸು ಬರಬೇಕಾದ್ರೆ ಜಾಸ್ತಿ ಜಾಸ್ತಿ ಜನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಆಗಬೇಕು, ಆನ್ಲೈನ್ ವ್ಯವಹಾರನೇ ಮಾಡಬೇಕು.. ಅದನ್ನ ಪ್ರಮೋಟ್ ಮಾಡೋಕೆ ಆನ್ಲೈನ್ ಲಿ ಡಿಸ್ಕೌಂಟು , ಕನ್ಸಿಶನ್ ಅಂಥ ಅಟ್ರಾಕ್ಷನ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಆನ್ಲೈನ್ ಬೆಲೆ ಕಮ್ಮಿ ಇರೋ ಹಾಗೆ ನೋಡ್ಕೋಬೇಕು..’

‘ಅದು ನಿಜವೆ..’

‘ಆದರೆ ಅವರು ಹಳೆ ಸಿಸ್ಟಂನೂ ಇಟ್ಕೊಂಡು, ಹೊಸ ಡಿಜಿಟಲ್ ಬಂಡವಾಳನು ಹಾಕಿ ನಿಭಾಯಿಸ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಅವರ ಖರ್ಚು ಡಬ್ಬಲ್ ಆಗುತ್ತೆ.. ಆಗ ಅವರು ಆನ್ಲೈನಲ್ಲು ಸಹ ಕಮ್ಮಿ ರೇಟಲ್ಲಿ ಮಾರೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ..’

‘ಹೌದಲ್ವಾ..?’

‘ಅದಕ್ಕೆ ಇರೋ ಒಂದೇ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಅಂದ್ರೆ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಜನರನ್ನ ಆನ್ಲೈನ್ ಮಾಡಬೇಕು.. ಆಗ ಹಳೆ ತರ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಮಾಡೋರು ಕಮ್ಮಿ ಆಗ್ತಾರೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಹಳೆ ಸಿಸ್ಟಂಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಲ್ಲಿಸಿಯೊ, ತುಂಡು ಮಾಡಿಯೊ ಆನ್ಲೈನ್ ಕಡೆ ನಡೆಯೊ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಆಗ ಡಬ್ಬಲ್ ಖರ್ಚುಗಳು ಇರೋದಿಲ್ಲ.. ಒಂದು ಪಕ್ಷ ಇದ್ದರು ಹೊರೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತೆ.. ಹೌದೊ? ಅಲ್ವೊ?’

‘ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಎಲ್ಲಾ ಆನ್ಲೈನಾಗುತ್ತೊ, ಅಷ್ಟು ಅವರಿಗೆ ಒಳ್ಳೇದು ಅಂತಾಯ್ತು.. ಅಲ್ವಾ?‘

‘ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ ಸಾರ್..? ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಡಿಜಿಟಲ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂಥ ಕಂಪನಿಗಳು, ಗರ್ವರ್ಮೆಂಟು ಎಲ್ಲಾರು ಒದ್ದಾಡ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ.. ಬೇರೆದೆಲ್ಲ ಅವರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅವರ ಹತೋಟಿಲೆ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡ್ಬೋದು – ಒಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು..’

‘ಯಾವುದದು?’

‘ಅವರು ಏನೇ ಮಾಡಿದ್ರು ಜನರ ಮೈಂಡ್ ಸೆಟ್ ಬದಲಾಯಿಸೋಕೆ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ, ಬೇಗದಲ್ಲಿ ಆಗೋದಿಲ್ಲ.. ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಲೆ ಆಗುತ್ತೆ .. ಪರಿವರ್ತನೆ ಆಗೋ ತನಕ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ಬೇಕು.. ಅಲ್ಲಿ ತನಕ ಡಬ್ಬಲ್ ಖರ್ಚ್ ತಾಳ್ಕೋಬೇಕು.. ಕಾಂಪಿಟೇಶನ್ ಅದೂ ಇದು ಅಂಥ ಮೊದಲೆ ನೂರೆಂಟು ತಲೆನೋವಿನ ಜೊತೆ ಇದು ಸೇರ್ಕೊಂಡ್ರೆ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡೋದೆ ಕಷ್ಟ ಅನ್ನೋ ತರ ಆಗೋಗ್ಬಿಡುತ್ತೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರೆಲ್ಲರು ಆನ್ಲೈನ್ ವ್ಯವಹಾರನ ಪುಶ್ ಮಾಡೋಕೆ ನೋಡ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಡಿಜಿಟಲೈಸೇಶನ್ ಡಿಜಿಟಲೈಸೇಶನ್ ಅಂಥ ಬಡ್ಕೋಳೋದು..’

ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಟ್ಯೂಬ್ ಲೈಟ್ ತಲೆಗೇನೊ ತಟ್ಟನೆ ಹೊಳೆದಂತಾಯ್ತು..’ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..?’

‘ಏನ್ಸಾರ್..?’

‘ನೀನು ಹೇಳೋದು ಕೇಳಿದ್ರೆ ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಮಾಡೋದೆ ಆನ್ಲೈನ್ ಬಿಜಿನೆಸ್ ಹೆಚ್ಚಿಸೋಕೆ ಅನ್ನೊ ಅನುಮಾನ ಬರುತ್ತಲ್ಲೊ..?’

‘ಇರಬಹುದು ಸಾರ್..ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಆದಾಗ ತಾನೆ ಜನಗಳ ಸಹನೆ ಟೆಸ್ಟ್ ಆಗೀದು? ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಆಗ ತಾನೆ ಜನ ಆನ್ಲೈನ್ ಕಡೆ ಟ್ರೈ ಮಾಡೋಕೆ ಮನಸು ಮಾಡೋದು?’ ಎನ್ನುತ್ತ ನನ್ನ ಅನುಮಾನದ ಮೇಲೊಂದು ಅಡ್ಡಗೋಡೆ ದೀಪದ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..

‘ನಿಜವೊ ಸುಳ್ಳೊ – ಲಾಕ್ಡೌನಲ್ಲಿ ಆನ್ಲೈನು ಸ್ಪೀಡನ್ನ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡ್ಕೋಬೋದು ಅಂಥ ಗೊತ್ತಾದ್ಮೇಲೆ, ಅದನ್ನೆ ಯಾಕೆ ಸ್ಟ್ರಾಟೆಜಿ ತರ ಬಳಸಿರಬಾರದು ಅಂತಿನಿ..?!’ ಎಂದು ನನ್ನ ತರ್ಕವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಯ ಪೋಸ್ ಕೊಟ್ಟಾಗ, ನನ್ನತ್ತ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕನಿಕರದ ದೃಷ್ಟಿ ಬೀರಿದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..

‘ನೀವು ತುಂಬಾ ನೈವು.. ಅಲ್ಲಾ ಸಾರ್, ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಕರೋನಾ ಎಲ್ಲಾ ಇಲ್ದೆ ಇದ್ದಿದ್ರೆ, ಡಿಜಿಟಲ್ಲು ಆನ್ಲೈನು ಅವೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗತ ಆಗಬೇಕಾಗಿದ್ರೆ ಅಂದಾಜು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಆಗ್ತಿತ್ತು..?’

‘ಇಷ್ಟೆ ಅಂಥ ಹೇಳೋದು ಕಷ್ಟ.. ಆದರೆ ಖಂಡಿತ ಅದೊಂದು ಐವತ್ತೋ ನೂರೊ ವರ್ಷದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟು..!’

‘ಅಲ್ವಾ..? ಈಗೇನಾಯ್ತು ನೋಡಿ.. ಇನ್ನು ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಹಿಡಿತಿದ್ದ ಬದಲಾವಣೆ, ಕರೋನ ಕಾರಣದಿಂದ ಒಂದೆರಡೆ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಆಗೋಯ್ತು..! ಅನಿವಾರ್ಯವಾದಾಗ ಜನರು ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಗೊಣಗಿಕೊಂಡಾದರು ಆ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತೆ.. ಹೌದು ತಾನೆ?’

ಸ್ವಿಗ್ಗಿ, ಜೊಮಾಟೊ, ಅಮೇಜಾನ್, ಲಜಾಡಾ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ದಿಢೀರನೆ ಫೇಮಸ್ ಆಗಿದ್ದು , ವಹಿವಾಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಈ ಟೈಮಲ್ಲೆ ತಾನೆ? ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮಾತು ನಿಜ ಅನಿಸುವಾಗಲೆ ತಟ್ಟನೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಟ್ಯೂಬ್ಲೈಟು ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿತು..!

‘ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..! ನಿನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳ್ತಿದ್ರೆ ಇಡೀ ಕರೋನಾನೆ ಕಾನ್ಸ್ಪಿರೆಸಿ ಥಿಯರಿ ಅನ್ನೊ ಅನುಮಾನ ಬರ್ತಾ ಇದೆಯಲ್ಲೊ? ಪ್ರಪಂಚವೆಲ್ಲ ಬೇಗ ಡಿಜಿಟಲ್ ಆಗ್ಲಿ ಅಂತ್ಲೆ ಈ ತರ ಏನಾದ್ರು ಪ್ಲಾನು ಮಾಡ್ಬಿಟ್ರಾ ಹೇಗೆ?’ ಎಂದೆ ತುಸು ಗಾಬರಿಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ..

‘ಸಾರ್.. ನಿಮಗೆ ಅನುಮಾನ ಬರೋದು ಯಾವಾಗ್ಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಲೇಟೇ..! ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ಅದೇ ದೊಡ್ಡ ಪ್ಲಾನು ಇರಬಹುದು.. ಅದು ಸಕ್ಸಸ್ಸು ಆಗಿದ್ದು ನೋಡಿ , ಅದೇ ಮಾಡೆಲ್ ಇನ್ನು ಬಳಸೋದಿಕ್ಕೆ ಆಗಲಿ ಅಂಥ ಹೊಸ ಹೊಸ ವೇರಿಯಂಟುಗಳು, ಲಾಕ್ಡೌನುಗಳು ಬರ್ತಾ ಇರಬೋದು.. ಆದರೆ ಯಾವುದನ್ನು ಹೇಳ್ಬೇಕಾದ್ರು ಹಾರ್ಡ್ ಎವಿಡೆನ್ಸ್ ಇರ್ಬೇಕಲ್ಲಾ? ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಾನ್ಸ್ಪಿರೆಸಿ ಥಿಯೆರಿ ಅನ್ನೊ ಲೇಬಲ್ ಹಾಕಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ..’ ಎಂದು ಉಗುಳು ನುಂಗಿದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..

‘ಹಾಗಾದ್ರೆ.. ಈ ವೇವ್ಗಳು ನಿಲ್ಲೋದೆ ಇಲ್ಲಾಂತಿಯಾ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..?’ ನನ್ನ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿದ ಆತಂಕವಿತ್ತು..

‘ನಿಲ್ಲಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ ಸಾರ್.. ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ.. ಯಾವಾಗ ಡಿಜಿಟಲ್ಲು, ಆನ್ಲೈನು ಕ್ರಿಟಿಕಲ್ ಮಾಸ್ ತಲುಪುತ್ತೊ, ಯಾವಾಗ ಅದು ಸಾಕಷ್ಟು ಗಾತ್ರದ್ದಾಯ್ತು ಅನಿಸುತ್ತೊ ಆಗ ಇದೆಲ್ಲದರ ಅಗತ್ಯ ಇರೊಲ್ಲ.. ಆಗ ತಂತಾನೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ..’

‘ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ಸಡನ್ನಾಗಿ ನಿಂತೋದ್ರೆ ಜನಕ್ಕೆ ಅನುಮಾನ ಬರಲ್ವಾ?’

‘ಬಂದ್ರು ತಾನೆ ಏನು ಸಾರ್? ಅವರು ಹೇಗು ಬದಲಾಗಿರ್ತಾರೆ.. ಆನ್ಲೈನ್ ಕಂಫರ್ಟಬಲ್ ಅನಿಸೊ ಮನಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿರ್ತಾರೆ.. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ – ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪ್ರಗತಿ ಆಗಿ ಆ ವೈರಸ್ ಹರಡದೆ ನಿಲ್ಲೊ ತರ ಮಾಡೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಆಯ್ತು ಅಂಥ ಹೇಳ್ತಾರೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು ಏನೊ ತೋರಿಸ್ತಾರೆ.. ಅದೂ ಕೂಡ ಬಿಸಿನೆಸ್ಸೆ ಅಲ್ವೆ..?’

‘ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ನಾವೇನು ಮಾಡೋಕಾಗೊಲ್ಲ.. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳು ಚೆಂದಾಗಿರ್ತವೆ ಅನ್ನೊ ಭರವಸೆಲಿ, ದೇವರ ಮೇಲೆ ಭಾರ ಹಾಕಿ ಈಗ ಎಲ್ಲಾ ಸಹಿಸ್ಕೋಬೇಕು ಅನ್ನು..’

‘ಚಂದಾಗಿರುತ್ತೊ ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನಾದ್ರು ಹೊಸದು ಬರುತ್ತೊ – ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಸಾರ್? ಆದ್ರು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಲೇಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆಶಾವಾದಿಯಾಗಿರೋಕೇನು ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ..’ ಎಂದು ಇಡೀ ಕರೋನ ಹಳವಂಡವೆ ದೊಡ್ಡ ಕಾನ್ಸ್ಪಿರೆಸಿ (ಹಗರಣ) ಎನ್ನುವ ಹುಳವನ್ನು ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಬಿಟ್ಟವನೆ, ನನಗೊಂದು ಹೊಸ ವೈರಸ್ ತಗುಲಿ ಹಾಕಿದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಎದೆ ಸೆಟೆಸಿಕೊಂಡು ಕೂತ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..

ನನಗೆ ಅವನ ಮಾತಿಂದ ತಲೆ ನೋವೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ಬೇಗನೆ ಸಾಗಹಾಕಿ ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎನಿಸಿ ಕೇಳಿದೆ – ‘ ಅದೆಲ್ಲಾ ಸರಿ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಇದೇನು ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದು..?’ ಎಂದು ಮಾತು ಬದಲಿಸಿದೆ.

ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ದೇಶಾವರಿ ನಗೆ ನಕ್ಕ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಹಲ್ಲು ಗಿಂಜುತ್ತ ನುಡಿದ.. ‘ ಇಲ್ಲೆ ಲಿಟಲ್ ಇಂಡಿಯಾಗೆ ವೀಕ್ಲಿ ಶಾಪಿಂಗಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ ಸಾರ್.. ತಟ್ಟನೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ಘಮ್ಮನೆ ಕಾಫಿ ನೆನಪಾಯ್ತು.. ನೀವಿರೊದು ಇಲ್ಲೆ ತಾನೆ? ಅದಕ್ಕೆ ಬಂದೆ..’

ನನಗೊ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಉರಿದುಹೋಯ್ತು.. ಎಡವಿ ಬಿದ್ದರೆ ನೂರಾರು ಕಾಫಿ ಶಾಪುಗಳಿರೊ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದರು, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾದರು ಕುಡಿದು ಹಾಳಾಗದೆ, ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ನನ್ನ ನಿದ್ದೆ ಕೆಡಿಸಿದನಲ್ಲ ? ಎಂದು.. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ತಲೆಗೊಂದು ಹೊಸ ಹುಳ ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.. ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇದೇ ಸದಾವಕಾಶ ಅನಿಸಿತು..

‘ಸಾರಿ.. ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಕಾಫಿ ಮಾಡೋಕೆ ಮೇಡಂ ಮನೇಲಿಲ್ಲ.. ಫ್ರೆಂಡ್ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದಾಳೆ..’

‘ಹೋದ್ರು ಮಾಡಿ ಫ್ಲಾಸ್ಕಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಟ್ಟು ಹೋಗಿರ್ತಾರಲ್ಲ ಸಾರ್..?’ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಗುಟ್ಟೆಲ್ಲ ಬಲ್ಲ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಜಾಣತನದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ.. ಅದು ನಿಜವೆ ಆದರು, ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ತಾನೆ ಖೊಟ್ಟಿಯಾಗೋದು? ಅವಳು ರಾತ್ರಿ ವಾಪಸು ಬರುವ ತನಕ ಆ ಫ್ಲಾಸ್ಕ್ ಕಾಫಿಯೆ ಗತಿ.. ಹೀಗಿರುವಾಗ..

‘ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಣ, ಬಾ ನನ್ನ ಜೊತೆ..’ ಎನ್ನುತ್ತ ಬಾಗಿಲಿನತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ದೆ.. ಕಾಫಿ ಕೊಡಲು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿರುವೆನೇನೊ ಎಂದುಕೊಂಡವನಿಗೆ ನಿರಾಶೆಯಾಗುವಂತೆ, ‘ನೋಡೊ ಇಷ್ಟೊತ್ತು ಡಿಜಿಟಲ್ , ಆನ್ಲೈನು ಬಗ್ಗೆ ಪಾಠ ಹೇಳಿದ್ದೀಯಾ.. ಅದನ್ನ ನಾವೂ ಈಗಿನಿಂದಲೆ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿಬಿಡೋಣ.. ನೀನೀಗ ಹೊರಡು – ಹೊರಡುವಾಗ್ಲೆ ಒಂದು ಆನ್ಲೈನ್ ಆರ್ಡರ್ ಹಾಕಿಬಿಡು , ಹತ್ತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರೆ ಅಲ್ಲೆ ‘ಗೋವಿಂದಾ, ಗೋವಿಂದಾ‘ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಸಿಗುತ್ತೆ.. ಆನ್ಲೈನ್ ಕಾಫೀನೂ ರೆಡಿ ಇರುತ್ತೆ.. ಫಸ್ಟ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗು.. ನಾನೀಗ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯೊ ಮೂಡಲ್ಲಿಲ್ಲ.. ಸ್ವಲ್ಪ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ಬೇಕು..’ ಎನ್ನುತ್ತ ಬಾಗಿಲಿಂದ ಹೊರ ದಬ್ಬಿದೆ..

ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಗೋಗರೆಯುವ ದಯನೀಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ ‘ಸಾರ್..’ ಎಂದ

‘ಸಾರಿ ಗುಬ್ಸ್.. ಬೆಟರ್ ಲಕ್ ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ಟೈಮು.. ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ಬರುವಾಗ ಒಂದು ದಿನ ಮೊದಲೆ ಆನ್ಲೈನ್ ಮೆಸೇಜು ಹಾಕಿ ಬಾ – ಕಾಫಿ ಬೇಕು ಅಂಥ.. ಈಗ ಬೈ ಬೈ..!’ ಎಂದವನೆ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ ಒಳನಡೆದೆ..!

ಹೋಗಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡ ನಂತರದ ಪೆಚ್ಚು ಮೋರೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಗುಬ್ಬಣನ ಆನ್ಲೈನ್ ಚಿತ್ರಗಳೆ ಕಾಣತೊಡಗಿದವು – ಕನಸಿನಲ್ಲು !

  • ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
    ೦೯.೦೧.೨೦೨೨

(ಹರಟೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸೀರಿಯಸ್ ಆಯ್ತು ಅನಿಸಿದರೆ ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ!)

ಸಣ್ಣಕಥೆ: ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆ


(ಸಿಂಗಪುರ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ‘ಸಿಂಗಾರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆ – ೨೦೨೧’ ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಹುಮಾನ ಪಡೆದ ಸಣ್ಣ ಕಥೆ)

ಸಣ್ಣಕಥೆ: ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆ


ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಯಿಂದ ಅಚ್ಚ ಹಸಿರಿನಿಂದ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮರವನ್ನು ಎಂದಿನಂತೆ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದ ಪುಲಿಕೇಶಿ..

ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳ ನಡುವೆ ಈಚೆಗೊಂದು ಕಾಗೆಗೂಡು. ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಕಾಗೆ ಸಂಸಾರ ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಿದೆ.. ದಿನವು ಅವುಗಳ ಕಲರವದ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆ ಸದ್ದು ಕೇಳಸದಿದ್ದರೆ ಏನೊ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿ, ಖಾಲಿ ಖಾಲಿಯೆನಿಸುತ್ತದೆ, ಅವನ ಮನಸು. ಆ ರೆಂಬೆ ಕೊಂಬೆಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣ ಜಾಲದ ಕೊರಳಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೊ, ಒಂದು ಮರಿ ಕಾಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ‘ಕಾ.. ಕಾ..’ ಎನ್ನುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ತನ್ನೊಡನೆಯೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ಪುಲಿಕೇಶಿಯ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆ..

‘ಇದೋ.. ಬಂದೆ ತಾಳಪ್ಪ.. ಶುಭೋದಯ ನಿನಗೆ..’ ಇದವನ ನಿತ್ಯದ ಓಪನಿಂಗ್ ಲೈನ್.. ಅದಕ್ಕೆ ಮಾರುತ್ತರವೇನೊ ಎಂಬಂತೆ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ‘ಕಾ.. ಕಾ..’ ದನಿ ಮೊಳಗುತ್ತದೆ..

‘ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಪ್ಪ ಪ್ರಹ್ಲಾದ.. ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕೋಪವೇನೊ ನಿನಗೆ? ಇನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಲ್ಲವೇನೊ ನಮ್ಮನ್ನು..?’ ಆರ್ತದನಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಪುಲಿಕೇಶಿ – ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯದಂತೆ..!

ಅದಕ್ಕು ಅದೆ ಬಗೆಯ ಮಾರುತ್ತರ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ.. ಯಾವುದೊ ಹಳೆಯ ಯಾತನೆಯೊಂದು ಚುಚ್ಚಿದಂತಾಗಿ ಮನದಲ್ಲೆ ವಿಲಪಿಸುತ್ತಾನೆ.. ಅದೇ ಚಿಂತೆಯ ಮುಖದಲ್ಲೆ ಶತಪಥ ಹಾಕುತ್ತ ರಾಗಿಣಿಯಿರುವ ರೂಮಿನತ್ತ ಬರುತ್ತಾನೆ.. ರಾಗಿಣಿ ಅವನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಕೈ ಹಿಡಿದ ಸಂಗಾತಿ. ಅವಳ ಸುಂದರ ಮುಖವನ್ನೆ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತ ಮೆಲುದನಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ – ‘ರಾಗು.. ಪ್ರಹ್ಲಾದನಿಗೆ ಇನ್ನು ಕೋಪ ಕಡಿಮೆಯಾದಂತಿಲ್ಲ ಕಣೆ .. ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಕರುಣೆ ಬಂದಂತಿಲ್ಲ..’ ಎಂದ ಮಾತು ಅವಳ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದು ತಟ್ಟನೆ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತಾಳೆ.

‘ಯಾಕ್ರಿ ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೀರಾ? ಯಾಕೆ ಸಪ್ಪಗಿದ್ದೀರಾ?’ ಕಕ್ಕುಲತೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ ರಾಗಿಣಿ. ಮದುವೆಯಾಗಿ ವರ್ಷಗಳಾದರು ಮಕ್ಕಳಾಗಲಿಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಖೇದದ ಜೊತೆ, ಯಾವಾವುದೊ ಚಿಂತೆಗಳು ಮನಸನ್ನಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಹೆಚ್ಚೆ ವಯಸ್ಸಾದವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ..

‘ಯಾಕೊ ಪ್ರಹ್ಲಾದನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಕೋಪ ಆರಿಲ್ಲ ಕಣೆ.. ಅವನು ಕೂಗಿದಾಗೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ದೂರುವ ದನಿಯೆ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿದೆಯೆ ಹೊರತು, ಮನ್ನಿಸುವ ದನಿಯೆ ಅಲ್ಲಿಲ್ಲ..’ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಅಳುವವನಂತೆ ನುಡಿದ.

‘ಪುಶೀ, ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಂಕಟ? ಎಲ್ಲಾ ಕೊಡೋನು ಆ ದೇವ್ರು.. ಅವನು ಮನಸು ಮಾಡದೆ ಇದ್ರೆ ನಾವೇನು ಮಾಡಕಾಗುತ್ತೆ..? ನಾವು ಬೇಡೋದು ಬೇಡ್ತಾ ಇರೋಣ.. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಸುಖ, ಸಂಪದ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಕೊಟ್ಟವನು, ಇದೊಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮೋಸ ಮಾಡ್ತಾನ..? ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಯಿಸ್ತಿದಾನೆ ಅಷ್ಟೆ.. ಎಲ್ಲಾ ಡಾಕ್ಟರ ಹತ್ರ ತೋರಿಸ್ತಾ ಇದೀವಿ.. ಎಲ್ಲಾ ದೇವರಿಗು ಹರಕೆ ಹೊತ್ಕೋತಾ ಇದೀವಿ.. ಸಹನೆಯಿಂದ ಕಾಯೋಣ ಪುಶಿ..’

‘ನಮಗೆ ಮೋಸ ಆಗಲ್ಲ ಅಂತೀಯಾ ರಾಗಿ..? ನಮ್ಮ ವಂಶ ಉಳಿಸೊ ಬೆಳೆಸೊ ಕುಡಿ ನಮ್ಮನೆಲಿ ಅರಳುತ್ತೆ ಅಂತಿಯಾ?’

‘ಖಂಡಿತಾ ಪುಶಿ.. ನನಗೆ ಆ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ.. ನಿನಗೇ ಗೊತ್ತಿದೆ ನಾನೇನು ಬಂಜೆಯಲ್ಲ.. ನಿನ್ನಲ್ಲು ಯಾವುದೆ ದೋಷವಿಲ್ಲ.. ಏನೊ, ಯಾವ ಜನುಮದ ಪಾಪದ ಫಲವೊ, ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗುತ್ತಿದೆಯಷ್ಟೆ..’ ಎಂದಳು ರಾಗಿಣಿ.

ಆ ಮಾತು ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಳತೆಯನ್ನು ತಂದಿತು. ಆದರು ಬಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಮನದ ಮಾತನ್ನು ಹೊರ ಹಾಕಿತ್ತು… ‘ಇಲ್ವೆ ರಾಗಿ.. ಇದು ದೇವರ ಕರುಣೆಗಿಂತ, ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ಶಾಪ ಕಣೆ.. ನಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗೆ ಇದ್ರು ಅವತ್ತು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದ್ದು ಮಾತ್ರ , ಅವನಿಗೆ ಅಲ್ವೇನೆ ? ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನ ಕ್ಷಮಿಸ್ತಿಲ್ಲ.. ಅವನು..’

‘ಪುಶೀ.. ಆವತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗಿತ್ತು.. ನಮಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿನೆ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ.. ನಾವಾಗ ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿದ್ದೆವು.. ಜೊತೆಗೆ ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಈಗಲು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳ್ತಾನೆ ಇದೀವಿ ಅಲ್ವಾ? ಅವನು ಕ್ಷಮಿಸೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೊ ಯೋಚನೆ, ಆಲೋಚನೆ ಬಿಡು.. ದೇವರ ಮೇಲೆ ಭಾರ ಹಾಕಿ ಮುಂದಿನದನ್ನು ನೋಡೋಣ..’ ಎಂದಳು ರಾಗಿಣಿ..
‘ಇನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೆ ಮುಂದಿನ ಸೋಮವಾರಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹದಿಮೂರು ವರ್ಷ ತುಂಬುತ್ತದೆ…’

‘ಅದಕ್ಕೆ? ನಿನ್ನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೊ ಇರುವಂತಿದೆ ?’

‘ಆ ದಿನ ಒಂದು ಸಮಾರಾಧನೆಯ ತರ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿ, ಏನಾದರು ಶಾಂತಿ ಮಾಡಿಸೋಣವ ಅಂತ? ಆಗಲಾದರು ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನವಾಗಬಹುದು.. ನಮಗು ಸ್ವಲ್ಪ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತೆ..’

‘ಪುಶೀ.. ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಇರದಿದ್ದವರ ಮರಣೋತ್ತರ ಕ್ರಿಯಾ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿಸೋದ? ಏನೊ ಅಸಂಗತ ಅನ್ಸೋಲ್ವಾ? ಈ ಯೋಚನೆ ಯಾಕೆ ಬಂತು ಈಗ..’ ತುಸು ಆತಂಕದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು ರಾಗಿಣಿ..

‘ಸರಿಯೊ ತಪ್ಪೊ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ರಾಗಿ.. ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಹ್ಲಾದ ಜೀವವಿದ್ದ ಸೃಷ್ಟಿ.. ಆ ಜೀವದ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಗತಿ ಕಾಣಿಸದೆ ಇದ್ದದ್ದಕ್ಕೋ ಏನೊ, ಅವನು ದಿನಾ ಬಂದು ಕಾಗೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆರ್ತನಾದ ಮಾಡ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ.. ಆ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೆ, ಆಗ ನಮಗೆ ಶಾಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಮ್ಮಿಯಾಗುತ್ತೆ ಅನ್ನೊ ಆಸೆ ಕಣೆ..’

‘ಹಾಗಲ್ಲ ಪುಶೀ.. ಸಂತರ್ಪಣೆ, ಸಮಾರಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು.. ಯಾರಿಗು ಗೊತ್ತಿರದ ಎಲ್ಲಾ ಹಿನ್ನಲೆ ವಿವರಿಸಬೇಕು.. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದಿಯಾ?’

‘ಹೂಂ.. ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀನಿ ರಾಗಿ.. ಯಾರಾದರು ಪುರೋಹಿತರನ್ನ ಕರೆಸಿ ಮನೆಯಲ್ಲೆ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿಸಿ, ನಂತರ ಅನ್ನ ಸಂತರ್ಪಣೆ ಇಟ್ಕೊಂಡುಬಿಡಬಹುದು.. ಏನಂತೀಯಾ?’ ಕೇಳಿದ ಪುಲಿಕೇಶಿ. ‘ರಾಗಿ.. ನಿನಗೆ ಈಗಲೇ ಸುಸ್ತಾಗಿದೆ.. ಮಲಕ್ಕೊ.. ಸ್ವಲ್ಲ ನಿರಾಳವಾದ ಮೇಲೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಹೇಳು..’ ಎನ್ನುತ್ತ ಮೇಲೆದ್ದ..

ಅವನತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಲೆ, ಮತ್ತೆ ನಿದ್ರೆಗೆ ಮರಳಲು ಮುಷ್ಕರ ಹೂಡಿದ ಮನಸಿನ ಗಾಲಿ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಕೆದಕುತ್ತ, ಒಂದೊಂದನ್ನೆ ಮೆಲುಕು ಹಾಕತೊಡಗಿತು..

ಅದೇ ತಾನೆ ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಸಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದ ದಿನಗಳು, ಟ್ರೈನಿಯಾಗಿ. ಅಲ್ಲೆ ಪುಲಿಕೇಶಿಯ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದು.. ಸದಾ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತ.. ಆಗಾಗ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೈವಾಡ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.. ಅಂತದ್ದೊಂದು ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲೆ ರಾಗಿಣಿಗು ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದು.. ‘ಋತು ಸಂಹಾರ’ ದೃಶ್ಯ ರೂಪಕದ ಹಿನ್ನಲೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ತಂಡದಲ್ಲಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸಿದ್ದತೆಯ ಉಸ್ತುವಾರಿ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆ ಪರಿಚಯ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ ಸಲಿಗೆ, ಗೆಳೆತನವಾಗಿ, ಗೆಳೆತನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪ್ರೇಮಾನುರಾಗವಾಗಲು ತಡವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಇಬ್ಬರ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯು ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಹೋಗಿ ನಂಬಿಕೆ, ವಿಶ್ವಾಸ ಬಲವಾದಾಗ ಅದೊಂದು ದಿನ ಮದುವೆಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪುಲಿಕೇಶಿ. ಪ್ರೇಮಾರಾಧನೆಯ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ರಾಗಿಣಿಗು ಆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೇನೊ ಇತ್ತು.. ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗು ಮದುವೆಯಾಗಲು ಇರುವ ಅಡ್ಡಿ ಆತಂಕಗಳ ಕಲ್ಪನೆಯು ಇತ್ತು.. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಜಾತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ.. ಈಗಾಗಲೆ ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರ ಕುಟುಂಬಗಳ ಬಗ್ಗೆಯು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತಿದ್ದಾರೆ.. ಹೀಗಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಹಾದಿ ಸುಗಮವಲ್ಲ ಎಂದವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು..

‘ಪುಶೀ.. ಮದುವೆ ವಿಷಯವೇನೊ ಸರಿ.. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರಂತು ಇದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪೋದು ಅನುಮಾನ.. ಜಾತಿ ಬೇರೆ ಅಂಥ ಗಲಾಟೆ ಆಗುತ್ತೆ..’ ಎಂದಳು ರಾಗಿಣಿ.

‘ನಮ್ಮ ಮನೇಲು ಅದೇ ಕಥೆ ರಾಗಿ.. ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಇನ್ನೂ ಮದುವೆಯಾಗದ – ಒಬ್ಬ ಅಕ್ಕ, ಒಬ್ಬಳು ತಂಗಿ.. ಅವರ ಭವಿಷ್ಯ ಸಹ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕು.. ಆದರೆ, ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ -ಮದುವೆಯಾಗೋದಾದ್ರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ..’ ಆ ಮಾತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ತುಂಬಿದರು, ವಾಸ್ತವದ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟಳು..

‘ಪುಶೀ.. ನನಗು ಒಬ್ಬಳು ಅಕ್ಕ ಇದ್ದಾಳೆ.. ನಾನೇನೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು ಅವಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ತೊಡಕಾಗಬಾರದು . ನಾವಿಬ್ಬರು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾದು ನಂತರ ಮದುವೆ ವಿಷಯ ಆಲೋಚಿಸುವುದು ಸರಿಯೆನಿಸುತ್ತದೆ.. ಅವರ ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ, ನಾವಿಬ್ಬರು ಮದುವೆಯಾದರೆ, ಕನಿಷ್ಠ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಗಿಲ್ಟೀ ಫೀಲಿಂಗ್ ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತದೆಯೇನೊ..?’

‘ರಾಗೀ.. ಕಾಯುವುದಕ್ಕೇನೊ ನನಗು ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ.. ಹೇಗು ನಾವಿಬ್ಬರು ನಮ್ಮ ಕೆರಿಯರ್ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕಲ್ಲ..? ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಾಯಬೇಕೊ ಎನ್ನುವ ಆತಂಕ ಅಷ್ಟೆ..’ ನುಡಿದ ಪುಲಿಕೇಶಿ..

‘ಪುಶೀ.. ನಾವಿಬ್ಬರು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ದಂಪತಿಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೇನೊ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ.. ಜೊತೆಗೆ, ಈ ದಿನ ನೀನು ಬಂದು ಮದುವೆ ವಿಷಯ ಎತ್ತಿದ್ದೆ, ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ , ನಂಬಿಕೆ ಇನ್ನು ಅಧಿಕವಾದಂತಾಗಿದೆ.. ನಾನಂತು ನಂಬಿ ಕಾಯಲು ಸಿದ್ಧ.. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲೆ ಯಾವುದಾದರು ಮನೆ ಆಥವಾ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಖರೀದಿಸಲು ನೋಡೋಣ. ಆಗ ಮದುವೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಂದು ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಂಡಂತಾಗುತ್ತದೆ..’ ಎಂದಳು..

ಅವಳ ಮಾತು ಅವನಿಗು ಸರಿಯೆನಿಸಿ ಆಗಲೆಂಬಂತೆ ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸಿದ್ದ.. ಇದಾದ ಮೇಲೆ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇಬ್ಬರ ಅಕ್ಕಂದಿರ ಮದುವೆಯು ಮುಗಿದಿತ್ತು.. ಇನ್ನುಳಿದಿದ್ದು ತಂಗಿಯೊಬ್ಬಳ ವಿವಾಹ.. ಅವಳಿನ್ನು ಪದವಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಎರಡನೆ ವರ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಇನ್ನು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳು ಕಾಯಬೇಕಿತ್ತು.. ಆ ನಡುವೆಯೆ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಒಂದನ್ನು ಖರೀದಿಸಿಯೂ ಆಗಿತ್ತು.. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ರಾಗಿಣಿ ಅಲ್ಲಿಯೆ ವಾಸ ಮಾಡುವುದೆಂದೂ ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.. ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿದ್ದ ರಾಗಿಣಿಯನ್ನು ಬೇಕೆಂದಾಗ ಸಂಧಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರು ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಆರಾಮವಾಗಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು..

ನಿಜವಾದ ಎಡವಟ್ಟಾದದ್ದು ಅಲ್ಲಿಂದಲೆ..!

ಯಾವಾಗ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಏಕಾಂತದ ಭೇಟಿ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತೊ, ಅದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಖಾಸಗಿ ಸಾಮೀಪ್ಯವನ್ನು ಒದಗಿಸಿತ್ತು.. ಅದೊಂದು ದಿನ, ನಿಯಂತ್ರಣದ ಗೆರೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ದೈಹಿಕ ಸಾಂಗತ್ಯ ನಡೆದು ಹೋಯ್ತು – ಸತಿಪತಿಗಳೆಂದೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವರ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಾಗಿ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆಮೇಲೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ಒಲವಿನ ಬಂಧ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲವಾಯಿತೆನಿಸತೊಡಗಿ, ಆಗಾಗ ಸೇರುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.. ಅಂದೊಂದು ಭಾನುವಾರ ಬಿಜಿನೆಸ್ ಟ್ರಿಪ್ ಮುಗಿಸಿ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿಗೆ ನೇರ ಬಂದಿದ್ದ ಪುಲಿಕೇಶಿ..

‘ಪುಶೀ.. ಸ್ವಲ್ಪ ಅವಸರದ ಮಾತಿದೆ. ವಿಷಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಿರಿಯಸ್..’

‘ಏನದು ರಾಗಿ?’

‘ನನ್ನ ಮಂಥ್ಲಿ ನಿಂತು ಹೋಗಿದೆ.. ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಂದ. ನಿನ್ನೆ ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಯ್ತು…’

‘……..’ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಅವಾಕ್ಕಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪುಲಿಕೇಶಿ!

ಆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಮಗುವನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಹೆರುವಂತೆಯು ಇರಲಿಲ್ಲ.. ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮುಖ ಪರಿಚಯವಿರದ ಡಾಕ್ಟರೊಬ್ಬರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿದಾಗ ‘ನೀವಿಬ್ಬರು ವಿದ್ಯಾವಂತರು.. ವಯಸಿಗೆ ಬಂದವರು.. ಹೆಣ್ಣಿನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಲ್ಲದ ಹೊರತು ಗರ್ಭಪಾತ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ..ನೀವು ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ಕೊಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು.. ಗರ್ಭಪಾತವನ್ನೆ ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಮುನ್ನ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ’ ಎಂದಿದ್ದರು ಆ ವೈದ್ಯೆ

ಆ ಮಾತು ಅವರನ್ನ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚಿಂತಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತ್ತು.. ಆದರೆ ಆವೇಶದ ಉತ್ಸಾಹವೆಲ್ಲ ಇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಮನೆಯ ವಾಸ್ತವದ ಸ್ಥಿತಿ ಎದುರು ನಿಂತಾಗ, ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭಪಾತದ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ್ದರು. ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ವಾರದಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ನಡೆದು ಹೋಗಿತ್ತು.. ಆದರೆ, ಆ ನಂತರ , ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪಿಂಡವನ್ನು ತಾವೇ ಕಿವುಚಿ ಹಾಕಿದೆವೆಂಬ ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮಾತ್ರ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಭಾಧಿಸತೊಡಗಿತು..

ಕಾಲವುರುಳಿದಂತೆ ಇಬ್ಬರ ತೊಡಕುಗಳು ನಿವಾರಣೆಯಾದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಮದುವೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟರು.. ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ, ಎರಡು ಕಡೆಯು ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬಂದಾಗ, ಅವರಿಬ್ಬರೆ ಕೆಲವು ಮಿತ್ರರ ಸಹಯೋಗದಿಂದ ಸರಳವಾಗಿ ವಿವಾಹವಾಗಿ ವಿಧ್ಯುಕ್ತವಾಗಿ ಹೊಸ ಬದುಕನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದರು.. ಆದರೆ ವಿಧಿ ಈಗ ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಆಟವಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿತ್ತು..ಮದುವೆಯ ನಂತರ ಎಷ್ಟೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರು ರಾಗಿಣಿಗೆ ತಾಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.. ಪುಲಿಕೇಶಿಯಂತು ತಾವು ಮಾಡಿಸಿದ ಗರ್ಭಪಾತದ ಪಾಪವೆ, ತಮ್ಮನ್ನು ಹೀಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ಪದೇ ಪದೇ ದುಃಖಿಸತೊಡಗಿದ.. ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತ ರಾಗಿಣಿಗು ಭ್ರೂಣ ತೆಗೆಸಿದ ಪಾಪದ ಪರಿಣಾಮ ಎನ್ನುವುದೊಂದೆ ಸರಿ ಹೊಂದುವ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಕಂಡು, ಅವಳೂ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಆಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನೆದ ರಾಗಿಣಿ, ಕೊನೆಗೆ ‘ಪುಶೀ ಅವನಿಷ್ಟದಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ’ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಂಡಳು..

ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ ದಂಪತಿಗಳಿಬ್ಬರು ತುಸು ನಿರಾಳವಾದರು. ಈ ನಡುವೆ ಒಮ್ಮೆ ಮಹಡಿಯಿಂದ ಇಳಿಯುವಾಗ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದ ರಾಗಿಣಿ ಅದರಿಂದ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಲವಾರು ದಿನಗಳು ಹಿಡಿದಿತ್ತು.. ಜೊತೆಗೆ ಗರ್ಭಕೋಶದ ತೊಂದರೆಗಳು ಗೋಚರವಾಗಿ ಅದಕ್ಕು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು.. ಅದೊಂದು ದಿನ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೋದ ಪುಲಿಕೇಶಿಗೆ ತುಸು ಆಘಾತವೇ ಕಾದಿತ್ತು.. ಗರ್ಭಕೋಶದ ಸ್ಥಿತಿ ಹದಗೆಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ,, ಅದನ್ನು ತೆಗೆಸಿಬಿಡುವ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ್ದರು ವೈದ್ಯರು. ಅದರರ್ಥ ಅವರು ಮಕ್ಕಳಾಗುವ ಆಸೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ಅನಾಥಾಶ್ರಮದ ಮಗುವನ್ನು ದತ್ತು ಪಡೆಯುವ ಎಂದು ಮನವೊಲಿಸಿ ಅವಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದ ಅಂದು ರಾಗಿಣಿ ಅತ್ತಷ್ಟು, ಮತ್ತೆಂದು ಅತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..

ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ತಾನೂ ಅತ್ತಿದ್ದ ಪುಲಿಕೇಶಿ.. ಆ ಮಾತಿಗೆ ಎಂದಿನಂತೆ, ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ‘ಕಾ ಕಾ..’ ಕಾಗುಣಿತವೆ ಉತ್ತರವಾಗಿತ್ತು.. ‘ಯಾಕೊ ಪ್ರಹ್ಲಾದ.. ಇನ್ನು ನಮ್ಮನ್ನ ಕ್ಷಮಿಸೊದಿಲ್ಲವೇನೊ..’ ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪುಲಿಕೇಶಿ. ಈ ನಡುವೆಯೆ ಅನಾಥಾಶ್ರಮದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದ.

ಅದಾಗಿ ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲೆ ಅನಾಥಶ್ರಮದಿಂದ ಕರೆ ಬಂದಿತ್ತು – ಆರು ತಿಂಗಳ ಹೊಸದೊಂದು ಹಸುಗೂಸು ದತ್ತಕ್ಕೆ ಸಿದ್ದವಿದೆಯೆಂದು.. ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡದೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ, ಮುದ್ದಾದ ಮಗುವನ್ನು ತನ್ನೊಡನೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ.. ಅದನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಹೂವಿನಂತೆ ಅರಳಿದ್ದು ರಾಗಿಣಿಯ ಮುಖ..!

ಎಂದಿನಂತೆ ಮಾರನೆಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆ ಮಗುವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆ, ಕಿಟಕಿಯ ಎದುರಿನ ಮರದತ್ತ ಬಂದು ನಿಂತ ಪುಲಿಕೇಶಿ, ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂಬಂತೆ ವರದಿಯನ್ನೊಪ್ಪಿಸತೊಡಗಿದ.. ‘ನೋಡೊ ಪ್ರಹ್ಲಾದ.. ಈ ಮಗು ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿರೂಪ. ನಿನ್ನದೆ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದೀವಿ. ನೀನೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ ನೋಡ್ಕೊತಿದ್ವೊ ಹಾಗೆ ನೋಡ್ಕೋತಿವಿ.. ಇನ್ನಾದರು ನಮ್ಮನ್ನ ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಪ್ಪ..’ ಎಂದ, ಎಂದಿನ ಹಾಗೆ ‘ಕಾ ಕಾ‘ ಮಾರುತ್ತರವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತ..

ಆದರೆ ಅಂದೇಕೊ ಯಾವ ಮಾರುತ್ತರವು ಬರಲಿಲ್ಲ.. ಬದಲಿಗೆ ಕೈಲಿದ್ದ ಕೂಸು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಿಲಕಿಲನೆ ನಕ್ಕಿತು. ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡ ಪುಲಿಕೇಶಿ ಮತ್ತೆ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದ.. ಆದರೆ ಇಂದೇಕೊ ಮಾರುತ್ತರ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ.. ಬದಲಿಗೆ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಮಗು ಕಿಲಕಿಲ ನಗುತ್ತಿದೆ – ತಾನೆ ಉತ್ತರಿಸುವಂತೆ.. ಇದೇ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾದಾಗ ತಟ್ಟನೆ ಏನೊ ಅನಿಸಿತು ಪುಲಿಕೇಶಿಗೆ.. ಈ ಬಾರಿ ಮಾತನಾಡಿ, ಮರದ ಬದಲು ಮಗುವಿನತ್ತ ನೋಡಿದ.. ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದಂತೆ ಆ ಮಗುವಿನ ಕಿಲಕಿಲ ನಗುವೆ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿತು ಈ ಬಾರಿಯು..!

‘ರಾಗೀ… ಪ್ರಹ್ಲಾದ ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಟ್ಟ ಕಣೆ.. ನಮ್ಮ ಕಂದನೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.., ನೀನೆ ನೋಡು..’ ಎನ್ನುತ ಉತ್ಕಟಾವೇಶದಿಂದ ರಾಗಿಣಿಯತ್ತ ಓಡಿದ – ಏನನ್ನೊ ಅನ್ವೇಷಿಸಿ, ದಿಗ್ವಿಜಯ ಪಡೆದ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ..

ಈಗಲು ಪ್ರತಿದಿನ ಅದೇ ಕಿಟಕಿಯ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ ಪುಲಿಕೇಶಿ – ಆ ಮಗುವಿನ ಜೊತೆಗೆ.. ಮೊದಲಿನಂತೆ ಈಗಲು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ.. ಆದರೀಗ ಆ ಮರದಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.. ಬದಲಿಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗುವಿನ ಕಿಲಕಿಲ ನಗು ಅಥವಾ ತೊದಲು ಮಾತಿನ ಉತ್ತರ ಬರುತ್ತದೆ..

ಹಾಗಾದಾಗೆಲ್ಲ – ಪುಲಿಕೇಶಿಯ ಮೊಗದಲ್ಲೊಂದು ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ಕಿರುನಗೆ ಅರಳುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ತಾನೂ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾಳೆ ರಾಗಿಣಿ.. ಅವರಿಬ್ಬರಿಗು ಉಂಟಾದ ಸಂತಸ ಆ ಮಗುವಿನ ಕೆನ್ನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮುದ್ದಿನ ಮುತ್ತಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟು ಆ ಮಗು ಮತ್ತೆ ಕುಲುಕುಲು ನಗುತ್ತದೆ – ತಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡುದನೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ನಿರಾಳತೆಯ ಭಾವದಲ್ಲಿ..!

(ಮುಕ್ತಾಯ)

  • ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

ಸಣ್ಣಕಥೆ: ಅರಿವು


ನನ್ನದೊಂದು ಸಣ್ಣ ಕತೆ ‘ಅರಿವು’ – ಇಂದಿನ ವಿನಯವಾಣಿ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ವಿನಯವಾಣಿಯ ವಾಯ್.ಎಂ. ಕೋಲಕಾರ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಧನ್ಯವಾದಗಳು!🙏🙏🙏

ಸಣ್ಣಕಥೆ: ಅರಿವು


ಅವನಿಗೆ ದಿಕ್ಕೆ ತೋಚದಂತೆ ಆಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಂದ ಹೊರಬರಲಾಗದೆ ತತ್ತರಿಸಿಹೋಗಿದ್ದ..

ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ತೊಡಕೆಂದರೆ, ಆ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಬೇಡದ್ದೆಂದು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಲು ಸಹ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.. ಅದೇನು ಕಾರಣಕ್ಕೊ ಏನೊ – ಅದು ಪದೇ ಪದೇ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತ, ಅವನ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.. ದೂರ ದೂಡಲೆತ್ನಿಸಿದಷ್ಟು, ಆ ಯತ್ನದ ಗುರುತ್ವವೆ ಅದರ ಸಾಂದ್ರತೆಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.. ಹೊರಬರಲಾಗದ ಚಕ್ರತೀರ್ಥವೊಂದರ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಂತ ಪಾಡಾಗಿ ತಲೆಯೆ ಸಿಡಿದು ಹೋಗುವುದೇನೊ ಅನಿಸಿ, ಆ ಒತ್ತಡವೆ ಮತ್ತಾರದೊ ಮೇಲಿನ ಆಕ್ರೋಶವಾಗಿಯೊ, ಸುತ್ತಲಿನ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಬ್ಬರದ ಧಾಳಿಯಾಗಿಯೊ ಪರಿಣಮಿಸಿ – ಬದುಕೆ ಬೇಸರವೇನಿಸುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ರೋಸಿ ಹೋಗಿತ್ತು..

‘ಗೋಚರ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಹತೋಟಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವೆ.. ಇದು ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆದರೆ, ನಿನಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ನನಗೂ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ..’ ಆತಂಕದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು ನಿಷ್ಕಲ. ಇದು ಅದೆಷ್ಟನೆ ಬಾರಿಯೊ ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು..

‘ನಿಷ್ಕಲಾ, ನಿನ್ನ ಕಾಳಜಿ ನನಗು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.. ಆದರೆ ಇದೇಕೊ ನನ್ನ ಹತೋಟಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ.. ನನಗು ಈ ಚಕ್ರಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ.. ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸು ತಂತಾನೆ ಆ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದು ನಡೆದುಬಿಡುತ್ತದೆ.. ಅದು ಆರಂಭವಾಯ್ತೆಂದರೆ ಅಷ್ಟೆ – ಮುಂದೆ ಅದು ನನ್ನ ಹತೋಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ.. ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ, ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ಹರಿಯತೊಡಗುತ್ತದೆ.. ಅದನ್ನು ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ಮುಗಿಸುವ ತನಕ ಮರಿ ಹಾಕಿದ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಮನಸು.. ಅದನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ನಿರಾಳವಾಯ್ತೆನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಹರಿದುಕೊಂಡು ಬಂದಿರುತ್ತದೆ, ಮೊದಲಿನದರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ.. ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಬಿಟ್ಟರೆ ಹೊರಬರಲೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ..’ ತನ್ನ ಅಳಲನ್ನು ಮತ್ತೆ ತೋಡಿಕೊಂಡ ಗೋಚರ..

‘ಆ ಮನಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರ ಭೇಟಿಯಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲವಾ ? ಇದೇನೊ ‘ಒಸಿಡಿ’ ಅರ್ಥಾತ್ ‘ಆಬ್ಸೆಸ್ಸಿವ್ ಕಂಪಲ್ಸಿವ್ ಡಿಸ್ಸಾರ್ಡರ್’ ತರದ ನ್ಯೂನತೆ ಅಂಥ ಹೇಳಿ, ಕೌನ್ಸಲಿಂಗ್ ಸೆಶನ್ಸ್, ಥೆರಪಿ ಎಲ್ಲಾ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲ..? ಅದ್ಯಾವುದು ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲವೆ?’

‘ಅಯ್ಯೊ ಅದ್ಯಾವುದೊ ಮಾತ್ರೆ ಕೂಡ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು – ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಬೇರೆ ತರದ ಸೈಡ್ ಎಫೆಕ್ಟುಗಳು ಶುರುವಾದವು.. ಅಲ್ಲೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಅಡ್ಮಿಟ್ಟು ಆಗಿದ್ದು ಬಂದೆ – ಆದರು ಸುಖವಿಲ್ಲ..’ ನಿರಾಶೆಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದುಃಖ ತೋಡಿಕೊಂಡ ಗೋಚರ..

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನಿಷ್ಕಲ, ಏನೋ ಯೋಚಿಸಿದವಳಂತೆ ತಟ್ಟನೆ ನುಡಿದಳು..

‘ಗೋಚರ.. ನಾನೊಂದು ಮಾತು ಹೇಳ್ತಿನಿ .. ಹಾಗೆ ಮಾಡೋಣವಾ..?’

‘ಏನದು..?’

‘ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆಯಲ್ಲವೆ ನಿನಗೆ? ಲಾಜಿಕ್ ಇಲ್ಲ, ಅದೂ ಇದೂ ಅಂಥ ನಿರಾಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ..’

‘ಸರಿ ಹೇಳು.. ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರು ತಾನೆ ಇದಾರೆ?’

‘ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರ ಮಗನಿಗೆ ಇದೇ ರೀತಿ ಬಗೆಹರಿಸಲಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆ ಕಾಡಿತ್ತಂತೆ.. ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು ಸಫಲವಾಗದೆ, ಕೊನೆಗೆ ಹಿಮಾಲಯದ ತಪ್ಪಲ ಆಶ್ರಮವೊಂದರ ಗುರುಗಳೊಬ್ಬರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರಂತೆ.. ಅದಾದ ಕೆಲವೆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಗುಣವಾಯಿತಂತೆ..’

‘ಓಹ್.. ಆ ಗುರುಗಳ ಹತ್ತಿರ ನಾವೂ ಹೋಗಬೇಕೆನ್ನುತ್ತಿಯಾ? ನಾವು ಹಿಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ನಿಜಕ್ಕು ಸಾಧ್ಯವೆ..? ಅದೆಲ್ಲ ಆಗದ ಹೋಗದ ಮಾತು..’

‘ಇಲ್ಲ ಗೋಚರ.. ಮುಂದಿನ ವಾರ ಅವರೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ ಯಾವುದೊ ಪೂಜೆಯ ಸಲುವಾಗಿ.. ಆಗ ಸಂಧಿಸಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದು ಅನ್ನೊ ಆಸೆ.. ಅಪಾಯಿಂಟ್ಮೆಂಟು ಕೊಡಿಸ್ತೀನಿ ಬೇಕಾದ್ರೆ ಅಂಥ ಪ್ರಾಮೀಸ್ ಮಾಡಿದಾಳೆ ನನ್ನ ಗೆಳತಿ?’

ಗೋಚರ ಅರೆಗಳಿಗೆ ಮಾತಾಡದೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ.. ನಂತರ ‘ಸರಿ.. ಇದೂ ಆಗಿಬಿಡಲಿ ಬಿಡು.. ಹೇಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಸಿದ್ದ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ ಬಂದಿದ್ದಿಯಾ ಅನಿಸುತ್ತೆ..’ ಎಂದು ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದ್ದ..


ಹೆಸರು ಬಾಬಾ ಗುರು ಗಂಭೀರನಾಥ್ ಎಂದಿದ್ದರು ಸದಾ ನಗುತ್ತಲೆ ಇರುವ ಹಸನ್ಮುಖಿ ಆ ಗುರೂಜಿ.. ಎದುರಿಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಗೋಚರ, ನಿಷ್ಕಳರತ್ತ ತಮ್ಮ ಸಮ್ಮೋಹಕ ಮಂದಹಾಸವನ್ನು ಬೀರುತ್ತಲೆ, ತಮ್ಮ ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿದರು..

‘ಗೋಚರನಿಗು ಅಗೋಚರ ವಿಷಯಗಳು ಕಾಡುತ್ತಿವೆಯೆ? ವಿಚಿತ್ರವಲ್ಲವೆ..? ನೋಡೋಣ, ನಮ್ಮಿಂದೇನಾದರು ಪರಿಹಾರ ಸಾಧ್ಯವೆ ಎಂದು.. ಮೊದಲಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದು ವಿಷದವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ..’ ಎಂದರು..

ಈ ಸಾರಿ ಗೋಚರನೆ ತನಗಾಗುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾದ್ಯಂತವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ.. ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷ ಅವನು ಹೇಳುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡರು ಗುರೂಜಿ.. ನಡುವೆ ಮಾತಾಡದೆ ಬರಿಯ ಮುಖಭಾವದ ಅಂಗಚರ್ಯೆಯಲ್ಲೆ ತಮ್ಮ ಭಾವನೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತ, ಅವನಿಗೇ ಮಾತಾಡಲು ಬಿಟ್ಟರು.. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಅವನೊಡನೆ ಕೆಲವು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರು – ಅವನ ಮಾತಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದ ಸಂದೇಹಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ..

‘ಒಟ್ಟಾರೆ ನಿಮಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯದ ಮೇಲು ಭೀತಿ, ಕಳವಳ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.. ಅಸಂಗತ ಊಹೆಗಳು, ಭೀಕರ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಹತೋಟಿ ಮೀರಿ ಧಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತ ಆಕ್ರಮಿಸತೊಡಗುತ್ತವೆ.. ಅಲ್ಲವೆ..?’

‘ಹೌದು ಗುರೂಜಿ.. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಪ್ರವಾಹವಾದಾಗ, ಭೂಕಂಪವಾದಾಗ, ಚಂಡಮಾರುತವೆದ್ದಾಗ – ತಟ್ಟನೆ ‘ಅದು ಇಲ್ಲಿಯು ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೇನೊ?’ ಎನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆ ಸುಳಿಯುತ್ತದೆ.. ಅದು ಹಾಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಹೋಗಿ ಆ ದುರಂತ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ನಾಶ ಮಾಡಿಬಿಡುವುದೇನೊ ಅನ್ನೊ ಭೀತಿ ಆರಂಭವಾಗಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ್ಸ್ ನಂತರ – ಅದು ನಡೆದೇ ತೀರುತ್ತದೆ ಎನಿಸಲು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.. ಆಮೇಲೆ , ಈ ಪ್ರಕೃತಿಯೇಕೆ ಇಷ್ಟು ದುರ್ಬಲ? ಹೇಗೆ ಇಂಥದ್ದೆಲ್ಲ ಸಂಭವಿಸಲು ಬಿಡುತ್ತದೆ ಈ ಪ್ರಕೃತಿ? ಯಾಕದನ್ನೆಲ್ಲ ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ? ಎಂದೆಲ್ಲ ಆಲೋಚನೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.. ಹೀಗೆ ಆರಂಭವಾದ ಚಿಂತನೆ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ಚಕ್ರದಂತೆ ಕಾಡತೊಡಗಿ ತಲೆಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ – ತಲೆಯೊಳಗ್ಯಾರೊ ಕುಳಿತು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿದಂತೆ..’ ವಿವರಿಸಿದ ಗೋಚರ..

‘ಇದು ಬರಿ ಅವಘಢಗಳು ಆದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆಗುತ್ತದೆಯೆ? ‘

‘ಹಾಗೇನು ಇಲ್ಲ.. ಅವಘಢವಾದಾಗ ಅದೊಂದು ನೆಪವಾಗಿ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.. ಅದಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಾಶವಾಗಿ ಹೋದರೆ? ನಾನು ಕುಳಿತಿರುವ ಕಟ್ಟಡ ಕುಸಿದು ಹೋದರೆ? ಹಾರುತ್ತಿರುವ ವಿಮಾನ ಸಿಡಿದು ಹೋದರೆ? ಯೋಜಿತವಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕಾದ ಯಂತ್ರ ಹಾಗೆ ಮಾಡದೆ ಏರುಪೇರಾದರೆ..? ಹೀಗೆ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ವಿಷಯಗಳು..’

‘ನೀನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲಸವು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುಗಿಯುವುದೊ, ಇಲ್ಲವೊ ಎನ್ನುವ ಸಂಶಯವೂ ಬರುತ್ತದೇನು? ತಪ್ಪಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ? ಅಂದುಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ನಡೆಯದಿದ್ದರೆ? ಸರಿಯಾದ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಂಬಿದವರು ಕೈ ಕೊಟ್ಟರೆ..? – ಹೀಗೆಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆಯೆ?’ ಕೇಳಿದರು ಗುರೂಜಿ..

‘ಹೌದು.. ಅದರಲ್ಲು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಂತು ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಅನಿಸುತ್ತದೆ.. ನನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗೆಯೆ ಸಂಶಯ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ..’ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಗೋಚರ..

ಗುರುಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯ್ತು – ಇವನ ಮುಖ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಶಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು.. ತನ್ನ ಪರಿಸರ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಬರಬೇಕು – ತನ್ಮೂಲಕ ಅದು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಸಂಶಯಗಳಿಗೆ ತಡೆ ಹಾಕಬಹುದು.. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಅವನ ಮನಸಿಗೆ ಸರಳವಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ?

‘ಗೋಚರ, ನೋಡು ಆ ಕಲ್ಲಿದೆಯಲ್ಲ ? ಅದನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಆ ಮರದ ಮೇಲಿರುವ ಹಣ್ಣಿನತ್ತ ಎಸೆಯುತ್ತಿಯಾ?’ ಎಂದರು, ಎದುರಿಗೆ ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಮರವನ್ನು ತೋರಿಸಿ. ಅದೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗದಿದ್ದರು, ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡಿದ. ಆ ಕಲ್ಲು ಕೊಂಬೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ತಗುಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಎಲೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದೆರಡು ಸಣ್ಣ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿತ್ತು..

‘ ಸರಿ.. ಈ ಬಾರಿ ನೀನು ಕೂತಿರುವ ಭಂಗಿ ಬದಲಿಸಬೇಡ.. ಹಾಗೆಯೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಆ ಹಣ್ಣು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರುವೆಯಾ?’

‘ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ಗುರೂಜಿ? ಕೂತ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯಲಾದರು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ನಾನು ಕೂತ ಕಡೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ನಡೆದು ಹೋದಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ತರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು’ ಎಂದ ಗೋಚರ..

‘ಓಹ್ ಹೌದಲ್ಲವೆ? ಸರಿ ಹೇಗಾದರು ಆಯ್ತು.. ಆ ಹಣ್ಣು ಇಲ್ಲಿ ತಂದಿಡು..’ ಎಂದರು. ಕೂತಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ತಂದಿಟ್ಟ ಗೋಚರ..

‘ಗೋಚರ.. ಇದನ್ನು ಎತ್ತಿ ತಂದಿದ್ದು ಯಾರು? ಅರ್ಥಾತ್ ಯಾವ ಅಂಗ?’

‘ನನ್ನ ಕೈಗಳು ಗುರುಗಳೆ..’

‘ಕೈಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಡೆದು ಹೋದವೆ ?’

‘ಇಲ್ಲ.. ನಡೆದಿದ್ದು ಕಾಲುಗಳು..’

‘ಕಾಲು ಕೈಗಳಿಗೆ ಹಣ್ಣು ಕಾಣಿಸಿತೆ?’

‘ಕಾಣಿಸಿದ್ದು ಕಣ್ಣಿಗೆ, ಆಲೋಚಿಸಿದ್ದು ಮನಸು, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ತರುವಂತೆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡಿ ಆದೇಶ ನೀಡಿದ್ದು ಬುದ್ಧಿ, ಚಿತ್ತ ಇತ್ಯಾದಿ.. ನೀವು ಏನು ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿರೊ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ ಗುರೂಜಿ..?’ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸಹನೆಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ ನುಡಿದ ಗೋಚರ..

ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು ಗುರೂಜಿ.. ‘ಗೋಚರ.., ನೀನೊಂದು ಹಣ್ಣು ಕೆಡವಿ ತರಬೇಕೆಂದರು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅಂಗಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾಯ್ತು? ಅದೂ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ.. ನಿನ್ನನ್ನು ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಕೇಳದಲೆ.. ಒಂದು ಅಂಗ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಸಹಕರಿಸು ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀಯಾ? ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ನೀನು ಯಾವುದಾದರು ಒಂದು ಅಂಗವನ್ನು ಸಂಶಯಿಸಿದೆಯಾ? ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲವೆಂದು ಹಿಂದಡಿಯಿಟ್ಟೆಯಾ..?’

‘ಇಲ್ಲಾ..!’

‘ಯಾಕೆ..? ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲು ಅನುಮಾನ ಬರಬೇಕಲ್ಲವೆ..? ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿ ಚರ್ಯೆಯಲ್ಲಿ , ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ..’

‘……’

‘ಹಾಗೆ ಅನುಮಾನ ಬರಲಿಲ್ಲ.. ಕಾರಣ, ನಿನಗದರ ಮೇಲಿರುವ ನಂಬಿಕೆ.. ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡು? ಅದೆಂಥಹ ಅದ್ಭುತ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಇರಬಹುದು ಆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ..? ದೇಹದ ಭಾಗಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸೃಜಿಸಿ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಸಮನ್ವಯದಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸುವಂತಹ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಅದರೊಳಗಿಟ್ಟು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.. ಬರಿ ನಮಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಎಲ್ಲಾ ಪಶು ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ.. ನರವ್ಯೂಹ, ಜೀರ್ಣಾಂಗ ವ್ಯೂಹ, ಉಸಿರಾಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಅಸ್ತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಮಾಂಸ ಖಂಡಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಮೆದುಳು , ಹೃದಯ, ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯ, ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳು – ಎಲ್ಲವು ತಂತಾನೆ ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ ಆ ವಿಧಾತ.. ಹೌದಲ್ಲವೆ..?’

‘ನಿಜಾ ಗುರೂಜಿ.. ಅದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರ ಬಗ್ಗೆ, ಸಾಮರಸ್ಯ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆಂದು ಸಂಶಯವಾಗಲಿ, ಅನುಮಾನವಾಗಲಿ ಬಂದಿಲ್ಲ.. ಸುಭಧ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅದು..’

‘ಅದನ್ನು ಸೃಜಿಸಿದವನೆ ಈ ವಿಶ್ವವನ್ನ , ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನ ಸೃಜಿಸಿದವನು.. ಅಂದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿಯು ಅವನು ಇದೇ ರೀತಿಯ ಸುಭಧ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಇರಿಸಿರಬೇಕಲ್ಲವೆ..?’

‘ಇರಬಹುದು.. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ಪ್ರಕೃತಿ ವಿಕೋಪ, ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು?’

‘ಅದು ಅವನು ಸೃಜಿಸಿದ್ದಲ್ಲ… ನಾವು ಅವನಿರಿಸಿದ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಏರುಪೇರು ಮಾಡಿದಾಗ, ಇಂಥಹ ಅಚಾತುರ್ಯಗಳು ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ.. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅವು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕರೆಗಂಟೆಗಳು – ಮತ್ತಷ್ಟು ಅನಾಹುತಕ್ಕೆಡೆಗೊಡಬೇಡಿರೆಂದು ಪ್ರಕೃತಿ ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಪರಿ.. ನೀನು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ, ಈ ದೇಹದ ಆರೋಗ್ಯ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಕೆಡುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಹಾಗೆಯೆ.. ಮದ್ದು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಿಕೊಂಡರಾಯ್ತು.. ಆ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾದಂತೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ಭೀತಿ ಪಡುವ ಅಗತ್ಯವೇನಿದೆ..?’ ಎನ್ನುತ್ತ ಅವನ ಮುಖ ನೋಡಿದರು ಗುರೂಜಿ..

ಅವನ ಮನದಲ್ಲೇನೊ ಮಥನ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದು ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.. ಅವನು ಅದುವರೆವಿಗು ಆಲೋಚಿಸದ ವಿಭಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೊಂದನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟಿತ್ತು ಅವರ ಮಾತು..

‘ಅಂದರೆ.. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಏನೇ ನಡೆದರು, ಅದು ಇದೇ ತತ್ವದನುಸಾರ ಇರುತ್ತದೆಯೆ..?’

‘ಅನುಮಾನವೇ ಬೇಡ.. ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೇವಲ ಯಕಃಶ್ಚಿತ್ ಜೀವಿಗಳು.. ಅದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅನುಮಾನ, ಸಂಶಯ ಬರುವುದು ಸಹಜ.. ಆದರೆ, ಇದನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದವ ನಮ್ಮಂತೆ ಯಕಃಶ್ಚಿತ್ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ..? ಅವನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆಯಿರಿಸಿ ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕು.. ವಿಕೋಪ, ಪ್ರಕೋಪ, ಅವಘಡಗಳಿಗು ಏನೊ ಕಾರಣವಿರುತ್ತದೆಂದು ಅರಿತಾಗ, ಅವುಗಳಿಂದುಂಟಾಗುವ ಭೀತಿ, ಉದ್ವಿಘ್ನತೆಗಳು ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತವೆ..’

‘ಅರ್ಥವಾಯಿತು ಗುರೂಜಿ.. ನನಗು ಹೌದೆನಿಸುತ್ತದೆ.. ಆದರೆ, ಇದು ನನ್ನ ತೊಡಕನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆಯೊ, ಇಲ್ಲವೊ ನಾನು ಹೇಳಲಾರೆ..’ ಎಂದ ಗೋಚರ..

‘ಅದರ ಚಿಂತೆ ಬಿಡು ಗೋಚರ.. ನೀನು ಇಂದಿನಿಂದ ನ್ಯೂನತೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಋಣಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಡ.. ಬದಲಿಗೆ, ನಂಬಿಕೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಧನಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾ ಹೋಗು.. ಇದಕ್ಕೆ ಸಹಾಯಕವಾಗುವಂತೆ ನಾನೊಂದಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.. ಬಿಡುವಿದ್ದಾಗ ಸುಮ್ಮನೆ ಓದುತ್ತಾ ಹೋಗು.. ಹಾಗೆಯೆ , ಇನ್ನು ಮುಂದೆಯು ಯಾವುದೆ ಋಣಾತ್ಮಕ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದರು ಅದನ್ನು ತಡೆ ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಬೇಡ.. ಬದಲು ಅದನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿಕೊ.. ಅದಕ್ಕೆ ಏನು ವಿವರಣೆ ಸಿಗಬಹುದೆಂದು ಈ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕು.. ನೀನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಉತ್ತರಗಳು ದೊರಕುವುದು .. ಆದರೆ ಅಷ್ಟೆ ಹೊಸ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.. ಇದೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾ ಹೋಗು.. ಅದು ಭೀತಿಯದಾದರು ಆಗಲಿ, ಪ್ರೇರಣೆಯದಾದರು ಆಗಲಿ – ಒಂದೆ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ನಿನಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ – ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡಿದರೆ..’ ಎನ್ನುತ್ತ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಸಮೇತ ಹಲವಾರು ಪುರಾಣ ಸಂಬಂಧಿತ ಪುಸ್ತಕಗಳಿದ್ದ ಕಟ್ಟೊಂದನ್ನು ತರಿಸಿಕೊಟ್ಟರು ಗುರೂಜಿ..

ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟಾಗ, ಗೋಚರನಿಗೆ ಅದೆಂಥದ್ದೊ ನಿರಾಳತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ , ಮನಸು ಪ್ರಶಾಂತವಾದಂತೆ ಅನಿಸಿತು.. ಅದುವರೆವಿಗು ಆ ರೀತಿಯ ಪ್ರಶಾಂತತೆಯ ಅನುಭವ ಅವನಿಗೆ ಆಗಿರಲೆ ಇಲ್ಲ..!

ಹೊರಬರುತ್ತ ಕೇಳಿದಳು ನಿಷ್ಕಲ.. ‘ಏನನಿಸಿತು ಗೋಚರ..?’

‘ನಿಷ್ಕಲಾ.. ಅವರು ಹೇಳಿದ ಮಾತಲ್ಲಿ ತಥ್ಯವಿದೆಯೆನಿಸಿತು.. ಅದೇನು ನನ್ನ ಡಿಸ್ಸಾರ್ಡರ್ ವಾಸಿ ಮಾಡುವುದೊ ಇಲ್ಲವೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ಆದರೆ ಈಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ನಾನು ಆ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಲ್ಲೆ ಎನಿಸುವ ಅನುಭೂತಿ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ.. ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ.. ಈ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತೇನೆ.. ನನಗೆ ಅವರು ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ ರೀತಿ ತುಂಬಾ ಹಿಡಿಸಿತು.. ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಅದೆಷ್ಟೊ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಯುಗಾಂತರದಿಂದ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿವೆ.. ಅದನ್ನು ನಾನು ಸಂಶಯಿಸುವುದೆ ಕ್ಷುಲ್ಲಕತನವೇನೊ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ.. ಬಹುಶಃ ಗುರೂಜಿ ಮಾತಿನ ಇಂಗಿತವು ಅದೇ ಏನೊ – ‘ಮೊದಲು ನಂಬಿಕೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಬೇಕು’ ಎಂದು.. ಅಂದಹಾಗೆ, ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ನಾನೊಬ್ಬನೆ ಏಗಬಲ್ಲೆನೊ, ಇಲ್ಲವೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ಅದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಸಹಕಾರ ಹಸ್ತ ಬೇಕು.. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುತ್ತೆ ತಾನೆ?’ ಎಂದ ಗೋಚರ..

ನಿಷ್ಕಲಾ ಮಾತಾಡದೆ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತ ಅವನ ಹಸ್ತಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಹಸ್ತವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಅದುಮುತ್ತ, ಕಣ್ಣಲ್ಲೆ ಅವನೊಡನೆ ತಾನಿರುವೆನೆಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ರವಾನಿಸಿದಳು..

ಅದನ್ನು ಕಂಡು, ತಾನೂ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಗೆ ನಕ್ಕ ಗೋಚರ.

(ಮುಕ್ತಾಯ)

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

ಸಣ್ಣಕಥೆ / ಮಿನಿಕತೆ : ನಮ್ಮ ದೇವರ ಸತ್


ಸಣ್ಣ ಕಥೆ / ಮಿನಿಕತೆ : ನಮ್ಮ ದೇವರ ಸತ್ಯ

ಗಂಭೀರ ತನ್ನತ್ತ ಮಾತಿನ ಚಾಟಿಯೆಸೆದ ಅದಿತಿಯತ್ತ ಮತ್ತೆ ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ನುಡಿದ ..

‘ಆಲ್ರೈಟ್ ಅದಿತಿ… ಲೆಟ್ಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಇಟ್. ನಾನು ನಿನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಇಲ್ಲಾ ಅಂದನಾ ? ಅಥವಾ ನೀನ್ಹೇಳಿದ್ದು ಸುಳ್ಳು ಅಂತೇನಾದ್ರೂ ಹೇಳಿದ್ನಾ ?’

ಅದು ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ನಡೆಯುವ ದಿನನಿತ್ಯದ ವಾಗ್ವಾದ – ಅದು ಇಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಬೆಳಗಿನ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮುಗಿಸಿ ಬರುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ..

‘ ಮಾತು ಒಪ್ಕೋತೀನಿ ಅಂತೀಯಾ? ಮತ್ಯಾಕೆ ಅನುಸರಿಸೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ ಅಂತೀಯಾ? ನನ್ನ ವಾದ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಆದ್ಮೇಲೆ ಅದನ್ನೇ ಫಾಲೋ ಮಾಡಬೋದು ತಾನೆ ?’ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಜಗ್ಗಿದಳು ಅದಿತಿ.

‘ ನಿನ್ನ ವಾದ ಒಪ್ಕೋಳೋದು ಅಂದ್ರೆ ನಾನದನ್ನು ಒಪ್ಪಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ ಅಂತ ಅಲ್ಲ.. ಅದನ್ನು ನಂಬಿ ಅನುಕರಿಸೊ ನಿನ್ನ ಹಕ್ಕನ್ನ ಗೌರವಿಸ್ತೀನಿ ಅಂತ ಅರ್ಥ.. ನೀನ್ಹೇಳೋ ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ಸ್ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಯಿದ್ರು, ನನಗೆ ನನ್ನದೆ ಆದ ನಂಬಿಕೆಗಳಿವೆ, ಆಚರಣೆಗಳಿವೆ.. ಅದನ್ನ ನಾನು ಬಿಡಕಾಗಲ್ಲ.. ಹಾಗಂತ ನಿನ್ನ ನಂಬಿಕೇನಾ ಬಿಡು ಅಂತ ಬಲವಂತಾನು ಮಾಡಲ್ಲ. ನೀನು ನಿನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನ ಅನುಸರಿಸೋಕೆ ಪೂರ್ತಿ ಸ್ವತಂತ್ರಳು. ಹಾಗೆ ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆಗೆ ನನ್ನ ಬಿಡು’

‘ಬಿಡು.. ಬಿಡು ಅಂತೀಯ.. ದಿನಾ ನಾನೊಬ್ಬಳೆ ಹೋಗಿ ಬರಬೇಕು ಜಿಮ್ಮು , ಜಾಗಿಂಗಿಗೆ… ಆ ಹಾಳು ಮೂಗು ಹಿಡಿದು ಕೂರೋ ಯೋಗಾನ ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಜತೆ ಬರಬಾರದೆ ? ಒಳ್ಳೆ ಫಿಜಿಕ್ ಬರುತ್ತೆ, ಹೆಲ್ತಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿಯೂ ಇರ್ತೀಯಾ… ಹೋಗ್ತಾ ಹೋಗ್ತಾ ಆರೋಗ್ಯ ಜತೆಗೆ ದೇಹದಾರ್ಢ್ಯ ಎರಡು ಕಾಪಾಡ್ಕೋಬೋದು.. ನನಗು ಒಬ್ಬಳೆ ಹೋಗೊ ಕಿರಿಕ್ಕು ಇರಲ್ಲ’

‘ ಐಯಾಮ್ ಸಾರಿ ಅದಿತಿ.. ವಿ ಡಿಸ್ಕಸ್ಡ್ ಮೆನಿ ಟೈಮ್ಸ್.. ನೀನು ಜತೆಯಾಗೆ ಯೋಗ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂದ್ರೆ ನನಗೇನು ಅಭ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ.. ಬಟ್ ಡೋಂಟ್ ಎಕ್ಸ್ಪೆಕ್ಟ್ ಮೀ ಟು ಜಾಯಿನ್ ಯು..’ ಎಂದವನೆ ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮುನ್ನಡೆದ ಗಂಭೀರ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಮನೆ ಸೇರುವ ತನಕ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆಯೂ ಮಾತಿಲ್ಲ….

ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡದೆ ಇಬ್ಬರು ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಸುತ್ತ ಎದುರುಬದುರಾಗಿ ಕೂತರು. ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಬಂದ ದೇವಮ್ಮ ಅವರಿಬ್ಬರ ಮುಂದೆ ಕಾಫಿಯ ಲೋಟದ ಜತೆಗೆ ಒಂದೊಂದು ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟಳು. ಅದು ಅವರ ದಿನನಿತ್ಯದ ಪರಿಪಾಠ. ಸ್ಫೂನಿನಿಂದ, ಬೇಯಿಸದ ಮೊಟ್ಟೆಯ ಚಿಪ್ಪಿನ ತುದಿ ಒಡೆದು, ಹಾಗೆಯೆ ಕುಡಿಯುವುದು ಅವಳ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬೇಯಿಸದ ಮೊಟ್ಟೆಯೇ ಪುಷ್ಟಿಕರ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದವಳ ವಾದ. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇಯಿಸಿದ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನೇ ತಿನ್ನುವುದು. ಮೊಟ್ಟೆಯ ಚಿಪ್ಪು ಬಿಡಿಸಿ ಹೋಳಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಉಪ್ಪು ಮೆಣಸಿನ ಪುಡಿ ಉದುರಿಸಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವುದು ಅವನಿಗೆ ಬಂದ ಅಭ್ಯಾಸ. ಅದಕ್ಕೂ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ವಾದಿಸಿದ್ದಿದೆ.

ಅಂದು ಅವಳು ಎಂದಿನಂತೆ ಮೊಟ್ಟೆ ಹೊಡೆಯುವತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸದೆ ಖಿನ್ನವಾದನೆಯಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

‘ ನೀನ್ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನ ನಂಬೋದಿಲ್ವೋ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ.. ಯೋಗದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಿಕ್ಸ್ ಪ್ಯಾಕ್ , ಕಟ್ಟುಮಸ್ತು ಶರೀರ ಎಲ್ಲಾ ಬರೋದಿಲ್ಲ.. ಯು ನೀಡ್ ಮೊರ್ ಎಕ್ಸರ್ಸೈಜ್.. ಟು ಬಿ ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಅಂಡ್ ಹೆಲ್ತಿ..’

‘ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಅಂಡ್ ಹೆಲ್ತಿ ಆಗಲ್ಲ ಅಂತ ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ದು ?’

‘ ಹೆಲ್ತಿ ಇದ್ರುನು ಜಿಮ್ಮಿನ ಹಾಗೆ ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಬರಲ್ಲ.. ಜಿಮ್ ಮಾಡಿ ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಆದ್ರೆ ಹೆಲ್ತಿಯಾಗು ಇರಬಹುದು..’

‘ಜಿಮ್ ಬರಿ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತೆ… ಇಟ್ ಕ್ಯಾನ್ ನಾಟ್ ಫೆನಿಟ್ರೇಟ್ ಇನ್ಸೈಡ್… ಹೊರಗಿಂದ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡುದ್ರು ಒಳಗಿನ ಹೆಲ್ತ್ ಹೀಗೆ ಅಂತ ಹೇಳೋ ಆಗಿಲ್ಲ..’

‘ ಅದು ಹೇಗೆ ಹೇಳ್ತೀಯಾ?’

‘ ನೀನೇ ನೋಡು.. ವಯಸಾದ ಹಾಗೆ ಜಿಮ್ಮು ಗಿಮ್ಮು ಜಾಗು ಗೀಗೂ ಅಂತ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಮಾಡೋಕಾಗಲ್ಲ… ಮೂಳೆ ವೀಕು, ಸ್ನಾಯು ವೀಕು ಅಂತ ಸುಲಭವಾಗಿರೊ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಂದೋದನ್ನ ಮಾತ್ರ ಮಾಡ್ಬೇಕು.. ಆದರೆ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ ಎಷ್ಟೇ ವಯಸಾದ್ರು ಎಲ್ಲಾ ಆಸನಾನು ಮಾಡ್ತಾ ಹೋಗ್ಬಹುದು… ತೀರಾ ವಯಸಾದ ಮೇಲು ಅಷ್ಟೇ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿ ಇರಬಹುದು..’

‘ ಅದು ಸರಿ.. ಹಾಗೆ ಯಾಕೆ ಆಗುತ್ತೆಂತ ನಾ ಕೇಳಿದ್ದು..’

‘ ಲಾಜಿಕ್ಕು ತುಂಬಾ ಸುಲಭ.. ಯೋಗ ಒಳಗಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಒಳಗಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೂ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ – ಲೈಕ್ ನ್ಯಾಚುರಲ್ ಪ್ರೋಸೆಸ್.. ಯಾಕೆಂದರೆ ದೇಹದ ಮುಖ್ಯ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಗಳೆಲ್ಲ ಒಳಗಿಂದ ತಾನೆ ಆಗೋದು ? ಆದರೆ ಜಿಮ್ ಮಾಡಿದಾಗ ನಾವು ಹೊರಗಿನ ಸ್ನಾಯುಗಳನ್ನ ಗುರಿಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾಡೋದು.. ಅದು ಒಳಗೆ ತಲುಪಲ್ಲ.. ಬರಿ ಹೊರಗಿನ ಪದರಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ..’

‘ ಓಹೋಹೋ.. ಒಳಗಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸೋದು ಸುಲಭ.. ಅದೇ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಒಳಗೆ ಪ್ರಸರಿಸೋದು ಕಷ್ಟ … ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಲಾಜಿಕ್..’ ದನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ವ್ಯಂಗ್ಯವನ್ನು ಅವನು ಗಮನಿಸಿದ. ಆಗ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಬೇಯಿಸದ ಮೊಟ್ಟೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು.

‘ ಸರಿ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಣ.. ಲೆಟ್ ಐಸ್ ಟ್ರೈ ದಿಸ್… ಆವಾಗಲಾದರೂ ನಿನಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಬರುತ್ತಾ ನೋಡುವ.. ನೀನು ದಿನಾ ಈ ಮೊಟ್ಟೆ ತುದಿಯನ್ನ ಸ್ಫೂನಿನಲ್ಲಿ ಒಡೆದು ಕುಡಿತೀಯಾ ಅಲ್ವಾ..?’

‘ ಹೂಂ.. ಹೌದು.. ಅದರಲ್ಲೇನು ಮಾಡಬೇಡ ? ‘

‘ ಏನಿಲ್ಲ.. ಇವತ್ತು ಸ್ಫೂನ್ ಉಪಯೋಗಿಸದೆ, ಕೆಳಕ್ಕೆ ಕುಕ್ಕದೆ , ಬರಿ ಹಸ್ತ ಬೆರಳು ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಒಡೆಯದೆ ತುದಿ ಮಾತ್ರ ಬಿರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೀಯಾ ?’

ಅವಳಿಗೇನನಿಸಿತೋ ? ‘ ಮಾಡದೆ ಏನು?’ ಎನ್ನುವಂತೆ ದೃಷ್ಟಿ ಕೊಂಕಿಸಿ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಎರಡು ಹಸ್ತಗಳ ನಡುವೆ ಹಿಡಿದು ಎರಡು ಕಡೆಯಿಂದ ತುಸುತುಸುವೆ ಒತ್ತಡ ಹಾಕತೊಡಗಿದಳು – ಅದು ಒಡೆದುಹೋಗದ ಹಾಗೆ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಅದುಮುತ್ತ. ಹಾಗೆ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡ ಹಾಕಿ ಅದುಮಿದರೆ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಯಿಬಿಡುತ್ತದೆ.. ಆಮೇಲಿಂದ ಉಗುರಲ್ಲಿ ತುದಿಯ ಚಿಪ್ಪು ತೆಗೆಯಬಹುದೆಂಬ ಹವಣಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದಂತಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಅದು ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸುಲಭವಿರಲಿಲ್ಲ. ಚಿಪ್ಪಿನ ಹೊದಿಕೆ ಗೋಡೆಯ ಹಾಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಿದ್ದು ಬಡಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಕುಚಿಸಿ ಕುಸಿಯುವ ಹಾಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಒತ್ತಡದ ಭಾರಕ್ಕೋ, ಅಸಮತೋಲನಕ್ಕೊ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟನೆ ಮುರಿದು ಒಳಕುಸಿದು , ಅದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರದಿದ್ದ ಹಸ್ತಗಳೆರಡೂ ವೇಗವಾಗಿ ಒಂದನ್ನೊಂದು ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆದಂತೆ ಸಂಧಿಸಿ, ನಡುವಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಟ್ಟೆಯ ಲೋಳೆಯೆಲ್ಲ ಸೋರಿಹೋಗುವಂತೆ ಅಪ್ಪಚ್ಚಿಯಾಗಿಹೋಯ್ತು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆ ಹೊತ್ತಲಿ ಮೊಟ್ಟೆಯ ಚಿಪ್ಪಿನ ಬಿರುಕೆದ್ದ ಚೂರುಗಳ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ತುದಿಗಳು ಚರ್ಮವನ್ನು ಬೇಧಿಸಿ ರಕ್ತವು ಹೊರಬಂದಿತ್ತು.

ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಫಸ್ಟ್ ಏಡ್ ಬಾಕ್ಸಿನತ್ತ ಓಡಿದ ಗಂಭೀರ ಗಾಯವಾಗಿದ್ದ ಕೈಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಸುತ್ತತೊಡಗಿದ, ಅವಳ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ..

‘ಡೋಂಟ್ ಲುಕ್ ಲೈಕ್ ದಟ್.. ಜಿಮ್ ಮಾಡಿಯೂ ಅಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲವೇ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ.. ನೀನು ಮಾಡಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ ಆಗುತ್ತಿದ್ದುದು..’ ಎಂದಳು ಸಾವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ.

‘ ವಿಷಯ ಅದಲ್ಲ..’

‘ಮತ್ತೆ..?’

‘ ಇದೇ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನ ಒಳಗಿನಿಂದ ಇನ್ನು ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಿರುವ ಮರಿ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತದೆ ನೋಡಿದೆಯಾ? ಅದನ್ನೇ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಒಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತೇವೆ ! ಅದನ್ನು ಒಂದು ಚಿಳ್ಳೆಮರಿ ಒಳಗಿನಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮುರಿದುಕೊಂಡು ಬರಬೇಕಾದರೆ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಚ್ಚರಿಯ ವಿಷಯವಲ್ಲವೇ..?’

‘ ಹೌದು.. ಅದರೇನೀಗ?’

‘ ಯೋಗವು ಹಾಗೆಯೆ.. ಒಳಗಿನಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದು ಆ ಕೋಳಿ ಮರಿ ಹೊರಬಂದ ಹಾಗೆ ಬಹು ಸುಲಭ. ಹಾಗೆ ಬರುವಾಗ ಚಿಪ್ಪು ಒಡೆದುಕೊಂಡೆ ಬಂದರು ಒಂದು ಚೂರು ಘಾಸಿಯಾಗದ ಹಾಗೆ ಕ್ಷೇಮವಾಗಿ ಬರಿ ಚಿಪ್ಪನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬೇಧಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತದೆ.. ಅಂತೆಯೇ ಯೋಗದ ಪ್ರಭಾವವು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಘಾಸಿಯಾಗದ ಹಾಗೆ ಒಳಗಿನಿಂದ ಹೊರಗಿನತನಕ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ – ಅರ್ಥಾತ್ ಒಳಗಿನ ಆರೋಗ್ಯ ಜತೆಜತೆಗೆ ಹೊರಗಿನ ಕ್ಷೇಮ..’

‘ ನೀ ಹೇಳ ಹೊರಟಿದ್ದಾದರೂ ಏನು..?’

‘ ಜಿಮ್ ಮಾಡುವುದು ನೀನು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಮೊಟ್ಟೆ ಒಡೆದ ಹಾಗೆ… ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ಒಳಗು ಘಾಸಿ, ಹೊರಗೂ ಘಾಸಿ..’

‘ ಸರಿ.. ಸರಿ.. ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಲಾಜಿಕ್ಕಿಗೆಲ್ಲ ನಾನು ಮರುಳಾಗಿ ನಿನ್ನ ವಾದ ಒಪ್ಪುವೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ.. ಇಟ್ ವಾಸ್ ಜಸ್ಟ್ ಎ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್.. ನಾಳೆ ಬೇಕಾದರೆ ಮತ್ತೆ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ..’

ಗಂಭೀರ ಏನು ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.. ಸುಮ್ಮನೆ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದ.

ಅವನು ಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ ಮುಗಿಸುವುದನ್ನೆ ಕಾಯುತ್ತ ಇದ್ದವಳು ನಂತರ ಮುಂದಿದ್ದ ಕಾಫಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಳು.

‘ ನಾಳೆ ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಹೊರಡಬೇಕು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ?’

‘ ಯಾಕೆ?’ ಎಂದ ತುಸು ಛೇಡಿಸುವ ದನಿಯಲ್ಲೇ..

‘ ಅದೇನ್ ಇನ್ಸೈಡ್ ಔಟ್ ಅಂತ ನಾನು ನೋಡೇಬಿಡ್ತೀನಿ.. ಡೋಂಟ್ ಥಿಂಕ್ ಐ ಬಿಲೀವ್ ಇಟ್ ನೌ.. ಹೀಗಾದರೂ ನಿನ್ನ ಜತೆಗಿರುವ ಅಂತಷ್ಟೇ.. ನೀನು ಅಡಾಮೆಂಟು ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದ್ರು ಬಗ್ಗಲ್ಲಾ….’

‘ ಓಹ್ ಹಾಗೆ..ಸರಿಸರಿ… ಶೂರ್.. ಆರುಗಂಟೆಗೆ ರೆಡಿಯಾಗು ‘ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ ಮನಸೊಳಗೆ ತನಗೆ ತಾನೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ..

‘ ನಮ್ಮ ದೇವರ ಸತ್ಯ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೆ …?!’

‘ಹಾಳು ಗಂಡಸರೇ ಹೀಗೆ.. ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಹಠಾನೇ ಗೆಲ್ಲಿಸ್ಕೊತಾನೆ…’ ಎಂದವಳು ಮೆತ್ತಗೆ ಗೊಣಗಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಅವನ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ…

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

26.09.2016


(Picture from Internet / Facebook)

ನಿಗೂಢ ಕಥೆ: ದೊಡ್ಡ ಮನೆ


ನಿಗೂಢ ಕಥೆ: ದೊಡ್ಡ ಮನೆ


ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಹಾಸಿಕೊಂಡಂತಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಟಾರು ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಧೂಳೆಬ್ಬಿಸದೆ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಅದರಲ್ಲು ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಪಾರ್ಟುಗಳೆಲ್ಲ ಉದುರಿಹೋಗುವಂತಿದ್ದ ಈ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬರುವ ಶಿಕ್ಷೆ ಈ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಸಾಕು ಅನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.. ಬೈಕಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕರೆದೊಯ್ಯುವೆ ಎಂದಿದ್ದ ಶಂಕರನಿಂದ ಕೊನೆಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಬೈಕು ಕೆಟ್ಟಿರುವ ಕಾರಣ ಬರಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಬಂದ ಕಾರಣ, ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಈ ಬಸ್ಸನ್ನೆ ಹಿಡಿಯಬೇಕಾಯ್ತು.. ಯಾವಾಗ ಅವನೂರು ಬರುತ್ತದೊ ಎಂದು ಕಾತರ, ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಪದೇಪದೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೊನೆಗು ದೂರದಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಶಂಕರ ಕಾಣಿಸಿದ..

ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದುದಕ್ಕೊ ಏನೊ ಪಂಚೆಯ ಮೇಲೊಂದು ಜುಬ್ಬಾ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದ ಶಂಕರ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿಯೆ ಕಾಣಿಸಿದ – ಅವನ ಎಂದಿನ ಪ್ಯಾಂಟು – ಶರಟಿನ ಅವತಾರವಿಲ್ಲದೆ. ಆದರು ಅವನ ಟ್ರೇಡ್ ಮಾರ್ಕ್ ಕ್ಯಾಪನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.. ಪಂಚೆ-ಜುಬ್ಬದ ಮೇಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ – ಅದೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು.. ಮಟ ಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವಾದ ಕಾರಣ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ತಡೆಯಾಗಲೆಂದು ಕ್ಯಾಪ್ ಧರಿಸಿರಬೇಕೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡು, ಬಸ್ಸಿನಿಂದಿಳಿದು ಅವನ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದೆ.

ಶಂಕರ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದವ.. ಈ ಕೋವಿಡ್ ಮಾರಿಯ ಧಾಳಿ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸಕ್ಕು ಸಂಚಕಾರ ಬಂದು, ಊರಲ್ಲೆ ಹೊಲಗದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆಂದು ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ.

‘ಸಾರಿ ಕಣೋ.. ಸರಿಯಾದ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಬೈಕು ಕೈ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡ್ತು.. ವಾಪಸ್ಸು ಹೋಗುವಾಗ ಬೈಕಲ್ಲೆ ಹೋಗುವೆಯಂತೆ.. ಮತ್ತೆ ಈ ಡಕೋಟ ಬಸ್ಸನ್ನು ಹತ್ತಿಸುವುದಿಲ್ಲ..’ ಎನ್ನುತ್ತ ನಡೆಯತೊಡಗಿದವನನ್ನು , ನನ್ನ ಲಗೇಜ್ ಜೊತೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆ.. ನನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದ ಲಗೇಜಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೀಸನ್ನಾದರು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.. ಆದರೆ ಮಾತಿಗು ಅದನ್ನು ಕೇಳದೆ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ಆತಂಕದಿಂದ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ – ನಾನು ಹೊತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಸಹ ತಾನೇ ಹೊರಬೇಕೆನ್ನುವ ಮನೋಭಾವದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಅವನದು. ಇಂದೇಕೊ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆಯಲ್ಲ? ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೆ ಲಗೇಜು ಕೈ ಬದಲಿಸಿ ಅವನತ್ತ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆಳವಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ತೋಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ಯಾಂಡೇಜು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು.. ಆಗ ಕಾರಣವೂ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು – ಅವನೇಕೆ ನನ್ನ ಲಗೇಜು ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಎಂದು..

‘ಏಯ್ ಶಂಕರ.. ಕೈಗೇನಾಯ್ತೊ, ಬ್ಯಾಂಡೇಜು ಸುತ್ತಿದೆ?’ ಎಂದೆ..

‘ಅದೇ ಕಥೆ ಹೇಳ್ಬೇಕಂತ ಹೊರಟಿದ್ದೆ ನೋಡು.. ಬೈಕ್ ಓಡಿಸುವಾಗ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಆಗಿ ಬಿದ್ದಾಗ ಆದ ಗಾಯ.. ಇದರಿಂದಾನೆ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸದ ಹಾಗೆ ಆಯ್ತು..’ ಎನ್ನುತ್ತ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಲು ಹಾದಿಯೊಂದರ ತುಸು ಒಳಬದಿಗೆ ಸರಿದು ನಡೆದ.. ಇವನೇಕೆ, ಈ ಕಾಲು ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ? ಎಂಬ ಗೊಂದಲದಲ್ಲೆ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆ.. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ , ಅಲ್ಲಿ ಪೊದೆಗಳ ಹಿಂದಿನ ಗಿಡ ಮರಗಳ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಅವಿತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಯೊಂದರ ಬಳಿ ಕರೆದು ತಂದಿತ್ತು ಆ ಹಾದಿ.. ‘ಇಲ್ಲೇಕೆ ಕರೆತಂದ?’ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನ ತುಟಿಯಿಂದ ಹೊರಡುವ ಮೊದಲೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗೊರಗಿಸಿದ್ದ ಬೈಸಿಕಲ್ಲೊಂದರ ಕಡೆಗೆ ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದ.. ಆಗ ಅರ್ಥವಾಯ್ತು, ನನ್ನ ಲಗೇಜನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು. ಹೆಚ್ಚು ಭಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನು ಸೈಕಲ್ಲಿಗೆ ನೇತುಹಾಕಿ ಹಣೆಯ ಮೇಲಿನ ಬೆವರೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅರೆಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲೆ ನಿಂತೆ. ನಾನು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂಬಂತೆ ತಾನೂ ಸಹ ಆ ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ಜಗುಲಿ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಶಂಕರ..

ಊರಿನೊಳಗೆ ಅವರದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯೆ ಇದೆ. ಬರಿ ಮನೆಯಲ್ಲ ಅದು ಬಂಗಲೆಯೆ ಎನ್ನಬೇಕು – ಹಳೆಯ ಕಾಲದ್ದು.. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದ ಶಂಕರ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಲು ಸುಮಾರು ಎರಡು ಕಿಲೊಮೀಟರ್ ನಡೆಯಬೇಕು.. ಬೈಕಿದ್ದಾಗ ಆ ಕಷ್ಟ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೀಗ ನಡೆದೊ, ಸೈಕಲ್ ತುಳಿದೊ ಸಾಗಬೇಕು – ಆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಲಗೇಜಿನ ಜೊತೆ ಡಬ್ಬಲ್ ರೈಡಂತ್ ಸಾಧ್ಯವೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಬಹುಶಃ ಬರಿ ತಳ್ಳಿಕೊಂಡೆ ಹೋಗಬೇಕೇನೊ..

‘ಸುಧಾಕರ, ನೀನು ಸೈಕಲಿನಲ್ಲಿ ಲಗೇಜ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡು .. ಹೇಗು ಇದು ಒಂದೇ ದಾರಿ ಇರುವುದು.. ನನಗೆ ಇಲ್ಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸವಿದೆ, ಅದನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ನಾನು ನಂತರ ಬರುತ್ತೇನೆ.. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನೀನು ಊಟ ಮುಗಿಸಿಬಿಡು.. ನನಗೆ ಕಾಯಬೇಡ.. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನೀನು ಬರುವುದು ಗೊತ್ತು, ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ..’ ಎಂದ.

ಅದು ಹೇಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿರುವ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಇವನಿಗೆ ತಟ್ಟನೆ ಗೊತ್ತಾದವನಂತೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನಲ್ಲ? ಎನಿಸಿ ಕೊಂಚ ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಯ್ತು.. ಅವನೂ ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ನನ್ನಂತೆಯೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿಯೇನು ಇಲ್ಲ – ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ನಂತರ ನಾನು ಸೈಕಲ್ ಪೆಡಲ್ ತುಳಿದು ಬಂಗಲೆ ಮನೆಯತ್ತ ಹೊರಟೆ.. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆ ಲಗೇಜಿನೊಳಗಿದ್ದ ಸಾಮಾನುಗಳೆಲ್ಲ ಶಂಕರನಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದೇ.. ಅವನು ತರಲಾಗದೆ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದನ್ನು, ನನ್ನ ಮೂಲಕ ತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನಷ್ಟೆ.. ಅದರ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಬ್ಯಾಗಿನ ಲಗೇಜಷ್ಟೆ ನನ್ನದು.. ಒಂದೆರಡು ಒಳ ಉಡುಪುಗಳು , ಶರಟು, ಪ್ಯಾಂಟು, ಲುಂಗಿ, ಟವೆಲ್, ಶೇವಿಂಗ್ ಸೆಟ್, ಪೇಸ್ಟು, ಬ್ರಷ್ಷಿನ ಜೊತೆ ಮೊಬೈಲು ಚಾರ್ಜರು.. ಅದನ್ನು ಹೊರಲು ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಅಗತ್ಯವೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ..

ಶಂಕರನ ಕುಟುಂಬವಿದ್ದ ಆ ಬಂಗಲೆ ಊರಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಫಾರ್ಮ್ ಹೌಸಿನಂತೆ ಇತ್ತು. ಊರಿನ ಮಿಕ್ಕ ಮನೆಗಳು ಇರುವೆಡೆಗೆ ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಕಿಲೊಮೀಟರ್ ದೂರ.. ಇವರ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೆ ಆ ಊರಿನ ಮುಖ್ಯ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಮಾರ್ಕ್ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಹನುಮಂತನ ದೇವಸ್ಥಾನ.. ಅಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲು ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ರಮಣೀಯ ಪರಿಸರ. ನನಗಂತು ಅದೊಂದು ಅತಿ ಪ್ರಿಯವಾದ ವಾತಾವರಣ. ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯುತ್ತಲೆ, ಅಂಜನೇಯನ ಗುಡಿಯ ಮೂರ್ತಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ , ನಾನು ಶಂಕರನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕೆ.

ಆ ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರೊ? ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಗರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋದ ಕಾರಣ, ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬದ ಆಲದ ಮರದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಆರೇಳು ಬಿಳಿಲುಗಳಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲುಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದುದು. ಅದೂ ವಯಸಾದ ಕಾರಣ ಮತ್ತೆಲ್ಲು ಹೋಗಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆ.. ಜೊತೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಕಡೆಯೆ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯಬೇಕೆಂಬ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬಂಧ.. ನಾನು ಗೇಟು ತೆರೆದು ಅಂಗಳ ದಾಟಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಗುಮೊಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು ಶಂಕರನ ಅಮ್ಮ..

‘ಬಾ ಸುಧಾಕರ.. ಹೇಗಿದ್ದಿಯಪ್ಪ..?’ ಎಂದು ಕಕ್ಕುಲತೆಯಿಂದ ವಿಚಾರಿಸಿ ಒಳಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು.. ಹಜಾರದಲ್ಲಿ ಆರಾಮ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಶಂಕರನ ಅಪ್ಪಾ ಕೂಡ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು..

‘ಬಾರಪ್ಪ.. ಬಾ.. ಸಾವಿತ್ರಿ, ಮೊದಲು ನೀರು ಕೊಟ್ಟು ಊಟಕ್ಕಿಡೆ.. ದಣಿದು ಬಂದಿದಾರೆ..’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೊಚ್ಚಿದ ಎಳನೀರೊಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿತ್ತ ಅವರ ಮನೆಯಾಳು ಬ್ಯಾಲ.. ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದ ಮುಖ ಎನ್ನುವ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಅವರೆಲ್ಲರ ಚರ್ಯೆಯಲ್ಲು ಹೊರಸೂಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕೂರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಶಂಕರನೂ ಬಂದ.. ಅವನಾದಾಗಲೆ ಊಟವಾಗಿತ್ತಾಗಿ ಅವನು ನೇರ ಬಂದು ಮಾತಿಗೆ ಕುಳಿತ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಟೂಲೊಂದರ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾಗುತ್ತ.. ನನದಿನ್ನು ಬಾಳೆ ಹಣ್ಣಿನ ಸೇವನೆ ನಡೆದಿದ್ದಾಗಲೆ, ಮೆತ್ತಗಿನ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ..

‘ಶಾಂತಿ ಹೇಗಿದಾಳೆ? ನೀನಿಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತೆ?’

‘ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾಳೆ.. ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ಲು.. ನಿನ್ನನ್ನ ನೋಡೋಕೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ..’

‘ಏನಾದ್ರು ಹೇಳಿದ್ಲಾ?’ ತನಗೇನಾದರು ಸಂದೇಶ ಇರಬಹುದೆನ್ನುವ ಆಶಾಭಾವದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರು, ದನಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಾಸೆಯ ಛಾಯೆಯಿತ್ತು..

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಬೆಳೆದ ಅವರಿಬ್ಬರ ಸ್ನೇಹ, ಒಡನಾಟ ಸಮಾನ ಆಸಕ್ತಿಯ ನಾಟಕದ ಅಭಿರುಚಿಯಿಂದಾಗಿ, ಆತ್ಮೀಯ ಸಖ್ಯದ ಹಂತ ತಲುಪಿತ್ತು.. ಇಬ್ಬರು ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಾಗಿ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸುವುದು, ಸಂಬಂಧಿತ ಕಾರ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಯಿಂದಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ಮೀರಿದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಖ್ಯದ ಘಮಲು ಪಸರಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತಂದಿತ್ತು.. ಜೊತೆಗೆ ಅವಳು ನೃತ್ಯ ಪ್ರವೀಣೆ, ಹಾಡುಗಾರ್ತಿ, ನಾಟಕದ ನಿರ್ದೇಶಕಿಯಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆದರ್ಶ, ಕನಸುಗಳ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿದ್ದವಳು.. ತನ್ನದೆ ಒಂದು ನಾಟಕ ಅಕಾಡೆಮಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂಬ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವಳು.. ಅವಳ ಬಹುಮುಖಿ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಮತ್ತು ಅಪರೂಪದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಕಡೆ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿದ್ದ ಶಂಕರ, ಅವಳ ಹಂಬಲಕ್ಕೆ ನೀರೆರೆದು ಪೋಷಿಸಲು ಸದಾ ತಯಾರಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ.. ನಿಜದಲ್ಲಿ, ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳದೆಯೆ ಅವಳನ್ನು ಮನದಲ್ಲೆ ಪ್ರೇಮಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ! ಅದರಿಂದಲೆ ಅವಳ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವ ವಕ್ತಾರ ತಾನೇ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದ – ಅಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ..

ಎಲ್ಲವು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೆ ನಡೆದಿತ್ತು – ಅದೊಂದು ದಿನ ಅವಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮನಸನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ತನಕ.. ಅಂದು ಮಾತ್ರ ಅಗ್ನಿ ಪರ್ವತವೆ ಸ್ಪೋಟವಾದಂತಾಗಿಹೋಯ್ತು.. ಮನದಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ ಶಾಂತಿ – ಈ ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ, ವಿವಾಹದ ಬಂಧನಗಳೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಗುರಿ ಸಾಧನೆಯ ಅಡಚಣೆಗಳೆಂದು ನಂಬಿದವಳು.. ತಾನು ತೀರಾ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಶಂಕರನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಈ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ನಿವೇದನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ , ತೀರಾ ಆಘಾತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವಳಂತೆ ಅದುರಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಳು.. ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅವನೊಡನೆ ತಾರಾಮಾರಿ ಜಗಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅವನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಹರಿದುಕೊಂಡು ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಅದೇ ಕೊನೆ, ಅವರಿಬ್ಬರು ಮತ್ತೆಲ್ಲು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆ ಇಲ್ಲ.. ಶಂಕರ ಮತ್ತೆ ಊರಿಗೆ ವಾಪಸಾಗಲು ಕೋವಿಡ್ ಮಾರಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಅವಳ ನಿರಾಕರಣೆಯಿಂದಾದ ಆಘಾತವೂ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು – ಅವನದನ್ನು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳದಿದ್ದರು.. ಆ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲೆ ಶಂಕರನ ದನಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಾಸೆ ಇಣುಕಿದ್ದುದು..

‘ಅವಳು ಅವಳ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ.. ಗೊತ್ತಲ್ಲ, ಇಂಥಹ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಫಂಡ್ಸ್ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಅಂಥ? ಅವಳು ಸರಿಯಾದ ಮೂಡಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಸುಮ್ಮನೆ ‘ಹೂಂ’ ಗುಟ್ಟಿದಳಷ್ಟೆ..’ ಎಂದೆ..

ಶಂಕರ ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.. ಅವನ ಮನಸಿಗೆಷ್ಟು ನೋವಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ನನಗರಿವಿತ್ತಾಗಿ ನಾನು ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.. ಅವನಿಗೆ ಅವಳೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟುಗಳ ಕುರಿತು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು; ನಾನು ವಿವರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.. ನಾನೆ ವಿಷಯ ಬದಲಿಸಿದೆ..

‘ಅದು ಸರಿ.. ಈಗ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಬರಲು ಹೇಳಿದ್ದೇಕೆ? ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಯಿದೆ ತಾನೆ ಇಲ್ಲಿ?’ ಎಂದೆ

ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತ ನುಡಿದ ಶಂಕರ – ‘ಇಲ್ಲಾ ಸುಧಾಕರ.. ನೀನೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ..ನೋಡು ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮನೆ.. ಜನರಿಂದ, ನೆಂಟರಿಷ್ಟರಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು.. ಈಗ ನೋಡು? ನಾವಾರು ಜನ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತಾರು ಇಲ್ಲ.. ವಯಸಾದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಬ್ಯಾಲನ ಜೊತೆ ಹೆಣಗಿಕೊಂಡು ಹೇಗೊ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.. ಆದರೆ ಅವರಿಗು ಈ ವಯಸಲ್ಲಿ ಇದನ್ನ ನಿಭಾಯಿಸೋದು ಕಷ್ಟ.. ಅಪ್ಪನ ಸ್ವಯಾರ್ಜಿತ ಆಸ್ತಿಯಾದ ಕಾರಣ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗು ಇದರಲ್ಲಿ ಇಂಟ್ರೆಸ್ಟು ಇಲ್ಲ.. ನೋಡಿದರೆ ನಾನೊಬ್ಬ ನೋಡ್ಕೋಬೇಕಷ್ಟೆ.. ಆದರೆ ನನಗು ಯಾಕೊ ಇದನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸೊ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು, ಉತ್ಸಾಹ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ..’ ಎಂದು ಧೀರ್ಘ ನಿಟ್ಟುಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡ.

ನನಗು ಅವನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅರಿವಿತ್ತು.. ‘ಹಾಗಾದ್ರೆ ಈಗೇನು ಮಾಡೋದು ಅಂಥ ನಿನ್ನ ಐಡಿಯಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ..

‘ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮನೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಒದ್ದಾಡುವುದರ ಬದಲು ನಾವು ಆ ತೋಟದ ಚಿಕ್ಕ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದುಬಿಡೋದು ಅಂಥ.. ಈ ಮನೇನ ಮಾರಿಬಿಡುವ ಯೋಚನೆ ಇದೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಬರ ಹೇಳಿದ್ದು.. ನಿನ್ನ ನೆಟ್ವರ್ಕಿನ ಮೂಲಕ ಯಾರಾದರು ಹೊರಗಿನವರು ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇದೆಯಾ ? ಅಂಥ. ಆಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಒಳ್ಳೆ ರೇಟ್ ಬರಬಹುದೇನೊ..? ನಿನಗೆ ಹೆಲ್ಪ್ ಮಾಡೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತ..?’ ಎಂದ.

ಅದೇ ಫೀಲ್ಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನನಗೆ ಅದೇನು ಕಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ .. ಸಮಯದ ಒತ್ತಡವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸರಿಯಾದ ಪಾರ್ಟಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಬಹುದಿತ್ತು.. ‘ಶ್ಯೂರ್.. ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು..’ ಎಂದೆ..

‘ಅದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಮತ್ತೊಂದು ಆಲೋಚನೆನು ಇದೆ..’

‘ಏನು..?’

‘ಶಾಂತಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ್ರೆ ಇದನ್ನ ಅವಳ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.. ಟ್ರೈನಿಂಗ್, ವರ್ಕಶಾಪ್ಸ್, ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸ್ ಮಾಡೋಕೆ ಒಳ್ಳೆ ಜಾಗ ಇದು.. ಅಪ್ಪನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೆ ಒಂದು ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದು.. ಅವಳಿಗು ಫಂಡಿಂಗ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ಸ್ ಕಮ್ಮಿ ಆಗುತ್ತೆ’ ಎಂದ..

ಅವನ ಮನದಿಂಗಿತ ಅರ್ಥವಾಯ್ತು.. ಅವನು ನೇರ ಕೇಳಿದರೆ ಶಾಂತಿ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ.. ನನ್ನ ಮೂಲಕ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅವಳಿಗೆ ನೆರವಾಗಲು..

‘ಆಯ್ತು.. ಮಾತಾಡಿ ನೋಡ್ತಿನಿ..’ ಎಂದೆ..

‘ಸರಿ.. ಇದು ಈ ಮನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಾಗದ ಪತ್ರಗಳ ಕಂತೆ.. ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದರೆ ಒಳಿತು ತಗೊ..’ ಎಂದವನೆ ಒಂದು ಹಳದಿ ಮಿಶ್ರಿತ ಬಿಳುಪಿನ ಚೀಲವೊಂದನ್ನು ನನ್ನತ್ತ ದೂಡಿದ.. ಅದರ ಹೊರಗೆ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪತ್ರವನ್ನು ಇರಿಸಿದ್ದ – ಚೀಲದಾಚೆಗೆ ಅಂಟಿದಂತೆ..

‘ಇದೇನು ಈ ಪತ್ರ.. ಮನೆಯ ಕಾಗದ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ…’ ಎಂದದನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡೆ..

‘ಸುಧಾಕರ.. ಇದು ಶಾಂತಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಪತ್ರ.. ಅವಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲೆ ನೀನು ಕೂಡ ಓದು.. ಈಗ ಬೇಡ..’ ಎಂದ ಶಂಕರ. ಮಾತಾಡದೆ ಅದನ್ನೆತ್ತಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆ.. ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕಂಪನಿಯು ರಿಯಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಫೀಲ್ಡಿನದೇ ಆದ ಕಾರಣ ಅವನ ಕೋರಿಕೆಗೊಂದು ಸರಿ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವುದೇನು ಕಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ..

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲೆ ಇದ್ದು , ಮಾರನೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೋಗುವುದೆಂದು ಮೊದಲೆ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿತ್ತು.. ಸಂಜೆಯೆಲ್ಲ, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಾಡಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಬೇಕಾದ ವಿವರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತ, ಬೇಕಾದ ಒಂದಷ್ಟು ಪೋಟೊಗಳನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡೆ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ.. ಯಾಕೊ ಈ ಬಾರಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಶಂಕರ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.. ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೂತಿದ್ದಾಗ ಮಲಗುವ ಮೊದಲು ಒಂದೆ ಒಂದು ಮಾತಾಡಿದ..

‘ಅಂದ ಹಾಗೆ ಬೈಕ್ ಕೀ ತೊಗೊ.. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೈಕ್ ತೊಗೊಂಡು ನೀನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಟುಬಿಡು.. ಬೈಕು ಅಲ್ಲೆ ಇರಲಿ.. ನೀನೆ ಓಡಿಸ್ತಾ ಇರು, ನಾನು ಬರೋ ತನಕ..’ ಎಂದವನೆ ಮಗ್ಗುಲಾದ. ಆ ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಏನೇನೊ ವಿಚಿತ್ರ ಕನಸುಗಳು.. ಆದರೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾತ್ರ ಗಾಢವಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು – ಮೈ ಮೇಲೆ ಎಚ್ಚರವಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ..

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಏಳಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.. ಶಂಕರ ಎದ್ದು ಪಕ್ಕದೂರಿಗೆ ಹೋದನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಕಾಫಿ ಕೊಟ್ಟರು ಅವನಮ್ಮ.. ಇನ್ನು ಸಂಜೆಗೆ ಬರುವುದೆಂದು ಹೇಳಿ, ನನ್ನನ್ನು ಅವನಿಗಾಗಿ ಕಾಯದೆ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಹೊರಟುಬಿಡಲು ಹೇಳಿದ್ದಾಗಿ ಸಂದೇಶ ರವಾನಿಸಿದರು.. ನಾನು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆ, ಬಿಸಿಲೇರುವ ಮೊದಲೆ ಹೊರಟುಬಿಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ..


ಬೈಕಿದ್ದ ಕಾರಣ ನಾನು ಬಸ್ಸಿನಿಂದಿಳಿದ ಅದೇ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತಲುಪಿಕೊಂಡೆ.. ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಟಾರು ರಸ್ತೆ ಇರುವ ಕಾರಣ ಬೈಕು ಓಡಿಸುವುದು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.. ಅದಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಒಂದೆರಡು ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಕೊಂಡಿಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳೋಣವೆಂದು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಂಗಡಿಯತ್ತ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿದ್ದೆ.. ಆಗ ತಟ್ಟನೆ ಅರಿವಾಯ್ತು, ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಹೊರಡುವ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಅಂಗಳದ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿರುವೆ ಎಂದು.. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಊರು ಬಿಡುವ ಮೊದಲೆ ನೆನಪಾಗಿತ್ತು – ದಾರಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಾಗಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಗಾಡಿ ತಿರುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಕಚ್ಛಾ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಿಸುತ್ತ ಐದೆ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಕೊಂಡೆ.. ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗು ನನಗೆ ಕಾದಿದ್ದಂತೆ ಅಲ್ಲೆ ಅಂಗಳದ ಕಂಬಕ್ಕೊರಗಿ ಕೂತಿತ್ತು.. ಅದನ್ನೆತ್ತಿ ಬೈಕಿನ ಬಾಕ್ಸಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದೆ – ಮೊಬೈಲ್ ಚಾರ್ಜರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಟ್ಯಾಂಕಿನ ಮೇಲಿನ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ.. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿ ಹೊರಟುಬಿಡೋಣವೆಂದು ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದರೆ – ಅರೆ.. ಬಾಗಿಲಿಗೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಬೀಗ ಬಿದ್ದಿದೆ..! ಅವರಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಬ್ಯಾಲ ಯಾರು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.. ‘ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂಚೆ ಇಲ್ಲೆ ಇದ್ದವರು , ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಮಾಯವಾಗಿ ಹೋದರು? ಬಹುಶಃ ಹೊಲ ತೋಟದತ್ತ ಹೋದರೇನೊ?’ಎಂದುಕೊಂಡು ನಾನು ಬೈಕ್ ತಿರುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಚಿಕ್ಕ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಂಗಡಿಯತ್ತ ನಡೆದೆ..

ನಾನಂದುಕೊಂಡ ಹಾಗೆ – ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೇನು ಸಿಗದೆ ಇದ್ದರು, ಮಿನರಲ್ ವಾಟರ್, ಪಾನೀಯಗಳು, ಚಿಪ್ಸ್, ಕುರುಕಲು ತಿಂಡಿ, ಬೀಡಿ , ಸಿಗರೇಟು ಮಾತ್ರ ದಂಡಿಯಾಗಿತ್ತು.. ಜೊತೆಗೆ ಅಂಗಡಿಯವ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದ ಟೀ, ಕಾಫಿ, ಬಿಸ್ಕೆಟ್ಟು.. ನೇತುಹಾಕಿದ್ದ ಗೊನೆಯೊಂದರಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು, ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ, ಬಿಸ್ಕತ್ತಿನ ಜೊತೆ ಖರೀದಿಸಿದೆ – ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೆ ಇರಲಿ ಎಂದು.. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ಕಿನ ಚೀಲವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ಅಂಗಡಿಯವ ಅದೇಕೊ ನನ್ನ ಬೈಕನ್ನೆ ಗಾಢವಾಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗಿರಾಕಿಯೂ ಅದನ್ನೆ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದುದನು ಕಂಡು , ಯಾಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಯ್ತು.. ಆಗ ಅಂಗಡಿಯವನೆ ತಟ್ಟನೆ ಕೇಳಿದ..

‘ಸಾರ್.. ಈ ಬೈಕ್ ಶಂಕ್ರಣ್ಣಂದಲ್ವಾ? ಪಾಪ..’ ಎಂದ..

ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟು ಆಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಿರುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ‘ಪಾಪ’ ಅನ್ನುತ್ತಿರಬೇಕು ಅನಿಸಿ, ‘ಹೌದಪ್ಪ.. ಅವನದೆ.. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಅವನು.. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ತೊಗೊಂಡು ಹೋಗೋಕೆ ಹೇಳಿದಾನೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ತೊಗೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ ಇದೀನಿ.. ಅವನು ಬಂದಾಗ ಅಲ್ಲೆ ಓಡಿಸ್ತಾನೆ..’ ಎಂದಾಗ ಅವರಿಬ್ಬರು ಮುಖಾ ಮುಖಾ ನೋಡಿಕೊಂಡರು.. ನಾನು ಯಾಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ..

‘ಹಾಗಂತ ಅವರೆ ಹೇಳಿ ಬೈಕು ಕೊಟ್ರಾ?’ ಎಂದ ಆ ಎರಡನೆ ವ್ಯಕ್ತಿ..

ಇದೇನಿದು? ಕದ್ದ ಮಾಲು ವಿಚಾರಿಸುವವರಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ ? ಆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೆ ಹೇಳಿದೆ.. ‘ಹೌದು ಅವನೆ ಗಾಡಿ ಕೀ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು – ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ.. ನಿನ್ನೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಿಂದ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲೆ ತಂಗಿದ್ದೆನಲ್ಲ? ಅಲ್ಲೆ ಊಟ ತಿಂಡಿ ನಿದ್ದೆ ಎಲ್ಲಾ ಆಯ್ತು.. ಈಗ ಗಾಡಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೊರಟೆ..’ ಎಂದು ಅನುಮಾನ ಪರಿಹರಿಸುವವನಂತೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟೆ..

‘ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲೆ ಮಲಗಿದ್ದರಾ?’ ಎಂದ ಅಂಗಡಿಯವ..

‘ಹೌದಪ್ಪ..’ ಎಂದೆ ಮತ್ತೆ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ.. ಅವರಿಬ್ಬರು ಮತ್ತೆ ಮುಖಾಮುಖಾ ನೋಡಿಕೊಂಡರು..

‘ಸರಿ ಸಾರ್.. ನೀವು ಹೊರಡಿ.. ನಿಮಗೆ ಲೇಟ್ ಆಗುತ್ತೆ.. ದೂರದ ಪ್ರಯಾಣ ಬೇರೆ’ ಎಂದು ಅರ್ಧದಲ್ಲೆ ಮಾತು ಮುಗಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ನನಗೆ ಏನೊ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟಿತು..

‘ಯಾಕ್ರಪ್ಪ..? ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ಒಗಟಿದ್ದ ಹಾಗಿದೆ..? ಏನಾದ್ರು ಹೆಚ್ಚುಕಮ್ಮಿ ಇದೆಯಾ ನಾ ಹೇಳಿದ್ದರಲ್ಲಿ..?’ ಎಂದೆ

‘ಪಾಪ.. ಇವರಿಗೆ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ..’ ಎಂದು ಎರಡನೆಯವನು ಮತ್ತೆ ಲೊಚಗುಟ್ಟಿದ..

‘ಏನು ವಿಷಯಾ..?’ ಎಂದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾದ ದನಿಯಲ್ಲಿ.. ಈ ಬಾರಿ ಅಂಗಡಿಯವನೆ ಹೇಳಿದ..

‘ಸಾರ್.. ತಪ್ಪು ತಿಳ್ಕೋಬೇಡಿ.. ಈಗೊಂದು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಕೊರೋನ ವೈರಸ್ ನಿಂದ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆರು ಜನರು ತೀರಿಕೊಂಡರು ಸಾರ್.. ಕರೋನಾ ಭಯಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿಕ್ಕು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದರು.. ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗಿ ಅಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸೊಂದು ಬಂದು ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ದಿತಂತೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ.. ಆದರೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ.. ಅಷ್ಟೂ ಜನವು, ಎರಡೆ ದಿನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟರಂತೆ.. ಕೊನೆಗೆ ಧಫನ್ ಮಾಡಲು ಯಾರೂ ಇರದೆ, ಆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯವರೆ ಏನೊ ಮಾಡಿ ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡರಂತೆ.. ಶಂಕ್ರಣ್ಣನವರ ತೋಟದಲ್ಲೆ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ್ರು ಅಂತಾರೆ.. ಇಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲೊ ಒಂದ್ಕಡೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಹೆಣಗಳ ಜೊತೆ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ್ರು ಅಂತಾರೆ.. ಯಾವುದು ನಿಜವೊ ಸುಳ್ಳೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ನೀವು ನೋಡಿದ್ರೆ ನಿನ್ನೆ ಮಾತಾಡ್ದೆ , ಅಲ್ಲೆ ಮಲಗಿದ್ದೆ ಅಂತಿದೀರಿ.. ಕರೋನ ಭಯಕ್ಕೆ ನಾವ್ಯಾರು ಆ ಕಡೆ ಹೋಗೋದೆ ಇಲ್ಲ.. ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಮೊದಲು ಹೋಗಿ ಊರು ಸೇರ್ಕೊಳಿ..’ ಎಂದು ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ..

ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಲೆ ನನಗೆ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬೆವರಲು ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು.. ನನ್ನ ಚೀಲ ತರಲು ಹೋದಾಗ ಬೀಗ ಹಾಕಿದ್ದ ಬಾಗಿಲು, ಸುಮಾರು ದಿನದಿಂದ ಓಡಾಟವಿಲ್ಲದೆ ಮಂಕು ಬಡಿದಂತಿದ್ದ ವಾತಾವರಣ, ಏನೋ ಹಾಳು ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಾವ – ಎಲ್ಲವು ನೆನಪಾಗಿ, ಮೈಯೆಲ್ಲ ಕಂಪನದಲ್ಲಿ ಅದುರಿ ನಖಶಿಖಾಂತ ಜಲಿಸಿಹೋಯ್ತು.. ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಲು ಧೈರ್ಯ ಸಾಲದೆ ಬೈಕ್ ಓಡಿಸಿಕೊಂದು ಆದಷ್ಟು ಶೀಘ್ರ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದೆ..!


ನನ್ನೆದುರಿಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕೂತು ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು ಶಾಂತಿ..

‘ಅವರು ನಿಜವಾಗಿ ಕರೋನದಿಂದ ಸತ್ತರು ಅಂಥ ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಯ್ತಾ?’ ಕೇಳಿದಳು..

‘ಹೂಂ.. ಆಸ್ಪತ್ರೆ ರೆಕಾರ್ಡ್ಸಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲರ ಹೆಸರಿದೆ.. ನಾನೇ ಪೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ..’

ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೊದಲು ನಾವಿಬ್ಬರು ಶಂಕರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಪತ್ರವನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿಯೆ ಓದಿದ್ದೆವು.. ಅದರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯನ್ನು ಶಾಂತಿ ತನ್ನ ಗುರಿ ಸಾಧನೆಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಬರೆದಿದ್ದ ಶಂಕರ – ಮಾರಿಯಾದರು ಸರಿ ಅಥವ ಅದನ್ನೆ ರಂಗಮಂಚದಂತೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡಾದರು ಸರಿ.. ಯಾವ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದರು ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಕಾನೂನು ಬದ್ಧ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಹೊಣೆಯನ್ನು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೆ ವಹಿಸಿದ್ದ – ನಮ್ಮನ್ನು ಅವನ ಆ ಊರಿನ ಆಸ್ತಿಯ ಟ್ರಸ್ಟಿಗಳಾಗಿಸಿ..

ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಬೈಕನ್ನು ನನಗೆ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದಾಗಿ ಸಹ ಸೇರಿಸಿದ್ದ.. ಅದರ ಸಂಬಂದಿತ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಗದ ಪತ್ರಗಳು ಸಹ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದವು..

‘ನನಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಂಬಲೆ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಸುಧಾ.. ಹೇಗೊ ಸತ್ತು ಹೋದವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀನಿದ್ದು ಬರೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ? ಮಾತಾಡಿದೆ, ಊಟ ಮಾಡಿದೆ, ಅಲ್ಲೆ ಮಲಗಿದ್ದೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀಯಾ – ಒಂದು ಫ್ಯಾಂಟಸಿ ಕಥೆ ಇದ್ದ ಹಾಗಿದೆಯೆ ಹೊರತು ಹೇಳಿದರೆ ಯಾರೂ ನಂಬಲ್ಲ..’

‘ನನಗೂ ಈಗಲು ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ ಶಾಂತಿ.. ಆದರೆ ಈ ಬೈಕು, ಈ ಪತ್ರಗಳು ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಏನು ಹೇಳ್ತಿ? ನಾವು ನಂಬದೆ ಇದ್ರು ನಾವು ಅರಿಯಲಾಗದ, ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಅದೆಷ್ಟೊ ಸಂಗತಿಗಳು ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇರುತ್ತವೆ.. ಅದರ ಎಷ್ಟೊ ನಿಗೂಢಗಳು ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗೋದಿಲ್ಲ, ಗೊತ್ತಾಗೋದಿಲ್ಲ.. ಇದೂ ಅಂತದ್ದೆ ಒಂದು ಕಥೆ ಅಂಥ ಕಾಣುತ್ತೆ..ನೋಡು? ಆ ಕಾಗದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ತಾರೀಖು ಸಹ ಸಾಯುವ ಮೊದಲಿನ ದಿನಾಂಕಗಳು.. ಈಟ್ ಇಸ್ ಆಲ್ ಸೋ ಫರ್ಫೆಕ್ಟ್ ಅಂಡ್ ಪೂಲ್ ಪ್ರೂಪ್..!’ ಎಂದೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮತ್ತೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಶಾಂತಿ, ತನ್ನಲ್ಲೆ ಏನೊ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಕೇಳಿದಳು, ‘ನಾನು ಶಂಕರನ ಪ್ರಪೋಸಲ್ಲಿಗೆ ಒಪ್ಕೋಬೇಕಾಗಿತ್ತಾ ಸುಧಾ..?’

ನನಗವಳ ಸಂದಿಗ್ಧ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿದು ಹೋದ ಕಥೆ, ಕೆದಕಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.. ಅದನ್ನೆ ಹೇಳಿದೆ..

‘ಶಾಂತೂ.. ಪಾಸ್ಟ್ ಇಸ್ ಪಾಸ್ಟ್ .. ಯು ಕಾಂಟ್ ಚೇಂಜ್ ಇಟ್.. ನಿನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ನಿನ್ನದೆ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದವು.. ಅದನ್ನ ಶಂಕರ ಕೂಡ ಗೌರವಿಸಿದ್ದರಿಂದ ತಾನೆ , ತಾನು ಸತ್ತರು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ..? ಸೋ .. ಥಿಂಕ್ ಆಫ್ ವಾಟ್ ಟು ಡೂ ನೌ.. ಅವನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಮನೆ ಮಾರೋದ? ಯೂಸ್ ಮಾಡೋದಾ? ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಏನಾದ್ರು ದಾರಿ ಹುಡುಕಬೇಕಾ? ನಾನಂತು ಬೈಕ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂನ ಯಾವುದಾದ್ರು ಅನಾಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಡೊನೇಟ್ ಮಾಡಿಬಿಡ್ತೀನಿ ಶಂಕರನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ..’ ಎಂದೆ..

‘ನಾನೊಂದು ಐಡಿಯಾ ಹೇಳ್ತಿನಿ .. ಹಾಗೆ ಮಾಡೋಕೆ ಸಹಕರಿಸ್ತೀಯಾ?’ ಕೇಳಿದಳು ಶಾಂತಿ.

‘ಹೇಳು..’

‘ನಾವು ಮನೆ ಮಾರೋದು ಬೇಡ.. ಅದನ್ನ ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ತೀನಿ ಶಂಕರನ ತಂದೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ.. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಆಗಾಗ ಹೋಗಿ ಬಂದ್ರೆ ಸಾಕು.. ಯಾವಾಗಲು ಅಲ್ಲೆ ಇದ್ದು ಪ್ರತಿ ದಿನವು ಬಳಸೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ.. ವರ್ಷದಲ್ಲೊಂದು ನೂರು ದಿನ ಪ್ರೋಗ್ರಮ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಳಸಬಹುದಷ್ಟೆ..’

‘……. ?’

‘ಮತ್ತೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಹೇಗು ತೋಟದ ಪರಿಸರ ಇದೆ.. ಅದನ್ನೊಂದು ನರ್ಸರಿ ತರ ಡೆವಲಪ್ ಮಾಡೋಣ – ಶಂಕರನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ.. ಅಲ್ಲೆ ಯಾರನ್ನಾದ್ರು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿಂದಲೆ ರನ್ ಮಾಡೋಣ.. ನಾವು ಆಗಾಗ ಹೋಗಿ ಬಂದ್ರೆ ಸಾಕು.. ಅಲ್ಲಿ ಬರೋ ರೆವಿನ್ಯೂ ನೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಶಂಕರನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ.. ಆಗಲಾದರು ಅವನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಬಹುದೇನೊ..?’

ನನಗು ಅವಳ ಆಲೋಚನೆ ಸರಿಯೆನಿಸಿತು.. ಶಂಕರ ಬದುಕಿದ್ದರೆ ಇದನ್ನೆ ಅನುಮೋದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಎನಿಸಿತು..

‘ಸರಿ ಶಾಂತ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋಣ.. ನಾನು ಈ ಪೇಪರ್ಸ್ ರೆಗ್ಯೂಲರೈಸ್ ಮಾಡಿಸೊದರ ಕಡೆ ನೋಡ್ಕೋತಿನಿ.. ಆಮೇಲೆ ಲೀಗಲ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ಸ್ ಬರಬಾರದು.. ಇನ್ನೊಂದಿಬ್ಬರನ್ನ ಹುಡುಕಿ ಟ್ರಸ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ.. ಇದೆ ದಾರಿ ಶಂಕರನು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಅನಿಸುತ್ತೆ.. ಆ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯೋಣ. ಹಾಗೇನಾದರು ಬೇರೆ ವಿಚಾರ ಇದ್ದರೆ ಅವನೆ ಯಾವುದಾದರು ಇಂಗಿತ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ..’ ಎಂದೆ.

ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಶಾಂತಿಯ ಮುಖವು ಅರಳಿತು.. ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ ಸುಧಾ..’ ಎನ್ನುತ್ತ ಮೇಲೆದ್ದವಳನ್ನು ನಾನು ನಿರಾಳವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆ – ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುವ ಸಲುವಾಗಿ!

(ಮುಕ್ತಾಯ)

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
೨೦.೦೯.೨೦೨೧

(Picture source : internet / social media)

ಮಿನಿ ಕಥೆ : ದುಬಾರಿ ಮೊಬೈಲು..


ಮಿನಿ ಕಥೆ : ದುಬಾರಿ ಮೊಬೈಲು..


ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳೂ ಎಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಲೆಕ್ಕ ಎಷ್ಟಾಯ್ತೆಂದು. ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಸೇರಿದ ಕೂಡಲೆ ಆ ಹೊಸ ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಂಡುಬಿಡಬೇಕು, ಅದರ ಆಕರ್ಷಕ ಕವರಿನ ಸಮೇತ. ಇನ್ನೂ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಸೇರಬೇಕು, ಅರ್ಥಾತ್ ಇನ್ನು ಆರು ತಿಂಗಳು ಕಾಯಬೇಕು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ದುಡ್ಡು ಹೆಚ್ಚಾದರೂ ಸರಿ ಕಂತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಂಡುಬಿಡೋಣವೆ? ಎನಿಸುವಷ್ಟು ಪ್ರಲೋಭನೆಯಾಗುತ್ತದೆಯಾದರು ಬಲವಂತದಿಂದ ನಿಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಇಲ್ಲಿಯತನಕ.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಮೊರೆಯನ್ನಾರೊ ಆಲಿಸಿದಂತೆ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲೊಂದು ಅಚ್ಚರಿಯ ಸುದ್ಧಿ – ಹಳೆಯದಾವುದೊ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿನ ಯಶಸ್ಸಿನ ಕಾರಣ ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಗೆ ಏನೋ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಬೋನಸ್ ಕೊಡುವ ಸುದ್ಧಿ ! ಅದೂ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಗಿನ್ನೊಂದೆ ವಾರವಿರುವಾಗ! ಹೊಸ ಮೊಬೈಲ್ ಆಗಲೇ ಕೈಗೆ ಬಂದಂತೆ, ತಾನಾಗಲೆ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನಡೆದಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಏನೇನೊ ಕನಸು..

ಆ ದಿನವೂ ಬಂದು, ಬಾಗಿಲು ತೆರೆವ ಮೊದಲೆ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಕಾದು ನಿಂತ – ಕೊನೆಗಳಿಗೆಯ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆ ತವಕವನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಲಾಗದೆ. ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲ ಒಳಹೊಕ್ಕವನೆ ತಾನು ಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದ ಮೊಬೈಲು ಯಾವುದೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ , ಒಂದೇ ಏಟಿಗೆ ಅದನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಒಡ್ಡುಗಟ್ಟಿದ್ದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯನ್ನು ಏಕಾಏಕಿ ಶಮನಗೊಳಿಸಲಿಚ್ಚಿಸದೆ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮೊಬೈಲುಗಳನ್ನು, ಫಿಚರುಗಳನ್ನು ಆಸ್ಥೆ, ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಗಮನಿಸತೊಡಗಿದ.

ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟುಹೋಗುವ ಹಾಗೆ ಆಯಿತು . ತಾನಂದುಕೊಂಡದ್ದೆಲ್ಲ ಇರುವ ಮೊಬೈಲುಗಳು ಮೂರೂ ಕಾಸಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಆರು ಕಾಸಿನವರೆಗೆ ದಂಡಿದಂಡಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ತಾನು ಅಷ್ಟೊಂದು ದುಬಾರಿ ತೆತ್ತು ಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಯಾವ ತರದಲ್ಲಿ ಮಿಕ್ಕಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅದರ ಹತ್ತನೇ ಒಂದು ಭಾಗದ ಬೆಲೆಗೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ಫೀಚರ್ಗಳುಳ್ಳ ಎಷ್ಟೋ ಮಾಡೆಲ್ಲುಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಬರಿಯ ಬ್ರಾಂಡಿನ ಸಲುವಾಗಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ತೆರಬೇಕೇ ? ಎಂದು ಸಂಕಟವೂ ಆಯ್ತು. ಜತೆ ಜತೆಗೆ ಅಲ್ಲಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಸಾಧಾರಣ ಬಳಸುವುದು ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕೈದು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ – ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲ ಮೂಲಭೂತ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಶೋಕಿ, ಸುವಿಧತೆಯ ಸಲುವಾಗಿಯೆ ಹೊರತು ಜೀವ ಹೋಗುವ ಅನಿವಾರ್ಯಗಳಲ್ಲ ಅನಿಸಿತು.

ಅದೇ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಈಚೆಗೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅಮ್ಮ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತು ನೆನಪಾಗಿತ್ತು – ‘ಹಳೆ ಮನೆಯ ಮಾಡೆಲ್ಲ ಹುಳ ಹಿಡಿದು ತೂತು ಬಿದ್ದು ಆಗಲೊ, ಈಗಲೊ ?ಅನ್ನುವಂತಾಗಿಹೋಗಿದೆ.. ಈ ಸಾರಿಯ ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಕುಸಿದು ಬೀಳದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು’ ಅಂದಿದ್ದು.

ಏನಾಯಿತೊ ಏನೊ.. ಸರಸರನೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮೊಬೈಲು ಕವರುಗಳನ್ನು ನೇತುಹಾಕಿದ್ದ ಕೌಂಟರಿನತ್ತ ಸರಸರ ನಡೆದವನೆ ನೂರು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಸುಂದರವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಂಡ ಕವರೊಂದನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ, ತನ್ನ ಈಗಿರುವ ಮೊಬೈಲನ್ನು ಅದರೊಳಕ್ಕೆ ತೂರಿಸಿದ.

ಏನೊ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆದ್ದ ಸಂತೃಪ್ತ ಭಾವ; ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದ ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ.

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
(Picture from Internet)

ಸಣ್ಣ ಕಥೆ : ಬಾಂದವ್ಯ


ಸಣ್ಣ ಕಥೆ : ಬಾಂದವ್ಯ
_________________

‘ನಮಗಿಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ತಾತಾ ಯಾವಾಗಲು ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ?’

ಸುಧೀರ್ಘವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತ ಚಿಂತೆಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ ನುಡಿದಳು ಸ್ಮೃತಿ.. ವಿದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಅವಳಿಗೆ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವೆ ಆಗಿತ್ತು.. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಹೊರತಾಗಿ ಬೇರಾವ ಬಂಧುಗಳ ಸಾಂಗತ್ಯವು ಇಲ್ಲದ ಕಡೆ ಅವಳಿಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರಲು ಕಾರಣ ಸಹ ಅಪ್ಪ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಥಾನಕಗಳು.. ಹಳ್ಳಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಹೇಗೆ ತಾವೆಲ್ಲ ಸಂಜೆಯ ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೂತು ಅಜ್ಜಿ , ತಾತಂದಿರ ಹತ್ತಿರ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸರ, ಪುರಾಣ ಪುರುಷರ, ಇತಿಹಾಸದ, ರೋಚಕ ದಂತ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ರೋಮಾಂಚಿತ ಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆಂದು ವರ್ಣಿಸುವಾಗ ತಾನೇನೊ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆನೆನ್ನುವ ಭಾವ ಅವಳಲ್ಲಿ ಉದಿಸಿ, ಈ ಮಾತಾಗಿ ಹೊರಬಿದ್ದಿತ್ತು..

‘ಅದೇನೊ ನಿಜಾ ಪುಟ್ಟಿ.. ಆದರೆ ಈಗ ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳ ರಜೆಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀವಲ್ಲ..? ಅಲ್ಲೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳತನಕ ಇದ್ದಾಗ ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ ಕಥೆಯಲ್ಲ ಕೇಳ್ಕೋಬಹುದು.. ಅದರಲ್ಲು ನಿನ್ನಜ್ಜಿ ಕಥೆ ಹೇಳೋದ್ರಲ್ಲಿ ಎಕ್ಸ್ ಪರ್ಟು..!’ ಎಂದು ಅವಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ ಮೋಹನ..

ಅವಳಿಗದೇನನಿಸಿತೊ.. ‘ಸರಿಯಪ್ಪ.. ಆಯ್ತು.. ಆದರೆ..’ ಎಂದು ರಾಗವೆಳೆದು ಸುಮ್ಮನಾದಳು..

‘ಆದರೆ..? ಏನಾದರೆ..?’ ಕೆದಕಿದ ಮೋಹನ..

‘ಅಜ್ಜಿ ತಾತಂಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬರುತ್ತಾ..?’

‘ಓಹೋ.. ದಿವೀನಾಗಿ ಬರುತ್ತೆ.. ಇಬ್ರೂ ಟೀಚರ್ ಆಗಿ ರಿಟೈರ್ ಆದೋರು.. ನನಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ.. ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದೇ ಅವರು ಪುಟ್ಟಾ..’

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದವಳು, ನಂತರ ‘ಇಲ್ಲ ಪಪ್ಪಾ.. ಅವರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೆ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಚಂದ.. ಆಗ ನಾನೂ ಸಹ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡೋದು ಕಲಿಬೋದು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು.. ಐ ವಿಲ್ ಆಸ್ಕ್ ಹರ್ ಟು ಸ್ಪೀಕ್ ಇನ್ ಕನ್ನಡ ಓನ್ಲಿ..’ ಎಂದಳು..

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಮಾತಾಡುವ ಭಾಷೆಗೆ, ಕಲಿಯಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಸರವಿಲ್ಲದೆಯು ಕಲಿಯುವ ಆಸಕ್ತಿ ಹೇಗೆ ಬಂತೊ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ ಮೋಹನನಿಗೆ.. ಆದರು ಅವಳಿಗೆ ಮೂಡಿರುವ ಆಸಕ್ತಿ ಕಂಡು ಒಳಗೊಳಗೆ ಹಿಗ್ಗೇ ಆಯಿತು.. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡುತ್ತ, ಅವಳಿಗೆ ತಟ್ಟನೆ ಕಲಿಯಬೇಕೆನಿಸಿದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಅವಳು ನೋಡುವುದೆಲ್ಲ ಏನಿದ್ದರು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ – ಅವನಿನ್ನು ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ವ್ಯಸ್ತನಾಗಿರುವಾಗ.. ಹೀಗಾಗಿ ಅವಳ ಆ ಹೊಸ ಆಸಕ್ತಿ ಅವನಿಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..

ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಂತೆ ಈ ಬಾರಿಯ ಇಂಡಿಯಾ ಟ್ರಿಪ್ ಸ್ಮೃತಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ‘ಗ್ರೇಟೇ’ ಆಯಿತು.. ಅವಳೆಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ದಿನ ಇದ್ದವಳೆ ಅಲ್ಲ.. ಈ ಸಾರಿ ಅಜ್ಜಿ, ತಾತನ ಜೊತೆ ಎಲ್ಲರು ಊರಿನ ತೋಟದ ಮನೆಯಲ್ಲೆ ಇರುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಅವಳಿಗೆ ಆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಡುವೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೊಡನೆ ಒಡನಾಡುತ್ತ ಸ್ವಚ್ಚಂದವಾಗಿ ನಲಿಯುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು.. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲು ಅವಳಿಗೆ ಬೋರ್ ಎನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸದಾ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರು ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಲೆ ಇರುವ ಮನೆ.. ಅವಳೆಂದು ರುಚಿ ನೋಡಿರದ ಬಗೆಬಗೆಯ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸು ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಅಜ್ಜಿ, ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಹಲವಾರು ಪುಟಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ರಮ್ಯವಾದ ಕಥೆಯನ್ನು, ಭಾವಾಭಿನಯದೊಂದಿಗೆ ಹೇಳುವ ಅಜ್ಜ, ಆಗೀಗೊಮ್ಮೆ ಜೊತೆಯಾಗುವ ಅಜ್ಜಿ, ನಡುನಡುವೆ ಬಯಲಾಟ – ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರಸಂಗಗಳ ವೀಕ್ಷಣೆ.. ಎಲ್ಲವು ಸೇರಿಕೊಂಡು ತಾನೊಂದು ಹೊಸ ಅದ್ಭುತ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದಂತೆನಿಸಿತ್ತು ಸ್ಮೃತಿಗೆ.. ಬಂದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡಲು ಕಲಿಯುತ್ತ, ಅವರ ಮಾತುಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನ ವಿವರಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ವೃದ್ಧಿಸತೊಡಗಿತ್ತು.. ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಅಮೇರಿಕನ್ ಶೈಲಿಯ ಮಾತಾಡುವಿಕೆಯನ್ನು ಅವರಿಗು ಕಲಿಸುತ್ತ ಅಲ್ಲಿಯ ದಿನಗಳನ್ನು ಸಂತಸದಿಂದ ಕಳೆಯತೊಡಗಿದಳು.. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಅಜ್ಜಿ ತಾತನ ಬಳಿ ಹಳ್ಳಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ತಾವು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿಂದ ತಾವು ಬಾಕಿಯಿರಿಸಿದ್ದ ಕೆಲಸಗಳತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಸ್ಮೃತಿಯ ಪೂರ್ತಿ ಸಮಯವೆಲ್ಲ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯರ ಜೊತೆಯಲ್ಲೆ ಕಳೆಯುವಂತಾಗಿತ್ತು..

‘ಅಜ್ಜಾ.. ನೀವು ಯಾವಾಗ್ಲು ಇದೇ ಹಳ್ಳಿ ಮನೇಲೆ ಇದ್ದಿದ್ದಾ..?’ ಒಂದು ದಿನ ಕುತೂಹಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು ತಾತನನ್ನು.. ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಅಜ್ಜಿ..

‘ಇಲ್ಲಾ ಪುಟಾಣಿ.. ಈಗ ನಿಮ್ಮಪ್ಪ, ಅಮ್ಮಾ ಇದಾರಲ್ಲ ಬೆಂಗಳೂರು ಮನೆ? ನಾವಿಬ್ಬರು ಅಲ್ಲೆ ಇದ್ದದ್ದು.. ಇಬ್ಬರು ಅಲ್ಲಿಂದಲೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ವಿ.. ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಬೆಳೆದದ್ದೆಲ್ಲ ಆ ಮನೇಲೆ ಅನ್ನು.. ಈಗ ರಿಟೈರಾದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಇರೋಕೆ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು.. ಅದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ವಿ.. ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರು ನೋಡ್ಕೊಳೋರು ಇರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ..?’ ಎನ್ನುತ್ತ ಉದ್ದದ ವಿವರಣೆ ಕೊಟ್ಟ ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಖವನ್ನೆ ನೋಡುತ್ತ ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು..

‘ಈ ಪ್ಲೇಸು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅಜ್ಜಿ.. ಆ ಪಾಂಡಲ್ಲಿ ಮೀನಿದೆ, ಲೋಟಸ್ ಇದೆ, ಎಷ್ಟೊಂದು ತೆಂಗಿನ ಮರ, ಮಾವಿನ ಮರ ಎಲ್ಲಾ ಇದೆ.. ದಿನಾ ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಆಟ ಆಡೋಕೆ ಸಿಗ್ತಾರೆ.. ಮೊನ್ನೆ ನಾವು ಗಣೇಶನ್ನ ಕೂರಿಸಿ ಹಬ್ಬ ಮಾಡಿದ್ವಲ್ಲ..? ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು! ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ನಾವು ಯಾವತ್ತು ಈ ತರ ಹಬ್ಬ ಅಂಥ ಮಾಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ.. ಈ ತರಹ ಅಡಿಗೆ, ತಿಂಡಿ ನಾನ್ಯಾವತ್ತೂ ತಿಂದಿರಲಿಲ್ಲ..’ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನ ಕಾಂತಿ ಸೂಸುತ್ತ ನುಡಿದಳು ಸ್ಮೃತಿ..

ಅದುವರೆಗು ಅವರಿಬ್ಬರ ಮಾತು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜ ತಮಾಷೆಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರು.., ‘ ಅಲ್ಲಾ ಪುಟ್ಟಿ.. ಈಗೇನೊ ಸರಿ.. ಆದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಕ್ಕೆ ನೀನು ವಾಪಸ್ ಹೊರಟು ಹೋಗ್ತಿಯಲ್ಲ.. ಆಗ ಏನು ಮಾಡ್ತಿ? ಅಲ್ಲಿ ಬೇಕಂದ್ರು ಇವೆಲ್ಲ ಇರೋದಿಲ್ವೆ..?’

ಆ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ಮುಖ ಕಳಾಹೀನವಾಗಿ ಹೋಯ್ತು.. ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಅಜ್ಜಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲೆ ಅಜ್ಜನನ್ನು ಗದರುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತ, ‘ಅಯ್ಯೊ ಬಿಡು ಕಂದ.. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಮಾಡ್ರನ್ನಾಗಿ ಇರೋವಾಗ ಇದೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ.. ಬೇಕು ಅಂದಾಗ ಪೋನಂತು ಮಾಡೆ ಮಾಡ್ತೀವಿ.. ವರ್ಷಕೊಂದು ಸಲ ಹೇಗೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರ್ತೀರಲ್ಲ..’ ಎಂದು ವಾತಾವರಣವನ್ನು ತಿಳಿಯಾಗಿಸಿದರು, ಸ್ಮೃತಿಯ ಮುಖ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಅರಳದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂಕಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅವರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಗಮನಿಸದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ..

ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂಕಾಗಿಯೆ ಇದ್ದಳು.. ನಡುವಲ್ಲೊಂದೆರಡು ಬಾರಿ, ತಾತನ ಪೋನಿನಲ್ಲಿ ಪಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಅದೇನೊ ಸುಧೀರ್ಘವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು ಬೇರೆ.. ಪಾಪ! ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮನ ನೆನಪಾಗಿರಬೇಕು, ಅವರನ್ನ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೇನೊ ಅಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದರು ಅವಳಜ್ಜಿ ತಾತ.. ಅದಾದ ಒಂದೆರಡು ದಿನದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಅವರಿಬ್ಬರಿಗು ಸಮಾಧಾನವಾಯ್ತು..

ಅವಳು ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ಸು ಹೊರಡುವ ದಿನವೂ ಹತ್ತಿರವಾಯ್ತು.. ಹೊರಡುವ ಎರಡು ದಿನ ಮುಂಚೆ ಸ್ಮೃತಿಯ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರು ಹಳ್ಳಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಕಡೆಯ ಎರಡು ದಿನ ಅಲ್ಲಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿಂದ ನೇರ ವಿಮಾನ ಹತ್ತುವುದೆಂದು ಮೊದಲೆ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿತ್ತು.. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಮೊಮ್ಮಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡಂತಿದ್ದ ಮನೆ ಮತ್ತೆ ಭಣಗುಡುವುದೆಂದು ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿಯರು ಸಹ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂಕು ಬಡಿದವರಂತೆ ಆಗಿಹೋದರು.. ತಿಂಗಳು ಪೂರ್ತಿ ಇದ್ದ ಮೊಮ್ಮಗಳ ಸಖ್ಯ ಅವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲೆ ಏನೋ ಒಂದು ಹೊಸತನವನ್ನು ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.. ಆದರೆ ಅದೀಗ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಮಾತ್ರ..

ಆದರೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಬಂದ ಗಳಿಗೆಯಿಂದಲೆ, ಸ್ಮೃತಿ ಮಾತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಖುಷಿಯಲ್ಲೆ ಇದ್ದಂತಿತ್ತು.. ಅವರು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಪಪ್ಪನ ಕತ್ತಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದು , ‘ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ತಂದ್ಯಾ ಪಪ್ಪಾ..?’ ಎಂದು ಮುದ್ದಿನಿಂದ ಕೇಳಿದಾಗ ತನ್ನ ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಪ್ಯಾಕೆಟೊಂದನ್ನು ಅವಳ ಕೈಗಿತ್ತು, ಕೆನ್ನೆ ಚಿವುಟಿ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಿದ್ದ ಮೋಹನ.. ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡವಳೆ ತಾಯಿ ಅಪರ್ಣಳತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿ ತನ್ನ ರೂಮಿನತ್ತ ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು , ಅಪ್ಪನ ಕೈ ಹಿಡಿದೆಳೆದುಕೊಂಡು.. ದೊಡ್ಡದೊಂದು ರಟ್ಟಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಜೊತೆಗೆ ನಡೆದಿದ್ದಳು ಅಪರ್ಣ .

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ರೂಮಿನಲ್ಲೆ ಏನೊ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾದ ಮೊಮ್ಮಗಳು ತಮ್ಮ ಮಾಮೂಲಿ ಕಥಾ ಕಾಲಕ್ಷೇಪದ ಹೊತ್ತಲ್ಲು ಬರದಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯರಿಗೆ ಕೊಂಚ ನಿರಾಶೆಯೆ ಆಯ್ತು.. ಇರುವ ಇನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳಾದರು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕಳೆಯಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡರೆ, ಅವಳು ಅವರಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಅವರತ್ತ ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ.. ಸಹಜ – ನಾವೆಷ್ಟೆ ಪ್ರೀತಿ, ಅಕ್ಕರೆ ತೋರಿಸಿದರು ಕಡೆಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವರ ಹೆತ್ತವರು ತಾನೇ ಮುಖ್ಯ? ಎಂದುಕೊಂಡು ಸಣ್ಣ ನಿಟ್ಟುಸಿರೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದರು ಅವರಿಬ್ಬರು.. ಅಂದೇಕೊ ರಾತ್ರಿಯಿಡಿ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲ.. ಏನೊ ಚಡಪಡಿಕೆ, ಆತಂಕ, ಖೇದವೊ ವಿಷಾದವೊ ಹೇಳಲಾಗದ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಭಾವ.. ಆ ತಲ್ಲಣದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಿದ್ದೇ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ..

ಹೀಗಾಗಿ ಅವರಿಬ್ಬರು ಬೆಳಗಿನ ಏಳಾದರು ಎದ್ದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಐದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಎದ್ದು ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವರು, ಇಂದು ಇನ್ನು ಮಲಗಿದ್ದರು. ಅದೇ ತಾನೆ ಎದ್ದ ಸ್ಮೃತಿಗೆ, ಅವರಿನ್ನು ಎದ್ದಿಲ್ಲವೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಲೆ, ಅವರು ಮಲಗಿರುವ ರೂಮಿಗೆ ಓಡಿಬಂದು ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತ ಮೇಲೆಬ್ಬಿಸಿದಳು..

ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಮೇಲೆದ್ದ ಅವರ ಅಜ್ಜಿ, ‘ಅಯ್ಯೋ ದೇವ್ರೆ..! ಏನಾಯ್ತಿವತ್ತು, ಇಂಥಾ ಹಾಳು ನಿದ್ದೆ? ಬೆಳಗಾಗೆದ್ದು ಅವರಿಗೊಂದು ಕಾಫಿ ಕೂಡ ಕೊಡಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ..’ ಎಂದು ಪೇಚಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಸೊಸೆ ಅಪರ್ಣ ಎರಡು ಕಾಫಿ ಲೋಟ ಹಿಡಿದು ಒಳಬಂದವಳೆ, ‘ಅಯ್ಯೊ.. ದಿನಾ ಮಾಡ್ತಾನೆ ಇರ್ತೀರಾ.. ಇವತ್ತಾದರು ಮಲಗಿರಲಿ ಅಂಥ ನಾವೆ ಎಬ್ಬಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಮ್ಮಾ.. ತೊಗೊಳಿ ನೀವಿಬ್ಬರು ಮೊದಲು ಕಾಫಿ ಕುಡೀರಿ.. ಆಮೇಲೆ ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು..’ ಎಂದಳು..

‘ಅಯ್ಯೊ ಅಪರ್ಣಾ, ನೀವು ಹೊರಡೋ ಮುಂಚೆ ಎಲ್ಲಾ ತಿಂಡಿ ಕರಿದಿಡಬೇಕು ಕಣೆ.. ಅದೆಲ್ಲ ಅರ್ಜೆಂಟಲ್ಲಿ ಆಗಲ್ಲ.. ಮೊದಲು ಅದಕ್ಕಿಷ್ಟು ಕಾಳುಗಳನ್ನ ನೆನೆಸಿ ಬರ್ತಿನಿ.. ಕಾಫಿ ಆಮೇಲೆ ಕುಡಿದರಾಯ್ತು..’ ಎಂದು ಮೇಲೆದ್ದವರನ್ನು ಮತ್ತಲ್ಲೆ ಕೂಡಿಸಿದ ಮೊಮ್ಮಗಳು, ‘ಇಲ್ಲಾ ಅಜ್ಜಿ.. ಇವತ್ತು ನಿಮಗೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಇದೆ.. ಅದು ಮುಗಿದ ಮೇಲಷ್ಟೆ ನಿಮ್ಮ ತಿಂಡಿ ಗಿಂಡಿ ಎಲ್ಲ.. ಈಗ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗು ಒಂದು ಕೋಚಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸ್ – ಪೂರ್ತಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ! ಆಮೇಲೆ ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು..’ ಎಂದಳು ಗತ್ತಿನ ದನಿಯಲ್ಲಿ.

‘ಕೋಚಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸಾ..?’ ಎನ್ನುತ್ತ ಮುಖಾಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರು ಅವರಿಬ್ಬರು..

‘ಅಯ್ಯೋ ಅಪ್ಪ ಮಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡು ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಅದೇನೇನೊ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದಾರೆ.. ನಿಮಗೆ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಕೊಡಬೇಕಂತೆ.. ಅವಳು ಅವಳ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿಯೋತನಕ ಬಿಡೋದಿಲ್ಲ.. ಅವಳು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಕೇಳಿ..’ ಎಂದಳು ಅಪರ್ಣ..

ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನು ಕುತೂಹಲದಿಂದಲೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು ಅವರಿಬ್ಬರು – ಅದೇನು ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಕಾದಿದೆ ತಮಗೇ ಎನ್ನುತ್ತ.. ಅವಳ ಜೊತೆ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಅವಳಿದ್ದ ರೂಮಿನೊಳಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಕ್ಕಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟರು ಅವರಿಬ್ಬರು..

ಆ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ನೀಟಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಮೇಜೊಂದರ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ಪರದೆಯ ಟೀವಿ ಮಾನಿಟರ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ನಗುತ್ತ ಕುಳಿತಿತ್ತು.. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಅದನ್ನು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿದ್ದ ಕೇಬಲ್ಲುಗಳು, ವೈರ್ಲೆಸ್ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಪಾಯಿಂಟ್, ರೌಟರ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ನೀಟಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ರೈಟಿಂಗ್ ಪ್ಯಾಡೊಂದರ ಮೇಲಿನ ಶೀಟುಗಳಲ್ಲಿ ಸರಳ ಸೂಚನೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ..

‘ಅಜ್ಜಿ ತಾತ.. ನಾನು ಹೋದ ಮೇಲೆ ನಾವು ಹೇಗೆ ಮಾತುಕಥೆ ಆಡೋದು, ಈಗಿನ ಹಾಗೆ ಚಟುವಟಿಕೆ ಮಾಡೋದು? ಅಂಥ ಕೇಳಿದ್ರಲ್ಲ..? ನೋಡಿ ಇಲ್ಲಿದೆ ಅದಕ್ಕೆ ಉಪಾಯ.. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳಿ ಇಡೀ ವರ್ಷದ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಜೊತೆ, ಈ ಕಂಪ್ಯೂಟರನ್ನ ತರಿಸಿ ಇನ್ಸ್ಟಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ದೀವಿ.. ಇದನ್ನ ಹೇಗೆ ಯೂಸ್ ಮಾಡಬೇಕು, ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ ಆದ್ರೆ ಹೇಗೆ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ನಾನೀಗ ನಿಮಗೆ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ.. ಪಪ್ಪನು ಹೆಲ್ಪ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ.. ಇದಾದ ಮೇಲೆ ನಾವು ದಿನಾ ಬೇಕೂಂದಾಗೆಲ್ಲ ವಿಡಿಯೊ ಕಾಲಲ್ಲಿ ಬಂದು ಮಾತಾಡಬಹುದು.. ಹಾಗೇನೆ, ನಿಮ್ಮ ಸಾಯಂಕಾಲದ ಕಥೆ ಪ್ರೋಗ್ರಮನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದಲೆ ಮಾಡಬಹುದು, ಆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು.. ಆಗ ಈಗೇನೇನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದ್ವೊ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾನು ಇಲ್ಲಿಂದ್ಲೆ ಮಾಡಬಹುದು.. ನಮ್ದು ಟೈಮ್ ಜೋನ್ ಬೇರೆ ಆದ ಕಾರಣ ಅದನ್ನ ಮಾತ್ರ ಅಡ್ಜೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡ್ರೆ ಆಯ್ತು.. ಆಗ ನಾವು ಈಗಿನ ಹಾಗೆ ಮಾತುಕಥೆ ಆಡೊಕಂತು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತೆ.. ಆಗ ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಳಲ್ಲ ಇಬ್ರೂನು.. ಪಪ್ಪ ಆಗ್ಲೆ ವರ್ಷದ ಪೂರ್ತಿ ಕನೆಕ್ಷನ್ನಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕಟ್ಟಿದಾರೆ.. ನೀವು ಬರಿ ಹೇಗೆ ಯೂಸ್ ಮಾಡೋದು ಅಂಥ ಕಲಿತುಕೊಂಡ್ರೆ ಸಾಕು..’ ಎಂದಳು ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡು..

ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಏನುತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕೊ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಕಕ್ಕುಲತೆಯಿಂದ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದರು ವೃದ್ಧ ದಂಪತಿಗಳಿಬ್ಬರು..

‘ಅಂದ ಹಾಗೆ ಮರೆತಿದ್ದೆ.. ನೋಡಿ ಇದು ವೈರ್ಲೆಸ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಸೆಟ್.. ನೀವು ಸುತ್ತಾಡುವಾಗ ಇದರ ಜತೆಯಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿಂದಲೆ ಮಾತಾಡಬಹುದು, ವೀಡಿಯೊ ತೋರಿಸಬಹುದು.. ಎಲ್ಲ ಇದಕ್ಕೆ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗಿರುತ್ತೆ.. ಹಾಗೆ ಪಪ್ಪಗೆ ಹೇಳಿದಿನಿ ನಮ್ಮ ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ರಜಾಗೆ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂಥ.. ಆಗ ನಾವು ಫೇಸ್ ಟು ಫೇಸ್ ಮೀಟ್ ಮಾಡಬಹುದು.. ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ರಜೆಗೆ ನಾವೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರ್ತಿವಿ.. ಹೇಗಿದೆ ಐಡಿಯಾ?’ ಎಂದು ಕತ್ತು ಕೊಂಕಿಸಿ , ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿದಳು.

ಆ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸಿನಲ್ಲೆ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಚಿಂತಿಸಿ, ಪರ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ ಮೊಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಏನುತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಅವಳನ್ನು ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡರು ದಂಪತಿಗಳು..

ಬಾಗಿಲಾಚೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಮೋಹನ , ಅಪರ್ಣ ಹರ್ಷದಿಂದ ಜಿನುಗಿದ ಕಂಬನಿಯನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅಜ್ಜಿ, ತಾತ, ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನು ಅವರ ಲೋಕದಲ್ಲಿರಲು ಬಿಟ್ಟು ತಾವು ಸದ್ದು ಮಾಡದೆ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯತ್ತ ಸರಿದು ಹೋದರು..

ಕಳಚುವ ಕೊಂಡಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟು, ಸ್ವಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಬೆಸುಗೆ ಹಾಕ ಹೊರಟ ಮಗಳ ಚರ್ಯೆ ಅವರಿಗೆ ಆತ್ಯಂತ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡಿತ್ತು.

(ಮುಕ್ತಾಯ)

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
೧೭.೦೯.೨೦೨೧

(Picture source: internet / social media)

ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ‘ಕಸಂ!’(ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಎಗೈನ್! )


ಲಘು ಪ್ರಹಸನ / ಹರಟೆ: (ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಎಗೈನ್! )

ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ‘ಕಸಂ!’


‘ಏನ್ ಸಾರ್.. ಅಷ್ಟೊಂದು ಬರೀತಿರಲ್ಲ.. ಎಷ್ಟು ಬುಕ್ ಬಂದಿದೆ..?’ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ತಲೆ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿದುಹೋಗಿತ್ತು.. ಬುಕ್ಕಾಗಿಸದವ ಬರಹಗಾರನೆ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಮವೆ ಇದೆಯೇನೊ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ಪರಮ ಪಾಪಿ ಸನ್ಮಿತ್ರ ಗುಬ್ಬಣ್ಣನನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ..

‘ಈಗ ಏನ್ ಮಾಡೋದೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ?’

‘ಮಾಡೋದೇನು ಅಂತ ಕೇಳ್ತಿರಲ್ಲ ಸಾರ್? ಒಂದಷ್ಟು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಪುಸ್ತಕ ಮಾಡಿಸಿಬಿಡಿ.. ನಿಮ್ದು ಒಂದು ಹೆಸರು ನೇತಾಡ್ಲಿ ಗುಂಪಲ್ ಗೋವಿಂದ ಅಂತ..’ ಡಿಸಿಶನ್ ಕೊಟ್ಟೆಬಿಟ್ಟ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..

‘ಈಗ ಕವಿತೆಗಳನ್ನ ಯಾರು ಕೊಂಡುಕೊಂಡು ಓದ್ತಾರೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ? ಪಬ್ಲಿಷರ್ಸ್ ಅಂತು ನಮ್ಕಡೆ ತಲೇನೆ ಹಾಕ್ಬೇಡಿ ಅಂತಾರೆ.. ನಾವೆ ಪಬ್ಲಿಷ್ ಮಾಡೊದಂದ್ರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಇಲ್ವೊ.. ಸುಮ್ನೆ ಕಾಸು ಹಾಕಿ ಕೈ ಸುಟ್ಕೊಳೊ ವ್ಯವಹಾರ ಆಗುತ್ತೇನೊ ಅಂತ..?’

‘ಸಾರ್ ಈ ಅಂತೆ ಕಂತೆಗಳ ರಾಗ ಎಳೆಯೋದು ಬಿಟ್ಟು, ‘ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಸು ಕೈ ಬಿಡ್ತು’ ಅಂತ ಮನಸು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ.. ಚೀಪ್ ಅಂಡ್ ಬೆಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಮಾಡಿ ಕೈ ತೊಳ್ಕೊಳಿ..’ ಎಂದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪುಕ್ಕಟೆ ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟ.. ಅವನು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ, ಯಾಕೆ ಇದನ್ನೊಂದು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಹಾಗೆ ಮ್ಯಾನೇಜು ಮಾಡಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಾರದು ಅನಿಸಿತು..

‘ಹೌದೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಇದೊಂದು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಅಂತ್ಲೆ ಟ್ರೈ ಮಾಡ್ಬೇಕು, ಪ್ರೊಫೆಶನಲ್ಲಾಗಿ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಮಾಡಿ ನೋಡ್ಬೇಕು.. ನಿನಗೆ ಹೆಂಗಿದ್ರು ಅದರ ಅನುಭವನು ಇದೆ.. ಸ್ವಲ್ಪ ಐಡಿಯಾಸ್ ಕೊಡು..’

‘ಸರಿ ಹಾಗಾದ್ರೆ ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕು ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿಗೊಂದು ಹೆಸರು ಕೊಡಿ ಸಾರ್.. ತೊಗೊಳಿ ಅದನ್ನ ನಾನೆ ಸಜೆಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ.. ‘ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕಸಂ’ ಅಂತಿಡಿ..’

‘ಲೋ.. ಲೋ.. ಏನು ಹೆಸರೊ ಇದು? ಮೊದಲನೆ ಪುಸ್ತಕದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟು .. ಅದಕ್ಕೆ ಕಸ ಕಡ್ಡಿ ಅಂತ ಅಶುಭಗಳನ್ನೆ ಸೇರಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಿಯಲ್ಲೊ?’

‘ಛೇ.. ಛೇ ಹಾಗಲ್ಲ ಸಾರ್.. ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ ಅರ್ಜೆಂಟೇಶ್ವರರು.. ಮೊದಲು ಕಸಂ ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರಾ? ಇಲ್ಲ! ಎಲ್ಲಕ್ಕು ಮೊದಲೆ ಜಡ್ಜ್ ಮಾಡಿಬಿಡ್ತೀರಲ್ಲ?’

‘ಸರಿ.. ಕಸಂ ಅಂದ್ರೆ ಏನು?’

‘ಸಿಂಪಲ್ಲಾಗಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ‘ಕವನ ಸಂಕಲನ’ದ ಶಾರ್ಟ್ ಫಾರ್ಮ್ – ಕ.ಸಂ …! ಹಿಂದಿಯಲ್ಲು ‘ಕಸಂ’ ಅಂತ ಪದ ಇದೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲ? ‘ಸನಂ ತೇರಿ ಕಸಂ’, ‘ಕಸಂ ತೇರಾ ವಾದ’, ‘ಮೇರಾ ಮಾಕಿ ಕಸಂ’ ಅಂತೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಮೀಸ್ ಮಾಡೋದನ್ನ ಕೇಳಿದ್ದಿರಲ್ಲ? ಇದು ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಓದುಗ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಮಾಡ್ತಿರೊ , ನೀಡ್ತಿರೊ ಮೊದಲನೆ ‘ಕಸಂ’ ಅರ್ಥಾತ್ ‘ಕವನ ಸಂಕಲನ’ ದ ಪ್ರಾಮೀಸ್ ಅಂತಲು ಆಗುತ್ತೆ.. ಶಾರ್ಟ್ ಅಂಡ್ ಸ್ವೀಟಾಗಿ ‘ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕಸಂ’ ಅನ್ನೊ ಹೆಸರು ಕ್ಯಾಚೀ ನೇಮ್ ಕೂಡ ಆಗುತ್ತೆ..’ ತನ್ನ ಲಾಜಿಕ್ ಮುಂದಿಟ್ಟ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಯಕಃಶ್ಚಿತ್ ಒಂದು ಕವನ ಸಂಕಲನದ ಯತ್ನವನ್ನೆ, ಇವನು ಪ್ರಾಮೀಸಿನಿಂದ ಪ್ರಾಮೀಸರಿ ನೋಟ್ ನ ಮಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ತುಸು ಭಯವೆ ಆಯ್ತು..

‘ಹಾಳಾದವನೆ.. ಮೊದಲೆ ಹಿಂದಿ ಹೇರಿಕೆ, ಅದೂ ಇದೂ ಅಂತ ಚರ್ಚೆ ನಡೀತಾ ಇರುತ್ತೆ, ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾಲಿ. ನೀನು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿಗೆ ಹಿಂದಿ ಹೆಸರು ಇಡುಂತಿಯಲ್ಲ ? ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕಸಂ ಅಂಥ ಓದಿದಾಗ ಗುಡಿಸಿ ಎಸೆಯೊ ಕಸವನ್ನ ನೆನಪಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಆಗಲಿಲ್ವಾ? ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳೊ ಹಾಗೆ ಆಗಲ್ವಾ..? ಬುಕ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡ್ದೆ ಹೆಸರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಟೀಕಿಸ್ತಾರೊ..!’ ನಾನು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಕೋಪ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೇಳಿದೆ..

ಇಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಹೆದರುವ ಅಸಾಮಿಯೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ? ಹೇಳಿ, ಕೇಳಿ ‘ಕನ್ಸಲ್ಟೆಂಟು’ .. ‘ಕನಸಲ್ಲು ಬಿಡದೆ ಟೆಂಟು’ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕಾಡುವ ದೆವ್ವದಂಥ ಕನ್ಸಲ್ಟೆಂಟು ನಾನು – ಅಂತ ಅವನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ…

‘ಏನು ಮಾತಾಡ್ತೀರಿ ಸಾರ್ ನೀವು? ಇವತ್ತು ಏನೇ ಸೇಲ್ ಆಗ್ಬೇಕಿದ್ರು ಮೊದ್ಲು ಸುದ್ಧಿ ವೈರಲ್ ಆಗ್ಬೇಕು ಸಾರ್ ವೈರಲ್..! ನೆಟ್ಟಗಿದ್ರೆ ನೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸುದ್ಧಿ ವೈರಲ್ ಆಗುತ್ತೆ ಹೇಳಿ? ಹೀಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸೊಟ್ಟಂಬಟ್ಟ ಇದ್ರೇನೆ ಜನರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯೋದು.. ಆ ಕ್ಯೂರಿಯಾಸಿಟಿ ಬಂದ್ರೆ ಆಮೇಲೆ ಡೀಟೈಲ್ಸ್ ನೋಡ್ತಾರೆ.. ಇಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿ – ಕನ್ನಡ ಆಂಗಲ್ ಬಂದ್ರೆ ಇನ್ನೂ ವಾಸಿ! ಜಾಸ್ತಿ ಧೂಳೆದ್ದಷ್ಟು ಜಾಸ್ತಿ ಪಬ್ಲಿಸಿಟಿ..! ಇಲ್ದಿದ್ರೆ ಯಾರೂನು ಮೂಸೂ ಕೂಡ ನೋಡಲ್ಲ ಗೊತ್ತ? ಗುಂಪಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದ ಆಗೋಗುತ್ತೆ.. ಇಷ್ಟಕ್ಕು ನಾನೇನು ಬುಕ್ ನೇಮ್ ‘ಕಸಂ’ ಅಂತಿಡಿ ಅಂದ್ನಾ? ಬರಿ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ನೇಮ್ ಅಷ್ಟೆ ತಾನೆ? ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಹೆಸರೇನು ನೀವು ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಢಂಗೂರ ಸಾರಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ನಿಮಗೆ, ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ರೆ ಸಾಕು..’ ಎಂದು ಮತ್ತೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಭಾಷಣವನ್ನೆ ಬಿಗಿದ.. ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಮೌನವಾಗಿ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದೆ – ಹಾಗಾದರು ಬುಕ್ಕಿಗೆ ಪಬ್ಲಿಸಿಟಿ ಸಿಗುವುದಾದರೆ ಯಾಕೆ ಬೇಡ ಎನ್ನಬೇಕು ? ಎಂದು ಲಾಜಿಕ್ಕಿಸುತ್ತ..

ಅನಂತರ ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ‘ಬಿಸಿಬಿಸಿ’ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಿತು ‘ಕಸಂ’ ನ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಕುರಿತು.. ಕೊನೆಗೆ ತಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಒಂದೆರಡು ಅವಸರದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..

‘ಸಾರ್.. ನಿಮಗೇ ಗೊತ್ತು.. ಪ್ರಿಂಟಿಂಗ್ ಅಂತ ಹೋದರೆ, ಮಿನಿಮಮ್ ಕ್ವಾಂಟಿಟಿ ಮಾಡಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತೆ.. ರೇಟು ಎಲ್ಲಾ ಅದರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತೆ.. ನೀವು ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿಸಿದಷ್ಟು ‘ಚೀಪ್’ ಆಗಿ ವರ್ಕೌಟ್ ಆಗುತ್ತೆ.. ಆಗ ನೀವು ಮಾರೋ ದರನು ಕಡಿಮೆ ಇಡಬಹುದು – ಜನ ರೇಟು ನೋಡಾದ್ರು ತೊಗೊಬಹುದು.. ಕಡಿಮೆ ವಾಲ್ಯೂಂ ಅಂದ್ರೆ ಬುಕ್ ರೇಟು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತೆ , ಆದರೆ ಕೊಳ್ಳೊ ಜನ ಕಮ್ಮಿ ಆಗ್ತಾರೆ..’

‘ಹಾಗಾದ್ರೆ ಇಷ್ಟು ಕಾಪಿ ಅಂತ ಹೇಗೆ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡೋದೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..?’

‘ಸಿಂಪಲ್ ಸಾರ್.. ಒಂದು ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಸರ್ವೆ ಮಾಡಿಬಿಡೋಣ.. ನಿಮ್ಮ ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾಲೆ ಒಂದು ಸರ್ವೆ ಮಾಡಿ ಕೇಳೋಣ – ಬುಕ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ತೊಗೋತಾರ? ಎಷ್ಟು ರೇಟು ಒಳಗಿದ್ರೆ ತೊಗೋತಾರೆ? ಇತ್ಯಾದಿ.. ಅದು ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಅಷ್ಟು ವಾಲ್ಯೂಮಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ರೇಟಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಂಟು ಮಾಡೊ ಮುದ್ರಕರು, ಪ್ರಕಾಶಕರು ಸಿಗ್ತಾರ ನೋಡ್ಬೇಕು – ಅದು ಸೆಕೆಂಡ್ ಸ್ಟೆಪ್. ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ತಂತಾನೆ ಆಗುತ್ತೆ..’

ಅವೆರಡನ್ನು ಮೊದಲು ಮಾಡೋದು ಅನ್ನೊ ನಿರ್ಧಾರದೊಂದಿಗೆ, ‘ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕಸಂ’ ನ ಮೊದಲ ದುಂಡು ಮೇಜಿನ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ , ಮುಂದಿನ ಮೀಟಿಂಗಲ್ಲಿ ‘ಗುಂಡಿರಬೇಕೆಂಬ’ ಕಂಡಿಶನ್ನಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯ್ತು..

ಅದಾದ ಒಂದೆರಡು ವಾರದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಮುಂದಿನ ದುಂಡು ಮೇಜಿನ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ – ಪ್ರಾಮೀಸ್ ಮಾಡಿದ್ದಂತೆ – ಬೀರಿನ ಸೇವಾರ್ಥದೊಡನೆ.. ಅಂದ ಹಾಗೆ, ದುಂಡು ಮೇಜೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಹಾಕರ್ ಸೆಂಟರುಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ರೌಂಡ್ ಟೇಬಲ್ ಅಷ್ಟೆ.. ಓಫನ್ ಏರಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬೀರಬಲ್ಲರು ಬೀರೇಳಿಸುವ ಜಾಗವೇ ಹೊರತು, ಬೀರಮ್ಮಂದಿರು ತಮ್ಮ ಮೈಮಾಟ, ಮಾದಕ ಭಂಗಿಗಳಿಂದ ನವಿರೇಳಿಸುವ ತಾಣಗಳಲ್ಲ.. ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವುದೆ ‘ಸೀರಿಯಸ್’ ಡಿಸ್ಕಶನ್ನಿಗೆ ಅದು ಸೂಕ್ತ ಜಾಗ.. ಬೀರನ್ನು ಮೀರಿಸಿದ ಕಿಕ್ಕ್ ಬೇಕೆಂದವರಿಗು ಅವರ ಶಕ್ತಾನುಸಾರ ‘ಹಾಟ್ ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್’ ಲಭ್ಯ.. ಬೀರಾಗದವರಿಗು ನೀರೊ, ಮತ್ತೊಂದೊ ಸಿಗುವುದರಿಂದ ಅದೊಂದು ಸರ್ವ ಸಮ್ಮತ ತೀರ್ಥ ಕ್ಷೇತ್ರವೆಂದೆ ಹೇಳಬಹುದು.. ಅಲ್ಕೋಹಾಲೊ, ಬರಿ ಹಾಲೊ – ಬೇಕಾದ ಆಯ್ಕೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿರುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಜನ ಜಂಗುಳಿಯು ಹೆಚ್ಚು.. ಕುಡಿಯುತ್ತ ತಿನ್ನುತ್ತ ಮಾತಾಡಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ಹಾಗೆ ಬರಿಯ ದುಂಡು ಮೇಜುಗಳೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಆ ಹೆಸರು..

‘ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬಂತು ಸಾರ್ ನಿಮ್ಮ ‘ಕಸಂ’?’ ಬೀರನ್ನು ಸಿಪ್ಪಿಸುತ್ತ ಕೇಳಿದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಕಸಂ ಎಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕೋಪ ಬಂದರು ಜಗಳವಾಡುವ ಮೂಡಿಲ್ಲದೆ, ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದೆ..

‘ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಸರ್ವೆನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ೫೦೦ ಜನ ರೆಸ್ಪಾಂಡ್ ಮಾಡಿದಾರೊ.. ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಒಳಗಿದ್ರೆ ಅವ್ರಲ್ಲಿ ಶೇಕಡ ತೊಂಬತ್ತರಷ್ಟು ಜನ ಬುಕ್ ತೊಗೋತಾರಂತೊ..!’

‘ಗ್ರೇಟ್ ಸಾರ್..! ಹಾಗಾದ್ರೆ ಮೊದಲೆ ಯಾಕೆ ದುಡ್ಡು ತೊಗೊಂಡು ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಬುಕಿಂಗ್ ಮಾಡಿಬಿಡಬಾರದು? ಆಗ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಿಂದ ಖರ್ಚಿಲ್ಲದೆ ಬುಕ್ ಮಾಡಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ದಾಟಿಸಿ ನೀವು ಪ್ರಾಫಿಟ್ ಜೋಬಿಗಿಳಿಸಬಹುದು..’ ಎಂದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ‘ಗ್ರೇಟ್ ಡಿಸ್ಕವರಿ’ ಮಾಡಿದವನಂತೆ..

‘ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ದಟ್ ಇಸ್ ಗ್ರೇಟ್ ಬಿಜಿನೆಸ್ ಮಾಡೆಲ್.. ಬಟ್ ಇಟ್ ನೆವರ್ ಫ್ಲೈ..! ನಮ್ಮಲ್ಯಾರೊ ಮೊದಲೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಬುಕ್ಕನ್ನ ಬುಕ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ – ಅದು ಹಿಂದು ಮುಂದು ಗೊತ್ತಿಲದ ಲೇಖಕನ ಮೊದಲನೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನ? ಸದ್ಯ ತೊಗೊತಿವಿ ಅಂಥ ಹೇಳ್ತಿರೋದೆ ದೊಡ್ಡದು..!’ ನಾನು ಉವಾಚಿಸಿದೆ.

‘ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡಿ ಸಾರ್ .. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಂದು ನಾನೂರು – ಐನೂರು ಬುಕ್ಸ್ ಮಾಡಿಸಿದರೆ ಸಾಕಲ್ವ? ಅದನ್ನ ಚೀಪಾಗಿ ಮಾಡೋ ಪ್ರಕಾಶಕರು ಯಾರಾದ್ರು ಗೊತ್ತಾದ್ರ?’

‘ಒಬ್ಬರು ಲೋ ವಾಲ್ಯೂಂ ಪಬ್ಲಿಷರ್ ಸಿಕ್ಕಿದಾರೊ.. ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ಕೂಡ ಮಾಡ್ತಾರಂತೆ.. ಕಡಿಮೆ ವಾಲ್ಯೂಮ್ ಆದ್ರೆ ಪರ್ ಪೀಸ್ ರೇಟು ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುತ್ತೆ ಅಂದ್ರು..’

‘ಐನೂರಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದ್ರ ಸಾರ್..?’

‘ಹೂಂ ಕೇಳಿದೆ.. ಆದ್ರೆ ಆ ರೇಟಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸಿದ್ರೆ ಮಾರೊ ರೇಟು ಮುನ್ನುರರ ಹತ್ರ ಬರುತ್ತೆ.. ನಮಗೆ ಇನ್ನೂರರ ಒಳಗೆ ಇರಬೇಕು..’

‘ಓಹೋ..!’

‘ಆದರೆ ಅದೇ ಸಾವಿರ ಪ್ರತಿ ಮಾಡಿಸಿದ್ರೆ ಪ್ರತಿ ಪುಸ್ತಕನು ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಆಸುಪಾಸಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಬೋದಂತೆ..! ಆ ವಾಲ್ಯೂಮಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚೀಪ್ ಆಗಿ ವರ್ಕೌಟ್ ಆಗುತ್ತೆ ಅಂದ್ರು..’

‘ಅದಕ್ಕೆ..?’

‘ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ರೆಂಜಲ್ಲಿ ಮಾರೋದಾದ್ರೆ ಇನ್ನು ಜಾಸ್ತಿ ಜನ ತೊಗೊಬೋದು ಅಲ್ವಾ? ಅದಕ್ಕೆ ಸಾವಿರ ಪ್ರತಿಗೆ ಆರ್ಡರ್ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣಾ..!!’

‘ಆಹ್..! ಆರ್ಡರ್ ಕೊಟ್ಟಾಗೋಯ್ತ..?’ ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದವನಂತೆ ಕೇಳಿದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..

‘ಹೂಂ ಕಣೊ.. ಈಗ ಪ್ರಮೋಶನ್ ಟೈಮ್ ಅಂತೊ.. ನಾನು ಸೆಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿರೊ ಕವನಗಳು ಒಂದು ಬುಕ್ಕಲ್ಲಿ ಸಾಲೋದಿಲ್ವಂತೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಬುಕ್ ಮಾಡಿಸಿಬಿಡಿ ಅಂದ್ರು .. ಆಗ ಒಂತರ ಇನ್ನೂರರ ರೇಂಜಲ್ಲೆ ಮಾರಿದ ಹಾಗಾಗುತ್ತೆ.. ನಿಮಗೂ ಲಾಸಾಗಲ್ಲ ಅಂತ ಸಜೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ರು..’

‘ಆಮೇಲೆ..?’ ತುಸು ಗಾಬರಿ, ಕೋಪ ಮಿಶ್ರವಾದ ದನಿಯಲ್ಲೆ ಕೇಳಿದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಅವನ ಕನ್ಸಲ್ಟಿಂಗ್ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲಾ ನಾನೇ ಡೀಲ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆನೆಂಬ, ಅವನ ಅಹಮ್ಮಿಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದ ರೋಷಕ್ಕಿರಬಹುದು.. ನಾನು ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ..

‘ಆಯ್ತು ಅಂತ ಜೋಡಿ ಸಂಕಲನ, ‘ಥೌಸೆಂಡ್ ಕಾಫಿಸ್ ಈಚ್’ – ಆರ್ಡರು ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ.. ನಮ್ಮ ಲೆಕ್ಕದಂತೆ ಐನೂರೆ ಸೆಟ್ ಸೇಲ್ ಆದರು ಸಾಕು , ನಮ್ಮ ಬಂಡವಾಳದ ಮೇಲೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಲಾಭ.. ಅದರಾಚೆಗೆ ಮಾರಿದ್ದೆಲ್ಲವು ಲಾಭದ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೇನೆ..!‘ ಎಂದು ಕಣ್ಣಲ್ಲೆ ನಕ್ಷತ್ರ ಲೋಕ ಅರಳಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿದೆ.. ಗುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ಅದೇನನಿಸಿತೊ ಏನೊ?

‘ಸರಿ ಸಾರ್.. ಇನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿಗೆ ಕನ್ಸಲ್ಟೆಂಟು ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏನೂ ಬೇಡ.. ನೀವು ಪಬ್ಲಿಷರ್ ಜೊತೆ ಮಿಕ್ಕಿದ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ.. ‘ಅಲ್ ದಿ ಬೆಸ್ಟ್’‘ ಎಂದವನೆ, ದುರ್ದಾನ ತೆಗೆದುಕಂಡವನಂತೆ ಎದ್ದು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟ..! ನಾನು ‘ಈ ಗುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ನಾನೆ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ ಅಂಥ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಜಾಸ್ತಿ..’ ಎಂದು ಗೊಣಗುತ್ತ ಮೇಲೆದ್ದೆ – ಪೆಂಡಿಂಗ್ ಇದ್ದ ಬುಕ್ಕಿನ ಕಂಟೆಂಟ್ ಸೆಲೆಕ್ಷನ್, ಎಡಿಟಿಂಗ್, ಟೈಪಿಂಗ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಕೆಲಸಗಳತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಲೆಂದು..


ಸುಮಾರು ತಿಂಗಳುಗಳೆ ಕಳೆದಿತ್ತು ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಸಿಕ್ಕಿ..

ಇವತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದು – ‘ಗುಂಡಿನ ಸಮೇತ‘ ದುಂಡು ಮೇಜಿನಲ್ಲಿ.. ಮತ್ತೆ ಗುಂಡಿನ ಆಸೆ ತೋರಿಸದಿದ್ದರೆ ಅವನು ಬರುತ್ತಿದ್ದುದ್ದೆ ಅನುಮಾನವಿತ್ತು! ಮಹಾನುಭಾವ ಬುಕ್ ರಿಲೀಸಿಗು ಬರದೆ ತನ್ನ ಕೋಪ ತೋರಿಸಿದ್ದ..

‘ಆಗಿದ್ದಾಯ್ತೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಏನಾದ್ರು ಐಡಿಯಾ ಹೇಳೊ..’ ಎಂದೆ ಬೀರಿನ ಮೊದಲ ಗ್ಲಾಸು ಖಾಲಿಯಾದ ಮೇಲೆ..

‘ಏನು ಐಡಿಯಾ ಹೇಳಬೇಕು ಸಾರ್.. ಎಲ್ಲಾ ನೀವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ್ರಲ್ಲ..?’ ಎಂದ ವ್ಯಂಗ್ಯದ ದನಿಯಲ್ಲೆ..

‘ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ನೋವನ್ ಇಸ್ ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್..! ನನಗು ಹೊಸದು .. ಅನುಭವ ಸಾಲದು.. ತಪ್ಪು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟೆ.. ಈಗ ಸ್ನೇಹಿತ ಅಂತ ಬಂದಿದೀನಿ.. ಹೆಲ್ಪ್ ಮಾಡ್ತಿಯೊ ಇಲ್ವೊ ಅಷ್ಟು ಹೇಳು ..’ ಅಂದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೆತ್ತಗಾದ..

‘ಸರಿ ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ಹೇಳಿ..’

‘ಸುಮಾರು ಒಂಭೈನೂರೈವತ್ತು ಜೊತೆ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಕೈಲಿ ಬಂದು ಕೂತಿವೆ ಕಣೊ.. ಏನಾದರು ದಾರಿ ತೋರಿಸಬೇಕು ಅವಕ್ಕೆ..’

‘ಮಾಡಿಸಿದ್ದೆ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಅಲ್ವಾ? ಐನೂರು ಖಾಲಿಯಾಗಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲ, ಸರ್ವೆ ಪ್ರಕಾರ..?’ ಕೂತಲ್ಲೆ ಎಗರಿ ಬಿದ್ದವನಂತೆ ಭುಜ ಅದುರಿಸಿ ಕೇಳಿದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..

ನಾನು ಅವನು ಅದುರಿಬಿದ್ದಿದ್ದು ಬೀರಿನ ಕಿಕ್ಕಿಗೆ ಅಂತ ನನ್ನನ್ನು ನಾನೆ ಸಂತೈಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ..‘ಗುಬ್ಬಣ್ಣ, ಸರ್ವೇನೆ ಬೇರೆ, ಜೀವನಾನೆ ಬೇರೆ..’

‘ಅಂದ್ರೆ..?’

‘ಆಗ ತೊಗೋತೀನಿ ಅಂದವ್ರಲ್ಲಿ ತೊಗೊಂಡೋರು ಐವತ್ತು ಜನ ಮಾತ್ರ..! ಅದೂ ಫಾಲೋ ಅಪ್ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ಬಲವಂತ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ..’

‘ಭಗವಂತ..! ಹತ್ತೆ ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಅಕ್ಯುರೆಸಿ…!’

‘ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮನೇಲಿ ಇಡೋಕು ಜಾಗವಿಲ್ದೆ ಕಾರಿನ ಡಿಕ್ಕಿಲಿ ತುಂಬಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ..’

‘ದೇವ್ರೆ..! ಆ ಗೌರ್ಮೆಂಟ್ ಲೈಬ್ರರಿಗೆ ೩೦೦ ಜೊತೆ ಕೊಡ್ಬೋದು ಅಂದಿದ್ರಲ್ಲ ಅದೇನಾಯ್ತು..?’

‘ಆಯ್ಯೊ ಈ ಗೌರ್ಮೆಂಟ್ ಬಿದ್ದು ಹೋದ ಗಲಾಟೇಲಿ ಆ ಕಡೆ ಯಾರು ಗಮನಾನೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.. ಆಮೇಲೆ ಲಿಸ್ಟಿಂಗ್ ಮಾಡೋಕೆ ಟೈಮ್ ಬಾರ್ ಆಗೋಯ್ತು, ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆ ಅಂದ್ರು ಪಬ್ಲಿಷರ್..’

ಕಣ್ಣಲ್ಲೆ ನನ್ನನ್ನೆ ನುಂಗುವಂತೆ ನೋಡಿದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ವೆಂಡರ್ ಇವ್ಯಾಲ್ಯೂಯೇಶನ್ ಮಾಡದೆ ಸಪ್ಲೈಯರ್ ಆರಿಸಿಕೊಂಡೆನೆಂದು ಈಗಾಗಲೆ ಟೀಕಿಸಿದ್ದ ಬೇರೆ..

‘ಸರಿ.. ಈಗೇನು ಮಾಡ್ತೀರ ಹಾಗಾದ್ರೆ..’

‘ಅದೆ.. ಅದರ ಐಡಿಯಾಸ್ ಕೇಳೋಕೆ ನಿನ್ನ ಹತ್ರ ಬಂದಿದ್ದು..’

‘ನಾನೇನು ಸುಡುಗಾಡು ಐಡಿಯಾಸ್ ಕೊಡಲಿ ಈಗ? ಒಂದೊ ತೂಕಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ ಮಾರಿಬಿಡಿ.. ಅದ್ರಲ್ಲು ಜಾಸ್ತಿಯೇನು ಗಿಟ್ಟೋಲ್ಲ.. ಪೊಟ್ಟಣ ಕಟ್ಟೋಕು ಆಗಲ್ಲ ಈ ಸೈಜಲ್ಲಿ.. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಲೈಫ್ ಲಾಂಗ್ ಸಿಕ್ಕಿದೊರ್ಗೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂದೆ ಕಾಪಿ ಮಾರ್ತಾ ಹೋಗಿ ಡಿಸ್ಕೌಂಟಲ್ಲಿ.. ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದಿನ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತೆ.. ಫ್ರೀ ಕೊಟ್ರೆ ಬೇಗ ಖಾಲಿಯಾಗ್ಬೋದು.. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಯಾವ್ದಾದ್ರು ಗ್ರೂಪಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಗಿರ್ಧೆ ಅಂತ ಮಾಡಿ ಪ್ರೈಜಾಗಿ ಈ ಬುಕ್ಸನ್ನೆ ಕೊಡಿ.. ಜೊತೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ಯಾಶ್ ವೋಚರ್ ತರ ಏನಾದ್ರು ಸೇರಿಸಿ ಕೊಟ್ರೆ ತೊಗೋತಾರೆ ಜನಾ.. ಓದಲುಬಹುದು..’ ಎಂದು ಪುಂಖಾನುಪುಂಖ ಐಡಿಯಾಗಳನ್ನ ವಾಂತಿಸಿದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..

‘ಏನೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದಾದರು ಹಾಕಿದ ಕಾಸು ವಾಪಸ್ಸು ತರಿಸೊ ಐಡಿಯಾನೆ ಇಲ್ವಲ್ಲೊ..? ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಕ್ಯಾಶ್ ಓಚರ್ ಲಂಚಾ ಕೊಟ್ಟು ಓದಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ಬೇಕಾ? ಕನಿಷ್ಠ ಬಂಡವಾಳನಾದ್ರು ಬರ್ಬೇಕಲ್ವೇನೊ?’ ಎಂದೆ ಅಳುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ..

‘ಬಿಲ್ಕುಲ್ ಬರಲ್ಲ ಸಾರ್.. ಬರ್ಕೊಡ್ತಿನಿ.. ಹಾಗೇನಾದ್ರು ಬರ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಾರಿ ಇದೆ .. ಆದ್ರೆ ಅದು ಬುಕ್ ಮಾರೋದ್ರಿಂದ ಅಲ್ಲಾ..!’

‘ಮತ್ತೆ..?’

‘ಹೇಗಿದ್ರು ಕೈ ಸುಟ್ಕೊಂಡು ಅನುಭವ ಆಗಿದೆ ನಿಮಗೆ.. ನಿಮ್ತರಾನೆ ಬುಕ್ ಮಾಡ್ಸೊ ಮಹಾನುಭಾವರು ಸುಮಾರು ಜನ ಇರ್ತಾರೆ.. ಅವರಿಗೆ ಕನ್ಸಲ್ಟಿಂಗ್ ಸರ್ವಿಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಕಮೀಷನ್ ತೊಗೊಳ್ಳಿ.. ಅಷ್ಟೊ ಇಷ್ಟೊ ಬರುತ್ತೆ ಅದ್ರಲ್ಲಿ..’

ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಖಾರವಾದ ವ್ಯಂಗದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು, ನಾನದನ್ನ ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿಯೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ..

‘ಬೇರೆ ಇನ್ನಾವ ದಾರಿಯೂ ಇಲ್ಲಾಂತಿಯಾ?’

‘ಬಿಲ್ಕುಲ್ ಇಲ್ಲಾ.. ಸರಿ ಸಾರ್ ನಾನು ಬರ್ತಿನಿ.. ಕ್ಲೈಂಟ್ ಮೀಟಿಂಗ್ ಇದೆ’ ಎಂದವನೆ ಗ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಿಕ್ಕ ಬೀರನ್ನು ಒಂದೆ ಗುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಎದ್ದು ಹೊರಟು ಹೋದ..!

ಅಂದಹಾಗೆ, ಅವನು ಕೊಟ್ಟ ಐಡಿಯಾ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಬಾರದೆಂದು ನಾನಂತು ಕನ್ಸಲ್ಟಿಂಗ್ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇನೆ.. ನಿಮಗೇನಾದರು ನಿಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನ ಬುಕ್ ಮಾಡಿಸುವ ಆಲೋಚನೆ ಇದ್ದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ.. ನೇರ ಕೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡ ಅನುಭವ ಇರುವುದರಿಂದ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸುಡದಂತೆ ಕಾಪಾಡಬಲ್ಲೆನೆನ್ನುವ ವಿಶ್ವಾಸವಿದೆ.. ಸೋಲು ತಾನೆ ಗೆಲುವಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು..? ಕನ್ಸಲ್ಟಿಂಗಿಗೆ ಸಿದ್ದನಾಗಿ ‘ ಕನಸಲ್ಲು-ಟೆಂಟು’ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ – ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿಸಲು..

ಅಂದ ಹಾಗೆ ಈ ನನ್ನ ಹೊಸ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿಗು ಹೊಸದೊಂದು ಹೆಸರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.. ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ‘ಯಾಯಾ’ ಅಂತ.. ‘ಯಾಯಾ’ ಅಂದರೆ – ‘ಯಾರಿಗುಂಟು? ಯಾರಿಗಿಲ್ಲ?‘ (ಇಂಥಾ ಅದೃಷ್ಟ?) ಅನ್ನುವುದರ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪ.. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಸಕ್ಸಸ್ ಆಗದಿದ್ದರು, ಈ ಹೆಸರು ನೋಡಿಯಾದರು ಸಮಾಧಾನವಾಗುತ್ತೆ – ನಿಮಗು ಇಲ್ಲ ನನಗು ಇಲ್ಲ ಅಂಥ.. ಸಕ್ಸಸ್ ಆದರೆ ಆ ಮಾತೇ ಬೇರೆ ಬಿಡಿ – ‘ಯಾರಿಗುಂಟು, ಯಾರಿಗಿಲ್ಲ ಇಂಥಾ ಭಾಗ್ಯ?‘ ಅಂಥ ಇಬ್ಬರೂ ಡ್ಯುಯೆಟ್ ಆಡಬಹುದು..! ನೋಡಿ ‘ಕಸಂ’ ದಿಂದ ‘ರಸಂ’ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದಾಹರಣೆ ನನ್ನ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್!

ಬರ್ತೀರಾ ತಾನೆ ಕನ್ಸಲ್ಟಿಂಗಿಗೆ..? ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗಲ್ಲಿ ಪ್ರಮೋಷನಲ್ ಆಫರ್ ಕೂಡಾ ಇದೆ – ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಐದು ಜೊತೆ ಪುಸ್ತಕಗಳು ‘ಫ್ರೀ ಗಿಫ್ಟ್..!’ ಅದು ಮೊದಲ ಐದು ಕಸ್ಟಮರ್ಸಿಗೆ ಮಾತ್ರ.. ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚುವರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಧ ಬೆಲೆಗೆ ಖರೀದಿಸಿ, ನೀವು ಪೂರ್ತಿ ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.. ನಿಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕ ಮಾರುವ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಇದರಿಂದಲೆ ತರಬೇತಿಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತೆ..!

ಬಂದರೆ ಈ ಅಡ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಬರುವುದನ್ನ ಮರೆಯಬೇಡಿ – ‘ಯಾಯಾ ಎಂಟರ್ಪ್ರೈಸಸ್’ ಕೇರಾಫ್ ‘ಕಸಂ ಸೇ ರಸಂ ತಕ್’, ನಂಬರ್ ೪೨೦, ಬರ್ನ್ಟ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಎಕ್ಸ್ಪರ್ಟ್ ಕನ್ಸಲ್ಟಿಂಗ್ ಸರ್ವೀಸಸ್, ಕಾಣದ ದಾರಿ ಮಾರ್ಗ, ದೇವರೆ ಗತಿ – ೯೯೯೯೯೯, ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ : ೯೮೭೬೫೪೩೨೧೦

ಏನಂತೀರಾ..? ಬರ್ತೀರಾ ತಾನೆ?

(ಮುಕ್ತಾಯ)

  • ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
    ೧೮.೦೯.೨೦೨೧

ಸಣ್ಣಕಥೆ: ಗಣಪತಿ ಚಪ್ಪರ..


ಸಣ್ಣಕಥೆ: ಗಣಪತಿ ಚಪ್ಪರ..


‘ಸಿದ್ರಾಜಣ್ಣ.. ಯಾರೂ ಕಾಣ್ತಾ ಇಲ್ಲ..’ ಬೀದಿಯ ಎರಡೂ ಕೊನೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ ಚಿಕ್ಕಣ್ಣ..

ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ದಾಟಿಯಾಗಿತ್ತು.. ಕತ್ತಲು ಮುಸುಕಿ ಏನೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಜೊತೆಗೆ ಬೀದಿ ದೀಪಗಳಿಲ್ಲದೆ ‘ಗವ್ವೆನ್ನುವ’ ಗಾಢ ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿ..

ಅದರ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ರಾತ್ರಿಯಷ್ಟೆ ಆ ರಸ್ತೆಗೆ ಬಂದು, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಬೀದಿ ದೀಪದ ಬಲ್ಬಿಗೆ ಲಗೋರಿಯಂತೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆದು ಪುಡಿ ಮಾಡಿದನೆಂಬ ಸಾಹಸವನ್ನು ಯಾರೊಡನೆಯು ಹೇಳುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ ಸಿದ್ರಾಜು.. ಅವತ್ತು ಜೊತೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ದೇವ್ರಾಜನಿಗು ಸಹ, ಯಾರಲ್ಲಾದರು ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟರೆ ಪೋಲಿಸರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಲಾತ ತಿನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಂದು ಹೆದರಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅವನು ಬಲವಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದ ಶನಿದೇವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆಣೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕಾರಣ ಅವನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದಂತಾಗಿತ್ತು..

ಹಾಗೇನಾದರು ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟರೆ, ರಾಜಾ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯನಿಗೆ ಕಾಡಿದ ಹಾಗೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶನಿದೇವರೆ ದೇವ್ರಾಜನನ್ನು ಮತ್ತವನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಕಾಡದೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಹೆದರಿಕೆಯೆ ಅವನ ಹರಕು ಬಾಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿತ್ತು..

ಅವನ ಆ ಹರಕು ಬಾಯಿಯ ಕಾರಣದಿಂದಲೆ ಇವತ್ತಿನ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಅವನಿರುವುದು ಬೇಡ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ , ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಬಂದಿದ್ದರು – ಮಿಕ್ಕ ಮೂವರೊಡನೆ.. ಆದರೆ ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಚಿಕ್ಕಣ್ಣನೊಬ್ಬನೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದ.. ಮಿಕ್ಕವರು ರಾಜ, ಕುಮಾರ, ಸ್ವಾಮಿ – ಒಂದು ಫರ್ಲಾಂಗ್ ದೂರದಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರಬೇಕೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು.. ಅವರಿಗು ತಾವು ಮಾಡಹೊರಟಿರುವ ಸಾಹಸದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿವರದ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ.. ಚಿಕ್ಕಣ್ಣ ಬಂದು ಏನೋ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಅದರಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದುದ್ದು..

‘ಸರಿ ಚಿಕ್ಕಣ್ಣ.. ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ಗ್ಯಾಪ್ಕ ಐತೆ ತಾನೆ..?’ ಕೇಳಿದ ಸಿದ್ರಾಜಾ..

‘ಹೂ ಕಣಣ್ಣ.. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗ್ಯಾಪ್ಕ ಐತೆ..’

‘ಎಲ್ಲಿ ಒಂದ್ಸಾರಿ ವದರ್ಬಿಡು ನೋಡೋಣ..?’

‘ಹೂಂ.. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತ್ಕಂಡು ಯಾರಾದ್ರು ವೊಯ್ತಾರ, ಬತ್ತಾರ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಹೇಳ್ತಾ ಇರ್ಬೇಕು.. ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಅಂದಾಗ ಸಿಗ್ನಲ್ ಕೊಡಬೇಕು.. ಆಗ ನೀನು ಮೇಲಿಂದ ಗರಿ ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಎಸಿತೀಯಾ.. ಅದನ್ನ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳ್ತಾ ಇದ್ದಂಗೆ ಇಡ್ಕೊಂಡು, ಎಳ್ಕೊಂಡೋಗಿ ಅವ್ರು ಮೂರು ಜನಾನು ನಿಂತಿರೊ ಕಡೆ ಅವರ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಬುಟ್ಟು, ‘ತಕ್ಕೊಂಡ್ ಮನೆ ಕಡೆ ಓಡ್ರುಲಾ’ ಅಂತ ಹೇಳಿ ವಾಪಸ್ ಬರ್ಬೇಕು..’ ತಾನು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದ ಹಾಗೆ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದ ಚಿಕ್ಕಣ್ಣ..

ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದಾನೆ ಎಂದು ನಿರಾಳವಾಯ್ತು ಸಿದ್ರಾಜನಿಗೆ.. ಚಿಕ್ಕವನಾದರು ಕಿಲಾಡಿ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯವಂತ ಅನ್ನುವ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೆ ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ..

‘ಏಯ್ ಚಿಕ್ಕಾ..’

‘ಸರೀಗ್ ಹೇಳಿದ್ನಾ ಸಿದ್ರಾಜಣ್ಣ..?’

‘ಸರೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೀಯಾ.. ಒಂದ್ ಗ್ಯಾಪ್ಕ ಇಟ್ಕೊ..’

‘ಏನು?’

‘ನಾನು ತೆಂಗಿನ ಮರದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಗರಿ ಕಟ್ ಮಾಡೋವಾಗ ಯಾರಾದ್ರು ಓಡ್ಸೋಕೆ ಬಂದ್ರೆ, ನಾನು ಇಳಿಯೋತನ್ಕ ಕಾಯ್ಬೇಡ..’

‘ಮತ್ತೆ?’

‘ಮೊದ್ಲು ನೀನು ಪೋಟ್ ವೊಡುದ್ಬುಡು.. ವೋಗ್ತಾ ಆ ಮೂರು ಜನಕ್ಕು ಸಿಗ್ನಲ್ ಕೊಟ್ಟು , ಎಲ್ಲಾ ರಾಮಂದ್ರದತ್ರ ಓಡೋಗ್ಬುಡಿ..’

‘ನೀನು..?’

‘ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬತ್ತೀನಿ ಆಮ್ಯಾಕೆ..’

‘ಸರಿ ಸಿದ್ರಾಜಣ್ಣ.. ಶುರು ಅಚ್ಕಳವಾ?’ ಎಂದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದ ಚಿಕ್ಕಣ್ಣ..

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ನೋಡಿದ ಸಿದ್ರಾಜ, ‘ಸರಿ ಬಾ’ ಎನ್ನುತ್ತ ಆ ಪುಟ್ಪಾತಿನ ಬದಿಯಲ್ಲೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತಿದ್ದ ಕಾಂಪೌಡಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೆ ನಡೆಯತೊಡಗಿದ.. ಕಾಂಪೌಂಡಿನ ಆಚೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಉದ್ದಕ್ಕು , ಎತ್ತರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ತೆಂಗಿನ ಮರಗಳು.. ಗಾಜಿನ ಮೊನೆಗಳನ್ನು ಹರಡಿದ್ದ ಕಾಂಪೌಂಡಿನ ಮೇಲಿಂದ ಯಾವುದನ್ನು ಹತ್ತಿದರೆ, ಗರಿಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ತರಿದು ರಸ್ತೆಯ ಕಡೆ ಎಸೆಯಬಹುದೊ, ಅಂಥಹ ಮರವನ್ನೆ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು.. ಗರಿ ಕಾಂಪೌಂಡಿನ ಒಳಗೇ ಬಿದ್ದರೆ ಸುಖವಿರಲಿಲ್ಲ.. ಅದಕ್ಕಾಗೆ ಸರಿಯಾದ ಮರವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು ಸಿದ್ರಾಜನ ಹದ್ದಿನ ಕಣ್ಣು..

‘ಅಣ್ಣೋ.. ಇಲ್ನೋಡಣ್ಣ.. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಮರದ ಗರಿಗಳು ಇತ್ಕಡೆಗೆ ವಾಲ್ಕೊಂಡವೆ.. ಇವುನ್ನತ್ಬೌದಾ ನೋಡಣ್ಣ..’ ಎಂದು ಒಂದು ಗುಂಪಿನತ್ತ ಬೆಟ್ಟು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದ ಚಿಕ್ಕ.. ಸಿದ್ರಾಜನಿಗು ಅವು ಸೂಕ್ತವಾಗಿವೆ ಅನಿಸಿತು.. ‘ಸರಿ ಕಣ್ಲಾ.. ಆ ಮರಕ್ಕೆ ಅತ್ತವಾ..’ ಅಂದವನೆ ಹನುಮಂತನ ಹಾಗೆ ಲಾಘವದಲ್ಲಿ, ಕಾಂಪೌಂಡಿನ ಮೇಲ್ತುದಿಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕೈಯಿಟ್ಟವನೆ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ‘ಹೈ ಜಂಪ್’ ಹೊಡೆದು ಕಾಂಪೌಂಡಿನ ಆ ಬದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ.. ಹಾಗೆ ಜಿಗಿಯುವಾಗಲು, ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕೈಯಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೆ ನೆಗೆದಿದ್ದ – ಅಲ್ಲಿ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ ಗರಿ ಕತ್ತರಿಸುವ ಮಚ್ಚು ಬಿದ್ದು ಹೋಗದ ಹಾಗೆ..

ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದಿನ ಕೆಲಸ ಸರಾಗವಾಯ್ತು.. ಇಂಥಹ ನೂರಾರು ಮರ ಹತ್ತಿ ಅನುಭವವಿದ್ದ ಸಿದ್ರಾಜ, ಉಡದಂತೆ ತೆಂಗಿನ ಮರದ ಕಾಂಡವನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಹಿಡಿದವನೆ, ಕಪ್ಪೆಯಂತೆ ಕುಪ್ಪಳಿಸಿಕೊಂಡು ಮರದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಸಾಗತೊಡಗಿದ.. ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ತುದಿ ತಲುಪಿದವನೆ, ಸೊಂಟದಿಂದ ಮಚ್ಚಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಗರಿಯ ಬುಡದತ್ತ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ನಿಶ್ಯಬ್ಧವಾಗಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸತೊಡಗಿದ.. ಮೊದಲೆ ಹರಿತವಾಗಿದ್ದ, ಕೊಡಲಿಯಂಥಹ ಮಚ್ಚು.. ಜೊತೆಗೆ ಸಾಮು ಮಾಡಿ ಶಕ್ತಿಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದ ತೋಳುಗಳು.. ಎರಡು, ಮೂರೇಟಿಗೆ ಗರಿ ತನ್ನ ಬುಡ ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಗುರುತ್ವದ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ನೆಲದತ್ತ ಧಾವಿಸಿ, ಕಾಂಪೌಂಡನ್ನು ತರಚಿಕೊಂಡೆ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ಬಿತ್ತು.. ಮೊದಲ ಗರಿಯ ಅಂದಾಜು ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮುಂದಿನ ಕೆಲಸ ಇನ್ನೂ ಸುಲಭವಾಗಿ, ಮಿಕ್ಕ ಗರಿಗಳನ್ನು ಕಚಕಚನೆ ಕೊಚ್ಚತೊಡಗಿದ ಸಿದ್ರಾಜ..

ಎರಡನೆ ಗರಿಯೂ ಕೆಳಗೆ ಬೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವೆರಡನ್ನು ಅದರ ಹಾವಿನ ಹೆಡೆಯಾಕಾರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಕಂಕುಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡವನೆ, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಸದ್ದಾಗದಂತೆ ಓಡತೊಡಗಿದ ಚಿಕ್ಕಣ್ಣ.. ಹಸಿರು ಗರಿಯಾದ ಕಾರಣ ಅದರ ಚರಪರ ಸದ್ದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಹೀಗಾಗಿ ಓಡುವುದನ್ನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನಗತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಬೇಕಿತ್ತು.. ಆದಷ್ಟು ಬೇಗನೆ ಆ ಮೂವರು ನಿಂತಿದ್ದ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದವನೆ ಕುಮಾರನನ್ನು ಕರೆದು, ಅವೆರಡು ಗರಿಗಳನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ರಾಮಂದ್ರದ ಹಿಂದಿರುವ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಬರಲು ಸೂಚಿಸಿದ ನಂತರ, ಅಲ್ಲೆ ಇದ್ದ ರಾಜಾ, ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಜತೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟ..

ಅವರು ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ಸು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಈಗಾಗಲೆ ಮತ್ತೆ ಆರು ಗರಿಗಳು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು.. ತುಂಬಿಕೊಂಡಂತಿದ್ದ ಆ ಮರಗಳು ಪೂರ್ತಿ ಖಾಲಿ ಕಾಣಬಾರದೆಂದು ಇದ್ದ ಹದಿನಾರು ಗರಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಟನ್ನು ಮಾತ್ರ ತರಿದು ಬೀಳಿಸಿದ್ದನಾದರು, ಅದಾಗಲೆ ಬೋಳು ಬೋಳಾದಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು , ಆ ಕತ್ತಲಲ್ಲು.. ಇವರು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆ ಮೊದಲ ಮರದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದ ಸಿದ್ರಾಜ, ಗರಿಯ ಜೊತೆಗೆ ತಾನು ಕೆಡವಿದ್ದ ಒಂದಷ್ಟು ಎಳನೀರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತಂದು ಗರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಪೇರಿಸಿಟ್ಟ.. ಈಗ ಆ ಮೂವರಿಗು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು.. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಎರಡೆರಡು ಗರಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಗಂಟು ಕಟ್ಟಿದ ಎರಡೆರಡು ಎಳನೀರನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ನೇತು ಹಾಕಿಕೊಂಡವರೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡಲನುವಾದರು..

‘ಬಡ್ಡೆತ್ತವಾ.. ಹುಸಾರು.. ಎಳ್ನೀರು ಅಂತ ಕುಡ್ದುಗಿಡ್ದು ಬಿಟ್ಟೀರಾ! ಎಲ್ಲಾ ಲೆಕ್ಕ ಐತೆ ನನ್ನತ್ರ.. ನಾ ಬರೊಗಂಟಾ ಹಂಗೆ ಮಡ್ಗಿರಬೇಕು..ಗರಿ ಆ ಗಲ್ಲಿಲಿ ಎಸೆದು ತಿರ್ಗಾ ಬನ್ನಿ..’ ಎಂದ ಸಿದ್ರಾಜನ ಮಾತಿಗೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಚರಪರ ಸದ್ದಾಗಿಸುತ್ತ ಗರಿಯೆಳೆದುಕೊಂಡು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾದರು..

ಅವರತ್ತ ಹೋದಂತೆ , ಚಿಕ್ಕಣ್ಣನ ಜೊತೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹತ್ತಡಿ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಮರವನ್ನು ಹುಡುಕಿ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿದವನೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗರಿಗಳನ್ನು , ಎಳನೀರನ್ನು ಕೆಡವತೊಡಗಿದ.. ಕೆಡವಿದಂತೆಲ್ಲ, ಅದನ್ನೆಳೆದುಕೊಂಡು ಎದುರು ಬದಿಯ ಪುಟ್ಪಾತಿನಲ್ಲಿ ತಂದು ಹಾಕತೊಡಗಿದ ಚಿಕ್ಕಣ್ಣ.. ಅಲ್ಲು ಎಂಟು ಗರಿಗಳು ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಎಳನೀರು ಬುರುಡೆಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಹೆಚ್ಚು ಸದ್ದಾಗದಂತೆ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಯೊಂದರ ಮೇಲೆ ಎಸೆದ ಸಿದ್ರಾಜ, ‘ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಕೀಳಲಾಗದು ಆ ಮರದಿಂದ’ ಎನಿಸಿದಾಗ , ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದವನೆ ಎಳನೀರನು ಜೋಡಿ ಕಟ್ಟತೊಡಗಿದ..

‘ಸಾಕಲ್ವೇನ್ಲಾ ಗರಿಗಳು?’

‘ಹು ಕಣಣ್ಣ.. ಚಪ್ರ ಆಕಕ್ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಬೇಕು..? ಇದುನ್ನೆ ಸರ್ಯಾಗಿ ಎಣ್ದು ಹಾಕುದ್ರೆ ಪೆಂಡಾಲ್ ಪೂರ್ತಿ ಆಗಿ, ಬಾರ್ಡರ್ಗು ಅರ್ಧರ್ಧ ಕಟ್ಕೊಬೋದು.. ಮುಂದಾಗಡೆ ಕಮಾನು ತರನು ಕಟ್ಕೋಬೋದು..’

‘ಸರಿ ಸರಿ.. ಎಲ್ಲಾ ಜೋಡಿಸ್ಕೊ.. ಅವ್ರು ಬರ್ತಿದ್ದಂಗೆ ತೊಗೊಂಡು ವೋಗವಾ.. ಬೊಂಬೆಲ್ಲ ರೆಡಿಯಾಯ್ತಾ?’

‘ಶಿವಣ್ಣ ಮಾಲಿಂಗಣ್ಣಂಗೆ ಹೇಳಿ ಇಪ್ಪತ್ ಬೊಂಬು ಕೊಡುಸ್ದಾ ಸಿದ್ರಾಜಣ್ಣ.. ಮಾಲಿಂಗಣ್ಣ ದಿನುಕ್ಕೆಂಟಾಣೆ ಬಾಡ್ಗೆ ಕೇಳುದ್ನಂತೆ.. ಅದುಕ್ಕೆ ಶಿವಣ್ಣ ಇದ್ಕೊಂಡು, ಬಾಡ್ಗೆ ಗೀಡ್ಗೆ ಬ್ಯಾಡ – ಇದುನ್ನೆ ನಿನ್ನ ಸೇವಾರ್ಥ ಅಂಥ ಬರ್ಕೋತೀವಿ.. ದೇವುರ್ ಕೆಲಸ.. ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಬ್ಯಾಡ..ಆಂದಿದ್ದುಕ್ಕೆ ಒಪ್ಕೊಂಡ್ನಂತೆ..’ ಚಿಕ್ಕಣ್ಣ ತನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ವರದಿಯ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದ..

‘ಸರಿ ಬುಡು.. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸರಿ ಹೋಯ್ತಲ್ಲ..? ಇನ್ನೇನು ಬೇಕಂತೆ..?’

‘ದೊಡ್ದೆರಡು ಚಿಕ್ದೆರಡು ಬಾಳೆ ಕಂಬ ಬೇಕಂತೆ.. ಸಣ್ಣಕ್ಕ ಅವಳ ತೋಟದಲ್ಲೈತೆ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅಂದವಳೆ..’

‘ಸರಿ.. ಈ ಎಳ್ನೀರ್ನೆಲ್ಲ ಪೂಜೆಗಿಡವ.. ತೀರ್ಥ ಕೊಟ್ಟಂಗೆ ಕೊಡಬೌದು.. ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಗಣ್ಪತಿ ವಿಗ್ರಹದ್ದು ಸೇವಾರ್ಥಾ ಯಾರದು?’

‘ಅಣ್ಣೋ ಗಣೇಶನ್ನ ಆಗ್ಲೆ ಕುಂಬಾರ್ ಕೊಪ್ಲಲ್ಲಿ ಬುಕ್ ಮಾಡವ್ರೆ.. ತಿಂಗ್ಳಾ ಮೊದಲೆ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಕೊಟ್ ಬಂದಿದ್ರು.. ಕಲೆಕ್ಸನ್ ದುಡ್ಡಲೆ ತತ್ತೀವಿ ಅಂತಿದ್ರು.. ಈ ಸಾರಿ ದೊಡ್ ಗಣ್ಪತಿನೆ ಮಾಡುಸ್ತಾವ್ರಂತೆ ಕಣಣ್ಣ.. ಹೋದ್ಸಾರಿಗಿಂತ ಎರಡಡಿ ಜಾಸ್ತಿನೆ ಅಂತೆ..’ ಉದ್ವೇಗ, ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ನುಡಿದ ಚಿಕ್ಕ..

‘ಸರಿ ಬಿಡು .. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಇದ್ದಂಗಾಯ್ತು.. ಮೈಕ್ ಬೇಕಾದ್ರೆ ನಾನು ವಯಿಸ್ಕೋತೀನಿ.. ದಿನ್ದಿನದ ಪೂಜೆಗು ಯಾರ್ದಾದ್ರು ಸೇವಾರ್ಥ ಇರುತ್ತೆ.. ಈ ಸಾರಿ ಗ್ರಾಂಡಾಗೆ ಮಾಡಾಣ, ಗಣೇಸುನ್ನಾ..’ ಎನ್ನುತ್ತ ಬೀಡಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಸಿದ್ರಾಜ..

ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಿಕ್ಕ ಆ ಮೂವರು – ರಾಜಾ, ಕುಮಾರ, ಸ್ವಾಮಿ, ವಾಪಸ್ಸು ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಐದು ಜನರಾಯ್ತು – ಹತ್ತು ಗರಿಗೆ ಸರಿಹೋಯ್ತು.. ಎಳನೀರ ಬುರುಡೆಗಳು ಹೇಗು ಕತ್ತಲ್ಲಿ ನೇತಾಡುತ್ತವೆ..

ಎಲ್ಲರು ಬಂದು ಗರಿಗಳನ್ನು ಬುರುಡೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಡುನಡುವೆ ಒಂದೆರಡು ವಾಹನಗಳು ಹಾದು ಹೋಗಿದ್ದವು.. ಸಿದ್ರಾಜ ಬೇಗ ಹೊರಡಲು ಅವಸರಿಸತೊಡಗಿದ.. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗಲೆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯೂ ದಾಟಿತ್ತು.. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಲೆಲ್ಲಿಂದಲೊ ದೂರದಿಂದ ಬೀಟ್ ಪೋಲಿಸಿನವರ ಸಿಳ್ಳೆಯ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು..

‘ಏಯ್ ಬಡ್ಡೆತ್ತವಾ.. ಬೀಟ್ ಪೋಲಿಸ್ ಬತ್ತಿರಂಗಯ್ತೆ… ಎತ್ಕೊಂಡ್ ಓಡ್ರೋ ಬಿರ್ಬಿರ್ನೆ..’ ಎಂದದ್ದೆ ತಡ ಎಲ್ಲಾ ಎಡ ಬಲ ನೋಡದೆ ತಂತಮ್ಮ ಗರಿಗಳನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು, ಎಳನೀರು ಬುರುಡೆಗಳನ್ನು ನೇತು ಹಾಕಿಕೊಂಡವರೆ ವಾಟೆ ಕಿತ್ತರು.. ಆ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವರಲ್ಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಒಂದೆರಡು ಬುರುಡೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ನೇತು ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ತಾನು ಎರಡು ಗರಿಗಳನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ ಸಿದ್ರಾಜ..


‘ಏನ್ರಲಾ ಈ ಸಾರಿ ಭಾರಿ ದೊಡ್ ಗಣ್ಪತಿ ಕೂರುಸುಬುಟ್ಟಿವ್ರಿ.. ಯಾರುದ್ಲ ಇವತ್ ಪೂಜೆ ಸೇವಾರ್ಥಾ..’ ಚಂದವಾಗಿ ಸಿಂಗರಿಸಿದ ಚಪ್ಪರದೊಳಗೆ ಬರುತ್ತ ಕೇಳಿದ ಶಿವಣ್ಣ.. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಸೌಂಡ್ ಪಾರ್ಟಿ ‘ಹಣಕಾಸಲ್ಲಿ’.. ಕೊನೆಯಲ್ಲೇನೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿಯಾದರು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವವನೆಂದರೆ ಅವನೆ.. ಚೆನ್ನಾದ ಚಪ್ಪರ, ಹೂವಿನ ಅಲಂಕಾರ, ಎಳನೀರು ತೀರ್ಥದ ಸೇವೆ, ಬಾಳೆ ದಿಂಡು-ಮಾವಿನೆಲೆಯ ತೋರಣ – ಇದೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ‘ಗಜಮುಖನೆ ಗಣಪತಿಯೆ..’ ಎಂದು ಮೊಳಗುತ್ತಿರುವ ಮೈಕಾಸುರನ ವೈಭವ..

ಅವತ್ತಿನ ಪೂಜಾರಿಕೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನಿಂಗರಾಜ, ‘ಇವತ್ತು ದೊಡ್ಡವಂದೆ ಪೂಜೆ ಸಿವಣ್ಣ.. ವುಳಿಯನ್ನ, ಮೊಸರನ್ನ, ವಡೆ , ವುಸ್ಲಿ, ಕಡುಬು ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡ್ಸವ್ಳೆ.. ಕೆಲ್ಸ ಮುಗಿಸ್ಕಂಡ್ ಸಂಜೀಗ್ ಬಂದು ಪೂಜೆ ಮಾಡ್ಸಿ ಪ್ರಸಾದ ಅಂಚ್ತೀನಿ ಅಂದ್ಲು.. ಇನ್ನೇನು ಬತ್ತಾಳೆ ಕಣಣ್ಣೊ..’ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸ್ಕೂಲೊಂದರಲ್ಲಿ ಆಯಾ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ದೊಡ್ಡವ್ವ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು.. ಬರುತ್ತಲೆ ಯಾರನ್ನೊ ಬೈದುಕೊಂಡೆ ಬಂದಳು..

‘ಅವುಕ್ ಬರ್ಬಾರದ್ ಮೊಲ್ಲಾಗ್ರ ಬರಾ.. ಇಂಗಾ ಮಾಡಾದು ಅಬ್ಬುದ್ ದಿನಾ? ಸ್ವಲ್ಪಾದ್ರು ಧರ್ಮ ಕರ್ಮ ನ್ಯಾಯ ನೀತಿ ನೋಡ್ಬಾರ್ದ? ಹಾಳ್ ನನ್ ಮಕ್ಳು ಅಬ್ಬದ್ ದಿನಾನು ನನ್ ಕೈಲಿ ಕೆಟ್ ಮಾತಾಡುಸ್ತಾವೆ..’ ಎಂದು ಮಂತ್ರಾರ್ಚನೆಯೊಂದಿಗೆ ಚಪ್ಪರದೊಳಗೆ ಬಂದವಳ ವಾಗ್ಜರಿಗೆ ತಡೆ ಹಾಕುತ್ತ ಕೇಳಿದ ಶಿವಣ್ಣ.. ‘ಅಯ್ಯೊ ಅಬ್ಬದ್ ದಿನ ಸುಮ್ಕಿರು ದೊಡ್ಡವ್ವಾ.. ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ಇಂಗ್ ಬೈತಾ ಇದೀಯಾ? ಯಾರಿಗ್ ಬೈತಿದಿಯಾ?’

‘ಅಯ್ಯೊ ಯಾರ್ಗೆಂಥಾ ಬೈಲೊ ಸಿವಣ್ಣ..? ಗೊತ್ತಿದ್ರೆ ಇಡ್ದು ಚಚ್ಚಾಕ್ ಬುಡ್ತಿದ್ದೆ.. ಅವ್ಯಾವೊ ಕಳ್ ಮುಂಡೇವು ರಾತ್ರಿ ನಮ್ ಇಸ್ಕೂಲ್ ಕಾಂಪೌಂಡಲ್ ನುಗ್ಗಿ ನಾನೇ ನೀರ್ ಆಕಿ ಬೆಳ್ಸಿದ್ದ ತೆಂಗಿನ ಮರದ್ ಗರಿನೆಲ್ಲ , ಎಳ್ನೀರು ಸಮೇತ ಕೊಚ್ಕೊಂಡ್ ವೋಗ್ಬುಟ್ಟವ್ರೆ ಕಣಪ್ಪಾ.. ತುಂಬ್ಕೊಂಡ್ ಬಸ್ರಿ ಇದ್ದಂಗಿದ್ ಮರ್ಗಳು ಈಗ ಬೋಳ್ಬೋಳಾಗಿ ಗಂಡ್ ಸತ್ತ ಮುಂಡೆ ನನ್ನಂಗಾಗ್ಬುಟ್ಟವೆ ಕಣೋ.. ಅವ್ರು ಕೈ ಸೇದೋಗಾ..’ ಎನ್ನುತ್ತ ತನ್ನ ನಾಮಾರ್ಚನೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುವುದರಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ತಮ್ಮ ಚಪ್ಪರದ ಗರಿಯ ಕಥೆ ಅರಿತಿದ್ದ ನಿಂಗರಾಜ, ‘ಅಯ್ ಸುಮ್ಕಿರು ದೊಡ್ಡವ್ವ.. ಗಣೇಶನ್ ಚಪ್ರ ಅಂದ್ರೆ ದೇವಸ್ಥಾನ ಇದ್ದಂಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ ಮಾತ್ ಆಡ್ಬಾರ್ದು.. ನೀ ಹೇಳ್ದಂಗೆ ಪೂಜೆಗ್ ರೆಡಿ ಮಾಡಿವ್ನಿ.. ಪ್ರಸಾದನು ರೆಡಿ ಐತೆ.. ನಿ ‘ವೂ’ ಅಂದ್ರೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡದೇಯಾ.. ಇಲ್ದಿದ್ರೆ ಟೈಮ್ ಮೀರೊಯ್ತದೆ ನೋಡು’ ಎಂದು ಅವಳ ಮಾತಿನ ‘ಠೀವಿ’ ಚಾನೆಲ್ ಬದಲಿಸಿದ..

‘ವೂ.. ಅದು ಸರಿಯೆ ನೀ ಮಾಡಪ್ಪ ಪೂಜೆ.. ಏಳು ಮಂತ್ರಾವ.. ಎಲ್ಲಾ ಆ ಗಣ್ಪತಪ್ಪಾನೆ ನೋಡ್ಕೊಳ್ಲಿ..’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಿಂಗರಾಜ , ‘ ಏಯ್ , ಎಲ್ಲಾ ಬನ್ರೊಲೈ.. ಪೂಜೆ ಸುರುವಾಗ್ತೈತೆ ‘ ಎಂದವನೆ ‘ಶುಕ್ಲಾಂ ಬರಧರಂ ವಿಷ್ಣುಂ..’ ಎಂದು ಶ್ಲೋಕವನ್ನಾರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಿದ್ರಾಜಾ, ಚಿಕ್ಕಣ್ಣ, ರಾಜಾ, ಕುಮಾರ, ಸ್ವಾಮಿಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲವರೆಲ್ಲ ತೊಳೆದುಕೊಂಡ ಮುಖದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ವಿಭೂತಿ ಗಟ್ಟಿ ಧರಿಸಿ, ನಡುವೆ ಕುಂಕುಮ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಆ ಹಸಿರು ಚಪ್ಪರದ ಆವರಣದೊಳಗೆ ಕಾಲಿಡತೊಡಗಿದರು – ಅಲ್ಲಿ ದೊನ್ನೆಗಳಲ್ಲಿರಿಸಿದ್ದ ಹುಳಿಯನ್ನ, ಮೊಸರನ್ನ, ಉಸ್ಲಿ , ವಡೆ, ಸಿಹಿಗಡಬುಗಳನ್ನೆ ತುದಿಗಣ್ಣಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ..!

(ಶುಭಂ)

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
೧೨.೦೯.೨೦೨೧

(Picture: Singapore Veeramma Kaliamman Temple)

ಆ ಮನೆ !ಹಾರರ್ ಕಥೆ :


ಹಾರರ್ ಕಥೆ : ಆ ಮನೆ !


ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಷ್ಟೂ ದೂರ ಬರಿ ಆ ಕಾಲು ಹಾದಿಯ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನು ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಅದರ ಎರಡು ಬದಿಗು ದಟ್ಟವಾಗಿ ಬೆಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ ಎತ್ತರದ ಮರಗಳಿಂದ ಹಗಲಲ್ಲು ಕಪ್ಪು ಕವಿದ ಸಂಜೆಮಬ್ಬಿನ ಭಾವ.

‘ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆಯಬೇಕು ಗುರಾಣಿ..?’ ತುಸು ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ಕೇಳಿದೆ.. ಅವಳ ಹೆಸರು ರಾಣಿ ಅಂತ.. ಇದೇ ಕಾಡಿನ ತಾಂಡ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸವಿರುವ ಲಂಬಾಣಿ ಬುಡಕಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದ ಹೆಣ್ಣು.. ಮೂಗಿನ ತುದಿಯಲ್ಲೆ ಇರುವ ಕೋಪದ ದೆಸೆಯಿಂದ ಯಾವಾಗಲು ‘ಗುರ್ರ್’ ಅನ್ನುವ ಅವಳ ಚರ್ಯೆಯನ್ನು ಕಂಡು ನಾನೆ ‘ಗುರ್ರಾಣಿ’ ಎಂದು ಹೊಸ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.. ಬಹುಶಃ ನಾನು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದವನೆಂದೊ ಅಥವಾ ನಾನು ಫೀಸು ಕೊಟ್ಟು ಅವಳ ಸೇವೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ದಣಿ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೊ – ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟಾಗದೆ ಅದನ್ನು ನಗುನಗುತ್ತಲೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಳು..

ಆ ತಾಂಡದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅವಳೊಬ್ಬಳೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಓದಿಕೊಂಡ ಚುರುಕಾದ ಹುಡುಗಿ.. ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಗರೀಕತೆಯ ಸ್ಪರ್ಶವಿದ್ದವಳು.. ಅದರಿಂದಾಗಿಯೆ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯು ಆಗಿತ್ತು.. ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಲಂಬಾಣಿ ಮೇಲುಡುಪು ಧರಿಸಿದ್ದರು, ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟೊಂದನ್ನು ತೊಟ್ಟುಕೊಂಡು ಪಕ್ಕಾ ಆಧುನಿಕ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.. ಜೊತೆಗೆ ಅವಳ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಸೌಂದರ್ಯದ ದೆಸೆಯಿಂದ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡಬೇಕೆನಿಸುವ ಆಕರ್ಷಕ ರೂಪವು ಅವಳದಾಗಿತ್ತು..

‘ಹೀಗೆ ನನ್ನ ನೋಡ್ತಾ ನಿಂತ್ಕೋತಿರೊ ಅಥವಾ ಮುಂದುಕ್ಕೋಗೋಣ್ವಾ?’ ಬಾಣದಂತೆ ಬಂದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಅವಳತ್ತ ನೆಟ್ಟಿದ್ದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಿತ್ತು ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡೆ..

‘ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕೂತಿದ್ದು ಹೋಗೋಣ್ವಾ? ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆಯಬೇಕು..?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ..

‘ನನಗೇನು ಅವಸರವಿಲ್ಲ.. ಆದರೆ ನೀವು ಹೋಗಬೇಕಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.. ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಬೇಕೊ ಹಾಗೆ – ನಾನು ರೆಡಿ..’ ಎಂದಳು ರಾಣಿ..

ನನಗೆ ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಲು ಆಗದಷ್ಟು ಆಯಾಸವಾದಂತೆನಿಸಿ, ಅಲ್ಲೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಲ್ಲೊಂದರ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ.. ಅವಳು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲು ಕೂರದೆ, ‘ಸರಿ ಸ್ವಾಮ್ಯೊರೆ ನೀವು ಕೂತಿರಿ.. ನಾನು ಇಲ್ಲೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೀನಿ ಐದು ನಿಮಿಷ..’ ಎಂದಳು.. ಅವಳು ನನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತೀನಿ ಅಂದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯವಾಯಿತು.. ‘ನೀನೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವೆ? ಇಲ್ಲೆ ಇರು.. ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಷ್ಟೆ ಹೊರಟುಬಿಡೋಣ..’ ಎಂದೆ.

ಅವಳು ಕಿಲಕಿಲನೆ ನಗುತ್ತ ‘ಅಯ್ಯೊ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಲಭಾಧೆ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದುಬಿಡ್ತೀನಿ ಇರಿ ಸ್ವಾಮ್ಯೋರೆ.. ಅದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳ್ಬೇಕಾ?’ ಎಂದಾಗ ನನ್ನ ‘ಸಾಮಾನ್ಯ’ ಅಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ನನಗೇ ನಾಚಿಕೆಯಾಗಿ, ‘ಸರಿ ಬೇಗ ಹೋಗಿ ಬಂದು ಬಿಡು , ತುಂಬಾ ದೂರ ಹೋಗಬೇಡ..’ ಎಂದೆ.. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೆ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ತೊರೆಯ ಸದ್ದಿನ ಹತ್ತಿರದಲೆಲ್ಲೊ ಹೋಗಿ ಬರಬೇಕೆಂದರೆ ಕನಿಷ್ಠ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷವಾದರು ಬೇಕಿತ್ತೆಂದು ನನಗೂ ಅರಿವಿತ್ತು..

ಅವಳು ಅತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಮನಸು ನಾನು ಬಂದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕತೊಡಗಿತು.. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನಾನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಧ್ಯಯನ , ಪುರಾತನ ಐತಿಹ್ಯಗಳ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಸಲುವಾಗಿ ಹತ್ತಿರದ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸಿಗೆ ಬಂದು ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಒಂದೆರಡು ವಾರಗಳಷ್ಟೆ ಉರುಳಿತ್ತು.. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹತ್ತಿರದಲೆಲ್ಲೊ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿದ್ದ ಅರಮನೆಯಂತಹ ನಿಗೂಢ ಮಹಲೊಂದರ ಸುದ್ದಿಯ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ನಾನಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದುದು.. ಅದು ನಿಜಕ್ಕು ಇದೆಯೆ? ಇದ್ದರೆ ಅದರ ಕಥೆಯಾದರು ಏನು? ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕುತೂಹಲವಾಗಿತ್ತು.. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಹಾಗೊಂದು ಪುರಾತನ ಅವಶೇಷ ಇದೆಯೆಂಬುದೆ ಅಲ್ಲಿರುವ ಯಾರಿಗು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಕೊನೆಗೆ ಈ ಬಾರಿಯ ಯತ್ನ ನಿರರ್ಥಕವಾಯಿತೆಂದು ತರ್ಕಿಸಿ ಕನಿಷ್ಠ, ಕಾಡಿನ ತಾಂಡ್ಯಗಳ, ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳ ವಾತಾವರಣವನ್ನಾದರು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ನಂತರ ಹಿಂತಿರುಗೋಣವೆಂದುಕೊಂಡು ರಾಣಿಯಿದ್ದ ಆ ತಾಂಡ್ಯಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಯಿತ್ತಿದ್ದು..

ಅಲ್ಲಿ ನನಗೊಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಕಾದಿತ್ತು.. ನಾನು ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ತಾಂಡ್ಯದ ಮುಖಂಡನೊಡನೆ ಆ ಸುದ್ದಿಯೆತ್ತಿದಾಗ ಅವನಿಗು ಅದರ ಅರಿವಿಲ್ಲವೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ನಿರಾಶೆಯಾಗಿತ್ತು.. ಆದರೆ ಆಗ ಅಲ್ಲೆ ಇದ್ದು ನಮ್ಮ ಮಾತನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರಾಣಿ, ತಟ್ಟನೆ.. ‘ಸ್ವಾಮ್ಯೋರೆ.. ಇಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗಿರೊ ದೊಡ್ಡ ಗುಡ್ಡದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಪಾಳು ಬಿದ್ದಿರೊ ಅರಮನೆ ತರನೆ ಇರೊ ದೊಡ್ಮನೆ ಐತೆ.. ನಾನು ಚಿಕ್ಕೊಳಿದ್ದಾಗ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ.. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಕಾಡಿನ ಮರೇಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತ್ತು ಆ ಮನೆ.. ಆದರೆ ಅದೇ ನೀವೇಳೊ ಅರಮನೆನಾ, ಬೇರೇದಾ ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲಾ..’ ಎಂದು ತಟ್ಟನೊಂದು ಹೊಸ ಆಶಾಕಿರಣ ಉದಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಳು..

ಆ ನಂತರವೆ ಅವರಪ್ಪಯ್ಯನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ಅವಳ ಜೊತೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದು.. ಆ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲಿಂದಲೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದು ಬಿಡಬೇಕೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿಯೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಅವರ ಅಪ್ಪಯ್ಯ.. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸಿಗರೇಟು ಪ್ಯಾಕ್ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಂದಿ ಬಾಟಲುಗಳ ‘ಪಾರಿತೋಷಕ’ವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು.. ರಾಣಿ ಮಾತ್ರ ಪ್ರೊಫೆಷನಲ್ಲಾಗಿ ನಗದು ರೂಪದ ಶುಲ್ಕವನ್ನು ವಿಧಿಸುವ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ನಾಗರೀಕತೆಯ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಳು..!

ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಳವಾಗಿತ್ತು.. ಆಗ ರಾಣಿಯೂ ಆ ಬದಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು.. ಈಗ ತಲೆಗೆ ಪೇಟದಂತೊಂದು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.. ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಜಡೆಯನ್ನು ಸಹ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾಕಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮೋಹಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು – ಬಹುಶಃ ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಬಟ್ಟೆಯ ಕಿರೀಟ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಳೇನೊ? ಜೊತೆಗೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಡು ಹೂಗಳನ್ನು ಮುಡಿದುಕೊಂಡು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ವನದೇವತೆಯೆ ನಡೆದು ಬಂದಳೇನೊ ಅನಿಸುವಂತೆ ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇವಳು ಇಲ್ಲಿರದೆ ನಾಗರೀಕ ಜಗದಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಬಹುಶಃ ಅಪ್ರತಿಮ ಸೌಂದರ್ಯವತಿಯಾಗಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳೇನೊ ಅನಿಸಿತು.. ಬರುತ್ತಲೇ, ನಾನಾಗ ಕೇಳಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ ಬಂದಳು..

‘ಇನ್ನೇನು ಹತ್ರ ಬಂದ್ಬುಟ್ಟಿದ್ದೀವಿ ಸ್ವಾಮ್ಯೊರೆ.. ಇನ್ನು ಅರ್ಧಗಂಟೆಲಿ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲಿನ ತುದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಬೋದು.. ಅಲ್ಲಿಂದಾನೆ ನಿಮಗಾ ಮನೆ ಕಾಣಿಸೋದು.. ಆ ಮನೆ ಹತ್ರಾನೆ ಹೋಗ್ಬೇಕಂದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತೆ..’ ಎಂದಳು

ನಾನು ಬೆಚ್ಚಿದವನಂತೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿ. ‘ನೀನಾಗಲೆ ಆ ಮನೆ ಹತ್ರ ಹೋಗಿದ್ದೀಯಾ? ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಾಡಿದ್ದೀಯಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.. ಅವಳು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದವಳೆ.. ‘ ಅಯ್ಯೊ .. ಅಪ್ಪಯ್ಯಂಗೆ ಗೊತ್ತಾದ್ರೆ ಕೊಂದು ಹಾಕಿಬಿಡ್ತಾನೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನ ಮುಂದೆ ಹೇಳ್ಲಿಲ್ಲ..! ನಾನು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಓಡಾಡಿದೀನಿ.. ಆದರೆ ಮನೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ.. ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಮನೆ.. ಅರಮನೆನೆ ಅದು.. ಯಾವ ರಾಜರ ಕಾಲದ್ದೊ ಏನೊ.. ಪಾಳು ಬಿದ್ದು ಕಂಬಗಳೆಲ್ಲ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ಉರುಳಿ ಹೋಗಿವೆ.. ಒಂದು ಕಡೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಗೆ ಉಳ್ಕೊಂಡಿದೆ.. ಅಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಓಡಾಡಿದೀನಿ.. ಅಂಗಳದ ಆಚೀಚೆ ಸುತ್ತಾಡಿದೀನಿ..’ ಎಂದಳು..

ನನಗೊಂದು ಕಡೆ ಭೀತಿಯಿದ್ದರು , ಆಸೆಯೂ ಚಿಗುರಿದಂತಾಯ್ತು.. ಬಹುಶಃ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಬಲು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ, ರಸವತ್ತಾದ, ರೋಚಕವಾದ ಕಥಾನಕವೊ , ಚರಿತ್ರೆಯೊ ಗೊತ್ತಾಗಬಹುದೇನೊ ಅನಿಸಿತು..

‘ಹೇ ಗುರಾಣಿ.. ನಿನ್ನ ಫೀಸ್ ಡಬ್ಬಲ್ ಮಾಡ್ಕೊ.. ನನ್ನ ಇವತ್ತು ಅಲ್ಲಿಗೇ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಿಯಾ?’ ಎಂದೆ..

ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಕಿಲಕಿಲ ನಕ್ಕಳು.. ‘ಅಯ್ಯೋ ರೊಕ್ಕದ ವಿಚಾರ ಬುಡಿ.. ಜಾಸ್ತಿ ಕೊಡೋದೇನು ಬ್ಯಾಡಾ.. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋದಂದ್ರೆ ಟೈಮು ಜಾಸ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತೆ.. ನನಗೇನೊ ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಕೇಳಲ್ಲ.. ಬೇಗ ಹೋಗದಿದ್ರು ನಡೆಯುತ್ತೆ.. ನಿಮಗೆ ಹೆಂಗೋ?’ ಅಂದಳು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ.. ನನಗು ಬೇಗ ಹೋಗಿ ಕಡಿದು ಕಟ್ಟಿಹಾಕುವುದೇನು ಇರಲಿಲ್ಲ.. ‘ನಾನೂ ಸಿದ್ದವೆ..!’ ಎಂದೆ.

ಆ ಹೊಸ ಆಯಾಮಕ್ಕೆ ಮೂಡಿದ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೊ ಏನೊ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದಿನ ಹಾದಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವೇಗವಾಗಿ ಕ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯ್ತು.. ಸರಸರನೆ ನಡೆದು ಗುಡ್ಡವನ್ನೇರಿ ನಿಂತು, ಆ ತುದಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ಹಸಿರಿನ ನಡುವಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಬಿಳಿ ಮಿಶ್ರಿತವಾದ ಪಟ್ಟೆಯಂತಹ ಆಯತಾಕಾರದ ಆಕಾರವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತ – ‘ಅದೇ ಆ ಮಹಲು..’ ಎಂದಳು.. ನನಗಲ್ಲಿ ಆ ಪಟ್ಟಿಯ ಆಕಾರದ ಹೊರತು ಯಾವ ಮನೆಯ ವಿವರವೂ ಗೋಚರಿಸಲಿಲ್ಲ.. ಬಹುಶಃ ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೆ ಅದು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಯಾರ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆದಿಲ್ಲ.. ಏನೊ ಪಟ್ಟೆಯಾಕಾರದ ಬಂಡೆಗಲ್ಲಿರಬಹುದೆಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.. ರಾಣಿ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಓಡಾಡಿರುವ ಕಾರಣದಿಂದಷ್ಟೆ ಅಷ್ಟು ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ..

‘ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟೆಯಾಕಾರದ ಬಂಡೆಕಲ್ಲಿನ ಗುಡ್ಡದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆಯಷ್ಟೆ.. ಮತ್ತೇನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ ..’ ಎಂದೆ..

‘ ನಿಜದಲ್ಲಿ ಅದು ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಗಳ ಗುಂಪೆ.. ಅದರಡಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಮಹಲು ಅಡಗಿಕೊಂಡಿದೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗು ಬೀಳಲ್ಲ..’ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದಳು ರಾಣಿ..

‘ಸರಿ ಇನ್ನೇಕೆ ತಡ.. ನಡೆ ಹೋಗೋಣ.. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲ್ಯಾರಾದರು ಜನರು ಇದ್ದುದ್ದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೆಯಾ? ಅಲ್ಲಿನ ಕಥೆ ಚರಿತ್ರೆ ಏನಾದ್ರು ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ ಸಂಶೋಧಕನ ಕುತೂಹಲದಲ್ಲಿ..

‘ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾರಿ ಅಲ್ಯಾರೊ ಗಡ್ಡ ಮೀಸೆ ಬಿಳಿಯಾಗಿದ್ದ ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ಮುದುಕಪ್ಪನೊಬ್ಬ ಬಂದಿದ್ದ.. ಅವನು ಮೊದಲ್ಲು ಅಲ್ಲೆ ಇದ್ದವನೊ, ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದವನೊ ಇರಬೇಕು.. ನಾನು ತುಂಬಾ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅದೇನೊ ಒಂಚೂರು ಕಥೆ ಹೇಳಿದ.. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಅದಾರೊ ಯುವಕನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದಳಂತೆ.. ಅದು ಯಥಾ ರೀತಿ ರಾಜಾರಾಣಿಯರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗದೆ ದೊಡ್ಡ ಗಲಾಟೆ ಆಯ್ತಂತೆ.. ಆಗ ನಡೆದ ಗಲಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಆ ಯುವಕ ಇಬ್ಬರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸತ್ತು ಹೋದರಂತೆ.. ಆ ದುಃಖ ತಾಳಲಾಗದೆ ರಾಜ ರಾಣಿಯು ತೀರ್ಕೊಂಡು ಆ ಅರಮನೆ, ರಾಜ್ಯ ಎಲ್ಲಾ ಆನಾಥವಾಗೋಯ್ತಂತೆ.. ಇದು ಅವರು ವಿಹಾರಕ್ಕೆಂದು ಬಂದಾಗ ಇರಲು ಕಟ್ಟಿಸಿದ್ದ ಅರಮನೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಡಿನ ವನದ ಮಧ್ಯೆ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಇದ್ದದ್ದು.. ಇದು ನಡೆದು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳೆ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆಯೇನೊ – ಅವನು ಸಹ ಇದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಲ್ಲ .. ಯಾರ್ಯಾರದೊ ಬಾಯಿ ಮಾತಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದಷ್ಟೆ..’ ಎಂದು ತನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದಷ್ಟನ್ನು ಚೊಕ್ಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದಳು ರಾಣಿ.. ಇವಳನ್ನು ಲಂಬಾಣಿ ತಾಂಡ್ಯದ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗದ ಹುಡುಗಿ ಎಂದು ಯಾರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ? ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ , ಅವಳತ್ತ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ನೋಟ ಬೀರಿ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸತೊಡಗಿದೆ..

ಆ ದಾರಿ ಅವಳಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸುಪರಿಚಿತವಿದ್ದಂತೆ ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು.. ಹೊರಗಿನ ಜಗದ ತಕ್ಷಣದ ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣದಿದ್ದ ಕಾಲು ಹಾದಿಯೊಂದನು ಹಿಡಿದು, ನಿತ್ಯವು ಓಡಾಡುವಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಲು ನಾನು ಸಾಕಷ್ಟು ಹೆಣಗಬೇಕಾಯ್ತು.. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ದಾರಿಯ ನಡುವಲ್ಲೆ ಮಳೆ ಹನಿಯಲು ಶುರುವಾಗಿ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಓಡುವ ಹಾಗೆ ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆವು. ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ ಜಾರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತಾಗಿ , ಅಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ತರಗೆಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಕ್ಕುತ್ತ ಸಾಗತೊಡಗಿದೆವು.. ಸುದೈವವಶಾತ್ ಬರಿಯ ತುಂತುರು ಹನಿಯ ಮಳೆಯಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಹೆಚ್ಚು ನೆನೆಯದೆ ಗುಡ್ಡದ ಬುಡ ತಲುಪಿ, ನೇರ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆವು.. ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದಂತೆ ಚಿಕ್ಜ ಯಾಣದ ಪ್ರತಿಕೃತಿಯಂತಿದ್ದ ಬಂಡೆಗಲ್ಲಿನ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೆ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಹಿಡಿದಿತ್ತು.. ಈಗ ಆ ಬಂಡೆಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅದರ ನಡುವಲಿದ್ದ ಒಳದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದ ಕಾರಣ ಮಳೆಯಿಂದ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ರಕ್ಷಣೆಯೂ ಸಿಕ್ಕಂತಾಯ್ತು.. ಆದರೆ ಆ ಬಂಡೆಗಳ ಸಮುಚ್ಛಯ ಮುಗಿದು ಮತ್ತೆ ಸಮತಟ್ಟಾದ ಹಸಿರು ನೆಲ ಶುರುವಾದಾಗ ಮಳೆಯೂ ಜೋರಾಯ್ತು.. ಕಾಕತಾಳೀಯವೆಂಬಂತೆ ಆ ಅರಮನೆ ಮಹಲಿನ ದ್ವಾರವೂ ತಟ್ಟನೆ ಗೋಚರಿಸಿತು.. ಇಬ್ಬರು ಅದರತ್ತ ದೌಡಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆದರು, ಅದರ ಆವರಣ ಹೊಕ್ಕು ಮಳೆ ಬೀಳದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಪೂರ್ತಿ ಒದ್ದೆಮುದ್ದೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೆವು..

ಮಳೆ ಈಗ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು.. ಅದು ನಾವು ನಿಂತಿದ್ದೆಡೆಯೆಲ್ಲ ಸೋರತೊಡಗಿದಾಗ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಮೂಲೆಗೊತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತರು ಅದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳಲು ಆಗದೆ, ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೆ ಸರಿಯುತ್ತ ನಾವು ನಿಂತಿದ್ದ ಭಾಗದ ಪ್ರವೇಶದ ಬಾಗಿಲಿನತ್ತ ತಲುಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು.. ಬಹುಶಃ ಆ ಭಾಗವೆ ಇರಬೇಕು ಅವಳು ಹೇಳಿದ ಇನ್ನು ಸುಮಾರಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿರುವ ಭಾಗ.. ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಡೆ ಪಾಳು ಬಿದ್ದ ಕುರುಹುಗಳ ಜೊತೆ ಹೇರಳವಾಗಿ ಬೆಳೆದುಕೊಂಡ ಗಿಡ ಮರಗಳೆ ಮೂಲ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ಮರೆಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.. ಮತ್ತಷ್ಟು ನೆನೆಯದಂತಿರಲು ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ತಟ್ಟನೆ ನುಡಿದಿದ್ದಳು ರಾಣಿ..

‘ಸ್ವಾಮ್ಯೋರೆ ಇಲ್ಲೆ ನಿಂತ್ರೆ ಈ ಮಳೆಯಿಂದ ತಪ್ಪುಸ್ಕೊಳೊಕೆ ಆಗಲ್ಲ.. ಹೇಗು ಈ ಬಾಗ್ಲ ಹತ್ರ ಬಂದಿದಿವಿ.. ತೆಗೆದು ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ವಾಸಿ ಅನ್ಸುತ್ತೆ..’ ಎಂದಳು..

ನಾನು ಅದನ್ನೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ – ಈ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಒಳಗನ್ನು ನೋಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎನುವ ಜತೆಯಾಸೆಯಲ್ಲಿ.. ‘ನೀನು ಈ ಮೊದಲು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದ್ದೆಯಾ?’ ಎಂದೆ.. ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು.. ‘ಸರಿ ಹೋಗಿ ನೋಡಿಯೆ ಬಿಡುವ ನಡಿ..’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಆ ಕದವನ್ನು ದೂಕಿ ತಾನೆ ಮೊದಲು ಒಳಗೆ ನಡೆದಳು ರಾಣಿ.

ಅದೊಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ಕೊಠಡಿ – ಹಜಾರವಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.. ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ತೆರೆದ ತೊಟ್ಟಿಯ ಹಾಗಿದ್ದ ಜಾಗದ ಮೇಲು ಭಾಗ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಗವಾಕ್ಷಿಯಂತಿದ್ದ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲಿಯು ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಡೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿತ್ತು.. ಜೊತೆಗೆ ಅದೇ ಕಾರಣದಿಂದಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳಕು ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು.. ಆ ಬೆಳಕಿನ ದೆಸೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೋಚರಿಸಿದೆವು.. ಮುರಿದು ಬಿದ್ದ ಮರದ ಆಸನಗಳು , ಮೇಜುಗಳು, ಅಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಕನ್ನಡಿಗಳಿದ್ದ ಅಲಂಕರಣ ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳು.. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಮೀರಿ ನಮ್ಮ ಗಮನ ಸೆಳೆದದ್ದು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಚ್ಚಿದ ಕೊಠಡಿಯ ಕದ.. ನನ್ನನ್ನು ಕಣ್ಸನ್ನೆಯಿಂದಲೆ ಅದರತ್ತ ಹೋಗೋಣವೆಂದು ಕರೆದ ರಾಣಿ, ನನ್ನ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಯದೆ ಅದರತ್ತ ಹೋಗತೊಡಗಿದಳು.. ನಾನು ಸಹ ಅದೇನಿರಬಹುದೆಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದಲೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆ -..

ಅದರ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯುತ್ತಲೆ ಅದರೊಳಗೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದು ಎದುರಿನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಎರಡು ಪೈಂಟಿಂಗುಗಳು.. ಅದಾವ ಚಿತ್ರವೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗದ ಹಾಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಕಸ, ಜೇಡ ಮುಸುಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು.. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಕಡ್ಡಿಯೊಂದರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅದನ್ನು ಹಾಗೆಯೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಚದುರಿಸಿ ಅದಾವ ಚಿತ್ರಗಳೆಂದು ನೋಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ.

ಆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೆ ಜೀವಮಾನದ ಶಾಕ್ ಹೊಡೆದಂತೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದೆ..!

ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದುದ್ದು, ಆ ರಾಜಕುಮಾರಿಯ ಪೋಷಾಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವಳು ಬೇರಾರು ಅಲ್ಲ – ಸಾಕ್ಷಾತ್ ರಾಣಿಯೆ! ಒಂದು ಚೂರು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರದ ಅದೇ ಮುಖ – ಪೋಷಾಕಷ್ಟೆ ಬೇರೆ..

ಹಾಗೆಯೆ ತಿರುಗುತ್ತ ಮತ್ತೊಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನನಗಾದ ಆಘಾತವನ್ನು ಮೀರಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ಬೀಳುವ ಹಾಗೆ ಆಯಿತು.. !

ಅಲ್ಲಿದ್ದುದು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ನನ್ನದೆ ಚಿತ್ರ – ಯುವಕನೊಬ್ಬನ ಪೋಷಾಕಿನಲ್ಲಿ..!

‘ನೋಡಿದೆಯಾ ಪ್ರಿಯಾ..? ಕೊನೆಗು ಆ ವಿಧಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನು ಅದು ಹೇಗೆ ತಂದು ಸೇರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು? ಜನ್ಮ ಜನ್ಮಾಂತರ ಕಳೆದರು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ ಆ ಪ್ರೇಮದ ಬಂಧ.. ಬಾ ಪ್ರಿಯ, ನಾವೀಗಲಾದರು ಒಂದಾಗೋಣ..’ ಎನ್ನುತ್ತ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬರತೊಡಗಿದಳು ರಾಣಿ.. ಅವಳ ದನಿ ಈಗ ಮೊದಲಿನಂತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅದಾವುದೊ ಆವೇಶದ, ವರ್ಣಿಸಲಾಗದ ಅಘೋರ ಭಾವನೆಯೊಂದು ಒಡಮೂಡಿದಂತಿತ್ತು.. ನಾನು ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ಬಿಳಿಚಿಕೊಂಡವನೆ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದೆ.. ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಗುತ್ತಲೆ ನನ್ನತ್ತ ನಡೆದು ಬರತೊಡಗಿದಳು.. ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ದೂರಕ್ಕೆ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಮರದ ದೇವರ ಮಂಟಪದಂತಹ ಪೀಠೋಪಕರಣವೊಂದು ಅಡ್ಡ ಬಂದು, ನಾನು ಎಡವಿದವನಂತೆ ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದೆ.. ಇನ್ನು ನನ್ನ ಕಥೆ ಮುಗಿಯಿತು.. ಇವಳಾರೊ ದೆವ್ವವೊ, ಭೂತವೊ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ – ನನ್ನನ್ನಿವಳು ಉಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ದೇವರ ನಾಮ ಜಪಿಸತೊಡಗಿದೆ.. ಹಾಗೆ ಜಪಿಸುತ್ತಲೆ ಮರದ ಮಂಟಪದೊಳಗೆ ಕೈಗೇನೊ ಸಿಕ್ಕಿದಂತಾಗಿ ಅದನ್ನು ಭಧ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೆ.. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅವಳ ಮುಖ ನನ್ನ ಮುಖದ ನೇರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಬಂದದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಭೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ರೆಪ್ಪೆ ಬಿಗಿದು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ.. ಅವಳು ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತಿರುವುದು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮುಂದೇನಾಯಿತೆಂದು ಅರಿವಿಗೆ ನಿಲುಕದಂತೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ಹೋಯ್ತು..


ಭಾರವಾಗಿ ಸಿಡಿಯುವಂತಿದ್ದ ಹಣೆಯನ್ನು ಅಲುಗಿಸುತ್ತ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ತೆರೆದೆ.. ಹಗ್ಗದ ಮಂಚವೊಂದರ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂತು.. ‘ಅಪ್ಪಯ್ಯ.. ಕಣ್ ತೆಗಿತಾ ಇದಾರೆ.. ಗ್ಯಾನ ಬಂತು ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ..’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ರಾಣಿಯ ದನಿ ಕೇಳಿ ಎದೆ ಧಸಕ್ಕೆಂತು – ಇವಳೆ ಅಲ್ಲವೆ ನನ್ನನ್ನಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದವಳು ಎಂದು ನೆನಪಾಗಿ‍‍.. ಈಗೇನು ನಾಟಕವೊ ನೋಡೋಣವೆಂದು ಮೇಲೆದ್ದು ಕೂರಲು ಯತ್ನಿಸಿದೆ.. ಆದರೆ, ಕೂರಲಾಗದೆ ದೊಪ್ಪನೆ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದೆ.. ಆಗ ಸುತ್ತಲು ಹತ್ತಾರು ಜನರಿರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು – ರಾಣಿಯ ಅಪ್ಪಯ್ಯನು ಸೇರಿದಂತೆ.. ಆಗ ನಾನು ಅವರ ತಾಂಡದ ಹಾಡಿಯಲ್ಲೆ ಇರುವೆನೆಂದು ಸಹ ಅರಿವಾಯ್ತು..

ಆ ಅರಮನೆಯ ಮಹಲಿನ ಜಾಗದಿಂದ ನಾನಿಲ್ಲಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ? ಯಾರು ಕರೆ ತಂದರು?

‘ಸ್ವಾಮಿ .. ತುಂಬಾ ಸುಸ್ತಾಗಿದೀರಾ.. ಹಂಗೆ ಮಲಕ್ಕೊಳಿ ನಿಮಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬೇಕು..’ ಎಂದ ರಾಣಿಯ ಅಪ್ಪನ ದನಿ ಕೇಳಿಸಿತು..

ನಾನು ಕ್ಷೀಣದನಿಯಲ್ಲೆ, ‘ನಾನಿಲ್ಲಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ ಏನು ಅರ್ಥವಾಗದ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ…

ನನಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ತನಕ ನಾನು ನಿದ್ರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೊ ಏನೊ, ಸ್ವಲ್ಪ ಚಿಕ್ಕ ವಿವರಣೆಯನ್ನೆ ಕೊಟ್ಟರವರು..

‘ಅಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ.. ಜಲಭಾಧೆ ತೀರಿಸಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೋದ ನನ್ನ ಮಗಳು ವಾಪಸ್ಸು ಬರೋತನಕ ನೀವು ಕಾಯಬಾರದ? ಒಬ್ಬರೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದೀರಲ್ಲ? ಏನಾದ್ರು ಎಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಆಗಿದ್ರೆ ಏನು ಗತಿ? ನಮ್ ಕೂಸು ರಾಣಿ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹುಡ್ಕಾಡಿ ನೀವು ಸಿಗ್ದೆ ಇದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ , ಹೆದರ್ಕೊಂಡು ಅಳ್ತಾ ಓಡ್ಬಂದ್ಲು.. ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಒಂದಷ್ಟು ಕಟ್ಟುಮಸ್ತು ಆಳುಗಳನ್ನ ವುಡುಕ್ಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ ಅಂಥ ಕಳಿಸ್ದೆ.. ಅಲ್ಲಾ ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ಆ ಮಶಾಣದ ಭೂಮಿಗೆ ಯಾಕ್ ವೋದ್ರಿ ನೀವು? ಮೊದ್ಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನ ರಕ್ತಾ ಕಾರ್ಕೊಂಡು ಸತ್ತವ್ರೆ.. ನಿಮ್ ಪುಣ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು .. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಶಿವಲಿಂಗ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ‘ಬೇಡ ಬಿಟ್ಬಿಡು ಬೇಡ ಬಿಟ್ಬಿಡು’ ಅಂಥ ಕಿರುಚ್ತಿದ್ರಂತೆ.. ನಮ್ಮ ವುಡ್ಗುರ ಜೊತೆ ಮಾಟ ಮಂತ್ರ ಮಾಡೊ ಮೋಟಪ್ಪನು ಇದ್ದದಕ್ಕೆ ಬಚಾವ್ ನೀವು.. ಅಲ್ಲೆ ತಡೆ ಮಂತ್ರ ಹಾಕಿ ನಿಮ್ಮನ್ನ ಎತ್ಕೊಂಡು ಓಡಿ ಬಂದವ್ರೆ.. ಅವರೇನಾದ್ರು ಒಂಚೂರು ತಡ ಆಗಿದ್ರೆ ದೇವರೆ ಗತಿ.. ಸದ್ಯ ನೀವು ಸಿಕ್ಕಿದ ವೊತ್ನಲ್ಲಿ ಮಳೆನು ಇರ್ಲಿಲ್ಲ.. ಇಲ್ದಿದ್ರೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಪಾಡಾಗ್ತಿತ್ತೊ ಏನೊ? ಮಳೆ ಸುರುವಾಗೋಕೆ ಮೊದ್ಲೆ ಹಾಡಿ ತಲುಪ್ಕೊಂಡ್ರಿ..’

ಅವರ ವಿವರಣೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದೆ.. ಹಾಗಾದ್ರೆ ಜಲಭಾಧೆ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಆ ರಾಣಿ ಯಾರು?

ನಖಶಿಖಾಂತ ನೆನೆವ ಮಳೆಯಲ್ಲಲ್ಲವೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು? ಇವರು ನೋಡಿದರೆ ಆಮೇಲೆ ಮಳೆ ಬಂತು ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..

ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.. ಎಲ್ಲವು ಅಯೋಮಯವಾಗಿದೆಯಲ್ಲ? ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದು ಆ ಅರಮನೆಯ ಮಹಲಿನೊಳಗಲ್ಲಗಲ್ಲವೆ…?

‘ಸರಿ ಸರಿ ಎಲ್ಲಾ ನಡೀರಿ.. ಅವರು ಮಲಕ್ಕೊಂಡು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ಲಿ ..ರಾಣಿ ನೀನು ಇಲ್ಲೆ ಇದ್ದು ಅವರಿಗೇನು ಬೇಕೊ ನೋಡ್ಕೊ ತಾಯಿ..’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರಾಣಿಯ ಅಪ್ಪಯ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಮಿಕ್ಕವರೆಲ್ಲ ಹೊರ ನಡೆದರು..

ನಾನು ಇನ್ನು ಬಗೆಹರಿಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಗೊಂದಲದಲ್ಲೆ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತ, ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ.. ಅದನ್ನೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ ರಾಣಿಯತ್ತ ಕಣ್ತೆರೆದು ನೋಡುತ್ತ ಕೇಳಿದೆ..

‘ಹಾಗಾದರೆ ನೀನು ಜಲಭಾಧೆ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ನನ್ನ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲೆ ಇಲ್ಲವೆ?’

‘ಅಯ್ಯೊ ಅದ್ಯಾಕೆ ಹಂಗೆ ಕೇಳ್ತೀರಾ? ನಾನೇ ಅಲ್ವೆ ನಿಮ್ಮನ್ನ ಅಲ್ಲಿಗೆಲ್ಲ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ತೋರಿಸಿದ್ದು – ಅದೂ ಆ ಮಳೇಲಿ.. ಆ ಪಾಳು ಬಿದ್ದ ಮನೇಲಿ..ಎಲ್ಲಾ ಮರೆತುಬಿಟ್ರಾ..?’ ಎಂದಳು ತಲೆಗೆ ಆ ಹೆಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿದ್ದ ರೀತಿಯದೆ ರುಮಾಲನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತರುತ್ತ..

ಚೀರುವ ಶಕ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲದವನಂತೆ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದೆ!

(ಮುಕ್ತಾಯ)

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
೦೭.೦೯.೨೦೨೧

ಹಾರರ್_ಕಥೆಗಳು

(Picture source: internet / social media)

ಸಣ್ಣಕಥೆ : ಫ್ಯಾನಾಯಣ (ಲಘು ಲಹರಿ)


ಫ್ಯಾನಾಯಣ (ಲಘು ಲಹರಿ)


‘ಸಾರ್ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳ ದೊಡ್ಡ ಫ್ಯಾನ್..’

ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಆ ಮಾತಿಗೆ ನಖಶಿಖಾಂತ ಬೆವರಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ – ರೋಮಾಂಚನದಿಂದ..! ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲಿಗೆ ಫ್ಯಾನುಗಳಿದ್ದಾರೆನ್ನುವುದೆ, ಎವರೆಸ್ಟು ಮೇಲೇರಿದಷ್ಟು ಖುಷಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು..

ದೊಡ್ಡ ಸಾಹಿತಿಯೊಬ್ಬರ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಮಾರಂಭವೊಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಟಾರ್ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವರು ಹಾಗೆಂದಾಗ ಹೇಗನಿಸಿರಬೇಡ ? ಅದರಲ್ಲು, ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೂತವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಹೊಗಳಿದಾಗ, ಮೈಯ ರೋಮಗಳ ಮಾತಿರಲಿ, ಶರಟಿನ ಕಾಲರುಗಳು ಕೂಡ ತಂತಾನೆ ನಿಮಿರಿ ಎದ್ದು ನಿಂತವೇನೊ ಅನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು..

ಆ ಸ್ವಪ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ಆತ ಕೇಳಿದ್ದರು – ‘ತಿಂಡಿ ಆಯ್ತಾ ಸಾರ್?’

‘ಹೂಂ.. ಆಯ್ತಲ್ಲಾ? ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ಶುರು ಆಗೋಕೆ ಮೊದ್ಲೆ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು , ಕೇಸರಿಬಾತು ಇತ್ತಲ್ಲ? ನೀವು ತೊಗೊಳ್ಳಿಲ್ವಾ?’ ಎಂದೆ..

‘ಅಯ್ಯೊ, ಹಾಳು ಬಸ್ ಲೇಟ್ ಆಗೋಯ್ತು ಸಾರ್.. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.. ಇಲ್ಲೆ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟಿದೆಯಲ್ಲ , ಅಲ್ಲೆ ಹೋಗಿ ಏನಾದ್ರು ತಿನ್ಕೊತೀನಿ… ನೀವು ಬನ್ನಿ ಸಾರ್, ಕಾಫಿನಾದ್ರು ಕುಡಿಯೋಣ ..’ ಎಂದರಾತ..

ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ಫ್ಯಾನಂತ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದಾನೆ – ಅವನಿಗೆ ನಾನೇ ಕಾಫಿ ಕೊಡಿಸಿದ್ರು ಮೋಸವಿಲ್ಲ ಅನಿಸಿತು.. ಜೊತೆಗೆ, ಖರ್ಚಾಗದೆ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರೊ ನನ್ನ ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳನ್ನ ಅಲ್ಲೆ ತಗುಲಿ ಹಾಕಲೂಬಹುದೇನೊ ಅನಿಸಿ ಬುದ್ಧಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಚುರುಕಾಯ್ತು..

‘ಅದಕ್ಕೇನು ಬನ್ನಿ ಹೋಗೋಣ.. ನನಗು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಕಳೆಯೋ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತೆ.. ಹೇಗೂ ಬುಕ್ ಲಾಂಚ್ ಫಂಕ್ಷನ್ ಮುಗಿದಾಯ್ತಲ್ಲ.. ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲೆ, ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ತೋರಿಸ್ಬಹುದು..’ ಎಂದವನೆ ಆ ಭವ್ಯ ಹೋಟೆಲಿನ ವೈಭವೋಪೇತ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟಿನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ.. ಆತ ಜೊತೆಯಲ್ಲೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ್ದಾರೆಂಬ ಅರಿವಿನಿಂದ, ಸ್ವಲ್ಪ ಗತ್ತಿನಲ್ಲೆ ನಡೆದಿದ್ದೆ..

ಅಲ್ಲೊಂದು ಮೂಲೆಯ ಟೇಬಲ್ ಹಿಡಿದು ಕೂರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ‘ಸಾರ್, ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿದೆ.. ಏನಾದರು ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ.. ನಿಮಗೆ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸಿದ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಕೂಡ ನನ್ನದಾಗಲಿ.. ನೀವೇನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ?’ ಎಂದರು.. ತಕ್ಷಣವೆ ನನ್ನ ‘ಸೆಲಬ್ರಿಟಿ’ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಜಾಗೃತವಾಯಿತು..

‘ಅರೆರೆ.. ನೀವು ತೊಗೊಳಿ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ..ನನಗೆ ಬರಿ ಕಾಫಿ ಸಾಕು.. ಅಂದ ಹಾಗೆ ನೀವು ನನ್ನ ಅಭಿಮಾನಿ ಅಂದಿರಿ.. ಅದಕ್ಕೆ ಇವತ್ತು ನನ್ನದೆ ಟ್ರೀಟ್..! ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿ..’ ಎಂದೆ ದಾನ ಶೂರ ಕರ್ಣನ ಪೋಸಿನಲ್ಲಿ..

ಆತ ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ ವೆರಿ ಮಚ್ ಸಾರ್..! ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ತಿನ್ನುವುದಲ್ಲದೆ , ನೀವೆ ಕೊಡಿಸಿದ್ದನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಭಾಗ್ಯ ನನ್ನದು, ನೋಡಿ..’ ಎನ್ನುತಾ ಮೆನು ಕಾರ್ಡ್ ನೋಡತೊಡಗಿದ.. ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮೆನು ಕಾರ್ಡು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದೆ .. ಆ ರೇಟುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎದೆ ಧಸಕ್ಕೆಂದಿತು..! ಸ್ವಲ್ಪ ದುಡುಕಿದೆನೇನೊ ಅನಿಸಿತು.. ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಕೆಟ್ಟಾಗಿತ್ತು.. ಈಗೇನೂ ಮಾಡುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ..

ಆತ ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೆ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ, ಸಂಕೋಚವಿಲ್ಲದೆ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಆರ್ಡರಿಸತೊಡಗಿದ.. ಚೌಚೌ ಬಾತಿನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ರವಾ ಇಡ್ಲಿ, ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ, ವಡೆ, ಜಾಮೂನು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಾಗಿ ಇಳಿಸಿದ ಮೇಲೆಯೆ, ಅವನ ಜಠರಾಗ್ನಿ ಶಾಂತವಾದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಅವನು ಕೇಳಿದ ಕೆಲವು ಐಟಂಗಳು ಇಲ್ಲದೇ ಇದ್ದ ಕಾರಣ ಬಚಾವಾದೆ.. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ದ ಬ್ಲೇಡೇ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು ಅನಿಸಿತು..! ಈಗ ಕಬಳಿಸಿದ್ದೇನೂ ಕಡಿಮೆಯದಾಗಿರದ ಕಾರಣ, ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದೆರಡು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನಾದರು ‘ದಾಟಿಸಿ’ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಾದರು ‘ರಿಕವರಿ’ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಯೋಜನೆ ಹಾಕಿ, ನಡುವೆಯೆ ಮಾತಿಗೆಳೆದೆ..

‘ಅಂದ ಹಾಗೆ, ನನ್ನ ಯಾವ ಕವಿತಾ ಸಂಕಲನ ಓದಿದ್ದೀರಿ ನೀವು? ಹೇಗನಿಸಿತು ?’ ಎಂದೆ.. ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿಸಿದ ಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ..

‘ಸಾರ್.. ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೋಬೇಡಿ.. ನಾನು ಇನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಯಾವ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿಲ್ಲ.. ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಈಗ ನಾನೆ ನಿಮ್ಮನ್ನ ಕೇಳೋಣ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಯಾವುದಾದರು ಪುಸ್ತಕ ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದಿದ್ದೀರಾ ಅಂತ..’ ಎಂದ!

‘ಮತ್ತೆ.. ನಾನು ಬರೆಯುವುದು ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತು..?’ ಎಂದೆ ತುಸು ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ..

‘ಎಲ್ಲಾ ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಮಾಯೆ ಸಾರ್.. ನೀವು ಫೇಸ್ಬುಕ್, ವಾಟ್ಸಾಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದು, ಅವರಿವರು ಶೇರ್ಮಾಡಿದ್ದು – ಎಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲೆ ನೋಡಿದ್ದು.. ಸೂಪರ್ ಅಂದ್ರೆ ಸೂಪರ್ ಸಾರ್! ನೋಡಿ ಸಾರ್ , ಕೆಲವನ್ನ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲಲ್ಲೆ ಸೇವ್ ಮಾಡಿ ಇಟ್ಕೊಂಡಿದೀನಿ.. ಆಗಾಗ ಗುನುಗೋಕೆ.. ಏನ್ ಸಾರ್ ! ಎಲ್ಲಾ ಭಾವಗೀತೆ ತರ ಹಾಡೋಕು ಸಿಗಬೇಕು – ಹಾಗೆ ಬರೀತೀರಲ್ಲ! ಏನ್ ಬರಿತೀರಾ ಸಾರ್..? ಅದ್ಭುತ ಸಾರ್, ಅದ್ಭುತ..’

ನಾನಾಗಲೆ ನೆಲದಿಂದ ಮೂರಡಿ ಮೇಲೇರಿದ್ದೆ.. ಓದಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನುವವರೆ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ.. ಅಂಥಾದ್ರಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ, ಅಭಿಮಾನ ಅಂದ್ರೆ, ಈತ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಳ್ಳೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಅನಿಸಿತು.. ಇರೊ ಎಲ್ಲಾ ಐದು ಪುಸ್ತಕಾನು ಗಂಟು ಹಾಕಬಹುದು ಅನಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಖುಷಿಯು ಆಯ್ತು – ತಿಂಡಿ ಬಿಲ್ಲು ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಪೂರ್ತಿ ರಿಕವರಿ ಮಾಡಬಹುದು ಅನ್ನುವ ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ..!

‘ಓಹ್.. ಸೇವ್ ಮಾಡಿಟ್ಕೊಂಡು ಓದ್ತೀರಾ? ಎಂಥಾ ಅಭಿಮಾನ ಸಾರ್ ನಿಮ್ಮದು.. ನಿಮ್ಮಂತೋರಿಂದ್ಲೆ ನಮ್ಮಂತೋರು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಬರೆಯೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಆಗ್ತಿರೋದು.. ಸರಿ ಬಿಡಿ ಸಾರ್, ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕದ ಪ್ರತಿಗಳನ್ನ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡ್ತೀನಿ..’ ಎಂದು ಐದು ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕಟ್ಟನ್ನು ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ತೆಗೆದೆ..

‘ಓಹ್ ಸೋ ಕೈಂಡ್ ಆಫ್ ಯೂ ಸಾರ್.. ದಯವಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೂ ನಿಮ್ಮ ಹಸ್ತಾಕ್ಷರ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ ಸಾರ್..’ ಎಂದರು. ನಾನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದು ಸಂದೇಶ ಸಹಿತ ಹಸ್ತಾಕ್ಷರ ಹಾಕಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತ, ಆತನ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದೆ..

‘ಸುರೇಶ್ ಟೋಪಿವಾಲ ಸಾರ್.. ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸುರೇಶ್ ಅಂಥ ಬರೀರಿ ಸಾರ್, ಸಾಕು..’ ಎಂದ..

ನಾನು ಹಸ್ತಾಕ್ಷರ ಹಾಕುತ್ತಲೆ, ‘ಏನ್ರಿ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ ಹೆಸರು – ‘ಅಂತ’ ಪಿಕ್ಚರಿಂದ ತೊಗೊಂಡ ಹಾಕಿದೆ.. ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ನೇಮಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ..

ಅವನು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ನಗುತ್ತ, ‘ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ನೇಮ್ ಅಂತೇನು ಇಲ್ಲ ಸಾರ್.. ನಮ್ಮಪ್ಪ ಟೈಗರ್ ಪ್ರಭಾಕರ್ ಫ್ಯಾನು.. ಅವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ‘ಅಂತ’ ಚಿತ್ರದ ಆ ಅಡ್ಡ ಹೆಸರಿಟ್ರು ಅಷ್ಟೆ..’ ಎಂದವನೆ, ನಾನಿತ್ತ ಅಷ್ಟೂ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ನೋಡುತ್ತ, ತಿರುವಿ ಹಾಕತೊಡಗಿದ.. ನಾನು ಕ್ಯಾಶ್ ಕೊಡಿ ಅನ್ನುವುದೊ? ಅಥವಾ ಆನ್ಲೈನ್ ಟ್ರಾನ್ಸಾಕ್ಷನ್ನಾ? ಎನ್ನುವ ಗೊಂದಲದಲ್ಲೆ ಹೇಳಿದೆ.. ‘ನೇರ ಪರ್ಚೇಸ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ೨೫% ಡಿಸ್ಕೌಂಟ್.. ಬುಕ್ ಶಾಪಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಚೀಪ್ ಇರಬೇಕು ನೋಡಿ..’ ಎಂದು ಮೆದುವಾಗಿ ನಕ್ಕೆ – ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತ..

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಾರೊ ‘ಸುರೇಶ್’ ಎಂದು ಕೂಗಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು.. ಅಲ್ಲೆ ಮೂಲೆಯೊಂದರಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ, ನಮ್ಮ ಟೇಬಲ್ಲಿನತ್ತ ಬಂದು ‘ಏನ್ರಿ ಟೋಪಿವಾಲರೆ, ಇಲ್ಲಿ?’ ಎಂದರು ಅಚ್ಚರಿಯ ಮುಖಭಾವದಲ್ಲಿ..

‘ಓಹೋ.. ನಾಮಧಾರಿ ಸಾಹೇಬ್ರು.. ಇದೇನು ಸಾರ್ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ..? ನಾನು ಬುಕ್ ರಿಲೀಸ್ ಫಂಕ್ಷನ್ನಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ…’ ಎಂದವರೆ ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ, ‘ನನ್ನ ಚಡ್ಡಿ ದೋಸ್ತು ಸಾರ್.. ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯೋರೆ..’ ಎಂದು ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿದರು.

‘ನನಗೂ ಇಲ್ಲೆ ಕೆಲಸವಿತ್ತು ಬಂದಿದ್ದೆ.. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ.. ತಕ್ಷಣವೆ ಹೊರಡೋದಾದ್ರೆ ಡ್ರಾಪ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಬನ್ನಿ.. ಆದರೆ ತಡ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ.. ನನಗೊಂದು ಕಸ್ಟಮರ್ ಮೀಟಿಂಗಿದೆ..’ ಎಂದ ಆ ಆಸಾಮಿ.

ಆತ ಹಾಗೆಂದದ್ದೆ ತಡ, ಶ್ರೀ ಮಾನ್ ಟೋಪಿವಾಲರು ತಡಬಡಾಯಿಸುತ್ತ ಮೇಲೆದ್ದು, ‘ಸಾರ್ ನಾನೀಗ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ, ಈ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಲ್ಲು ಅರ್ಧ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಮನೆ ಸೇರ್ಕೋತೀನಿ.. ಮತ್ತೊಂದು ಸಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಮಾತಾಡೋಣ.. ಭರ್ಜರಿ ತಿಂಡಿಗೆ, ಈ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ಡ್ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಸಾರ್.. ತೊಗೊಳ್ಳಿ, ಇದೇ ನನ್ನ ಕಾರ್ಡ್.. ವಿ ವಿಲ್ ಕ್ಯಾಚ್ ಅಪ್ ’ ಎಂದು ಕೈಗೊಂದು ವಿಸಿಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಟ್ಟವರೆ ಅಷ್ಟು ಬುಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ನಾನು ‘ಸಾರ್ ಸಾರ್ .. ಬುಕ್ಕುಂದು ಸೆಟ್ಲು ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರ್ತಿತ್ತು..’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದುದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ ಆ ಆಸಾಮಿಯ ಜೊತೆ ದೌಡಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟೇ ಹೋದರು..!

ನಾನೂ ಸಹ ಅವಸರದಲ್ಲಿರುವನೆಂದು ಸಮಾಧಾನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ.. ಪೋನಿನಲ್ಲಿ ಸೆಟಲ್ ಮಾಡಿದರಾಯ್ತು ಎಂದುಕೊಂಡು ಕಾರ್ಡ್ ಜೇಬಿಗಿಳಿಸಿದೆ – ಒಬ್ಬರಿಗಾದರು ಒಂದೇ ಏಟಿಗೆ ಐದು ಪುಸ್ತಕ ಮಾರಿದೆನಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸಂತೃಪ್ತ ಭಾವದಲ್ಲಿ..

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಡುವಾದಾಗ ಆ ಕಾರ್ಡ್ ತೆಗೆದು ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ನಂಬರಿಗೆ ಪೋನ್ ಮಾಡಿದೆ – ಫೈನಾನ್ಸ್ ಸೆಟಲ್ ಮಾಡಿಬಿಡುವ ಎಂದುಕೊಂಡು.

ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿದವರು ಯಾರೊ ‘ಹಲೋ, ಕಮಲೇಶ್ ಹಿಯರ್..’ ಎಂದರು.

‘ಸಾರಿ, ರಾಂಗ್ ನಂಬರ್’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಾಲ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಕಾರ್ಡಿನತ್ತ ನೋಡಿದೆ, ನಂಬರ್ ಏನಾದರು ತಪ್ಪಾಗಿ ಓದಿಕೊಂಡೆನಾ? ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನದಲ್ಲಿ.. ನಂಬರ್ ಸರಿಯಾಗಿಯೆ ಇತ್ತು.. ಜೊತೆಗೆ ಅದರ ಮೇಲಿರುವ ಹೆಸರು ಸರಿಯಾಗಿಯೆ ಇತ್ತು – ‘ಕಮಲೇಶ್’ ಎಂದು.. ಆದರೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲು ಆ ‘ಟೋಪಿವಾಲನ’ ಹೆಸರೆ ಇರಲಿಲ್ಲ..!

ನಾನೀಗ, ಅದೇನು ಟೋಪಿವಾಲ ಹಾಕಿ ಹೋದ ಟೋಪಿಯೊ ಅಥವ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೋದನೊ ಗೊತ್ತಾಗದ ಸಂದಿಗ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದೆ – ಅವನನ್ನು ಬೈಯುವುದೊ ಬಿಡುವುದೊ ಗೊತ್ತಾಗದೆ.. ಆವತ್ತು ಬರಿ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟಿನ ಬಿಲ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ – ಐದು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಸಹ ಕಾಂಪ್ಲಿಮೆಟರಿಯಾಗಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಟೋಪಿವಾಲ..! ಹೊಲ್ಸೇಲಾಗಿ ಟೋಪಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡನೇನೊ ಎನ್ನುವ ದುಃಖ, ದುಗುಡದಲ್ಲಿ ದುಮುಗುಡುತ್ತಲೆ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮುಸುಕೆಳೆದು ಮಲಗಿದೆ..

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಯಾಕೊ ಚಳಿ ಜಾಸ್ತಿಯಾದಂತೆ ಅನಿಸಿ ಮುಸುಕೆಳೆದು ನೋಡಿದರೆ, ಮೇಲೆ ಫ್ಯಾನ್ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು.. ನನ್ನ ಶ್ರೀಮತಿ ಬಂದು ಟೀವಿ ಆನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.. ಅವಳಿಗೆ ಮೈನೆಸ್ ಡಿಗ್ರಿ ಚಳಿಯಲ್ಲು ಫ್ಯಾನ್ ಇರಬೇಕು.. ನನಗೆ ಮರಳುಗಾಡಿನ ಸೆಕೆಯಲ್ಲು ರಗ್ಗಿನ ಹೊದಿಕೆ ಇರಬೇಕು.. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಮಾತ್ರ ಯಾಕೊ ‘ಫ್ಯಾನಿನ’ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಜಗಳವಾಡಲು ಮನಸಾಗಲಿಲ್ಲ – ಆ ಟೋಪಿವಾಲ ‘ಫ್ಯಾನಿ’ನಿಂದ ತಿಂದ ಏಟಿನ ತೀವ್ರತೆಗೊ ಏನೊ..?

ಜತೆಗೆ ನಡೆದದ್ದನ್ನ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳುವಂತೆಯು ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಹೇಳಿದರೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಹಸ್ರ ನಾಮಾರ್ಚನೆ , ಮಂಗಳಾರತಿಯ ಭಾಗ್ಯ ಕರುಣಿಸುತ್ತಾಳೆ.. ಅವಳು ಕೂತಲ್ಲಿಂದಲೆ ಚಾನೆಲ್ ಬದಲಿಸುತ್ತ ಯಾವುದೊ ಸಿನಿಮಾ ಬರುತ್ತಿರುವ ಚಾನೆಲ್ ಹಾಕಿದಳು.. ತಟ್ಟನೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ‘ಟೋಪಿವಾಲ..’ ಅನ್ನುವ ಹೆಸರು ಕೇಳಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದು ಮುಸುಕು ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ.. ಅಲ್ಲೂ ‘ಅಂತ’ ಸಿನಿಮಾವೇ ಬರುತ್ತಿರಬೇಕೆ?

ಮತ್ತೆ ಮುಖ ಪೂರ್ತಿ ಮರೆಯಾಗುವಂತೆ ಮುಸುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮನಸಲ್ಲೆ ಲಲಿತಾ ಸಹಸ್ರ ನಾಮ ಜಪಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತ ಆ ಟೋಪಿವಾಲನಿಗೆ ಹಿಡಿಶಾಪ ಹಾಕತೊಡಗಿದೆ, ಫ್ಯಾನಿನ ಸದ್ದು, ಟೀವಿಯ ಸದ್ದು – ಎರಡೂ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳದ ಹಾಗೆ!

ಹಾಗೆಯೆ, ಸದ್ಯ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ ಆ ಎರಡನೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೆಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಡಬಲ್ ಇಂಗು ತಿಂದ ಮಂಗನಂತಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ – ಎಂದು ನನಗೆ ನಾನೆ ಸಮಾಧಾನಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆ..

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
೧೧.೦೯.೨೦೨೧

02060.ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು (ಸಾಲು ಸಾಲಿನ ವಿವರಣೆ – ನನಗೆ ತೋಚಿದಂತೆ)- ಕೊಂಡಿ


ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು (ಸಾಲು ಸಾಲಿನ ವಿವರಣೆ – ನನಗೆ ತೋಚಿದಂತೆ) – ಕೊಂಡಿ

Introduction:https://nageshamysore.wordpress.com/2017/06/08/02060-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81-%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af-%e0%b2%ae%e0%b3%87%e0%b2%b2%e0%b2%bf%e0%b2%a8-%e0%b2%9f%e0%b2%bf%e0%b2%aa%e0%b3%8d%e0%b2%aa%e0%b2%a3%e0%b2%bf/


Line 1https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/01/02029-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81/


Line 2https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/02/02030-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-2/


Line 3.1https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/04/02031-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%a9-%e0%b3%a7/

Line3.2:https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/04/02032-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%a9-%e0%b3%a8/


Line 04: https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/07/02034-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%ab/


Line 05:https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/07/02034-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%ab/


Line 06:https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/13/02039-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%ab/


Line 07: https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/17/02042-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%ad/


Line 08:https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/19/02043-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%ae/


Line 09: https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/24/02046-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%af/


Line 10:https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/25/02047-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%a7%e0%b3%a6/


Line 11: https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/27/02048-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%a7%e0%b3%a7/


Line 12: https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/28/02050-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%a7%e0%b3%a8-%e0%b2%ad%e0%b2%be/


Line 13:https://nageshamysore.wordpress.com/2017/05/30/02053-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%a7%e0%b3%a9/


line 14:https://nageshamysore.wordpress.com/2017/06/03/02054-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%a7%e0%b3%aa/


Line 15:https://nageshamysore.wordpress.com/2017/06/03/02056-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%a7%e0%b3%ab/


Line 16:https://nageshamysore.wordpress.com/2017/06/04/02057-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%a7%e0%b3%ac/


Line 17: https://nageshamysore.wordpress.com/2017/06/07/02059-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%95%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b2%82%e0%b2%a4%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%8a%e0%b2%82%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%b8%e0%b2%be%e0%b2%b2%e0%b3%81-%e0%b3%a7%e0%b3%ad/

1769. ಯಾರೀ ನಾರಿ..!


ಯಾರೀ ನಾರಿ..!

ದಾಟಬಲ್ಲೆಯ ಹೆಣ್ಣ ಮನವನು ?
ತಂತಿ ಮೇಲೆ ನಡೆದಂತೆ
ಮೀಟಬಲ್ಲೆಯ ಹೊನ್ನ ತನುವನು ?
ತಂತಿ ಮಾಲೆ ಮಿಡಿದಂತೆ ||

ದೇವ ಲೋಕದ ಯಕ್ಷ ಕಿನ್ನರಿ
ಬಂದೆ ವಿಹರಿಸೆ ಭುವನದೆ
ಗಾನ ನಾಟ್ಯದ ಮುಕ್ತ ವಲ್ಲರಿ
ಚಂದ ಸುಮಧುರ ದನಿಯಿದೆ
ಹಿಂದೆ ಬರುವೆಯ ಪ್ರೇಮ ಕಾವ್ಯದ
ನಾವೆಯೇರುತ ನಾವಾಗುವ
ಒಂದೆ ತನುವಿನ ಜೀವ ಜಾಡ್ಯದ
ನುಲಿತದಪ್ಪುಗೆ ಹಾವಾಗುವ || ದಾಟ ||

ಗಗನ ಬಯಲಲಿ ತೇಲಿ ನಡೆಸುವೆ
ಹಾರೆ ಜತೆಯಲಿ ಸಡಗರ
ಮೋಡ ಕಡಲದು ಕಾಲ ತಣಿಸುವೆ
ಧಾರೆ ಸವಿಯಲು ಸಹಚರ
ವನದ ಕುಸುಮದ ನಡುವ ಮಾರ್ಮಿಕ
ಮಾಲಿಯಾಗಲು ಸಮಾಗಮಾ
ಇಹದ ಲೌಕಿಕ ಪರದ ದೈವೀಕ
ಜೋಡಿಯಾಗಲು ಘಮಾಘಮಾ || ದಾಟ ||

ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
೧೯.೦೭.೨೦೨೦

1768. ಅವಸರ


ಅವಸರ

ತಾಳೆ ನೋಡುವ ಕೊಂಚ ತಾಳೆ ನೋಡುವ
ಸರಿಯೊ ಬೆಸವೊ, ಗಣಿತ ಗುಣಿತ, ಬಾರೆ ನೋಡುವ
ಬಾಳ ಹಾಳೆ ನೋಡುವ ||

ತಾಳೊ ನೋಡುವ ಕೊಂಚ ತಾಳೊ ನೋಡುವ
ತಾಳಿದವನು ಬಾಳಿಯಾನು, ನಾಳೆ ನೋಡುವ
ಮೊದಲು ಕಡತ ಬರೆಯುವ ||

ತಾಳೆ ನೋಡಲು ದಿನವು ಬಾಳೆ ಸುಗಮವು
ತಾಳ ತಪ್ಪಿಲು, ಗೋಳು ಅಪ್ಪಲು, ಕಾಣೆ ಮೊದಲವು
ಮದ್ದ ಹಚ್ಚೆ ಸಿಗಲವು ||

ತಾಳೆ ನೋಡಲು ನಿಜದೆ ಇಹುದೊ ಸಮಯವು
ಏರು ಪೇರು, ದಿನದ ತೇರು, ಬಂದೆ ಬರಲವು
ಇಡುವ ಮಾಸದ ಗಡುವು ||

ತಾಳೆ ಆಗದೆ ತಾಳೆ ಬದುಕ ಕ್ಷಣಿಕತೆ
ತಾಳ ಮೇಳ, ಜಗದ ಜಾಲ, ಬಿಡಲು ಅದೆ ಕಥೆ
ನಾವೆ ತಪ್ಪುವ ಮಾತೆ ||

ತಾಳ ತಪ್ಪಿದೆ ತಾಳೆ ದಿಕ್ಕ ಮರೆಸಿದೆ
ತಾಳೆಯೆಂದು, ಆಗದೆಂಬ, ಸತ್ಯ ಮರೆತಿದೆ
ತಾಳೆಯಾಚೆ ಬದುಕಿದೆ ||

ತಾಳೆ ಹಿಡಿದೆವು ನಾವು ತಾಳ ಜಡಿದೆವು
ತಾಳೆ ಮಾಡೆ, ತಾಳೆ ನೋಡೆ, ಓಟಕಿಳಿದೆವು
ಕುರಿಯ ಮಂದೆ ಆದೆವು ! ||

ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
೧೯.೦೭.೨೦೨೦

(Picture source: internet / social media)

1767. ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಮುಂಗುರುಳು !


1767. ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಮುಂಗುರುಳು !


ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ನೆರೆದಾವೆ, ನೋಡಲವಳಂದಾವ
ಮುಕ್ಕರಿದು ಬಂದಾವೆ, ಕಾಣಲವಳ ಚಂದವ!
ಏನ ಹೇಳಲೆ ಕಥೆಯ, ಮುಂಗುರುಳ ವ್ಯಥೆಯನು
ಚಡಪಡಿಸಿ ನರಳಾವೆ, ಮುಟ್ಟಿ ಮುಟ್ಟಿ ಕದಪನು ||

ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕೆ ಹವಣಿಕೆ, ಹಾಕಿರೆ ಸತತ ಮುತ್ತಿಗೆ
ಎಡದಿಂದ ಬಲದಿಂದ, ಹಣೆ ತುಟಿ ಗಲ್ಲ ಕುತ್ತಿಗೆ
ಬಿಡದೆ ನಕ್ಷತ್ರ ನಯನ, ಬಿಲ್ಲಿನ ಹುಬ್ಬನು ಸವರೆ
ಕಚಗುಳಿಯಲಿ ಅಳಿಸುತೆ, ನಾಸಿಕವೇರಿದ ಬೆವರೆ ||

ತಂಗಾಳಿ ತೂಗಿದವೆ, ಅಂಬೆಗಾಲಿಕ್ಕಿದವೆ
ತಳ್ಳುಗಾಳಿ ನೆಪದಲಿ, ಮೊಗವೆಲ್ಲ ಸವರಿದವೆ
ಮೆಲ್ಲುಸಿರ ಮೆಲ್ಲಿದವೆ, ಬಿಡದೆ ಮುಡಿದ ಮಲ್ಲೆಗು
ಸ್ಪರ್ಶದೋಕುಳಿಯಲಿ, ಮೀಯಿಸಲು ನಾಚಿ ನಗು ! ||

ಸಾಕಾಯಿತವಳ ಮುಂಗೈ, ಹಿಂತಳ್ಳಿ ಒಂದೆ ಸಮನೆ
ಬಿಡದ ತುಂಟಾಟ ಮುನಿದು, ಶಪಿಸಿರೆ ಮುಂಗುರುಳನೆ
ನುಡಿ ಕೇಳದ ಫಟಿಂಗರ, ಕುಟಿಲತೆಗೆ ಬೇಸತ್ತಳು
ಜಂಬದ ಚೀಲದೊಳಿಂದ, ಪಿನ್ನೊಂದರಲಿ ಬಿಗಿದಳು ! ||

ಎಲ್ಲಿದ್ದನೊ ಸಂಗಾತಿ? ತಟ್ಟನೋಡಿ ಬಂದನೆ
ಮಾತಿಗು ಮೊದಲೆ ತಟ್ಟನೆ, ಹೇರುಪಿನ್ನ ಕಿತ್ತನೆ
ಮತ್ತೆ ಕೆದರಿತು ಜೋಳಿಗೆ, ಹಾರುತೆಲ್ಲೆಡೆ ಚಳಕ
’ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕದಿರೆ ನಲ್ಲೆ, ಹಾರಾಟವೆನಗೆ ಪುಳಕ !’ ||

  • ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
    ೨೭.೦೩.೨೦೨೦

(Picture source: internet / social media)

1766. ವೀಣೆ ಹಿಡಿದ ವೀಣೆ ನೀನು


1766. ವೀಣೆ ಹಿಡಿದ ವೀಣೆ ನೀನು

ಚೆಲುವೆ ನೀನು ವೀಣೆ ನುಡಿಸೆ, ಮನದಲೇಕೊ ವೇದನೆ
ಮಿಡಿದ ಬೆರಳು ನಾದ ಉಣಿಸೆ, ತುಂಬಿತೇನೊ ಯಾತನೆ
ಗುನುಗುತಿರಲು ಅಧರ ಹೊನಲು, ಚಡಪಡಿಸಿತೆ ಭಾವನೆ
ಮಾತೆ ಬರದೆ ಬರಿಯ ತೊದಲು, ಉಣಬಡಿಸಿತೆ ನೋವನೆ ||

ಜೇಂಕಾರವೊ ಹೂಂಕಾರವೊ, ಗೊಂದಲದಲಿ ಮನವಿರೆ
ಸಿಂಗಾರವೊ ಬಂಗಾರವೊ, ಎವೆಯಿಕ್ಕದೆ ನೋಡಿರೆ
ಏನೊ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹಾಗೆ, ಒಳಗೇತಕೊ ಕಾಡಿದೆ
ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲೆಂತು ಬೆರಗೆ, ನಡುಗುತಲಿದೆ ನನ್ನೆದೆ ||

ಅಂದವೆನಲೆ ? ಚಂದವೆನಲೆ ? ದೇವಲೋಕ ಬುವಿಯಲಿ
ಗಾನ ಸುಧೆಯ ಮಧುರ ಶಾಲೆ, ಮಧುವಿನ ಸಿಹಿ ಅಮಲಲಿ
ಬೇಡುತಿಹುದು ಮನವದೇನೊ, ಹೇಳಲಾಗದ ಪದದಲಿ
ಕಾಡುತಿಹುದು ಸೊಗವದೇನೊ, ಮರಳಿ ಹೇಗೆ ಅರುಹಲಿ ? ||

ವೀಣೆ ಹಿಡಿದ ವೀಣೆ ನೀನು, ವೈಣಿಕ ಯಾರೊ ಕಾಣೆನೆ
ನುಡಿಸ ಬರದು ನುಡಿಪೆ ನಾನು, ಕಲಿಸೆ ನೀನೆ ಕಲಿವೆನೆ
ಸರಿಗಮವಿಹ ಸುಪ್ತ ಮನವೆ, ತನುವೆ ತಂತಿ ನಿನ್ನೊಳು
ಮುಟ್ಟಿ ಮಿಡಿವೆ ನಿತ್ಯ ಬರುವೆ, ಮಿಂದು ದಣಿವೆ ನನ್ನೊಳು ||

ಯಾವ ಕವಿಯ ಕವಿತೆ ನೀನು ? ಯಾರು ಕಡೆದ ಶಿಲ್ಪವೆ ?
ಯಾವ ದೇವ ಕುಲದ ಬಾನು ? ಯಾರು ಬೆಸೆದ ಜೀವವೆ ?
ಬೆರೆತು ಸಕಲ ಒಂದೆ ಎಡೆಗೆ, ಬಂದಿತೆಂತೊ ಕಾಣೆನೆ
ಹೇಗಾದರು ಬರಲಿ ಸೊಬಗೆ, ಮೆಲುಕು ಮಧುರ ಶೋಧನೆ ||

  • ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
    ೨೮.೦೩.೨೦೨೦

(Picture source: internet / social media)

1765. ಗಜಲ್ (ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ)


1765. ಗಜಲ್


(ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ)

ಹಾತೊರೆದಿಹೆ ಮಲಗೆ, ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ
ಮಗುವಂತಾಗೆ ಸೊಬಗೆ, ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ||

ಮಡಿಲಲೆಣಿಸುತ ತಾರೆ, ಬಾನ ಸೇರೆ
ಮನದಣಿಯದ ಬೆರಗೆ, ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ||

ತುದಿಬೆರಳಲಿ ಸೆರಗ, ಸುರುಳಿ ಸುತ್ತುತ್ತ
ಮೈಮರೆಯಲಿದೆ ನನಗೆ, ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ||

ಜನ್ಮಾಂತರದ ನೋವು, ಮಾಗಿ ಗಾಯ
ತೊಲಗಲೆಲ್ಲಿದೆ ಬೇಗೆ, ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ||

ವ್ರಣವಾಗಿ ರಣಹದ್ದು, ಕುಕ್ಕುವ ಹೊತ್ತಲು
ಸಂತೈಸುತಿರೆ ಕಿರುನಗೆ, ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ||

ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿರಾಳತೆ, ಎಲ್ಲ ಕನಸಂತೆ
ಕೊರಗ ಮಂಜೆಲ್ಲ ಕರಗೆ, ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ||

ಬಿಟ್ಟೆಲ್ಲ ಲೌಕಿಕ ಜಗವ, ನೋಡೆ ಮೊಗವ
ತುಂಬಿತೆ ಕಣ್ಣ ಕಾಡಿಗೆ, ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ||

ಹಸ್ತದೆ ಬೆರಳು ಬೆಸೆದು, ಸ್ಪರ್ಶ ಮಂತ್ರದಲೆ
ಕಟ್ಟುತಿರುವೆ ಮಾಳಿಗೆ, ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ||

ಗುಬ್ಬಿಗದೇನೊ ಹುಚ್ಚಿದೆ, ನಿನ್ನಲಿ ಮದ್ದಿದೆ
ಕಂಡ ಬದುಕ ಜೋಳಿಗೆ, ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ||

  • ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
    ೧೧.೦೨.೨೦೨೦

(picture source: internet / social media)

1764. ನೇಗಿಲ ಯೋಗಿ


1764. ನೇಗಿಲ ಯೋಗಿ


ನಸುಕಲೆದ್ದ ಅರುಣ ಶುದ್ಧ
ಮುಸುಕ ತೆರೆದ ಬಾನಿನುದ್ಧ
ಹಾಡುತಿತ್ತೆ ಹಕ್ಕಿ ಬೀಗಿ
ನೇಗಿಲೆತ್ತಿ ನಡೆದ ಯೋಗಿ ||

ಭುಜದಲಿಟ್ಟ ಹೆಣದ ಭಾರ
ಮನದಲಿತ್ತೆ ಋಣದ ಖಾರ
ಸಾಲ ತೀರೆ ಸಾಲದಲ್ಲಿ
ಗಿರಿವಿಯಿಟ್ಟು ಖಾಲಿ ಕತ್ತಲಿ ||

ಬೆಳಗ ಸೊಬಗ ಬಂಧ ಮೋಹ
ತಣಿಯಲೆಂತು ಮನದ ದಾಹ ?
ಉತ್ತಿ ಬಿತ್ತಿ ಬೆಳೆಯೆ ಫಸಲು
ತೀರಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು ಅಸಲು ! ||

ಸಾಲ ಚಕ್ರ ನಿಲದ ಧೂರ್ತ
ಕಾಲ ಚಕ್ರ ಅಣಕ ಮೂರ್ತ
ಭೂತ ಇರಿತ ಭವಿತ ಮರೆತ
ವರ್ತಮಾನದೆ ಮತ್ತೆ ದುಡಿತ ||

ಮುಗಿಯದಲ್ಲ ನಿಲದ ಯಾನ
ಮುಗಿವುದೆಲ್ಲ ಒಳಗ ತ್ರಾಣ
ಚಿತೆಗು ಚಿಂತೆ ಸುಡಲು ಕಟ್ಟಿಗೆ
ಇರಲು ಸಾಕು ನಡೆವ ನೆಟ್ಟಗೆ ||

  • ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
    ೧೭.೦೨.೨೦೨೦

(Picture source: Internet / social media)

ನೇಗಿಲ ಯೋಗಿ

1763. ಗಜಲ್ (ಜುಟ್ಟಿಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವು)


1763. ಗಜಲ್

______________________

(ಜುಟ್ಟಿಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವು)

ಹೊಟ್ಟೆಗಿಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆಗಿಲ್ಲ, ಜುಟ್ಟಿಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವು

ಕಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಕೆಡವಿಲ್ಲ, ಜುಟ್ಟಿಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವು ||

ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ತಟ್ಟಲಿಲ್ಲ, ಸಗಣಿ ಬೆರಣಿ ಗಂಜಲ

ಮಾತಂತು ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ, ಜುಟ್ಟಿಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವು ||

ಮಾತಿಲ್ಲ ಕಥೆಯಿಲ್ಲ, ನಂಟ ಗಂಟು ಬೇಕೆಲ್ಲಾ

ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಸಿಲ್ಲ, ಜುಟ್ಟಿಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವು ||

ಒಡವೆ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಲ್ಲ, ನಕಲಿ ನಗ ಹೇರೆಲ್ಲ

ಬಿನ್ನಾಣ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ, ಜುಟ್ಟಿಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವು ||

ಗುಬ್ಬಿಯಿನ್ನು ಮರೆತಿಲ್ಲ, ಕಷ್ಟದ ದಿನದ ಬೇನೆ

ಒಣ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಗೆಲ್ಲೊಲ್ಲ, ಜುಟ್ಟಿಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವು ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೧೫.೦೨.೨೦೨೦

(Picture source: internet / social media)

1762. ಗಜಲ್ (ಮುಕ್ತ ನಗುವಿನಂಚಲಿ ಏನೊ ಅಮಲಿದೆ)


1762. ಗಜಲ್

___________________________________

(ಮುಕ್ತ ನಗುವಿನಂಚಲಿ ಏನೊ ಅಮಲಿದೆ)

ನಶೆಯದೆಂತು ಬಣ್ಣಿಸಲಿ ನಗುವ ತುಟಿಯದೆ, ಮುಕ್ತ ನಗುವಿನಂಚಲಿ ಏನೊ ಅಮಲಿದೆ

ಅಧರ ತುಂಬ ಹುಟ್ಟ ಕಟ್ಟಿ ಜೇನ ಸಿಹಿಯಿದೆ, ಮುಕ್ತ ನಗುವಿನಂಚಲಿ ಏನೊ ಅಮಲಿದೆ ||

ಕಮಲ ದಳದ ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆ ಕದವ ಮುಚ್ಚಿದೆ, ನಾಚಿದ ಶಿರ ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ತನ್ನೆ ಹುಡುಕಿದೆ

ಕೆಂಪಲದ್ದಿ ಮತ್ತದೇನೊ ನವಿರ ಹಚ್ಚಿದೆ, ಮುಕ್ತ ನಗುವಿನಂಚಲಿ ಏನೊ ಅಮಲಿದೆ ||

ನಾಸಿಕ ಸೊಗ ಕಣ್ಣ ಮಧ್ಯ ತನ್ನನ್ನೆ ನೆಟ್ಟಿದೆ, ಸುಮವಲ್ಲಿ ಅರಳಿ ತನ್ನ ಕಾಲನಿಟ್ಟಿದೆ

ಜಗಮಗಿಸಿದ ನತ್ತ ಸುತ್ತ ಏನೊ ಗುಟ್ಟಿದೆ, ಮುಕ್ತ ನಗುವಿನಂಚಲಿ ಏನೊ ಅಮಲಿದೆ ||

ತುಂಬು ಕದಪ ರಂಗ ಬಳಪ ಮಾತಿನಲ್ಲಿದೆ, ತುಂಬುಗೆನ್ನೆ ಜೇನದೊನ್ನೆ ಕರೆಯನಿತ್ತಿದೆ

ಚಂದ ಮೊಗ ಅಂದ ಜಗದ ದಾರಿ ಕಾದಿದೆ, ಮುಕ್ತ ನಗುವಿನಂಚಲಿ ಏನೊ ಅಮಲಿದೆ ||

ಗುಬ್ಬಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತ ಕುಂಚ ಕೈ ಮತ್ತೆ ನಡುಗಿದೆ, ಚಿತ್ತ ತುಂಬ ಚಿತ್ರವವಳು ಕೈಯೆ ಓಡದೆ

ಬರೆದ ಗೆರೆಯ ಕುಂದ ಕಂಡು ನಕ್ಕ ನೆನಪಿದೆ, ಮುಕ್ತ ನಗುವಿನಂಚಲಿ ಏನೊ ಅಮಲಿದೆ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೧೪.೦೨.೨೦೨೦

(Picture source: internet / social media)

1761. ಗಜಲ್ (ಚಂದದ ಅಪರಾಧವಿದು)


1761. ಗಜಲ್

_______________________

(ಚಂದದ ಅಪರಾಧವಿದು)

ಮುನಿಯದಿರು ತರಳೆ ಮುನಿಸಲ್ಲಿ, ಚಂದದ ಅಪರಾಧವಿದು

ದೂಷಿಸದಿರು ಮರುಳೆ ಮನಸಲ್ಲಿ, ಚಂದದ ಅಪರಾಧವಿದು ||

ನಿದಿರೆ ಹೊದ್ದು ಮಲಗಿದ ಹೊತ್ತದು, ಚಂದಿರ ಮೊಗವೇರೆ ಖುದ್ಧು

ತುಂಟ ಕಿರುನಗೆ ಕದ್ದೆ ಮೊಗದಲ್ಲಿ, ಚಂದದ ಅಪರಾಧವಿದು ||

ನಗೆಯ ಕದ್ದ ಅರಿವಿಲ್ಲ ನಿದಿರೆ, ಗಾಳಿಗೆ ಮುಂದಲೆ ಚದುರೆ

ಗುಟ್ಟೆ ಮೆಲ್ಲ ಸವರಿದೆ ಬೆರಳಲ್ಲಿ, ಚಂದದ ಅಪರಾಧವಿದು ||

ಫಳಫಳನೆ ಹೊಳೆವ ಬೊಟ್ಟಿನಲಿ, ಚಂದ್ರನೊಳ್ಚಂದ್ರನ ತರದಲ್ಲಿ

ಕಾಣೊ ಹಣೆ ಮುದ್ದಿಸಿದೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ, ಚಂದದ ಅಪರಾಧವಿದು ||

ಕಮಲದೊಳ ಕಮಲ ಕಣ್ಣೆರಡು, ಅಮಲದ ಹುಬ್ಬಿನ ಕಾಡು

ಚುಂಬಕತೆ ಬಿಲ್ಲ ಹೆದೆ ರೆಪ್ಪೆಯಲ್ಲಿ, ಚಂದದ ಅಪರಾಧವಿದು ||

ಸಂಪಿಗೆಯ ನಾಸಿಕ ಕೈಚಳಕ, ತಿದ್ದಿದ ದೇವನು ರಸಿಕ

ಪರವಶದೆ ಮುಟ್ಟಿದೆ ಕರದಲ್ಲಿ, ಚಂದದ ಅಪರಾಧವಿದು ||

ಗಲ್ಲದೊಳ ಬೆಲ್ಲದ ಕಥೆ ಕವನ, ಕೆನ್ನೆ ಗುಳಿ ಹಾವಳಿ ತಣ್ಣ

ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ ಕದಿಯದೆ ಮನದಲ್ಲಿ, ಚಂದದ ಅಪರಾಧವಿದು ||

ಮೃದುವಧರ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಮಿನುಗೆ, ಸ್ವಪ್ನಕೇನೊ ಮೆಲ್ಲ ಗುನುಗೆ

ತುಟಿ ಕದ್ದು ಚುಂಬಿಸಿದೆ ಕನಸಲ್ಲಿ, ಚಂದದ ಅಪರಾಧವಿದು ||

ಗುಬ್ಬಿಯಾದೆ ತಪ್ಪಿದೆ ಮೈಮರೆತು, ಕದ್ದು ಚುಂಬಿಸಬಾರದಿತ್ತು

ಅದ್ಭುತ ರೂಪು ಕದ್ದೆ ಅಮಲಲ್ಲಿ, ಚಂದದ ಅಪರಾಧವಿದು ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೧೫.೦೨.೨೦೨೦

(picture source: internet / social media)

1760. ಅಯೋಮಯ ಭಾವ


1760. ಅಯೋಮಯ ಭಾವ

________________________

ಗಲಿಗಲಿರೆಂದೆದ್ದವಲ್ಲ ಬಚ್ಚಿತ್ತೆ ಎದೆಗೂಡಲ್ಲಿ ?

ಹಾರಿದವೆಲ್ಲ ಹಕ್ಕಿ ಗರಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಚಿಂವ್ಗುಟ್ಟುತಲಿ

ಪುಳಕ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಹೃದಯದ ಕದ ತೆರೆದು ಮುಕ್ತಾ

ಹಾರಿದವೆಲ್ಲಿಗೊ ಕಾಣೇ ಹಾರಿಸಿ ಜತೆ ಮನಸಾ ! ||

ಅವನೊ ಇವನೊ ಯಾವನೊ ಕಣ್ಣಲಿ ಆತಂಕ

ತಂದು ಸುರಿದರೊ ಶಿರಕೆ ಎಲೆ ಹೂಬನ ವಸಂತ

ನಾಚಿಕೆ ಲೇಪನ ಕೆನ್ನೆ ತುಟಿ ಗಲ್ಲ ಕೆಂಪಿನ ಕೆಸರು

ಕರಗಿತೆ ಹಣೆಯಲಿ ಕುಂಕುಮ ಅರಿಶಿನದ ಬೆವರು ||

ಏನೀ ಜಟಾಪಟಿ ಸೂತ್ರ ? ಬೆವರಾಗುತ ಪ್ರಾಯ

ತರುಣಿಯಲರುಣೋದಯ ಯೌವನ ಕೌಮಾರ್ಯ

ಜಲಜಲಿಸುತ ಜಲಧಾರೆ ತುಟ್ಟತುದಿಗೇರಿಸಿ ಸೌಖ್ಯ

ಯಾವ ಲೋಕದ ಯಾನಕೊ ಕೊಂಡೊಯ್ದ ಮಾಯ ||

ಫ್ರೌಡಿಮೆ ಗಾಢ ಜಂಜಡ ಕನ್ಯಾಸೆರೆ ಬಯಕೆ ನಿಗೂಢ

ಬೇಕು ಬೇಡದ ಯಾತನೆ ದೂಡಿದಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ಜಾಡ

ಜಾರುವ ಭೀತಿ ಜಾರದೆ ಜಾರುವ ಪ್ರಲೋಭನೆ ಸತ್ಯ

ನೆರಳಿನ ತಂಪಲಿ ನೀರಡಿಕೆ ದಣಿವಾರದ ದಾಹದ ನಿತ್ಯ ||

ಗೊಂದಲ ಗದ್ದಲದ ನಡುವೆ ಪುಕಪುಕನರಳಿದ ಕಾಲ

ಪ್ರಪುಲ್ಲತೆ ಮುದ ಸಂತಸ ಕಾತರ ಭೀತಿಯ ಸಮಯ

ಮಾಡಲೇನರಿಯದೆಯು ಮಾಡುತೇನನೊ ದಿಗ್ವಿಜಯ

ಭ್ರಮಿಸುತ ಸಾಗಿದೆ ಕಲ್ಪನೆಯಲಿ ಕಟ್ಟುತ ಹವಾ ಮಹಲ ! ||

ನಾ ಪ್ರಕೃತಿ ವಿಕೃತಿ ಸುಕೃತಿ ಪುರುಷದರ್ಧ ನಾರೀಕುಲ

ಹಾವಭಾವ ನವರಸ ಬಲ ಚಂಚಲ ಮನ ಕೋಲಾಹಲ

ಹೂ ಗಿಡ ಮರ ಬಳ್ಳಿ ಕಾಯಿ ಹಣ್ಣು ಹೆಣ್ಣ ಮನ ದ್ಯೂತ

ಜಯಿಸಲದುವೆ ಹೋರಾಟ ಸರಿದಾರಿ ಮೂರ್ತಾಮೂರ್ತ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೧೨.೦೨.೨೦೨೦

Picture Source: Internet / social media taken from a post of ನಾ ಮೌನಿ – thank you madam 🙏😊👍)

1759. ಗಜಲ್ (ಇರಿದಂತಿದೆ)


1759. ಗಜಲ್

________________

(ಇರಿದಂತಿದೆ)

ನೀನೊರಗಿರಲು ಅವನೆದೆಗೆ, ಇರಿದಂತಿದೆ ನನ್ನೆದೆಗೆ

ನೀನಪ್ಪಿರೆ ಯಾರನೊ ಹೀಗೆ, ಇರಿದಂತಿದೆ ನನ್ನೆದೆಗೆ ||

ನಿನ್ನ ಮೊಗದಲಿರೆ ಮಂದಹಾಸ, ಸಂತೃಪ್ತ ಭಾವ ಸಂತಸ

ನನ್ನ ನಗೆ ಮುಖವಾಡ ಸೋಗೆ, ಇರಿದಂತಿದೆ ನನ್ನೆದೆಗೆ ||

ನಿನ್ನ ಸೇರಲಾಗದ ನೋವು, ತಗ್ಗದ ಮನದ ಕಾವು

ಕಾಡುತಲಿದೆ ಮತ್ತದೆ ಕೊರಗು, ಇರಿದಂತಿದೆ ನನ್ನೆದೆಗೆ ||

ಹಂಚಿಕೆ ಸಂಚು ಹೊಂಚಾಟ ಸೋತು, ಆದೆ ಯಾರದೊ ಸ್ವತ್ತು

ಯಾರಿಗ್ಹೇಳಲಿ ಎದೆ ಬೇಗೆ ? ಇರಿದಂತಿದೆ ನನ್ನೆದೆಗೆ ||

ಗುಬ್ಬಿಯ ಎದೆಯಿನ್ನು ಖಾಲಿಯಿದೆ, ಯಾರು ಇಲ್ಲದೆ ಭಾಧೆ

ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಇರಲಿ ಹೀಗೆ ? ಇರಿದಂತಿದೆ ನನ್ನೆದೆಗೆ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೧೩.೦೨.೨೦೨೦

1758. ಮುಟ್ಟ ಹೊತ್ತಲಿ..


1758. ಮುಟ್ಟ ಹೊತ್ತಲಿ..

________________________

ಮುಟ್ಟಿಗೆಲ್ಲಿದೆ ಸಹನೆ

ಜುಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ತಾನೆ

ಆಡಿಸುವ ಹೊತ್ತಲಿ ಸಿಟ್ಟು

ಬಂದಾಗ ಮುನಿಯದಿರೊ ! ||

ಮುಟ್ಟಬಾರದು ಅನ್ನುವೆ

ಸೊಂಕಿನ ಭೀತಿ ನಿಜವೆ

ಉದರದೆ ಅದನೆ ಭರಿಸೊ

ಪಾಡೆನ್ನದು ಮರೆಯದಿರೊ ! ||

ಸ್ರಾವವೆಂದರೆ ಜೀವ

ಹಿಂಡುತಲಿಹ ನೋವ

ಭರಿಸುವ ಗಳಿಗೆ ವಿಹ್ವಲ

ಕೂಗಾಡೆ ತಾಳ್ಮೆ ತೋರೊ ! ||

ಮುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದೆ ಹುಟ್ಟು

ಜೀವತಳೆವ ಗುಟ್ಟು

ಮುಟ್ಟು ನಿಲದೆ ಫಲಿಸದು

ಮುಟ್ಟ ಸೂತಕ ಎನದಿರೊ ! ||

ಮುಟ್ಟಲಿದ್ದಾಗ ಮುಟ್ಟು

ಮನದೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು

ಅರಿಯೆ ತಳಮಳ ಕಳವಳ

ಮುಟ್ಟ ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲಬಹುದೊ ! ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೧೨.೦೨.೨೦೨೦

(Picture source: internet / social media)

1757. ಗಜಲ್ (ಆಯ್ತೇನು ಬೆಳಗಿನ ಕಾಫಿ ?)


1757. ಗಜಲ್

___________________________

(ಆಯ್ತೇನು ಬೆಳಗಿನ ಕಾಫಿ ?)

ತಮದೊಡಲ ಹರಿದಿದೆ ಬೆಳಗು, ಆಯ್ತೇನು ಬೆಳಗಿನ ಕಾಫಿ ?

ಚುಮುಚುಮು ನಸುಕಿನದೆ ಸೊಬಗು, ಆಯ್ತೇನು ಬೆಳಗಿನ ಕಾಫಿ ? ||

ಸುಪ್ರಭಾತಕೆದ್ದ ದ್ಯುತಿ ಕಿರಣ, ಬುವಿಯ ಒಲೆ ಹಚ್ಚೆ ಆಗಮನ

ನಡುಕ ನಿಲ್ಲೆ ಕರಗಲಿದೆ ಹಿಗ್ಗು, ಆಯ್ತೇನು ಬೆಳಗಿನ ಕಾಫಿ ? ||

ಸೌರ ಮಂಡಲದಲೆಲ್ಲೆಡೆ ಉದಯ, ಆದರೇನು ಇಲ್ಲದ ಸೌಭಾಗ್ಯ

ಭೂ ಜನ್ಮ ಮಾತ್ರಕಿದೆ ಬೆರಗು, ಆಯ್ತೇನು ಬೆಳಗಿನ ಕಾಫಿ ? ||

ಕೊಡವಲಿದೆ ಆಲಸಿ ಭಾವ, ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸೆ ಚೇತನ ಜೀವ

ಉಲ್ಲಾಸದ ದಿನಕಿದೆ ಪುನುಗು, ಆಯ್ತೇನು ಬೆಳಗಿನ ಕಾಫಿ ? ||

ಗುಬ್ಬಿ ಹಾಳು ಚಟದಾಸಾಮಿ, ಕುಡಿಯದಿರೆ ಬಂದಂತೆ ತ್ಸುನಾಮಿ

ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯ ಹಾಡಲದೆ ಗುನುಗು, ಆಯ್ತೇನು ಬೆಳಗಿನ ಕಾಫಿ ? ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೧೧.೦೨.೨೦೨೦

(Picture source: Internet / social media)

1756. ಗಜಲ್ (ತಾಳೊ ಕಳಚಿರುವೆ ಓಲೆ !)


(ಇದೇ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಗಜಲಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶೃಂಗಾರ ಕವಿತೆ)

1756. ಗಜಲ್

_________________________

(ತಾಳೊ ಕಳಚಿರುವೆ ಓಲೆ !)

ಕೂಗದಿರೊ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಿಡದೆ, ತಾಳೊ ಕಳಚಿರುವೆ ಓಲೆ !

ಬಿಚ್ಚಲೆಂತೊ ಕೂಗೆ ಎಡಬಿಡದೆ, ತಾಳೊ ಕಳಚಿರುವೆ ಓಲೆ ! ||

ಗೊತ್ತೊ ಕಾದಿಹೆ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ತಣ್ಣಗಾಗುತಿದೆ ಹಾಲಲ್ಲಿ

ಬರಲೆಂತೊ ಕಟ್ಟುಗಳ ಬಿಚ್ಚಿಡದೆ, ತಾಳೊ ಕಳಚಿರುವೆ ಓಲೆ ! ||

ಹೌದೊ ಕಾಯುವುದು ಕಠಿಣ ಕಲೆ, ಕುಣಿಸುತಿದೆ ಕಾಮನ ಬಲೆ

ಸುತ್ತಿದ ಒಡವೆಯಿದೆ ವಸ್ತ್ರವಿದೆ, ತಾಳೊ ಕಳಚಿರುವೆ ಓಲೆ ! ||

ಕೊರಳ ಸರ -ಕೈ ಬಳೆ -ನಾಗರ, ರೇಶಿಮೆ ಸೀರೆಯ ಭಾರ

ಬಿಚ್ಚಿಡಲಿದೆ ಕಾಯೊ ಸಂಯಮದೆ, ತಾಳೊ ಕಳಚಿರುವೆ ಓಲೆ ! ||

ಗುಬ್ಬಿಯಂತೆ ಹಗುರಾಗಿ ಬರುವೆ, ಕೆಂಪಿನ ತುಟಿ ನಗೆಯ ತರುವೆ

ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಬೆಳದಿಂಗಳು ಕಾದಿದೆ, ತಾಳೊ ಕಳಚಿರುವೆ ಓಲೆ ! ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೦೮.೦೨.೨೦೨೦

(picture source: internet / social media)

1755. ಕಾಯಬಾರದೆ ?


1755. ಕಾಯಬಾರದೆ ?

___________________________

ಕಳಚಿಟ್ಟು ಬರುವತನಕ ಕಾಯೊ

ನಿನ್ನವಸರವ ನಾ ಬಲ್ಲೆ ಸಿಟ್ಟಾಗದೆ

ಧರಿಸಿದ ಭಾರದೊಡವೆ ವಸ್ತ್ರವೊ

ಬಿಚ್ಚಿಡಲೆಂತು ಆತುರ ಒರಟಾಟದೆ ? ||

ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಚಂದ್ರನವ ಕಾಯಲಿ ಬಿಡು

ಅವಿತರು ಮೋಡದ ಸೆರಗಡಿ ಇರುವ

ಕಿವಿಯೋಲೆ ಜುಮುಕಿ ಸರ ಜತನ

ತೆಗೆದು ಬಹತನಕ ಕಾಯಲಿ ಕಾಯ ! ||

ಚಂದದ ರೇಶಿಮೆ ಸೀರೆ ನವಿರು

ಸುತ್ತಿಡಬೇಕೊ ಸುಕ್ಕಾಗದಂತೆ ಮಡಚಿ

ಕಾದು ಹದವಾಗೆ ತನು ಮನದೆ

ಮುದ ಶೃಂಗಾರಕಾವ್ಯದ ಬರವಣಿಗೆ ! ||

ಜಡೆಯಿದು ಜಲಪಾತದ ಸೊಬಗು

ಬಿಚ್ಚಿದ ತುರುಬದ ಬಾಚಲಿದೆ ನಯದೆ

ಸದ್ದಾಗುತ ಚಂಚಲಿಸುವ ಬಳೆಯ

ಮೌನ ಕಪಾಟಿನಲಿರಿಸದಿರೆ ಗದ್ದಲವೆ ! ||

ನಿರಾಡಂಭರ ಸುಂದರಿ ನಾನೆಂದೆ

ಸಹನೆ ತೋರದೆ ಹೋಗೆ ಸೊಗವೆಲ್ಲಿದೆ ?

ದಣಿವ ತೋರದೆ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಹೊದ್ದು

ನಿನ್ನ ಮುನಿಸ ತಣಿಪೆ, ಕಾಯಬಾರದೆ ? ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೦೮.೦೨.೨೦೨೦

(picture source: Internet / social media)

1754. ಗಜಲ್ (ಇದು ಅಂತದ್ದೊಂದು ರಾತ್ರಿ)


1754. ಗಜಲ್

___________________________

(ಇದು ಅಂತದ್ದೊಂದು ರಾತ್ರಿ)

ಮಳೆಯಾಗಿ ಬಿಕ್ಕಳಿಸುವ ಮುಗಿಲು, ಇದು ಅಂತದ್ದೊಂದು ರಾತ್ರಿ

ಧಾರಾಕಾರ ತುಂಬಿದ ದಿಗಿಲು, ಇದು ಅಂತದ್ದೊಂದು ರಾತ್ರಿ ||

ಎದೆಯೊಳಗೆ ಹರಿದಂತೆ ಪ್ರವಾಹ, ಕೊಚ್ಚುತ ಎಲ್ಲ ಸಂದೇಹ

ಮನಸೆಲ್ಲ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಬಯಲು, ಇದು ಅಂತದ್ದೊಂದು ರಾತ್ರಿ ||

ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಬರುವ ದುಃಖದ ರಾಶಿ, ನೆನಪಿಗಿಲ್ಲ ಚೌಕಾಶಿ

ಅಲೆಯಲೆ ತೀರ ಹುಡುಕೊ ಕಡಲು, ಇದು ಅಂತದ್ದೊಂದು ರಾತ್ರಿ ||

ಯಾರಿಗೆಂದು ಹೇಳಲಿ ಯಾತನೆ, ನೀನಿಲ್ಲದ ವೇದನೆ

ಎದುರಲಿದೆ ಕಹಿ ಮದಿರೆ ಬಟ್ಟಲು, ಇದು ಅಂತದ್ದೊಂದು ರಾತ್ರಿ ||

ಗುಬ್ಬಿಗೆ ಎರವಾಗಿ ಹೋದೆ ಸಖಿ, ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಬಿಡು ಚಂದ್ರಮುಖಿ

ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಕತ್ತಲೆ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯಲು, ಇದು ಅಂತದ್ದೊಂದು ರಾತ್ರಿ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೦೯.೦೨.೨೦೨೦

(Picture source: internet / social media)

1753. ನಿದಿರಾದೇವಿ


1753. ನಿದಿರಾದೇವಿ

____________________

ಯಾಕಿನ್ನು ಬಾರದೊ ನಿದ್ದೆ

ನೀರವತೆ ಕಾಡುವ ಸದ್ದೆ

ಬರಳೇಕೊ ರಾಜಕುಮಾರಿ

ನಿದಿರೆಯ ಮದಿರೆ ಸವರೆ ! ||

ಬರಲೇನೊ ಅವಸರವಿದೆ

ಹವಣಿಸಿ ರೆಪ್ಪೆ ಮುದುಡಿದೆ

ಬಿಡನಲ್ಲ ಬದಿಗೆ ಕುಮಾರ

ಕೂತು ಕತೆ ಹೇಳುತಲಿಹ ! ||

ಅವನಿಗಿನ್ನು ಬಾರದ ನಿದ್ದೆ

ಅವನಿ ಮೌನಕವನದೆ ಸದ್ದೆ

ನಿರ್ಜನ ನಿರ್ವಾತ ನಿಶ್ಚಿತಕು

ಬಿಡದೆ ಪಠಿಸಿ ಮಂತ್ರದಂತೆ ||

ಅವನದೇನೊ ಅವಿರತ ಕಥನ

ಮುಗಿಯದ ಯುಗದಾಚೆ ಗಾನ

ಏರುತವನ ಕಲ್ಪಾಶ್ವದ ಬೆನ್ನಲಿ

ಹುಡುಕಬೇಕು ಅವನ ನಿಧಿಯ ! ||

ಪಯಣವವನದೇಕೊ ಸತತ

ನಿಲ್ಲದೆ ನಿರಂತರ ಉಸುರುತ

ಕೊನೆಗವನ ನಿಕ್ಷೇಪ ಎಟುಕಿರೆ

ನಿದಿರಾದೇವಿಗಾಗಲೆ ಆಹ್ವಾನ ! ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೩೧.೦೧.೨೦೨೦

(picture source: internet / social media)

1752. ಗಜಲ್ (ಮನದಲೇನಿದೆ ಹೇಳು ?)


1752. ಗಜಲ್

_______________________

(ಮನದಲೇನಿದೆ ಹೇಳು ?)

ಬರಿ ಕುಡಿಗಣ್ಣ ನೋಟ ಸಾಕೆ ? ಮನದಲೇನಿದೆ ಹೇಳು

ಕದ್ದು ಕದ್ದು ನೋಡುವೆ ಅದೇಕೆ ? ಮನದಲೇನಿದೆ ಹೇಳು ||

ಕಣ್ಣಲ್ಲೆ ನೀಡುತ ಕರೆಯೋಲೆ ಕೆಣಕಿ ಸೆಳೆದವಸರದೆ

ಮಾತಾಡದೆ ಸರಿಯಲೇಕೆ ? ಮನದಲೇನಿದೆ ಹೇಳು ||

ಆಸೆಗಳಿದ್ದರು ನೂರಾರು ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಿಸದೆ ಹಕ್ಕಿಯ

ಸೆರಗಡಿಯಲಿ ಬಚ್ಚಿಡಲೇಕೆ ? ಮನದಲೇನಿದೆ ಹೇಳು ||

ಹೇಳ ಬಂದರೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಕೈಗೆಟುಕದಾಟ ಆಡಿ

ಕದದ ಹಿಂದೆ ಇಣುಕುವುದೇಕೆ ? ಮನದಲೇನಿದೆ ಹೇಳು ||

ಗುಬ್ಬಿ ಶರಣಾಗಿ ಹೋಗಾಯ್ತು ಕೂತಿದೆ ನಿನ್ನ ಅಂಗೈಯಲ್ಲೆ

ಮತ್ತೇಕೆ ಹೇಳದೆ ಕಾಡುವೆ ? ಮನದಲೇನಿದೆ ಹೇಳು ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೦೭.೦೨.೨೦೨೦

(Picture source: internet / social media)

1751. ಸುಳಿದಾಡೆ ನೀ ಗಾಳಿಯಂತೆ..


1751. ಸುಳಿದಾಡೆ ನೀ ಗಾಳಿಯಂತೆ..

___________________________________

ಗಾಳಿಯಾಡದೆ ಬೆವರಿದೆ ಮೈಯೆಲ್ಲ

ಸುಳಿದಾಡಬಾರದೇನೆ ಅತ್ತಿತ್ತ ?

ನಿನ್ನ ಮುಂಗುರುಳ ಬೀಸಣಿಗೆ ಮೆಲ್ಲ

ಬೀಸಬಾರದೇನೆ ಹಿತಕರ ಸಂಗೀತ ? ||

ಬಿರುಸದೇಕೊ ನಡುಹಗಲ ಸೂರ್ಯ

ನೀನಿದ್ದರಿಲ್ಲಿ ಮೃದುಲ ತಾನಾಗುವ

ನಿನ್ನಾರವಿಂದದ ವದನಕೆ ಮಾತ್ಸರ್ಯ

ಬೆವರಹನಿಯಾಗಿ ತಾನೆ ತಂಪಾಗುವ || ಗಾಳಿಯಾಡದೆ ||

ಬಂದು ಸುಳಿಯೆ ನಿನ್ನ ಸೆರಗಿನ ಗಾಳಿ

ನೇವರಿಸುತ ಚಂದ ಮಾರುತನ ಲಗ್ಗೆ

ತುಟಿಯ ತುಂಬಿ ನಗೆ ತುಳುಕೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ

ಹಿತವದೇನೊ ಗಂಧ ಮನಸಾರೆ ಹಿಗ್ಗೆ || ಗಾಳಿಯಾಡದೆ ||

ನೀನಿಲ್ಲದೆಡೆಯಲಿ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿ ಮೌನ

ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮಲಗೀತೆ ಮಾತಿನ ಯಾನ

ಗೆಜ್ಜೆಯಲುಗಿಗು ಜೀಕಿ ತಂಗಾಳಿ ಭ್ರೂಣ

ಆವರಿಸೀತು ಬಾರೆ ಸುಳಿದಾಡೆ ನಿರ್ವಾಣ || ಗಾಳಿಯಾಡದೆ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೧೨.೦೮.೨೦೧೯

(Picture source: internet / social media)

1750. ವೈನಿನ ಬಾಟಲು !


1750. ವೈನಿನ ಬಾಟಲು !

________________________

ವೈನು ವೈನಾಗಿ ತುಂಬಿ

ಬಾಟಲು ಪೂರ

ಖಾಲಿಯಾದ ಹೊತ್ತಲಿ

ಮತ್ತಾಗಿ ಅಪಾರ ! ||

ಬಾಟಲಿ ಬಿರಡೆ ಸೀಲು

ತುಂಬಿಸೆ ಸರಳ

ಸುತ್ತಿ ಬ್ರಾಂಡು ಲೇಬಲ್ಲು

ಬೆಲೆಯಾಗ ಜೋರ ||

ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ ಸರಕು

ಅಂಗಡಿ ಸಾಲು

ತೆತ್ತು ಕೊಂಡವರು ಚುರುಕು

ಸಂಭ್ರಮಿಸೆ ಡೌಲು ||

ಆಚರಣೆ ಆರಂಭ ಬಿರಡೆ

ತೆರೆದಾಗ ಗ್ಲಾಸು

ತುಟಿಗಿಟ್ಟ ಹೊತ್ತಲಿ ಮತ್ತು

ನೆನಪೆಲ್ಲ ಲಾಸು ||

ಗ್ಲಾಸಿಂದ ಬಾಡಿಗೆ ರವಾನೆ

ಬಿಸಿಯೇರಿ ಕಣ ಕಣದಲು

ಹಾರಿ ತೂರಾಡಿ ತನುಮನ

ವೈನಿಗದೆ ಹೊಸ ಬಾಟಲು ! ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೧೧.೦೮.೨೦೧೯

(Picture source : internet / social media)

1749. ಅಪರಿಚಿತ..


1749. ಅಪರಿಚಿತ..

_______________________

ಬಹುದಿನದ ತರುವಾಯ

ಎಚ್ಚೆತ್ತಂತಾಗಿ ತಟ್ಟನೆ

ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೆ

ಎಲ್ಲ ಯಾಕೊ ಅಪರಿಚಿತ ! ||

ಅದೆ ನೆಲ ಜಲ ಆಕಾಶ

ಯುಗಾಂತರ ಮೂಲದ್ರವ್ಯ

ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಬದುಕು ಮಾತ್ರ

ದಿನದಿಂದ ದಿನಕೆ ಅಪರಿಚಿತ ||

ಅದೆ ಸುಕ್ಕಿದೆ ಮುದಿತನಕೆ

ಹಿರಿತನದ ಯಜಮಾನಿಕೆಗೆ

ಬೇಕಿಲ್ಲ ಹೊರೆ ಯುವಪ್ರಾಯಕೆ

ಭಾರವೆಣಿಸಿ ಜನ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮದತ್ತ ||

ಅದೆ ಇಂಗಿತವಿದೆ ಬದುಕಿಗೆ

ಹೊಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆ ನೆರಳಿನ ಧಾವಂತ

ಬಯಕೆ ರುಚಿಗೆ ಓಲುತ ತುಟ್ಟಿ

ಅಭಿರುಚಿಯಡಿ ಹೋಲಿಕೆ ಮುಟ್ಟಿ ! ||

ನೆರೆಹೊರೆ ಬದಲಾಗಿಹೋಗಿದೆ

ನೆರೆ ಪ್ರವಾಹ ಕಾಡುವ ಪರಿ ಕೂಡ

ನಿಸರ್ಗದ ಜತೆ ನಾವಾಗಲಿಲ್ಲ ಮಾನ್ಯ

ನಮ್ಮಂತಾಗುತ ಪ್ರಕೃತಿ ಖಾಜಿ ನ್ಯಾಯ ! ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೧೧.೦೮.೨೦೧೯

(Picture source: Internet / social media)

01748. ನೀ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಗೀತೆ


01748. ನೀ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಗೀತೆ

______________________________

ನೆನೆದೆ ನೆನೆದೆ ನಿನ್ನ ನೆನೆದೆ ಮನದೆ

ನಿನ್ನ ನೆನಪ ಮಳೆಯಲಿ ಮನಸೊದ್ದೆಮುದ್ದೆ

ಮೌನದಲಿ ಕೂತರು ಬರಿ ನಿನ್ನ ಸದ್ದೆ

ರಿಂಗಣಿಸುತಿದೆ ಜಪಿಸಿ ಎದೆ ನಿನ್ನ ಸರಹದ್ದೆ ||

ಇತ್ತೇನೇನೊ ಕೊಚ್ಚೆ ಕೆಸರ ರಾಡಿಯೆ

ಬಿದ್ದಿತ್ತಾರದೊ ಕಣ್ಣ ದೃಷ್ಟಿ ಮಂಕು ಮಾಯೆ

ನೀ ಬಂದೆ ಬಾಳಿಗೆ ಗುಡಿಸೆಲ್ಲ ನಕಲಿ

ನಿನ್ನ ನೆನಪ ತುಂತುರಲೆ ಹನಿಸಿ ರಂಗೋಲಿ ||

ತುಟಿಯ ತೇವದೆ ಮಾತಾಗಿ ಮೃದುಲ

ಗುಣುಗುಣಿಸುತೆಲ್ಲ ದನಿ ಇಂಪಾಗಿ ಹಂಬಲ

ಚಡಪಡಿಸುತಿದ್ದ ಹೃದಯ ಕದ ಮುಗ್ಧ

ನೋಡಿಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದೆ ಹಸುಗೂಸಂತೆ ನಿಶ್ಯಬ್ಧ ||

ಬಿರುಗಾಳಿಯಿತ್ತು ತಂಗಾಳಿ ನೀನಾದೆ

ತಂಗಳಾಗಬಿಡದೆ ಭಾವನೆ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸಿದೆ

ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ ರೀತಿ ಗೊಣಗಾಟ ಸದಾ

ನಕ್ಕು ನಲಿದಾ ಮನ ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿ ಸ್ವಾದ ||

ನೆನೆಯಲೇನಿದೆ ಬಿಡು ನೀನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ

ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ದೈವ ಪ್ರಾಣಮೂರ್ತಿ ಅರಸಿ

ಕೂತಾದ ಮೇಲೇನು ಕೊಡುತಿರೆ ವರವ

ಅಂತರಂಗಿಕ ಭಕ್ತ ನಾನಿಹೆ ಬೇಡುವ ಜೀವ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೩೦.೦೫.೨೦೧೮

(Picture source: internet / social media)

01747. ಬರ್ದಾಕು ಮನಸಾದಾಗ..


01747. ಬರ್ದಾಕು ಮನಸಾದಾಗ..

____________________________

ಬಿಡು ಬರೆಯೋಣ ಮನಸಾದಾಗ

ಅಂದರಾಯ್ತ? ಆಗೋದ್ಯಾವಾಗ ?

ಅನಿಸಿದಾಗಲೆ ಬರಕೊ ಮರುಳೆ

ಯಾರಿಗ್ಗೊತ್ತು, ಏನಾಗುತ್ತೊ ನಾಳೆ ?! ||

ಬರೆಯೋಕಂತ ಬಂದಾಗ ಸ್ಪೂರ್ತಿ

ಹಿಡಿದಿಟ್ಕೋಬೇಕು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ

ಪದ ಮರೆಯೋದುಂಟು ಆಗಿ ಕಗ್ಗಂಟು

ಆಗೋಕೆ ಮುಂಚೆ ಬರೆದಾದ್ರೆ ನಂಟು ||

ಎಲ್ಲಾರಿಗು ಸಿಕ್ಕೊ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಇದಲ್ಲ

ಸಾಲು ಬರೆಯೋದಕ್ಕು ತಿಣುಕ್ತಾರೆಲ್ಲ

ಬರೆಯೋಕೆ ಮನಸು ಇರಲಿ ಬಿಡಲಿ

ಗೀಚ್ತಾ ಇರ್ಬೇಕು ತೋಚಿದ್ ಗೀಚ್ಕೊಳ್ಲಿ! ||

ಸರಿಯೊ ತಪ್ಪೊಂತ ಯಾಕಪ್ಪ ಚಿಂತೆ?

ಬರೆದಿದ್ದನ್ಯಾರು ನೋಡೋದಿದೆ ಮತ್ತೆ?

ಬರ್ಕೊಳ್ಳೊ ತೆವಲು ನಮ್ಮನಸಿನ ಡೌಲು

ಮಳೆಗೆ ಗರಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಕುಣಿದಾಡ್ದಂಗೆ ನವಿಲು ||

ಮನಸಾದಾಗ ಬರಿಯೋಕೆದೆ ಜಾಗ

ಇದ್ರೂನು ಭಾವನೆ ಬರದಿದ್ರೆ ಸರಾಗ

ಗೀಚಿದ್ದ ಮುದುರಿ ಎಸೆಯೋಲ್ವ ಕಾಣ್ದಂಗೆ

ಬರ್ದಾಕು ಈಗ್ಲೂನು ಎಸೀಬೋದು ಹಂಗೆ ! ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೨೮.೦೫.೨೦೧೮

(Picture source: internet / social media)

01746. ಸೃಷ್ಟಿ ಧರ್ಮಾಕರ್ಮ..


01746. ಸೃಷ್ಟಿ ಧರ್ಮಾಕರ್ಮ..

______________________________

ನಾ ಪರಬ್ರಹ್ಮ

ಸೃಷ್ಟಿ ನನ್ನ ಧರ್ಮ

ಅಹಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ಮಿ ಪರಮ

ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಅವರವರ ಕರ್ಮ ! ||

ನಾನೆ ಮೂಲ ಬೀಜ

ಬಿತ್ತಿದೆ ಮೊದಲ ತಾಜ

ಬೆಳೆದ ಪೈರಲಿತ್ತು ಹೊಸತು

ಮತ್ತದೆ ಬಿತ್ತುತ ಸೃಷ್ಟಿ ಕಸರತ್ತು ||

ಮೊದಲಿತ್ತು ಉತ್ಕೃಷ್ಟ

ಮರುಕಳಿಸಲದೆ ಅದೃಷ್ಟ

ಮಾಡುವ ಮಂದಿ ನೂರಾರು

ಗುಣಮಟ್ಟದಲದಕೆ ತಕರಾರು ||

ಆಗೀಗೊಮ್ಮೆ ಫಸಲು

ಬಡ್ಡಿಯ ಜತೆಗೆ ಅಸಲು

ಅತಿವೃಷ್ಟಿ ಜತೆ ಅನಾವೃಷ್ಟಿ

ಹಿಗ್ಗಲು ಬಿಡ ವಿನಾಶ ಸಮಷ್ಟಿ ||

ಪ್ರಯೋಗದೆ ಬೇಸತ್ತು

ಅರಿವಾದಾಗೆಲ್ಲ ಕೊಳೆತು

ಮಾಡುತ್ತೆ ವಿನಾಶ ಪ್ರಳಯ

ಮತ್ತೆ ಮಾಡೆ ಹೊಸ ಪ್ರಣಯ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೩೦.೦೫.೨೦೧೮

(Picture source : internet / social media)

01745. ಕನ್ನಡ ತಾಯೆ, ನೀಡೆ ಭಿಕ್ಷೆ..


01745. ಕನ್ನಡ ತಾಯೆ, ನೀಡೆ ಭಿಕ್ಷೆ..

_________________________________

ನೀಡು ಭಿಕ್ಷವ ತಾಯಿ ನೀಡು ಮಾತೆ ಭಿಕ್ಷ

ಅನ್ನ ಬೇಡೆನು ಮಾಡು ಕನ್ನಡವ ಸುಭೀಕ್ಷ

ತಪ ಜಪದ ಹಂಗಿರದೆ ನೀಡಮ್ಮ ಮೋಕ್ಷ

ದೊರಕುವಂತಿರಲಿ ನಿನ್ನ ಕರುಣಾ ಕಟಾಕ್ಷ ||

ಮಾತಾಳಿ ವಾಚಾಳಿ ಮನಸಾರೆ ನುಡಿವ

ಪರಭಾಷೆಯ ಚಾಳಿ ಅಮ್ಮನಾ ಕೊಲುವ

ಮಾತಾಟದಲಿ ಬೇಕೆ ಪರಕೀಯತೆ ಹಂಗು ?

ಮರೆತರೂ ಸರಿಯೆ ಮಾವು ಹಲಸು ತೆಂಗು ? ||

ಇತಿಹಾಸ ಚರಿತೆಯಲಿ ಅಮರವಾಗಿಸಿದೆ

ಅಷ್ಟ ದಿಗ್ಗಜರಂತೆ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಕರುಣಿಸಿದೆ

ಹಲ್ಮಿಡಿ ಶಾಸನ ನಲ್ನುಡಿ ದಾಸ ಶರಣತನ

ಪದ ವಚನ ಸಾಮಾನ್ಯನಧಿಗಮಿಸೆ ಅಜ್ಞಾನ ||

ನವಿರಲಿ ನಯ ನುಡಿ ಕನ್ನಡಿಗರೆದೆಗೆ ಶಿಖರ

ಕುಸುಮ ಪೋಣಿತ ಹಾರ ಸುಂದರಾ ಅಕ್ಷರ

ಹಿರಿಮೆ ಪಡಲೆನಿತಿದೆಯೊ ಅಗಣಿತ ಕೋಟಿ

ಸುಮ್ಮನಿಹನೇಕೊ ಕಂದ ಆದಾಗಲೂ ಲೂಟಿ ? ||

ಎಚ್ಚರಿಸಬೇಕೇಕೊ ಮುಚ್ಚಳಿಕೆ ಬರೆದುಕೊಡು

ಎಚ್ಚರ ತಪ್ಪದ ಕಟ್ಟೆಚ್ಚರದೆ ಕಾವಲು ಸೊಗಡು

ಮಲಗಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಲವಳು ನೆಮ್ಮದಿ ನಿದಿರೆ

ನಮ್ಮ ಜೋಗುಳದಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ ಕುದುರೆ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೩೦.೦೫.೨೦೧೮

(Picture source: https://goo.gl/images/Kw2YLo)

01744. ಸುಲೋಚನಧಾರಿಣಿ..


01744. ಸುಲೋಚನಧಾರಿಣಿ..

_____________________________

ಚಂದದ ಮುಖ-ಕೊಂದು

ಬಂತು ಬಂಧದ ಆವರಣ

ಕಾಣದಕ್ಷರ ದೂರದ ತಾಣ

ನಾಸಿಕ ಜೊತೆ ಸುಲೋಚನ ||

ಸಿಗ್ಗು ಸಂಕೋಚ ತುಸು ತಲ್ಲಣ

ಅಂತರಾಳ ಭೀತಿ ಅವಲಕ್ಷಣ

ಸೌಂದರ್ಯಕೆ ಕುಂದು ಅನಿಸಿಕೆ

ಗುಟ್ಟಲಿ ಧರಿಸುವ ಚಿಟ್ಟು ಮನಕೆ ||

ಸಿಕ್ಕೆ ತಂಪು ಕನ್ನಡಕದ ದಾಯಾದಿ

ತುಸು ಸಾಂತ್ವನ ಕರಗಿದ ಬೇಗುದಿ

ಹಚ್ಚಿ ಅದರದೆ ಬಣ್ಣ ಮುಚ್ಚೆ ಗಾಜನು

ಬಿಸಿಲಲಿ ಕಪ್ಪು ಕನ್ನಡಕ ತಾನಾದನು ||

ಮೊದಮೊದಲವತಾರ ಗೊಂದಲ

ನಡು ನಡುವಲಿ ಇಣುಕುತ ಸಾಕಾರ

ನಿಧನಿಧಾನವಾಗಿ ಸರಾಗ ಸಲೀಸು

ಗೊತ್ತಾಗೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರದದೆ ಕೇಸು ||

ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಸಮಸ್ತ

ಸಹಜತೆ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಮನ ಸ್ವಸ್ಥ

ಚಂದ ಕಾಣೆ ಚಾಳೀಸಲಿ ನಗೆ ಮುಖ

ನಿರಾಳ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತದೆ ಪುಳಕ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೨೯.೦೫.೨೦೧೮

(Picture source :

https://goo.gl/images/h7DCQ1

https://goo.gl/images/7cGCf6

https://goo.gl/images/qhZUr1)

01743. ಅನುಸಂಧಾನ


01743. ಅನುಸಂಧಾನ

__________________________

ಅದಮ್ಯ ಚೇತನ ಮಿಡಿತ ದುಡಿತ

ನಿಲುಕದಿಹ ಕಾಣ್ಕೆ ಎನಿತದೆಷ್ಟೊ…

ಚೇತೋಹಾರಿ ವಿವಶತೆ ಪರವಶ

ತನ್ಮಯ ಚಿತ್ತ ನೇವರಿಸುತಿಹ ಪರಮ ||

ಪ್ರಾಣವಾಯು ಸ್ತಂಭನ ಆವರ್ತನ

ಉಚ್ವಾಸ ನಿಶ್ವಾಸ ಮರೆತ ಪರ್ಯಾಯ

ಜಾಗೃತ ಸ್ವಪ್ನ ಸುಷಿಪ್ತ ತುರ್ಯಾವಸ್ಥೆ

ತುರ್ಯಾತೀತ, ಸಮಾಧಿ ಪ್ರಶಾಂತತೆ ||

ನಾಡಿಚಕ್ರ ಬಂಧ ವಿಮುಕ್ತ ಕುಂಡಲಿನಿ

ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರಾಭಿಮುಖ ಆರೋಹಣಾವೃತ

ಉನ್ಮತ್ತ ಉತ್ಕಟ ಉದ್ದೀಪಿತ ಶಕ್ತಿ ಗೋಳ

ಸಂವಹನ ಸಂಪರ್ಕ ಅಗೋಚರ ಲೋಕ ||

ಪರಮಾನಂದ ಸ್ರಾವ ಅತೀತ ಮಕರಂದ

ಸಂಯೋಗ ಸುಯೋಗ ಸಾಧಕ ದಿಗ್ಮೂಢ

ವಾಕ್ಚತುರ ಮೂಕತೆ ಕಂಬನಿ ಧಾರಾಕಾರ

ಹರಿದು ಭಾಷ್ಪ, ತುಂಬಿ ಹೃದಯ ಸಮುದ್ರ ||

ವಿವಶ ಗಳಿಗೆ ಮೌನ, ಪರವಶತೆ ತನ್ನೊಳಗೆ

ಕಲುಷಿತಾ ಕಷ್ಮಲ ಅಮಲ ಕೆಸರ ಕಮಲ

ನಖಶಿಕಾಂತ ಸ್ಖಲನ ವಿದ್ಯುಲ್ಲತೆ ಸಂಧಾನ

ಕಣಕಣದೊಳವನೆ ಪರಿಣಮಿಸುವ ಬೆರಗಿಗೆ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೨೮.೦೫.೨೦೧೮

(Picture source : Internet / social media)

01742. ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಗೊತ್ತಾ?


01742. ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಗೊತ್ತಾ?

______________________________

ನನಗೇನು ಬೇಕಿದೆ ಅಂತ

ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಗೊತ್ತಾ?

ಗೊತ್ತಾದರೆ ಹೇಳಿಬಿಡಿ ಸ್ವಾಮಿ

ಹಾಳು ಕೀಟ ದಿನನಿತ್ಯ ಕೊರೆತ ||

ಮೂರ್ಹೊತ್ತಿನ ಕೂಳ ಮಾತಲ್ಲ

ಮತ್ತೇನದೇನೇನೊ ಸಮಾಚಾರ

ಉಣ್ಣುಡುವುದಲ್ಲ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯ

ದೊಡ್ಡದಿದೆ ಸರಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ||

ಕೆಲಸವಿದೆ ಸಂಬಳ ಸಿಗುತಿದೆ

ಸಮಯವೆಲ್ಲ ಮುಗಿದಲ್ಲೆ ಚಿತ್ತ

ಹನಿಹನಿಗೂಡಿ ಹಳ್ಳವೆ ಹೊಂಡ

ಬೇಕೇನಿದೆ ಯಾಕೊ ಅರಿವಿಲ್ಲ ||

ಕಸುವೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಟ್ಟ ನೀರು

ತೋಳ ಕಸು ಬುದ್ಧಿಗೆ ತಕರಾರು

ತುತ್ತನ್ನಕಿಲ್ಲ ತತ್ವಾರ, ಮನಸಿಲ್ಲ

ಬಹುದು ಬಾರದು ಗೊಂದಲಕರ ||

ದಾಟಾಯ್ತು ಆ ದಿನಗಳ ಸಮರ

ಯಾಕೊ ಮುಂದಿದೆ ಖಾಲಿ ನೆಲ

ಅದೇ ಸಂಸಾರ ಮನೆ ಮಕ್ಕಳಾಟ

ಮನಕೇನೊ ಬೇಕಿದೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೨೮.೦೫.೨೦೧೮

(Picture source : https://goo.gl/images/tEU7KC)

01741. ನೀನಾಗೆ ಮಳೆಯಂತೆ : ಸುರಿದರೂ, ನಿಂತರೂ..


01741. ನೀನಾಗೆ ಮಳೆಯಂತೆ : ಸುರಿದರೂ, ನಿಂತರೂ..

_________________________________________________

ನಾಚಿಕೆಗೆಡೆಗೊಡದೆ ಮಳೆ ನೋಡೆ

ನಿಲದೆ ಸುರಿಯುತಿದೆ ಹೇಗೆ ಎಡಬಿಡದೆ !

ಬಿಡು, ನೀನೇಕೆ ನಾಚುವೆ ಹೀಗೆ ?

ತುಟಿ ಬಿರಿದು ಸುರಿದಿರಲಿ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ||

ನೋಡಾಗಿಗೊಮ್ಮೆ ಮೋಡದ ಕಿಟಕಿ

ಕದ ತೆರೆದೇನೊ ಮಿಂಚಿನ ಬಿಳಿ ಹೂವೆರಚಿ

ಬಂದು ಹೋದಂತೆ ನಡುವೆ ಗುಡುಗು

ತುಟಿ ಬಿಚ್ಚಿ ನಕ್ಕರದೆ ಸದ್ದಲಿ ಮಿಂಚು ನಗೆಯೆ ||

ನೋಡಿದೆಯ ಕೊಟ್ಟರು ಗಗನದೊಡಲು

ಹನಿ ಹನಿ ಧಾರೆ ದಾರದೆಳೆ ನೇಯ್ದ ನೂಲು

ಸೀರೆ ಸೆರಗಂತೆ ಮುಸುಕಿದೆ ಇಳೆ ಶಿರದೆ

ನೀನ್ಹೊದ್ದ ಸೆರಗ ಮರೆಯ ಮಲ್ಲಿಗೆ ನಗುತಿದೆ ||

ನೋಡೀ ನೆಲವೆಲ್ಲ ಒದ್ದೆಮುದ್ದೆ ಮಳೆಗೆ

ನಿಂತ ಮೇಲೂ ಕುರುಹುಳಿಸುವ ಕೈ ಚಳಕ

ಒಣಗಿದರು ಇಂಗಿ ಕರಗುವುದೊಳಗೆಲ್ಲೊ

ನೀನಿಂಗಬಾರದೆ ಎದೆಯ ಬಂಜರಲಿ ಹಾಗೆ ? ||

ಅದೆ ಮಳೆಯ ಮಹಿಮೆ- ನಿಂತ ಹೊತ್ತಲು

ಉಳಿಸಿಹೋಗುವ ಘಮಲು ಒಲುಮೆ ಸದಾ ಹಿತ್ತಲು

ನಶಿಸುವಾ ಮುನ್ನ ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಹನಿಯ ಅಮಲು

ನೀನಾಗು ಬೇಕೆನಿಸಿದಾಗ ಸುರಿವ ಮಳೆ ದನಿ ಕೊರಳು ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೨೭.೦೫.೨೦೧೮

(Picture source: Internet / social media)

01740. ಭಾನುವಾರದ ಮಂಡೆ


01740. ಭಾನುವಾರದ ಮಂಡೆ

_____________________________

ಭಾನುವಾರದ ಮಂಡೆ

ಸೋಮಾರಿ ಕಲ್ಲುಗುಂಡೆ

ಮಿಸುಕದತ್ತಿತ್ತ ಮಿಂಚಂತೆ

ಮೆದ್ದ ಹೆಬ್ಬಾವಿನ ಹಾಗಂತೆ ||

ಜಾಗೃತ ಮನ ಧೂರ್ತ

ಆಲಸಿಕೆಯದೇನೊ ಸುತ್ತ

ಇಚ್ಚಿಸೊಂದೆ ಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಣೆ

ನೋಡ ನೋಡುತೆ ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನೆ ! ||

ಕೆಲವರಿಗಿಲ್ಲದ ಭಾಗ್ಯ

ಬೇಗನೆ ಎಚ್ಚರ ಅಯೋಗ್ಯ!

ದಿನನಿತ್ಯ ಮೇಲೇಳೆ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ

ಬೇಡದಿದ್ದರು ರವಿವಾರದೆ ಶನಿಗ್ರಹ ||

ಹಗಲಿಗು ಏನೊ ವೇಗ

ದಿನವುರುಳಿ ಎಂತೊ ಬೇಗ

ಕೂತಲ್ಲೆ ಮಾತಾಟ ನೋಡಾಟ

ನಡುರಾತ್ರಿ ದಾಟಿದರು ಪರದಾಟ ||

ಸೋಮವಾರದ ಜಾವ

ಕಣ್ಣಿನ್ನೂ ಮಲಗದ ಜೀವ

ಮೇಲೇಳೊ ಹೊತ್ತಲಿ ತೂಗಿ

ತಟ್ಟಿ ಮಲಗಿಸುವ ಮನ ಜೋಗಿ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೨೦.೦೫.೨೦೧೮

(Picture source : Wikipedia)

01739. ಅತೃಪ್ತಾತ್ಮ…


01739. ಅತೃಪ್ತಾತ್ಮ…

_________________________

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಸುರಿವೆ ಮಳೆಯೆ?

ಗುಡಿ ಗೋಪುರ ಶಿಖರ ತೊಳೆಯೆ..||

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಸುರಿವೆ ಮಳೆಯೆ?

ನಾನಲ್ಲ ರವಿ ಮಜ್ಜನ ಮೈ ತೊಳೆಯೆ! ||

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಸುರಿವೆ ಮಳೆಯೆ?

ಅದು ಒಣಗಿದ ಭುವಿಯಿತ್ತ ಕರೆಯೆ.. ||

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಸುರಿವೆ ಮಳೆಯೆ?

ಬೆವರಲಿ ಜನ ಶಪಿಸುವರಲ್ಲ ಸರಿಯೆ..? ||

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಸುರಿವೆ ಮಳೆಯೆ?

ಸುರಿಯದಿರೆ ಶಪಿಸುವೆಯಲ್ಲ ನೀನೆ ! ||

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಸುರಿವೆ ಮಳೆಯೆ?

ಕವಿ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಬಿಡರಲ್ಲ ಉಳಿಯೆ ! ||

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಸುರಿವೆ ಮಳೆಯೆ?

ತೀರಿಸೆ ಋಣ ಜನ್ಮದ ಕರ್ಮ ಕಳೆಯೆ ||

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಸುರಿವೆ ಮಳೆಯೆ?

ಸುರಿವುದೆನ್ನ ಹಣೆಬರಹದ ಪರಿಯೆ ||

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಸುರಿವೆ ಮಳೆಯೆ?

ಯಾಕ್ಹೀಗೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಸುರಿಮಳೆಯೆ? ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೨೬.೦೫.೨೦೧೮

01738. ನಡೆದಿರು ಸುಮ್ಮನೆ..


01738. ನಡೆದಿರು ಸುಮ್ಮನೆ..

________________________

ನಡೆದೆ ನಡೆದೆ ನಡೆದೆ

ನಡೆಯುತ್ತಲೆ ಇದ್ದೇನೆ

ನಡಿಗೆಗಾಗಿದೆ ನಡು ವಯಸು

ನಿತ್ರಾಣವೆನಿಸಿ ಕುಸಿವ ಹಂಬಲ.. ||

ಓಡು ಓಡೆಂದರು ವ್ಯಾಯಾಮ

ಎಲ್ಲರದೊಂದೊಂದು ಆಯಾಮ

ಅದಕೆಂದೆ ಖರೀದಿಸಿದ ಶೂಸು ಲೇಸು

ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸದಿನ್ನು ಕೂತು ವರ್ಷವಾಯ್ತು ||

ಆಡೆಂದರಾಟ ಎಂಥ ಕುಣಿದಾಟ

ಎಷ್ಟಿತ್ತು ಬಿರು ಬಿಸಿಲ ಹುಡುಗಾಟ ?

ಮನವೀಗ ಇಡುವ್ಹೆಜ್ಜೆ ಜಿಗಿತ ಆರಡಿ ದೂರಕೆ

ಕಾಲಿನ್ನು ಏಕೊ ದಾಟದೆ ನಿಂತಿದೆ ಮೊದಲಲ್ಲೆ ! ||

ನರ್ತಿಸುತ ಬೆವರಾದವರಲ್ಲಿ

ಯೋಗ ಶಿಬಿರ, ಕಸರತ್ತ ಕಂಸಾಲೆ

ಜಿಮ್ಮುಗಳಲಿ ಬೆವರಿಸಿ ಭಾರವೆತ್ತಿ ಗಟ್ಟಿ

ಮುಟ್ಟಾದವರ ನಡುವೆ ಕಾಡಿ ಅನಾಥ ಪ್ರಜ್ಞೆ ||

ಬಿಟ್ಟೆಲ್ಲ ಹೊಸತರದ ಗೀಳು

ನಡೆವುದೆ ಸರಿ ಗೊತ್ತಿರುವ ಹಾದಿ

ಪಾದದಡಿಯ ನರವ್ಯೂಹ ನೆಲ ಮುಟ್ಟೆ

ನಖಶಿಖಾಂತ ಮರ್ದನವಾದಂತೆ ಸಕ್ರೀಯ |

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೨೬.೦೫.೨೦೧೮

(Picture 1 from : Internet / social media; Picture 2,3 from Wikipedia)

01737. ನಾನವಳಲ್ಲ, ನಾನವಳು!


01737. ನಾನವಳಲ್ಲ, ನಾನವಳು!

____________________________

ಬಾಯಲಿ ಜಗ ತೋರಿದ ಅವನಲ್ಲ ನಾನು

ಬರಿ ಸನ್ನೆ ಮಾತಲ್ಲೆ ಜಗವ ಕುಣಿಸುವೆನು !

ಕಣ್ಣಂಚಲೆ ತೋರುವೆನೆಲ್ಲ ಮಿಂಚಿನ ದಾಳ

ಇಣುಕಿದರಲ್ಲೆ ಕಾಣುವ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನದಾಳ ||

ನೋಡಿದೆಯಾ ಕಣ್ಣು? ಕಣ್ಣೊಳಗಿನ ದೋಣಿ

ನಯನ ದ್ವೀಪದ ಬಿಳಿ ನಡುಗಡ್ಡೆ ವನರಾಣಿ

ತಂದಿಕ್ಕಿದರಾರೊ ಹೊಳೆವ ಚಂದಿರ ಚಂದ

ಹೆಣ್ಣಿಗು ಸೌಂದರ್ಯಕು ಎಲ್ಲಿಯದಪ್ಪ ಬಂಧ ! ||

ಅಕ್ಷಯ ಸಂದೇಶ ಅಕ್ಷಿಯೊಳಡಗಿದೆ ಸತ್ಯ

ಅರಿಯಬಿಡದ ತೇಲಾಟ ಗಾಜ ನೀರ ಮತ್ಸ್ಯ

ಚಂದನ ವನ ವದನ ತೀಡಿದ ತುಟಿ ಸಾಂಗತ್ಯ

ಕಡೆದಿಟ್ಟ ಶಿಲ್ಪ ನಾಸಿಕ ಸಂಪಿಗೆ ನಾಚಿಕೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ||

ರಂಗುರಂಗು ದೃಷ್ಟಿಬೊಟ್ಟು ಬಿರಿದಾ ದಾಳಿಂಬೆ

ಅರೆಪಾರ್ಶ್ವದನಾವರಣ ಧರೆಗಿಳಿದಂತೆ ರಂಭೆ

ಚೆಲ್ಲುವ ಸುಧೆಯಂಗಳದೆ ಅವಳಾಗುವಳಂಬೆ

ಹೆಸರಿಸಲೆಂತೂ ಹೆಸರೆ ಕೋಟಿನಾಮ ಶೋಭೆ ||

ಸೌಮ್ಯ ನೋಟದೆ ಜಗ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಿ ಅಂತರಾಳ

ಒಂದೇ ಕದ ಹಾದಿ ಒಳಗ್ಹೊಕ್ಕಲಿದೆ ಹೊರಗಲ್ಲ

ಬಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಮೀನಲ್ಲೆ ಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡುತ ಮುಗ್ಧ

ಮುಕ್ತಿ ಮೋಕ್ಷ ಕೈವಲ್ಯ ಸಿಗಲಿಬಿಡಲಿ ಸಂದಿಗ್ಧ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೨೩.೦೫.೨೦೧೮

(Picture source : internet / social media received via Madhu Smitha – thank you 🙏😊👍)

01736. ಯಾಕೊ ಮಾಧವ ಮೌನ?


01736. ಯಾಕೊ ಮಾಧವ ಮೌನ?

_________________________________

ಯಾಕೊ ಮುನಿದೆ ಮಾಧವ ?

ಮಾತಾಡದೆ ಕಾಡುವೆ ಯಾದವ ?

ಮರೆಯಲೆಂತೊ ನೀ ವಿನೋದ

ಕಂಡು ಗೋರಾಜನು ಮೂಕಾದ ! ||

ನೋಡಿಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ನಿಸರ್ಗ

ಮಾಡಿದೆಯಲ್ಲಾ ನಂದನ ಸ್ವರ್ಗ

ನಂದ ಕಿಶೋರ ಇನ್ನೇನು ದೂರು ?

ಹೇಳಬಾರದೆ ಅದೇನಿದೆ ತಕರಾರು ? ||

ಮುನಿಸಲೇಕೆ ಕೂತೆ ತುಟಿ ಬಿಗಿದು ?

ರಾಧೆ ನಾ ಒರಗಿದರು ಅಪ್ಪುತ ಖುದ್ಧು

ಎಂದಿನಂತೆ ಮೀರೆಯೇಕೊ ಸರಹದ್ದು ?

ಹುಸಿ ಬೇಡೆನ್ನುತ ಕಾದ ಮನ ರಣಹದ್ದು ! ||

ಸಿಂಗರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದೆ ನಿನಗೆಂದೆ

ನೀನಿಂತು ಕೂರೆ ನನಗೇನಿದೆ ದಂಧೆ ?

ಮೌನ ಸಲ್ಲದೊ ನೀ ಮಾತಾಡೆ ಚಂದ

ಮರೆತುಹೋಯ್ತೇನು ನಮ್ಮಾ ಚಕ್ಕಂದ ? ||

ಭಾವದ ಲಹರಿಯಡಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟೆ ನನ್ನನೆ

ನಿನ್ನ ಹಿರಿಯಾಕೆ ಅನುಭವಿ ಜ್ಞಾನಿ ನಾನೆ

ನನ್ನೊಳಗೆ ನಿನಗೆಂದೆ ಮೀಸಲು ಕೋಣೆ

ಬೆಳಗುವ ಜ್ಯೋತಿ ನೀ ಮಂಕಾಗೆ ಬೇನೆ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೨೩.೦೫.೨೦೧೮

(Picture source : internet / social media received via Manasa Mahadev Govardhan – thank you 🙏👍😊💐)

01735. ವೀಣಾಪಾಣಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ರಾಣಿ


01735. ವೀಣಾಪಾಣಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ರಾಣಿ

__________________________________

ವೀಣೆ ನುಡಿಸುತಿಹಳೆ ಸರಸಿ

ಸರ್ವಾಲಂಕೃತೆ ಬ್ರಹ್ಮನರಸಿ

ಮೀಟೆ ಬೆರಳಲಿ ಝೇಂಕಾರ

ಮರುಳಾದರೊ ಲೋಕಪೂರ ||

ಮಂದಸ್ಮಿತೆ ತಾ ಜ್ಞಾನದಾತೆ

ವಿದ್ಯಾ ಬುದ್ಧಿಗೊಡತಿ ವನಿತೆ

ಮಣಿಹಾರ ತಾಳೇಗರಿ ಕರದೆ

ಮೊಗೆದಲ್ಲೆ ಕೊಡುವ ಶಾರದೆ ||

ಕಮಲ ಕುಸುಮ ಸಿಂಹಾಸನ

ಹೇಮಾ ಕಿರೀಟ ಶಿರ ಭೂಷಣ

ನವರತ್ನ ನಗ ಸರ್ವಾಲಂಕೃತೆ

ನಖಶಿಖಾಂತ ವೈಭವ ಮಾತೆ ||

ಮಾತಿಗಿಂತ ಕೃತಿಯಾದವಳು

ಮೌನದೇ ವರವೀವ ಮುಗುಳು

ಸಾಧಕನಿರೆ ಹೆಜ್ಜೆಜ್ಜೆಗು ಬೆಂಬಲ

ಮುಗ್ಧಳಂತೆ ವೀಣೆಯ ಹಂಬಲ ||

ದೊರಕಲೊಮ್ಮೆ ಕೈ ಬಿಡದವಳು

ಲಕುಮೀ ಚಂಚಲೆ ಓಡಾಡುವಳು

ಪ್ರಕಟಿಸಳು ಭಾವ ಉಮೆಯಂತೆ

ಶಾಶ್ವತ ನೆಲೆಸಿ ಕಾಯುವ ಘನತೆ ! ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೨೩.೦೫.೨೦೧೮

(Painting by : Rekha Sathya, thank you very much! 🙏😊👍💐🌹)

01734. ಅವಳಾದ ಬಗೆ..


01734. ಅವಳಾದ ಬಗೆ..

________________________________________

ಗಗನದ ಬಿಲ್ಲಿಂದ ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣಗಳೆ ಮಿಂಚಾಗಿ

ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಂಚ ಸೇರಿ ಮಿನುಗುವ ಹೂವಾಯ್ತಲ್ಲೆ

ಜಾರಿ ತುದಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದ ಬಿಂದು ತುಟಿ ಸೇರಿ

ತೇವದೆ ತೆರೆದಧರದ ಕದ ಬೆಳ್ಳಿ ನಗುವಾಯ್ತಲ್ಲೆ ||

ಜಲಪಾತಗಳಾದವೆ ಕೆನ್ನೆ ಪರ್ವತದ ನುಣುಪಲಿ

ಕೆಂಪಾಗಿಸಿದ ಕದಪ ಕನ್ನೆತನ ರಂಗಿನ ಹಂಗಲಿ

ಹೆದರಿಸಲೆಂಬಂತೆ ಗಗನ ಗುಡುಗಿನ ಸದ್ದಾದರು

ಪರವಶ ಗಾನ ಕೊರಳಲಿ ಹೊರಟಿತಲ್ಲ ಜೋರು ||

ಮುತ್ತಿನ ಮಳೆ ಹನಿ ಸರದಿ ಸುರಿಯಿತಲ್ಲ ಭರದೆ

ತಟ್ಟುತ ನೆತ್ತಿಯ ದಾಟಿ ಹಣೆ ಧಾರೆ ಸಂಭ್ರಮದೆ

ಸೇರುತ ನಯನ ಕೊಳ ತುಂಬಿಸಿ ಕಂಬನಿ ನೌಕೆ

ಅಳಿಸಿದರು ಹರ್ಷದ ನೀರು ಕುಸಿಯದ ಹೆಣ್ಣಾಕೆ ||

ಸೋತವಲ್ಲ ಹೆದರಿಸಿ ಬೆದರಿಸಿ ಕಾಡೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ

ಗೆಲ್ಲುವ ಸುಲಭದ ಹಾದಿ ಶರಣಾಗುವ ಸಮಯ

ಅವಿರ್ಭವಿಸುತವಳಲ್ಲೆ ಭಾವದ ಝರಿ ತಾವಾಗಿ

ಅವಳಾ ಚಂಚಲ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಸರಕಾಗಿ ||

ಅದಕವಳಲಿದೆ ಮೋಡ ಮಿಂಚು ಮಳೆ ನಿಗೂಢ

ಅವಳ ವರ್ತನೆ ಪ್ರವರ್ತನೆ ಊಹೆಗೆಟುಕದ ಜಾಡ

ಅರಿಯಲೆಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಲೆಲ್ಲಿ ಅಮೇಯದ ವಿಸ್ಮೃತಿ

ಸರಿಯರಿತರೆ ತಹಳಂತೆ ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟ ಮನಕು ಜಾಗೃತಿ ||

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

೨೨.೦೫.೨೦೧೮

(Picture source : Internet / social media received via FB friends like Madhu Smitha – thank you !!😍😊🙏🙏💐🌷)