00347. ನೌಕೆಗೊಬ್ಬ ನಾವಿಕನಾಗಿ..

00347. ನೌಕೆಗೊಬ್ಬ ನಾವಿಕನಾಗಿ..  (Sampada-19.09.2015)
________________________________

  
(Picture courtesy: my friend & teacher Ms.serene . This poem was inspired by the above picture)

ಹೀಗೇ ವೀ ಚಾಟೊಂದರಲ್ಲಿ ಪರಿಚಿತರೊಬ್ಬರು ಹಾಕಿದ್ದ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಆಕರ್ಷಕವಿದೆಯೆನಿಸಿ, ತುಸು ಆಳವಾಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಪೈಂಟಿಂಗಿನ ಪೋಟೊ ತೆಗೆದಂತಿದ್ದರು ಚಿತ್ರ ತುಂಬಾ ಮುದ ನೀಡುವಂತಿದೆಯೆನಿಸಿತು. ಸಾಗರದಲ್ಲೊ, ನದಿಯಲ್ಲೊ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಕೊಡೆಯ ಅಡಿ ನೌಕೆಯಲಿ ಕೂತ ವನಿತೆಯೊಬ್ಬಳು, ಎಲ್ಲಿಗೊ ಹೊರಟ ಪಯಣ. ಬರಿ ಅರ್ಧ ನಾವೆಯ ಚಿತ್ರದಿಂದಾಗಿ ಮಿಕ್ಕರ್ಧ ಭಾಗ ಊಹೆಯ ಪಾಲು. ಯಾರಾದರು ಜತೆಗಿರುವರೆ ಅಥವಾ ಬರಿಯ ನಾವಿಕ ಮಾತ್ರ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವನೆ ಎನ್ನುವುದು ಅವರವರ ಊಹೆಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು..

ಅದೇನೆ ಇದ್ದರು ಆ ನೌಕೆಯ ವಿನ್ಯಾಸವಾಗಲಿ, ತೊಟ್ಟುಡುಗೆಯ ಖದರಾಗಲಿ, ನೀಳ ಕೇಶರಾಶಿಯಾಗಲಿ, ಕೊಡೆಯ ಜೋತಾಡುವ ಮಣಿ ಲಾಲಿತ್ಯವಾಗಲಿ, ಮುಖದಲ್ಲಡಗಿದ ಭಾವ ಸಂಪದವಾಗಲಿ – ಎಲ್ಲವು ಏನೊ ಕಥೆ ಹೇಳುವಂತೆ ಕಂಡಾಗ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕವಿತೆಯ ರೂಪ ಕೊಡುವುದೆ ಸರಿಯೆನಿಸಿತು. ಆಗ ಮೂಡಿದ ಭಾವಗಳಿಗಿತ್ತ ಪದ ರೂಪ ಈ ಕವಿತೆ.

ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನುಮತಿಯಿತ್ತ ಅದರೊಡತಿ ಸೆರೀನಳಿಗೆ ಈ ಮೂಲಕ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು…:-)

ಅಗಾಧ ಸಾಗರ ಸುತ್ತ
ಸುಪ್ತ ಗಾಢ ಏಕಾಂತ
ನಿಗೂಢ ಮೌನ ಅನಂತ
ನೌಕೆಯದೊಂದೆ ತೇಲುತ್ತ.. ||

ಬಿದಿರ ಮೆಳೆ ಮರದದಿರೊ
ಕುದುರಿಸಿ ಕಟ್ಟಿದ ನಾರೊ
ಸರಳ ತೇಲುವುದ್ದದ ತೆಪ್ಪ
ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ದಕು ಶಾಂತ ಸ್ವರೂಪ.. ||

ಅದರೊಂದು ಚೂಪು ತುದಿಗೆ
ಸುಂದರ ಕೊಡೆಯೊಂದರಡಿಗೆ
ಕುಳಿತಿಹಳಾರೊ ಆ ಹುಡುಗಿ
ನೀಳ ಕೂದಲಲಿ ತಲೆಯಡಗಿ.. ||

ಬಣ್ಣದ ಚಾಮರ ವಿನ್ಯಾಸ ಭಿನ್ನ
ಜೋತಾಡಿವೆ ಮಣಿ ಸಂಪನ್ನ
ಮರದ ಕಡ್ಡಿಗಳ ಸುತ್ತಿದ ಬೆರಗು
ಹಾರೊ ಹಕ್ಕಿಗು ಮೂಡಿಸಿ ಬೆರಗು.. ||

ಕೂತು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದ ಪ್ರಶಾಂತ
ವದನದೊಳ ಚಿಂತನೆ ಅಮೂರ್ತ
ಪ್ರಪುಲ್ಲತೆ ಹರಿದಿದೆ ತಂತಾನೆ
ಒಂಟಿ ಹೊರಟಳೆಲ್ಲಿಗೆ ಜಾಣೆ ? ||

ಯಾರೊ ನಡೆಸಿರಬೇಕು ನಾವೆ
ಸದ್ದ ಮಾಡದೆ ಕದಲಿಸದೆ ತಾವೆ
ಸಮಾಧಿಯಲಿಹ ಯೋಗಿನಿ ಜತೆ
ಏನಿರಬಹುದವಳ ಚಿಂತನೆ ಕಥೆ ? ||

ಕಾಣದವನಾರೊ ನಡೆಸಿರಬೇಕಲ್ಲಿ
ನಾನಾಗಬಾರದೆ ನಾವಿಕನಲ್ಲಿ ?
ಎಂದುದಿಸಿದ ಆಸೆಯ ಪಲುಕು
ಆ ತುದಿಗೆ ಕೂತಂತೆ ಮೆಲುಕು.. ||

ಕೂತೊಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗುವ ದೂರ
ಯಾರು ಬಲ್ಲರು ಉದ್ದಗಲ ಸಾಗರ ?
ಹೋದಷ್ಟು ದೂರ ಆಸರೆ ಅಪ್ಪುಗೆ
ಕೊಡಲಾರೆಯ ಜತೆ ಬರಲೊಪ್ಪಿಗೆ ? ||

ನಾವೆ, ನಾವಿಕ, ಹುಡುಗಿ, ಛತ್ರಿ, ನಾಗೇಶ, ಮೈಸೂರು, ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು, nagesha, mysore, nageshamysore

(attempte a rough translation of the kannada original version to English in order to show it to the picture owner. not being a native speaker or scholar of English, dont dare to even claim it as a translation (forget about perfect translation!), the essence and meaning is somehow captured and conveyed,I hope)

To be the sailor of the boat..
________________________________

This vast sea around,
hidden loneliness in depths
and secret silence, so infinite
– that boat is floating all alone..!

Made of raw wood and bamboo
plant threads bonding at the tip
long boat sailing, so simple
calmly, calamity looks peaceful..

Edges sharp and narrow raw
Holding that pretty umbrella
Seated there, who that unknown girl ?
long hair full, streaming her head full ..

umbrella so pretty, colourful
Hanging treasure of beads in skill
Made off delicate, round long stick
flying birds, feeling shy bending neck..

Closing eyes, she sat in so peace
trouble free face, looks so abstract
Radiating pleasure on its own accord
Where is she going alone, no crowd land ?

must be someone driving her together
That boat in silence & sheepish care
Sitting with meditating sagely girl
What her thoughts, what is her story tale..

That sailor must be the invisible god
Can’t I be the driver there, instead ?
Thus dawned the wishes few and new
Dreaming so seated in other end of row..

Let us sit to go, long, longer, too far
Who knows sea’s depth & distance to cover ?
As long as we could go, with an affectionate hug
Will you say ‘yes’, for this journey together ?

Advertisements