02053. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೩


02053. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೩
____________________________________


’ಈ ಜಗ, ಅಪ್ಪಾ, ಅಮ್ಮನ ಮಗ ಅಮ್ಮನೊಳಗ ಅಪ್ಪನ ಮೊಗ ಅಪ್ಪನ ಕತ್ತಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ನೊಗ ನಾ ಅವರ ಕಂದ ಶ್ರೀ ಗುರುದತ್ತ ಅಂದ.’

ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಲ್ಲಿ ತಾತ್ವಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕವಿಭಾವ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟದಿಂದ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಮಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಬಿಡುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿಯತನಕ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಬಿಡಿಬಿಡಿ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಚಿಕಿತ್ಸಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಗಣನೆ, ಈಗ ಏಕಾಏಕಿ ಸಮಗ್ರತೆ, ಸಮಷ್ಟಿಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೇರಿ ಇಡೀ ಜಗದ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ – ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕವಿಹೃದಯ ತಟ್ಟನೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸ್ತರದತ್ತ ನೆಗೆದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಪರಂಪರಾಗತ ನಂಬಿಕೆ, ಪೌರಾಣಿಕ ಹಿನ್ನಲೆಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳೆಲ್ಲದರ ಸಮ್ಮೇಳನವಾದಂತಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲ ಕಾರಣಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಆದಿದಂಪತಿಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಶಿವ-ಪಾರ್ವತಿಯರನ್ನು ಓಲೈಸುವ ದನಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ – ಅವರನ್ನು ಈ ಜಗದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಎಂದು ಸಂಭೋಧಿಸುವ ಮುಖಾಂತರ. ಈ ಜಗ (ಅರ್ಥಾತ್ ನಾವಿರುವ ಸೃಷ್ಟಿ) ಆ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರ ಮಗನಂತೆ. ಆ ಆದಿದಂಪತಿಗಳ ಮಿಲನದ ಫಲಿತವಾಗಿ ಜನಿಸಿದ ಸೃಷ್ಟಿಯಿದು, ಈ ಪ್ರಪಂಚ. ಅಂದರೆ ಆ ದೈವಿಕ ಪ್ರಕೃತಿ-ಪುರುಷಗಳ ಮಿಲನ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಈ ಸುಂದರ ಜಗದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿಹೋಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಸೋಜಿಗವೆಂದರೆ – ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಬೇರೆಯಲ್ಲ, ಪುರುಷವು ಬೇರೆಯಲ್ಲ. ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಸ್ವರೂಪದ ವಿಭಿನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳು ಅಷ್ಟೆ. ಅದನ್ನೇ ನಾವೂ ಪರಬ್ರಹ್ಮವೆನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರಕೃತಿ, ಪುರುಷ ಎರಡೂ ಸ್ವರೂಪಗಳು ಬ್ರಹ್ಮದ ವಿವರಣೆಗೆ ಹೊಂದುವಂತದ್ದೆ. ಅದು ಅವನೂ ಅಲ್ಲ, ಅವಳೂ ಅಲ್ಲದ ವರ್ಣನಾತೀತ ಏಕೀಕೃತ ಸ್ವರೂಪ. ಆ ತತ್ತ್ವದ ಸಾರವನ್ನು ಅವಿರತ ಸಾರುವ ಹಾಗೆ ಅನಾವರಣಗೊಂಡ ಬಗೆಯೇ ಶಿವಶಿವೆಯರ ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರ – ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರಿ ರೂಪ.

ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಪದಪುಂಜ ‘ಅಮ್ಮನೊಳಗೆ ಅಪ್ಪನ ಮೊಗ’. ಅಮ್ಮನೊಳಗೆ ಅಪ್ಪನ ಮೊಗವು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದಾಗ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಒಡಮೂಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಒಂದು ಚತುರತೆಯಿದೆ. ಯಾಕಿದು ‘ಅಪ್ಪನೊಳಗೆ ಅಮ್ಮನ ಮೊಗ’ ಆಗದೆ ‘ ಅಮ್ಮನೊಳಗೆ ಅಪ್ಪನ ಮೊಗ’ ಆಯ್ತು ? ಪರಬ್ರಹ್ಮದ ವಿವರಣೆಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷ (ಅಪ್ಪ) ಜಡಶಕ್ತಿ, ನಿಶ್ಚಲತೆಯ ಸಂಕೇತ. ಪ್ರಕೃತಿ (ಅಮ್ಮ) ಚಲನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಚಂಚಲತೆಯ ಸಂಕೇತ. ಪರಬ್ರಹ್ಮ ದರ್ಶನವಾಗಲಿಕ್ಕೂ ಮಾತೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿ ದೇವಿ ಪರಾಶಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪ – ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅಮ್ಮನೊಳಗೆ ಅಪ್ಪನ ಮೊಗವೆಂದು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಪುರುಷಗಳೆರಡೂ ಏಕೀಕೃತವಾಗಿ, ಮಿಲನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿ ಹೋದ ಭಾವ ಸಾಮಾನ್ಯನೊಬ್ಬನ ಆಡುನುಡಿಗಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಎರಡು ಭೌತಿಕ ಕಾಯಗಳು ಒಂದೇ ಕಾಯದ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಲೌಕಿಕ ಜಗದ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಅಪವಾದ. ಜಗನ್ಮಾತಾಪಿತರ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಅದು ಲೌಕಿಕ ಜಗದ ಮಾತಲ್ಲ – ಹೀಗಾಗಿ ಲೌಕಿಕ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ವರ್ಣನೆ ಇದು. ಹಾಗೆಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಯೆನ್ನುವ ನಾಕುತಂತಿಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಲೌಕಿಕಾಲೌಕಿಕ ಜಗಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ತನ್ನ ಸಾಮಾನ್ಯಸೂತ್ರದಿಂದ ಬಂಧಿಸಿಡುವ ಏಕಮಾತ್ರ ಸಾಮಾನ್ಯ ಎಳೆ (ಕಾಮನ್ ತ್ರೆಡ್) ಎಂದೂ ನಿಷ್ಪತ್ತಿಸಬಹುದು. ಅರ್ಥಾತ್ – ಸಕಲ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ರಚಿಸಲು ಬಳಸಿದ ಏಕಮಾತ್ರ ಮೂಲಸೂತ್ರವೇನಾದರೂ ಈ ಜಗದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ – ಅದು ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಯ ಸೂತ್ರ ಮಾತ್ರ ಎಂದು.

ಮತ್ತೆ ಕವಿತೆಯ ಸಾಲಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಅದೇ ಜಗದಪ್ಪಾ-ಅಮ್ಮನ ಕಥೆ ಮತ್ತೊಂದು ಆಯಾಮದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ – ಸೃಷ್ಟಿಯೋತ್ತರ ಪರಿಪಾಲನ ಪರ್ವದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಮಾತೃರೂಪಿಣಿ ದೇವಿಯ ಕೃತ್ಯವೇ ವೈಭವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ – ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತ: ಯಾಕೆಂದರೆ ‘ಅಪ್ಪನ ಕತ್ತಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ನೊಗ’ ಎಂದಾಗ ನೆನಪಾಗುವ ದೃಶ್ಯ – ಪರಶಿವ ಹಾಲಾಹಲವನ್ನು ಕುಡಿದು ವಿಷಕಂಠನಾದ ಕಥಾನಕ. ಸಮುದ್ರ ಮಥನದಲೆದ್ದ ಹಾಲಾಹಲ ಮಿಕ್ಕವರನ್ನು ನಾಮಾವಶೇಷವಾಗಿಸುವ ಮೊದಲೆ, ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ಯೋಚಿಸದೆ ಅದನ್ನೆತ್ತಿ ಆಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟನಂತೆ ಜಗದೀಶ ! ಆದರೆ ಆತಂಕ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾದರೂ ಯಾರನ್ನು ? ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಜಗನ್ಮಾತೆಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಯ್ತಂತೆ – ಪೂರ್ತಿ ಕುಡಿದು ತನ್ನ ಜೀವಕ್ಕೆ ಅಪಾಯ ತಂದುಕೊಂಡರೆ ಎಂದು ಹೆದರಿ, ಆ ವಿಷ ದೇಹದೊಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ಹೋಗದಂತೆ ಅವನ ಗಂಟಲಲ್ಲೇ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಳಂತೆ – ಅವನ ಕತ್ತಿನ ಹತ್ತಿರ ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ‘ನೊಗ ಹೊತ್ತಂತೆ ‘ ತಡೆಯೊಡ್ಡುತ್ತ ! (ಅಪ್ಪನ ಕತ್ತಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ನೊಗ).

ಇಲ್ಲಿ ನೊಗ ಎನ್ನುವ ಪದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಇಂಗಿತ. ಸೃಷ್ಟಿಯ ನಂತರವೂ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಗಮವಾಗೇನು ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅನೇಕ ತಳಮಳ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿಕೊಂಡೆ ಸಾಗುತ್ತ, ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಪಕ್ವತೆ, ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯತ್ತ ಸಾಗಬೇಕು. ಜತೆಗೆ ನೊಗವನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತ ಎತ್ತು ಕರ್ಮಸಿದ್ದಾಂತಕ್ಕೆ ಬದ್ಧನಾಗಿ, ಒಂದಿನಿತೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸದೆ ಉಳುಮೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಡೆದಿರುತ್ತದೆ – ತನ್ನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ತಪನೆಯಿಂದ. ಈ ನಿರ್ವಹಣೆ, ನಿಭಾವಣೆಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಆ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಾದಿಯಾಗಿ ಆ ಆದಿದಂಪತಿಗಳಿಗೂ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ. ಅವರೂ ಕರ್ಮಬದ್ಧತೆಗೆ ಹೊರತಲ್ಲ ಎಂದ ಮೇಲೆ, ಮಿಕ್ಕ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕುರಿತು ಹೇಳುವುದಾದರೂ ಏನಿದೆ ? ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ವಹಿಸಬೇಕಾದ ಪಾತ್ರವು ಸಹ ಅಂತದ್ದೇ. ಅದನ್ನೇ ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ಕವಿ – ಅಂತಹ ಮಹಾನ್ ದಂಪತಿಗಳು ಸೃಜಿಸಿದ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೋಟ್ಯಾನುಕೋಟಿ ಚರಾಚರ ವಸ್ತುಗಳ ಪೈಕಿ ನಾನು ಕೂಡ ಒಬ್ಬ… ಅಂದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಅವರ ಕಂದನಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಲೆಕ್ಕ ತಾನೇ ? ಅವರೇ ನನ್ನ ಆದಿ ಗುರುಗಳಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವೇ ? (ನಾ ಅವರ ಕಂದ ಶ್ರೀ ಗುರುದತ್ತ ಅಂದ.) ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮನುಜನಿಗೂ ದೈವತ್ವಕ್ಕೂ ಇರುವ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮಾತಾ-ಪಿತ-ಸುತ ತ್ರಿಕೋನದಡಿ ಹೊಂದಿಸಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ – ಜತೆಜತೆಗೆ ಗುರುತ್ವವನ್ನೂ ಸಮೀಕರಿಸುತ್ತ. ಹೀಗೆ ತನ್ನನು ತಾನೇ (ಅರ್ಥಾತ್ ಮನುಕುಲವನ್ನೆ) ದೇವರ ಮಗ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ಸಾಹ, ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯ ತೋರುತ್ತದೆ ಕವಿಮನಸ್ಸು. ಒಂದೆಡೆ ಅದು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾದರೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಭಾವದ ಉತ್ಕೃಷ್ಟತೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆ ಇಡೀ ಜಗ ವ್ಯಾಪಾರವೆ ಆ ದೇವರ ಆಟ. ನಾವಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವ ಪಗಡೆ ಕಾಯಿಗಳಂತೆ ಆದರೂ, ಎಲ್ಲಾ ನಮ್ಮಿಂದಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೆನ್ನುವ ಹಮ್ಮು, ಅಹಮಿಕೆ ತೋರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಸೃಜಿಸಿದ ಆ ಪುರುಷ-ಪ್ರಕೃತಿ ಮೂಲಸ್ವರೂಪಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ವಿನೀತ ಭಾವದ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ – ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರ, ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರಿ ರೂಪಧಾರಣೆಯಾದಾಗ. ಲೋಕರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ವಿಷವನ್ನುಂಡು ನೀಲಕಂಠನಾಗುವ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರ್ಥರಹಿತ ಅರ್ಪಣಾಭಾವ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನೊಗವೆಂದಾಗ ಹೆಗಲೇರುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ – ಕರ್ಮಸಿದ್ಧಾಂತದ ಜತೆಜತೆಗೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಸರಪಳೀಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕೊಂಡಿಯಾದ ನಾವು ಮಾತ್ರ – ನಾವಾ ದೇವರ ಅತಿಶಯದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದ ಅದ್ಭುತ ಎಂದೆಲ್ಲ ಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾ ಅಹಂಕಾರ ಪಡುತ್ತೇವೆ. ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಗೂ ಇರದ ಸೊಕ್ಕಿನ ಪ್ರದರ್ಶನ ಸಾಧಾರಣ ಹುಲುಮಾನವರಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿಯೇನು ಇಲ್ಲ. ಅಂತಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಆ ದೈವದ ಭಾಗಾಂಶ ಸೌಜನ್ಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತವಾದರೆ ಅದು ದೇವಸೃಷ್ಟಿಯ ನಿಜವಾದ ಗೆಲುವು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು. ಬಹುಶಃ ಆ ಸಮಗ್ರ ಆಶಯವೆ ಈ ಸಾಲಿನ ಮೂಲೋದ್ದೇಶವಿರಬಹುದೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಅದ್ವೈತದ ತಾದಾತ್ಮ್ಯಕತೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಸೂಚಿತವಾಗಿದೆಯೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು – ಆ ಆದಿದಂಪತಿಗಳ ವರಪುತ್ರ ತಾನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ. ಈ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾನು-ನೀನು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಕೃತಿ-ಪುರುಷಸ್ವರೂಪರು ಆದಿದಂಪತಿಗಳೆ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಮನುಜ ‘ಕಂದ’ನು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅಮೂರ್ತ ಜೀವಾತ್ಮದ ಜತೆ ಏಕೀಭವಿಸಿ ಆ ಅನುಸಂಧಾನದಲ್ಲೆ ‘ಆನು-ತಾನು’ಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ದೇವರ ಸ್ವರೂಪ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಪರಿಪಾಠ, ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅದೆಷ್ಟು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಅನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ ! ಹೀಗೆ ನಾಕುತಂತಿಗಳ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಝೇಂಕಾರ ಮಾನವತೆಯಿಂದ ದೈವಿಕಸ್ವರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಪೀಳಿಗೆಯಿಂದ ಪೀಳಿಗೆಗೆ, ಸಂತತಿಯಿಂದ ಸಂತತಿಗೆ ನಡೆಯುವುದೆಲ್ಲ ಬರಿ ಇದೆ ನಾಕುತಂತಿಗಳ ನಾದದ ಪುನರಾವರ್ತನೆ – ಸಂತತವಾಗಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿ..

ಹಾಗೆಯೇ ಕೊನೆಯ ‘ನಾ ಅವರ ಕಂದ ಶ್ರೀ ಗುರುದತ್ತ ಅಂದ..’ ಎನ್ನುವ ಪದಪುಂಜ ಮತ್ತೊಂದು ಅರ್ಥವನ್ನು ಕೂಡ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ಕೇವಲ ಆದಿಮಾತಾಪಿತಗಳು ಮಾತ್ರರಲ್ಲ, ಅವರೇ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಗುರುಗಳೂ ಸಹ. ಅವರ ಅದ್ಭುತಸೃಷ್ಟಿ ಮಾನವಜೀವಿ. ಅದರ ಸೃಜಿತ ರೀತಿ, ಸ್ವಯಂನಿಯಂತ್ರಿತ ನಿರಂತರ ಚಲನೆಯ ಸೃಷ್ಟಿ-ಸಂಸಾರ ಚಕ್ರ, ದ್ವಿಗುಣದಿಂದ ಬಹುಗುಣವಾಗುತ್ತ ಮೂಲೋದ್ದೇಶವನ್ನು ನಿರಂತರ ಕಾಲಯಾನದೊಂದಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆದಿರುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ – ಎಲ್ಲವು ವಿಸ್ಮಯವನ್ನು ಮೂಡಿಸುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅದರ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸ್ವರೂಪದ ಸೊಬಗಿಗೆ, ಅದರ ಒಟ್ಟಾರೆ ಅಂದಕ್ಕೆ ಬೆರಗಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ – ಇಡೀ ಜೀವ ಜಗದೆಲ್ಲ ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಲಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಗುಂಡಿಯೊತ್ತಿದ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಯಂತ್ರದ ಹಾಗೆ ಯಾರ ನಿತ್ಯ ಉಸ್ತುವಾರಿ, ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯ ಅಗತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ತನ್ನಂತಾನೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು, ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಅತಿಶಯದ ಸೃಷ್ಟಿನಿರ್ವಹಣೆಯಾಗಿರಬೇಕು? ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಇಡೀ ಜೀವಜಗರಾಶಿಯನ್ನೂ ಅವಕ್ಕರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳಾಗಿಸಿ, ತನ್ಮೂಲಕ ಅದರ ನಿರ್ವಹಣೆ-ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಪಾಲುದಾರರನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದೇನು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯವೇ ? ಅವರಾರಿಗೂ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಸುಖದುಃಖ, ನೋವುನಲಿವು, ಸೌಂದರ್ಯಕುರೂಪಾದಿ ಅಂತರಗಳನ್ನಿಟ್ಟು, ಎಲ್ಲರು ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ, ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ, ಆಕರ್ಷಣೆಗೊಳಗಾಗಿ ಅವುಗಳ ಸುತ್ತಲೇ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತ ತಮ್ಮ ಜೀವನಯಾತ್ರೆ ಸವೆಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಂದಚಂದವನ್ನು ಬರಿ ಮಾತಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ? ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಲಶಪ್ರಾಯವಾಗುವಂತೆ ಈ ಮಾನವ ಜೀವಿಯನ್ನು ಸೃಜಿಸಿದ ಆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಊಹಾನೈಪುಣ್ಯತೆಯ ಅಂದವನ್ನು ಬರಿ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೂ ಎಂತು ?

ಜತೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೊರಡುವ ಮತ್ತೊಂದು ದನಿಯೂ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು: ‘ನಾನವರ ಕಂದ, ಆ ಗುರುದತ್ತ ಅಂದ’ – ಎಂದಾಗ ನಾವವರ (ದೇವರ) ಮಕ್ಕಳು ಎಂದು ಆ ದೇವರೆ ಗುರುರೂಪಿಯಾಗಿ ಬೋಧಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ಉಪದೇಶಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ – ತನ್ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯತನ, ತನ್ನ ಇಂಗಿತದಂದವನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಚಿರಋಣಿಗಳಾಗಿರಬೇಕು ಮತ್ತವನ ಆಶಯವನ್ನರಿತು ಪಾಲಿಸುವ ನಿಷ್ಠೆ ತೋರಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಭಾವ ಇಲ್ಲಿನ ಕವಿವಾಣಿಯ ಉದ್ಗಾರಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗಿದೆಯೆನ್ನಬಹುದು – ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸೊಬಗೆಲ್ಲ ಈ ಕಂದನ (ಜೀವಸೃಷ್ಟಿಯ) ಅಂದದ ರೂಪಾಗಿ, ಆದಿಗುರುವಿನ ಕೃಪಾರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ, ನಮ್ಮ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ ಎನ್ನುವ ಇಂಗಿತವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತ. ಹಾಗೆನ್ನುವಾಗ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸೃಜಿಸಿದ ವಿಶ್ವಚಿತ್ತವೆ ಸೃಷ್ಟಿಯೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಆದಿಗುರು ಎನ್ನುವ ಭಾವ ತಾನಾಗಿಯೇ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಸಾಲಿನೊಂದಿಗೆ ನಾಕುತಂತಿಯ ಮೂರನೆ ಭಾಗ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ ಇಡೀ ಕವಿತೆಯ ಮೂಲಾಶಯ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಸಮಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಪ್ರಬುದ್ಧ, ಪರಿಪಕ್ವ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ – ಮಿಕ್ಕ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ.

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

(ನಾಕುತಂತಿಗೆ ಅರ್ಥ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬರೆವಷ್ಟು ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಫ್ರೌಢಿಮೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ – ತಪ್ಪು ಸರಿಯ ಆಳದ ಚಿಂತನೆಗಿಳಿಯದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಇರಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ವಿವರಣೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಓದಿ; ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದಿ)

(Picture source : Wikipedia)

02052. ಕೋಣನ ಕಥೆ.. (ಸುಮ್ನೆ)


02052. ಕೋಣನ ಕಥೆ.. (ಸುಮ್ನೆ)
____________________________


(೦೧)
ಪಾಪ ಬಫೆಲೊ
ತಿನ್ನೇ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ
ಬೀಫಾಗಿ ದುಃಖ

(೦೨)
ಬೈಗುಳ ಶುದ್ಧ
ಫೆಲೋ ಆಗಿ ಬಫೆಲೊ
ಕೋಣ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ

(೦೩)
ಮೊಂಡು ಬುದ್ಧಿಗೆ
ಎಮ್ಮೆ ಚರ್ಮ ಹೋಲಿಕೆ
ಪಾಪ ಮಹಿಷ

(೦೪)
ಮಂದ ಬುದ್ದಿಗೂ
ಎಮ್ಮೆ ಹಾಲು ಕಾರಣ
ಮಾನವ ಮತಿ

(೦೫)
ಮಹಿಷ ನಿಂದೆ
ಯಮನ ಕಿವಿ ಸೇರೆ
ನರಕ ಶಾಸ್ತಿ

(೦೬)
ಮಹಿಷಾಸುರ
ಕೂಡಾ ಕೋಣನೆಂದರೆ
ದಾನವನಂತೆ

(೦೭)
ನೆನೆವ ಸುಖ
ಎಮ್ಮೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ
ಸೋಮಾರಿತನ

(೦೮)
ಎಮ್ಮೆಗೂ ಹೆಮ್ಮೆ
ಯಮಧರ್ಮನ ವಾಹನ
ಮುರಿದು ಗರ್ವ

(೦೯)
ಕಡು ಕಪ್ಪಣ್ಣ
ಬಣ್ಣ ಹೋಗದು ಸತ್ಯ
ಲೈಫ್ ಗ್ಯಾರಂಟಿ

(೧೦)
ಎಮ್ಮೆಯ ಹಾಡು
ಬೆನ್ನಲಿ ಕೂತು ಹಾಡು
ರಾಜಕುಮಾರ

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
30.05.2017

(Picture source : Creative Commons)

02051. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೧ರ ಟಿಪ್ಪಣಿ – ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ


02051. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೧ರ ಟಿಪ್ಪಣಿ – ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ

http://kannada.readoo.in/2017/05/೬೧-ಒಳಗ್ಹೊರಗಿನ-ದನಿಯದ್ವೈತ

02050. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು ೧೨ (ಭಾಗ-೩)


02050. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು ೧೨ (ಭಾಗ-೩)

ಮೂರನೆ ಭಾಗದ ಮುಂದಿನೆರಡು ಉದ್ದನೆ ಸಾಲುಗಳು ‘ನಾನು-ನೀನು’ ಸೇರಿ ‘ಆನು’ ಆದ ವಿಸ್ಮಯದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಳಕ್ಕಿಳಿಯುವ, ತಾತ್ವಿಕ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯೊಡನೆ ಸಮೀಕರಿಸುವ ಯತ್ನದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನೀನು ಮತ್ತದರ ಫಲಶ್ರುತಿ ಮೂರರ ಸಂವಾದ ಮತ್ತು ಸಂಭಾಷಣೆ ಗಮನೀಯ ಅಂಶ. ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿನ ಪಕ್ವತೆ, ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ತರದ ಮೇಲೇರುವ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೂ ಇಲ್ಲಿನ ವಿಶಿಷ್ಠ ಅಂಶ. ಯಥಾರೀತಿ, ಯಾವ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕುರಿತಾಗಿ ಪರಿಗಣನೆಯಿದೆಯೋ ಅದರ ಪ್ರಕಾರದ ವಿಭಿನ್ನ ಅರ್ಥ ಹೊರಡುವುದು ಇಲ್ಲಿಯೂ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಸೃಷ್ಟಿಯೆನ್ನುವುದು ಬರಿ ಆರಂಭ ಮಾತ್ರ, ಮತ್ತದರ ಪಾಲನೆ, ಪೋಷಣೆ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವೆನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಇಣುಕುವ ಮತ್ತೊಂದು ಇಂಗಿತ.


ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೨
______________________________

’ಚಿತ್ತೀಮಳಿ ತತ್ತೀ ಹಾಕತಿತ್ತು ಸ್ವಾತಿ ಮುತ್ತಿನೊಳಗ ಸತ್ತಿsಯೊ ಮಗನs ಅಂತ ಕೂಗಿದರು ಸಾವೀ ಮಗಳು, ಭಾವೀ ಮಗಳು ಕೂಡಿ’

ಮೊದಲಿಗೆ ಈ ಸಾಲನ್ನು ಸ್ವಾತಿಮಳೆಯ ಹನಿಯೊಂದು ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತಾಗುವ ಹಿನ್ನಲೆಯ ನೇರ ಅರ್ಥದ ಬದಲು, ಅದರ ಮಥಿತಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ ನೋಡೋಣ.

‘ಚಿತ್ತೀಮಳಿ’ಎಂಬುದನ್ನು ಚಿತ್ತದಿಂದುದ್ಭವಿಸುವ ಪುಂಖಾನುಪುಂಖ ಆಲೋಚನೆಗೂ ಸಮೀಕರಿಸಬಹುದು – ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾವ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿದಾಗ. ಮಳೆಯಂತೆ ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಲೋಚನೆಗಳು, ಹೊಳಹುಗಳು, ಅತಿಶಯವೆನಿಸುವ ಪದಸಾಲುಗಳು ತಟ್ಟನೆ ಹೊಳೆದು ಮನದಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವು ಅದ್ಭುತ ಕವಿತೆಯಾದೀತೆಂದು ಹೇಳಲಾಗದು. ಕೆಲವು ಸರಿಯಾದ ಚಿಂತನೆ, ಕಲ್ಪನೆಯ ಚಿಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತಿನ ತರಹದ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಬಹುದು. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು, ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಸರತ್ತಿನ ನಂತರವೂ ಸಪ್ಪೆಯಾಗಿ, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಖಾಲಿ ಪದಪುಂಜವಾಗಿಬಿಡಬಹುದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಬಂದ ಹೊತ್ತಲಿ ಆ ಅಮೂರ್ತ ಪದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು , ಚಿತ್ತದಿಂದ ಮರೆಯಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಕಟ್ಟಿಹಾಕದಿದ್ದರೆ , ಅವು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿಬಿಡಬಹುದು. ಹಾಗಾಗುವ ಮುನ್ನ ಅದನ್ನು ಮೂರ್ತೀಭವಿಸಿಬಿಡಬೇಕು; ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತಿನಂತಹ ಅಪರೂಪದ ಮುತ್ತಾಗಿಸಿಬಿಡಬೇಕು. ಚಿತ್ತವಿಡುವ ತತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಇಂತಹ ತತ್ತಿಗಳು ಉದ್ಭವವಾದರೂ ನಿಜವಾದ ಮುತ್ತಾಗುವ ಭಾಗ್ಯ ಕೆಲವಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ. ಅದಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಹೋಗದ ಹಾಗೆ, ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ ಸತ್ತು ಹೋಗದ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೋ ಎನ್ನುವ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.

ಆ ಗಳಿಗೆಯ ಮನದೊಳಗಣ ಹೋರಾಟ, ಗೊಂದಲಗಳು ಈ ಸಾಲಿನ ಇಬ್ಬರು ಮಗಳುಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇಣುಕುತ್ತದೆ. ಮಗಳು ಎಂದರೆ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ. ಕವಿಗೆ ಕಾವ್ಯವಾಗುವ ಹೊತ್ತಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಪ್ರತಿ ಪದ, ಸಾಲು, ಭಾವ, ಆಶಯಗಳು ಹೆತ್ತ ಮಗಳಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವು ಸ್ಪಷ್ಟವಿರದ, ಮೂರ್ತಾಮೂರ್ತ ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಗೊಂದಲಗಳ ಕಲಸುಮೇಲೋಗರ ಆ ಗಳಿಗೆ. ಏನೋ ಹುರುಪು, ಉತ್ಸಾಹ ಹುಟ್ಟಿಸಿದಂತೆ ಮೂಡುವ ಸ್ಫೂರ್ತಿಭಾವದನಿಸಿಕೆಯೊಂದು ‘ಠುಸ್’ ಪಟಾಕಿಯಂತೆ ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ ಸತ್ತುಹೋಗಿಬಿಡಬಹುದು – ಅದನ್ನೇ ‘ ಸಾಯುವ ಈ ಮಗಳು – ಸಾವೀ ಮಗಳು’ ಎನ್ನುವ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದಂತಿದೆ. ಅದರ ನಡುವಲ್ಲೇ ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು ಸ್ಫೂರ್ತಿಸರಕು ತಟ್ಟನೆ, ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಹರಿದು ತೃಪ್ತಿನೀಡುವ ಸಾಲಾಗಿಬಿಡಬಹುದು – ಆ ಅನಾವರಣದಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗದೆ ಮೂರ್ತವಾದ ‘ಭಾವೀ ಮಗಳಾಗುತ್ತಾ’. ಒಟ್ಟಾರೆ ಈ ಇಬ್ಬರು ಮಗಳೂ ಕೂಡಿ ಕುಲುಮೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿ, ಭಟ್ಟಿ ಇಳಿಸಿದ ಪಾಕವೇ ಅಂತಿಮ ರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾವೀ ಮಗಳು ಎಂದರೆ ಭೂತಕಾಲದ ಅನುಭವದಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಿದ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಎಂತಲೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.. ಆಗ ಭಾವಿ ಮಗಳು ಎಂದರೆ ಭವಿತದ ಸ್ವರೂಪ. ಭೂತದ ಕೊಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಭವಿತವನ್ನು ಸಮೀಕರಿಸಿ ಕಟ್ಟುವ ಅಗತ್ಯ, ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಇದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಈಗ ಇದೆ ಸಾಲನ್ನು ಸ್ವಾತಿ ಮಳೆಹನಿ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತಾಗುವ ನಿಸರ್ಗಸಹಜ ಕ್ರಿಯೆಯ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡೋಣ:

‘ಚಿತ್ತೀ ಮಳಿ’ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ತಟ್ಟನೆ ಕಣ್ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲುವ ಚಿತ್ರ ಚಿತ್ತಾ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಹೂರ್ತವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರುವ ಸ್ವಾತಿಮಳೆ. ಹಾಗೆಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ; ಹಾಗೊಂದು ಸ್ವಾತಿಮಳೆಗೂ-ಚಿತ್ತಾನಕ್ಷತ್ರಕ್ಕೂ ಗಂಟುಹಾಕಬಹುದಾದ ಸಂಬಂಧ ಇದೆಯೋ, ಇಲ್ಲವೇ ನಿಜಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಅದೆಂತೆ ಇರಲಿ, ಮಳೆಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಸ್ವಾತಿಮಳೆಗೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಠ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಸ್ವಾತಿಮಳೆಯ ಹನಿ, ನೀರೊಡಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಮುತ್ತಿನ ಚಿಪ್ಪನು ಸೇರಿ ಅದರೊಳಗಿನ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತಾಗುವುದು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಅದ್ಭುತಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಅದು ಕವಿಭಾವದಲ್ಲಿ ವಿಹಂಗಮವಾಗಿ ಅರಳುವ ಪರಿ ನೋಡಿ : ‘ಚಿತ್ತೀಮಳೆ ತತ್ತಿ ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತಂತೆ’ ( ಚಿತ್ತೀಮಳೆ ‘ಮುಂದೆ ಮುತ್ತಾಗುವ ತತ್ತಿಯ’ ಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತಿತ್ತು ) – ಆ ಮುತ್ತಿನೊಳಗೆ. ಆ ಮಳೆಯಿಟ್ಟ ತತ್ತಿ ಪ್ರಬುದ್ಧವಾಗಿ, ಪರಿಪಕ್ವವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತ ಮುಂದೆ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಈ ತತ್ತಿಯನಿಡುವ ಕಾಯಕ ಜರುಗುತ್ತಲಿದೆ ಮಳೆ ಹನಿಯ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ.

ಆದರೆ ಹಾಗಿಟ್ಟ ಎಲ್ಲ ಹನಿಯು ಮುತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ಮುತ್ತಾಗಬೇಕಾದರೆ ಸ್ವಾತಿ ಮಳೆಹನಿ ಚಿಪ್ಪಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಯಾವುದೋ ನಿರ್ದಿಷ್ಠ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆದು ಸಾಂದ್ರೀಕೃತಗೊಂಡು, ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತಿನ ರೂಪಾಂತರವಾಗಬೇಕು. ಎಷ್ಟೋ ತತ್ತಿಗಳು (ಹನಿಗಳು) ಮುತ್ತಾಗದೆ ನಶಿಸಿಹೋಗುವುದುಂಟು, ಕೊಳೆತು ಹೋಗುವುದುಂಟು. ಪುಣ್ಯ ಮಾಡಿದ ಕೆಲವೇ ಹನಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಮುತ್ತಾಗುವ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಹೊಂದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಹನಿಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ತತ್ತಿಗಳಿಗೆ ‘ಮುತ್ತಾಗದೆ ಸತ್ತುಹೋದಿಯಾ, ಸರಿಯಾಗಿ ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೋ’ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಂತಿದೆ ಈ ಸಾಲುಗಳ ಭಾವ. ಹಾಗೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದವರು ಯಾರು ? ಅಂದರೆ ಸಾವೀ ಮಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವಿ ಮಗಳು ಇಬ್ಬರು ಸೇರಿ. ಯಾರಿವರಿಬ್ಬರು ? ಭೂತ ಮತ್ತು ಭವಿತದ ಪ್ರತೀಕವೆ ? ಮಗಳು ಮತ್ತು ಸೊಸೆಯೆ ? ವಾಸ್ತವ (ಸಾವೀ) ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆಗಳ (ಭಾವೀ) ಪ್ರತೀಕವೇ ? ಸಾವಿನ ಮತ್ತು ಹೊಸಹುಟ್ಟಿನ ಎರಡು ತುದಿಗಳ ಸಂಕೇತವೆ ? ಜೀವಾತ್ಮ (ಸಾವಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುವ) ಅಥವಾ ಪರಮಾತ್ಮಗಳ (ಭಾವೀ ಲೋಕದ, ಐಕ್ಯವಾಗಬೇಕಾದ ಅವಿನಾಶಿ ಸ್ವರೂಪ) ಸಂಕೇತಿಸುವ ಬಗೆಯೇ ? ವಿಭಿನ್ನ ಕೋನದಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ಅರ್ಥ ಹೊರಡಿಸುವ ಪದ ಪ್ರಯೋಗವಿದು. ಆದರೆ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತಿನ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಈ ಮುಂದಿನ ವಿವರಣೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಗತವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಹನಿ ತತ್ತಿಯ ರೂಪ ಧರಿಸುವುದು ಒಂದು ಘಟ್ಟವಷ್ಟೇ. ಪ್ರತಿ ತತ್ತಿ ಮುತ್ತಾಗುವತನಕ ಅದು ಆಗಿಯೇ ತೀರುವುದೆಂಬ ಭರವಸೆಯಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಮುತ್ತು ಆದಮೇಲು ಅದನ್ನು ಜತನದಿಂದ ಪೋಷಿಸಿ, ಪಕ್ವವಾಗಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿರುತ್ತದೆ. ಮುತ್ತಾಗುವತನಕ ಸರಿಯಾದ ಆರೈಕೆ ಇರದಿದ್ದರೆ ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ ಕಮರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ (ಸಾವೀ ಮಗಳು). ಮುತ್ತಾಗತೊಡಗಿದ ಮೇಲೂ ಭಾವೀಮಗಳಾಗುವತನಕ ಸರಿಯಾದ ಪಾಲನೆ ಪೋಷಣೆ ಅಗತ್ಯ. ಎರಡೂ ಸುಗಮವಾಗಿ ನಡೆಯುವಂತಿದ್ದರಷ್ಟೇ ಕೊನೆಗೂ ಅಮೂಲ್ಯಮುತ್ತಾಗಿ ಕೈಸೇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು.

ಇನ್ನು ಜೀವಸೃಷ್ಟಿಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಹೊರಡುವ ಭಾವಗಳೂ ತೀರಾ ವಿಭಿನ್ನವೇನಲ್ಲ.

ಆ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಕಾಮನೆಯ ಆಲೋಚನೆಯ ಮೂಲ ಚಿತ್ತದಿಂದಲೇ ಹೊರಡುವಂತದ್ದು. ಅದು ಇಚ್ಚಾಶಕ್ತಿಯ ರೂಪದಿಂದ ಕ್ರಿಯಾಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬದಲಾದಾಗ ಪುರುಷದ ವೀರ್ಯಾಣು ಅಂಡಾಶಯದೊಡನೆ ಸೀಮಿತ ಅವಧಿಯ, ಪರಿಪಕ್ವ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಮಿಳಿತವಾದಾಗಷ್ಟೇ ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆ ಸಾಧ್ಯ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಹೋದ ವೀರ್ಯಾಣುಗಳು ಫಲಿತವಾಗದೆ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತವೆ. ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತಿನ ಹಾಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವೀರ್ಯಾಣುವಷ್ಟೇ ಫಲಿತವಾಗಿ ಜನ್ಮತಾಳಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅದೊಂದು ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ತಪ್ಪಿಹೋದರೆ, ಸೃಷ್ಟಿಫಲಿತ ಶೂನ್ಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಸಂಖ್ಯಾತವಾಗಿ ಹೊರಟರು ವೀರ್ಯಾಣುಗಳ ಆಯಸ್ಸು ಸೀಮಿತ. ಅಂಡಾಣು ಸಂಗಮವಾಗದಿದ್ದರೆ ಕೆಲದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತಂತಾನೇ ಸತ್ತುಹೋಗುವ ‘ಸಾವೀ ಮಗಳು’ ಇವುಗಳೇ. ಆದರೆ ಈ ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಜೀವಿಯಾಗಿ (ಭಾವೀ ಮಗಳಾಗಿ) ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ಅಂಡಾಣುವಿನ ಆಯಸ್ಸು ಜಾಸ್ತಿ. ಭಾವೀಮಗಳಾಗುವ ಅದು ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಒಂದು ವೀರ್ಯಾಣುವಿನ (ಸಾವೀ ಮಗಳ) ಜೊತೆ ಕೂಡಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು – ಸೃಷ್ಟಿ ವೇದಿಕೆ ಸಿದ್ಧ. ಆ ಗುಂಪಿನ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗದೆ ಇವರಿಬ್ಬರು ಹೇಗಾದರೂ ಕೂಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು (ಸಾವೀ ಮಗಳು, ಭಾವೀ ಮಗಳು ಕೂಡಿ). ಹಾಗಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಸಾವಿಗೀಡಾದರೆ (ಸತ್ತೀಯೋ ಮಗನಾ) ಜೀವಸೃಷ್ಟಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ – ಅದಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರು ಮಗಳುಗಳು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಸಂಭಾಳಿಸಬೇಕು, ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವ ಮಾತು, ಬೇಡಿಕೆಯ ದನಿ ಇಲ್ಲಿ ಇಣುಕುತ್ತದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಾರಾಂಶದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಎರಡನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಭೌತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದ ವಿವರಣೆ ಇಲ್ಲಿ ತಾತ್ವಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಸ್ತರಕ್ಕೇರುವ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯನ್ನು ತೋರುತ್ತದೆ. ಜತೆಜತೆಗೆ ಸಹಜ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೆ ಆದರೂ ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಸಂದಿಗ್ದಗಳು ಎಷ್ಟೊಂದು ಸೀಮಿತ ನಿರ್ಬಂಧಗಳ ನಡುವೆ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು, ಆದ ಕಾರಣ ಎಷ್ಟು ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ ಅಗತ್ಯ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತವೆ.

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

(ನಾಕುತಂತಿಗೆ ಅರ್ಥ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬರೆವಷ್ಟು ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಫ್ರೌಢಿಮೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ – ತಪ್ಪು ಸರಿಯ ಆಳದ ಚಿಂತನೆಗಿಳಿಯದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಇರಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ವಿವರಣೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಓದಿ; ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದಿ)

ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ವಿಕಿಪಿಡಿಯಾ

02049. ಸಿಹಿಗೊಂದು ಸಿಹಿಗುದ್ದು


02049. ಸಿಹಿಗೊಂದು ಸಿಹಿಗುದ್ದು
_______________________


(೦೧)
ಇರೆ ಅಕ್ಕರೆ
ಸಕ್ಕರೆ ನೀರ ಹಾಗೆ
ನೀರೆ ಸಕ್ಕರೆ

(೦೨)
ಸಕ್ಕರೆ ಪಿಷ್ಠ
ನನ್ನಿಷ್ಟ ಅಂದ ದೊರೆ
ಸಕ್ಕರೆ ರೋಗ

(೦೩)
ಸಕ್ಕರೆ ಮಾತು
ಒಂದೆರಡು ಜಾಮೂನು
ಕಾನೂನು ಮಿತಿ

(೦೪)
ಸಕ್ಕರೆ ಸರಿ
ತೂಕವಿರೆ ಸೊಗಸು
ಬೊಜ್ಜರಗಿಸು

(೦೫)
ಒಂದಕೆ ತೃಪ್ತಿ
ಎರಡಕೆ ಸಂತೃಪ್ತಿ
ಮೂರಕೆ ಮುಕ್ತಿ

(೦೬)
ಜಾಮೂನು ತಿನ್ನು
ರಸ ತಿನ್ನಬಾರದು
ಮೂರ್ಖರ ವಾದ

(೦೭)
ಹಬ್ಬಕೆ ಸಿಹಿ
ಸಿಹಿಗಿಲ್ಲದ ಹಬ್ಬ
ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ

(೦೮)
ಕುಡಿದು ತಿಂದು
ಚಪ್ಪರಿಸೋ ನಾಲಿಗೆ
ಸಂಚು ಒಳಗೆ

(೦೯)
ಇರುತ್ತಿತ್ತೇನು
ರುಚಿಯಿರದೆ ಇದ್ದರೆ
ಬೊಜ್ಜು ಸಕಲ

(೧೦)
ಸಕ್ಕರೆ ತುಟಿ
ಹಚ್ಚಿದ್ದೋ ಹಂಚಿಸಿದ್ದೋ
ಬಯಕೆ ತುಟ್ಟಿ


– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
೨೭.೦೫.೨೦೧೭

(Picture source : internet / social media / Creative Commons)

02048. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೧


02048. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೧
________________________________


(ಭೂತದ ಭಾವ ಉದ್ಭವ ಜಾವ ಮೊಲೆ ಊಡಿಸುವಳು ಪ್ರತಿಭೆ ನವ.)

ಇದು ಎರಡನೇ ಭಾಗದ ಕೊನೆಯ ಸಾಲು. ಮೊದಲ ಭಾಗದ ‘ನಾನು’ವಿನ ಜತೆ ‘ನೀನು’ (ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷ) ಸೇರಿಕೊಂಡು ಮಿಲನೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಏಕವಾಗುವ ಪ್ರಕಟಾಪ್ರಕಟರೂಪ ಈ ಭಾಗದ ಒಟ್ಟು ಸಾರ. ಹಿಂದಿನ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದು ಮಿಥುನದ ಹಿಂದಿನ ವಿಜ್ಞಾನದ ಕಥನ. ಮನ್ಮಥನ (ಮನ + ಮಥನ) ಪ್ರೇರಣೆಯು ರತಿಭೋಗದ ನೆಲೆಗಟ್ಟಾಗಿ, ಸುಖದ ಅಮಲಲ್ಲಿ ತೇಲಿಸುವ ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ಸರಕಾದರೂ ಅದರ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದುದ್ದು ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ್ಯದ ಪ್ರೇರಣೆ ಎಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ, ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಅರುಹಿದವು ಈ ಸಾಲುಗಳು. ಆ ಪ್ರೇರಣೆಯ ಮೂರ್ತರೂಪಾಗಿ ಗರ್ಭದೊಳಗೆ ಅಂಡವೂ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದಾಯ್ತು. ಇನ್ನು ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬಾಹ್ಯಜಗದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಷ್ಟೇ. ಆ ಬಾಹ್ಯರೂಪಿ ಜನನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದೆ ಈ ಮುಂದಿನ ಸಾಲು.

ಭೂತದ ಭಾವ..

ಭೂತದ ಭಾವ ಎಂದಾಗ ಭೂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಬಿತ್ತನೆ, ಪೋಷಣೆ ಕಾರ್ಯದ ಸಂಕೇತ. ಜತೆಗೆ ಭೂತ ಎಂಬುದು ಭೀತಿಯುಟ್ಟಿಸುವ ಸ್ವರೂಪದ ಸಂಕೇತವು ಹೌದು. ಗರ್ಭ ಧರಿಸಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಜೀವದ ಜನನವಾಗುವತನಕ ಅದೊಂದು ಬಗೆಯ ಅದ್ಭುತ ಭಾವಯಾತ್ರೆ. ಹೆಮ್ಮೆ, ಸಂತಸ, ಅಳುಕು, ಖಿನ್ನತೆ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ-ಹೊಣೆಗಳೆಲ್ಲದರ ಸಂಗಮರೂಪಾಗಿ ಅನಾವರಣವಾಗುವ ಕ್ರಿಯೆ. ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕಾದ ಹೊಣೆ ಪ್ರಕೃತಿರೂಪಿ ಹೆಣ್ಣಿನದು. ಹೆಣ್ಣೆಂದರೆ ಭಾವಜಗದ ಅಲಿಖಿತ ಸಂಕೇತವಿದ್ದಂತೆ. ಆ ಬಸುರಿನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಎಲ್ಲಾ ತರದ ಭಾವಗಳಿಗೂ ಒಳಗಾಗುತ್ತ, ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಾ ಜತನದಿಂದ ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಅವಳದು. ಆ ಭಾವಫಲದ ಮೂಲ ಪ್ರೇಮವೊ, ಕಾಮವೊ, ಭೀತಿಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲುಂಟಾದ ಪೈಶಾಚಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟೋ – ಒಟ್ಟಾರೆ ಅನುಭವಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆಯಬೇಕು. ಅದೊಂದು ಸಹಜವಾದ, ಹಿತಕರವಾದ ಅನುಭವವಾದಷ್ಟೇ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸತನ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸುವ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಹೌದು.

ಉದ್ಭವ ಜಾವ…

ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಆದಿಯ ಜೊತೆಯೇ ಅಂತ್ಯವೊಂದಿರುತ್ತದೆಯಲ್ಲ ? ಗರ್ಭದೊಳಗೆ ಕತ್ತಲರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ವಿಹರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಜೀವಕ್ಕೂ ಹೊರಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಾಲಿಡುವ ಹೊತ್ತು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ನಿಗದಿತ ಕಾಲಚಕ್ರ ಉರುಳಿ ಕತ್ತಲೆಯ ಲೋಕ ಹರಿದು ಬೆಳಗಾಗುತ್ತದೆ – ಶಿಶುವಾಗಿ ಜನಿಸುವ ಮೂಲಕ (ಉದ್ಭವ ಜಾವ). ಅದಮ್ಯ ಕುತೂಹಲ, ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲ ಅದೊಂದು ನಸುಕಿನ ಜಾವದ ಅರುಣೋದಯವಾದ ಲೆಕ್ಕ. ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಸ ಬೆಳಕು ಬಂದ ಸಂತಸದಲ್ಲಿ ‘ಉದ್ಭವವಾಯಿತು ಹೊಸ ಜಾವ’ ಎಂದು ಕುಣಿದಾಡುತ್ತದೆ ಆ ಜೀವಿಯನ್ಹೆತ್ತ ಮಾತೃ ಹೃದಯ, ಮತ್ತದರ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿದ ಪುರುಷ ಮನ.

ಮೊಲೆ ಊಡಿಸುವಳು ಪ್ರತಿಭೆ ನವ.

ಇಲ್ಲೊಂದು ಅತಿಶಯದ ವಿಷಯವು ಅಡಕವಾಗಿದೆ. ಮಿಥುನದಲ್ಲಿ ಪುರುಷನೊಡನೆ ಬೆರೆಯ ಬಂದ ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನ ಒನಪು, ಒಯ್ಯಾರ, ಶೃಂಗಾರ ಭಾವಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನಾಕರ್ಷಿಸಿ ಸುಖವನ್ನುಣಿಸುವ ರತಿ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿಜ್ರುಂಭಿಸಿದ್ದವಳು. ಆದರೆ ಅದರ ಫಲಿತ ಗರ್ಭದ ಜೀವವಾದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಏಕಾಏಕಿ ಮಾತೆಯ ಮಮತಾಭಾವ ಉದ್ಭವಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ! ಆ ಬೆಳಕಿನ ರೂಪದ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಫಲಿತ ಮಡಿಲ ಕೂಸಾದಾಗ, ಕಾಮನೆಯ ಅಮಲಿಲ್ಲ ಕರಗಿ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಮಿಕ್ಕುಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ಮಾತೃಪ್ರೇಮವಷ್ಟೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಕಾಮನ ತೋಟದ ಅರಗಿಣಿಯೆನಿಸುವಂತಿದ್ದ ಚಂಚಲ ಭಾವದ ಹುಡುಗಿಯಲ್ಲೂ ತಾಯ್ತನದ ಗಾಂಭೀರ್ಯವೆಂಬ ನವ ಪ್ರತಿಭೆ ಜಾಗೃತವಾಗಿ, ಹೆತ್ತ ಕಂದನಿಗೆ ಮೊಲೆಯೂಡಿಸುತ್ತ ಸಾರ್ಥಕ ಭಾವವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಚಂಚಲ ಹೆಣ್ಣಾಗಿ, ಚೆಲ್ಲುಚೆಲ್ಲಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವ ಎಳಸು ಹುಡುಗಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದ್ದವಳು, ಈಗ ಯಾವುದೋ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾದವಳಂತೆ ಗಾಂಭೀರ್ಯ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಕೆ, ಪರಿಪಕ್ವತೆ, ಅನುಭವಗಳ ಸಂಗಮರೂಪಿಯಾಗಿ ಹೊಸ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ – ಯಾವುದೇ ತರಬೇತಿನ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದೆಯೂ. ಆ ರೂಪಾಂತರದ ಪರಿಯನ್ನು, ಹುಡುಗಾಟದಿಂದ ಗಾಂಭಿರ್ಯತೆಯ ಪಟ್ಟಕ್ಕೇರುವ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ‘ಇದೆಂಥ ನವ ಪ್ರತಿಭೆ, ತಟ್ಟನೆ ವಿಕಸಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯಲ್ಲ’ ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಪಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. !’ ಬಾಲೆಯಂತೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ ಫ್ರೌಢತೆಯಿಂದ, ಜನಿಸಿದ ಶಿಶುವಿಗೆ ಮೊಲೆಯೂಡಿಸುತ್ತ ಮಾತೃತ್ವದ ಧಾರೆಯೆರೆಯುತ್ತ ತನ್ನ ಹೊಸ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ನಿಸ್ಸಂಕೋಚವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಹಜವಾಗಿ ತೋರಿಸಿಕೊಂಡಾಗ – ಆ ಹುಡುಗಿ ಈ ತಾಯಿ ಇಬ್ಬರು ಒಬ್ಬರೇನಾ ? ಎಂದು ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಭೂತಕಾಲದ ಬಿತ್ತನೆ ಹೇಗಿತ್ತೆನ್ನುವ ಪರಿಗಣನೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಫಲಿತ ಅಂದುಕೊಂಡಂತಿರಲಿ, ಇಲ್ಲದಿರಲಿ – ಹೇಗಿದ್ದರೂ, ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರು, ಅದನ್ನು ತಾಯ್ತನದ ಪ್ರೇಮದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ ಸಂತೃಪ್ತಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಮಾತೃಭಾವ.

ಇದೇ ಭಾವ ಕಾವ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೋವು, ವೇದನೆ ಅನುಭವಿಸಿ ಪ್ರಸವವಾಗುವ ಕಾವ್ಯದ ಮೂಲ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲೂ ನೋವು, ನಲಿವು, ಸಂಕಟ, ಸಂತಸ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಭೂತದ ಛಾಯೆ ಗಾಢವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಬರುವ ಸೃಷ್ಟಿಯೆಲ್ಲ ಅದ್ಭುತವೆಂದೇ ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಹೆಗ್ಗಣ ಮುದ್ದು ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಕವಿ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿ ಕಾವ್ಯವು ಆಪ್ಯಾಯವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಮಾತೃಪ್ರೇಮ ದೊರಕುತ್ತದೆಯೆನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ.

ಭೂಮಿಯ ಬಸಿರ ಸೀಳಿ ಬೆಳೆಯಾಗುವ ಸೃಷ್ಟಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ – ಅಷ್ಟೇಕೆ, ಯಾವುದೇ ಸೃಷ್ಟಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲೂ ಈ ಭಾವ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೆನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ.

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

(ನಾಕುತಂತಿಗೆ ಅರ್ಥ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬರೆವಷ್ಟು ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಫ್ರೌಢಿಮೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ – ತಪ್ಪು ಸರಿಯ ಆಳದ ಚಿಂತನೆಗಿಳಿಯದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಇರಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ವಿವರಣೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಓದಿ; ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದಿ)

02047. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೦


02047. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೦


(ಬೆಚ್ಚಿದ ವೆಚ್ಚವು ಬಸರಿನ ಮೊಳಕೆ ಬಚ್ಚಿದ್ದಾವದೊ ನಾ ತಿಳಿಯೆ.)

ಹಿಂದಿನ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ವೀರ್ಯಾಣು ಅಂಡಾಣುಗಳ ಸಂಯೋಗದ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾದಾಗ ಎಷ್ಟೋ ಕೆಲವರಿಗೆ ಸಂಶಯ ಬಂದಿರಲೂಬಹುದು – ಈ ಅರ್ಥ ವಿವರಣೆ ಸರಿಯಾದ ತರ್ಕವೇ, ಅಲ್ಲವೇ ? ಎಂದು. ಆ ಅನುಮಾನಕ್ಕೊಂದು ಪೂರ್ಣವಿರಾಮ ಹಾಕಿ ಆ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಮೂಡಿ ಬಂದಿದೆ ಈ ಹತ್ತನೇ ಸಾಲು. ಅದರಲ್ಲೂ ‘ಬಸರಿನ ಮೊಳಕೆ’ ಎನ್ನುವ ಪದಪುಂಜದಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಬಂಧದ ನೇರ ಕೊಂಡಿ ಢಾಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಈ ಪೀಠಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಹತ್ತನೇ ಸಾಲನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸೋಣ. ಈ ಸಾಲನ್ನು ಹಿಂದಿನ ಸಾಲುಗಳೊಡನೆ ಸಮೀಕರಿಸಿ ಅರ್ಥೈಸಿದರೆ, ಸೃಷ್ಟಿಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಮುಂದಿನ ಭಾಗದ ವಿವರಣೆಯ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿರುವುದು ಕೂಡ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಬೆಚ್ಚಿದ ವೆಚ್ಚವು, ಬಸರಿನ ಮೊಳಕೆ..

ಒಂಭತ್ತನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಂಡಾಣು, ವೀರ್ಯಾಣು ಮಿಲನವಾಗುವ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮತ್ತು ತನ್ಮೂಲಕ ಅಂಡದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುವ ‘ಹುಟ್ಟದ ಹುಟ್ಟಿನ’ ಕುರಿತಾಗಿಯೂ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಸಂಯೋಗದ ಕ್ರಿಯೆಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಳದ ತಾಂತ್ರಿಕ ವಿವರಣೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗಿರುವ ಅಂಶ. ಮೊದಲಿನೆರಡು ಪದಗಳಾದ ‘ಬೆಚ್ಚಿದ ವೆಚ್ಚವು’ – ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಿದ್ದೇನು ? ವೆಚ್ಚವಾದದ್ದೇನು ?ಎನ್ನುವುದು ಮೊದಲು ಪರಿಗಣಿತವಾಗಬೇಕಾದ ವಿಷಯ. ಮೊದಲಿಗೆ ವೆಚ್ಚದ ಕುರಿತು ನೋಡೋಣ. ಇಲ್ಲಿ ವೆಚ್ಚವೆಂದಾಗ ಮಿಲನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಅಂತಿಮದಲ್ಲಿ ವ್ಯಯವಾದ (ವೆಚ್ಚವಾದ) ವೀರ್ಯಾಣು ಎಂದು ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಬಸಿರಿನ ಮೊಳಕೆಯಾಗಲು ಇದು ತಾನೇ ಆಗಬೇಕಾದ ನಿಸರ್ಗ ಸಹಜ ಕ್ರಿಯೆ? ಆದರೀ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚುವ ಭಾವ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು ? ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯಯವಾದಾಗ ತಾನೇ ನಾವು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುವುದು ? ಬೆಚ್ಚುವ ಎಂದಾಗ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಬೆಚ್ಚಗಾಗುವ ಎಂದೂ ಅರ್ಥೈಸಬಹುದೇ ? ಹೀಗೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕೋಣ.

ಸ್ಖಲನದ ನಂತರ ಕೋಟ್ಯಂತರ ವೀರ್ಯಾಣುಕಣಗಳು ಒಂದೇ ಗಮ್ಯದತ್ತ (ಏಕಮಾತ್ರ ಅಂಡಾಣುವಿನತ್ತ) ಧಾಳಿಯಿಟ್ಟಾಗ, ಆ ಒಬ್ಬಂಟಿ ಕಣವು ಅತಿ ವೇಗದ ಸಮಗ್ರ ಧಾಳಿಗೆ ಕಂಗಾಲಾದಂತೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುವುದು ಸಹಜ ತಾನೇ ? ಗುಂಪಲ್ಲಿ ಬಂದು ದಾಂಧಲೆ ಎಬ್ಬಿಸಿದರೂ, ಈ ಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೊ ಒಂದು ವೀರ್ಯಾಣು ಮಾತ್ರವೆ ಬಸರಿನ ಮೊಳಕೆಗೆ ಶ್ರೀಕಾರ ಹಾಕಬಲ್ಲಂತದ್ದು. ಆ ಒಂದು ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಹನಿ (ಕಣ), ಮಿಕ್ಕ ಆ ಕೋಟಿ ಕಣಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ; ಆ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಗಣಸಮೂಹದಲ್ಲಿ, ಅದಾವ ವೀರ್ಯಾಣುವಿಗೆ ಬಸರಿನ (ತನ್ಮೂಲಕ ಹುಟ್ಟಿನ, ಸೃಷ್ಟಿಯ) ಅಧಿಕಾರ ಸಿಗುವುದೋ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಾಗದು. ಅದು ಸಹಜ ಮಿಲನದ ತೃಪ್ತಾತೃಪ್ತ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲೆ ನಡೆಯುವ ಅಂತರಾಳದ ನಿಗೂಢ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಕವಿಗೆ ಆ ನಿಗೂಢತೆಯಲ್ಲೂ ಅರಿವಾಗದ ವಿಸ್ಮಯ – ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ಕೇವಲ ಒಂದು ವೀರ್ಯಾಣು ಕಣ; ಆದರೆ ಸಮಾಗಮದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುವ, ವ್ಯಯವಾಗುವ, ವೆಚ್ಚವಾಗುವ ಕಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೋಟಿ,ಕೋಟಿ ! ಯಾಕಿಷ್ಟು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸುವಂತಹ ದುಂದು ವೆಚ್ಚ ? ಈಗಿನ ಆಧುನಿಕ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ, ಪರಿಮಾಣಗಳನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ‘ ಇದೆಂತಹ ವೇಸ್ಟ್ (ವ್ಯರ್ಥ ಬಳಕೆ) ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಯಾಕೋ ಇದೊಂದು ದಕ್ಷತೆಯಿಲ್ಲದ, ಕ್ಷಮತೆಯಿಲ್ಲದ ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿದ್ದಂತಿದೆಯಲ್ಲ ?’ ಎಂದೆನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಹಾಗೆ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾ , ‘ವೀರ್ಯಾಣು ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದಾಗ ಅದು ಅಂಡಾಣುವಿಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಅದರೊಡನೆ ಸಂಯೋಗವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಕಡಿಮೆ. ಬಹುಶಃ ಅಂಡಾಣು-ವೀರ್ಯಾಣು ಮಿಲನವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಅಮಿತಗೊಳಿಸಲೋಸುಗ ನಿಸರ್ಗ ಈ ವಿಧಾನ ಅನುಸರಿಸಿರಬೇಕು’ ಎಂದು ತರ್ಕಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ‘ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುವಷ್ಟು ಮೊತ್ತದ ವೀರ್ಯಾಣು ವೆಚ್ಚವಾಗುತ್ತಿದೆ’ಯೆನ್ನುವ ಉದ್ಗಾರವು ‘ಬೆಚ್ಚಿದ ವೆಚ್ಚವು’ ಎನ್ನುವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ.

ಅಂತೆಯೇ ಶಕ್ತಿ ವ್ಯಯವಾಗುವ ಯಾವುದೇ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಶಾಖದ ಉತ್ಪಾದನೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದಾಗಿ ಬಿಸಿಯ (ಬೆಚ್ಚನೆಯ) ಅನುಭವವಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಆ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಿದ ವೆಚ್ಚ, ಶಾಖದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ವೆಚ್ಚವೂ ಆಗಬಹುದು. ಮಿಲನದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗಾಗುವ ತನುಮನಗಳ ಇಂಗಿತ ಇದೆಂದುಕೊಳ್ಳಲು ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ.

ಈ ಸಾಲಿನ ಮುಂದಿನ ಪದಗಳು ‘ಬಸರಿನ ಮೊಳಕೆ’. ಹಿಂದಿನ ಪದಗಳ (= ಬೆಚ್ಚಿದ ವೆಚ್ಚವು) ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿದರೆ ಈ ಪದಗಳ ಅರ್ಥ ಆಯಾಚಿತವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ‘ಬೆಚ್ಚಿದ ವೆಚ್ಚವು’ ಅರ್ಥಾತ್ ಅಂಡಾಣುವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ವೀರ್ಯಾಣುವು, ತನ್ನ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲವನ್ನು ಅಧಿಗಮಿಸಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅಂಡಾಣುವಿನೊಳಗೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಹೊಕ್ಕು ಅಂಡವಾಗುತ್ತ ‘ಬಸರಿನ ಮೊಳಕೆಗೆ’ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದಾದ ನಂತರವೂ ಕವಿಯ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಇನ್ನು ಮುಗಿದಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಸಾರುವ ಸಾಲು…’ಬಚ್ಚಿದ್ದಾವದೊ ನಾ ತಿಳಿಯೆ..’ ಅದೇನಿರಬಹುದೆಂದು ಈಗ ಗಮನಿಸೋಣ. ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಈಗಾಗಲೇ ಹೇಳಿರುವ ಅಂಶಗಳನ್ನೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ – ಹಿನ್ನಲೆಯ ಪೂರಕ ವಿವರಣೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ.

ಕೋಟ್ಯಾನುಕೋಟಿ ವೀರ್ಯಾಣು ಕಣಗಣ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಣ ಮಾತ್ರ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಬಸಿರಿಗೆ ಮೊಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅರಿತಾಯ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಒಂದು ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿ ವೀರ್ಯಾಣು ಯಾವುದಿರಬಹುದು ಎನ್ನುವುದು ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನೂ ತಿಳಿದಾಯ್ತು. ಇದೊಂದು ಪೂರ್ತಿ ಸಂಭವನೀಯತೆಯ ನಿಯಮದನುಸಾರ ನಡೆಯುವ ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ; ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುವ ವೀರ್ಯಾಣುಧಾರೆಯ ಕಣಗಳಿಗೂ ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ಸಂಯೋಗದ ಋಣವಿದೆಯೆಂದು ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಪುರುಷನಿಗೂ ಕೂಡ ಆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಗುಟ್ಟಿನ ಕಣ ಯಾವುದೆಂದು ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅದರ ಮೇಲೆ ಯಾವ ನಿಯಂತ್ರಣವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ತರ್ಕಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು. ಸುಖದ ಚರಮಸೀಮೆಯನ್ನೇರಿಸುವ ಮಿಲನಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಪಾಲುದಾರರು ಸಹ ಅಂತಿಮ ಫಲಿತದ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಪ್ರಭಾವವನ್ನೂ ಬೀರಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ, ಆ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆನ್ನುವುದೇ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಪರ್ಯಾಸವೆನ್ನಬಹುದು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಋಣ, ಕರ್ಮಫಲ, ದೈವೇಚ್ಛೆ – ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲದರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಫಲಿತವನ್ನು ಬಂದ ಹಾಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು.ಸ್ವತಃ ತಮ್ಮದೇ ಸೃಷ್ಟಿಫಲಿತ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ್ದೋ, ಅಲ್ಲವೋ ಎನ್ನುವುದರ ತೀರ್ಮಾನದಲ್ಲಿ, ಕಾರಣಕರ್ತರ ವಶೀಲಿಬಾಜಿ ಒಂದಿನಿತು ನಡೆಯದ, ನಿಸರ್ಗದ ವಿಶಿಷ್ಠ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಇದೆನ್ನಬಹುದು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಈ ಬಸಿರು ತನ್ನೊಳಗೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಫಲಿತ ಯಾವುದೆನ್ನುವುದನ್ನು ನಾನೂ ಅರಿಯೆ. ನಾನೇ ಅದರ ಕಾರಣ ಪುರುಷನಾದರೂ, ನಾನು ಕೂಡ ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಾರೆ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯದ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ ಜೀವಿಗೆ . ಹೀಗಾಗಿ, ಆದದ್ದೆಲ್ಲ ಆದಮೇಲೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಬಂದ ಹಾಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಷ್ಟೇ ನಮಗುಳಿದ ಹಾದಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದೆ ಈ ಪದಗುಚ್ಛ. ಇದು ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೂ ಅನ್ವಯವಾಗುವ ಸರಳ ಸತ್ಯವೆನ್ನಬಹುದೇನೋ.

ಇದೇ ಭಾವ ಕಾವ್ಯವೊಂದರ ಸೃಷ್ಟಿಯ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲೂ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೊ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯ ಹನಿ ಸಿಡಿದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಹನಿಗಳು ಭವ್ಯ ಕಾವ್ಯದ ಸುಶ್ರಾವ್ಯ ಮುನ್ನುಡಿಯಾಗಲಾಗದು. ಕೆಲವು ಹನಿಯಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಬೆಚ್ಚಿಸಬಲ್ಲ (ಬೆಕ್ಕಸ ಬೆರಗಾಗಿಸಬಲ್ಲ) ಅಗಾಧ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಮೂಲಬೀಜ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಅದ್ಭುತ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ನಾಂದಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಯಾವ ಹನಿ ಬಸಿರಿನ ಮೊಳಕೆ ಬಿತ್ತಿ, ಪ್ರಸವ ವೇದನೆಯ ಹಂತವನ್ನೆಲ್ಲ ದಾಟಿ ಮೂರ್ತರೂಪಿ ಕಾವ್ಯವಾಗುವುದೊ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸ್ವತಃ ಕವಿಯೂ ಅರಿತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತೆಯೇ ಯಾವ ಫಲಿತದ ಸಾಲು ಅದ್ಭುತ ಕಾವ್ಯದ ಸರಕಾಗುವುದೋ, ಯಾವುದು ಸತ್ವವಿಲ್ಲದ ನಿಸ್ತೇಜ ಪದಪುಂಜವಾಗುವುದೋ ಹೇಳಲಸದಳ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ, ನಮಗೆ ವಹಿಸಿದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಯಂತ್ರದ ಭಾಗಗಳಂತೆ ನಾವು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಫಲಿತ ಭಾಗ ಮಾತ್ರ ಅರಿವಿನ ಪರಿಧಿಗೆ ಮೀರಿದ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅಭೌತಿಕ, ಅಲೌಕಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಎನ್ನುವ ಭಾವವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇನಿದೆ, ಎಲ್ಲಾ ವಿಧಿಲಿಖಿತ, ಎಲ್ಲಾ ದೈವ ನಿಯಮ – ಇತ್ಯಾದಿ ಉದ್ಗಾರಗಳೆಲ್ಲದರ ಮೂಲ ಇಂತಹ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೆ ಹುದುಗಿರಬಹುದೇನೋ!

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

(ನಾಕುತಂತಿಗೆ ಅರ್ಥ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬರೆವಷ್ಟು ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಫ್ರೌಢಿಮೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ – ತಪ್ಪು ಸರಿಯ ಆಳದ ಚಿಂತನೆಗಿಳಿಯದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಇರಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ವಿವರಣೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಓದಿ; ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದಿ)