02067. ಸುಖಜೀವಿಗಳಿವರು..


02067. ಸುಖಜೀವಿಗಳಿವರು..
___________________________


ಜಗದ ಜೋಗುಳವೆಲ್ಲ
ತನಗೇ ಹಾಡಿದುದೆಂದು
ಮಲಗಿಹಳಲ್ಲಾ ನಾರಿ
ತಾನೆ ರಾಜಕುಮಾರಿ..

ಹೊತ್ತುಗೊತ್ತಿನ ಪರಿವೆ
ಮುಟ್ಟಿದಂತಿಲ್ಲ ಗೊಡವೆ
ನಿದಿರೆಯೊಡವೆ ನಕ್ಕಿದೆ
ಹಗಲುಗನಸಿನ ಸುಕ್ಕಿದೆ..

ರವಿ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟಿಹ ದೀವಿಗೆ
ಹೊದ್ದು ಮಲಗೆ ಸೊಬಗೆ
ಮರೆತೆಲ್ಲ ಜಗದ ಜಾಡ್ಯ
ಎಂತೂ ಪರರಿಗಿಟ್ಟ ಖಾದ್ಯ..

ಪವಡಿಸುವ ಪರಮಾತ್ಮ
ಕುವರನವ ಸಮಾನ ಸುಖಿ
ಹಾಡಹಗಲೇ ನಿದಿರೆ ದರೋಡೆ
ಮಿಗಿಸಿ ರಾತ್ರಿಗೂ ಅದೆ ಗೂಡೆ..

ಯಾವ ಜನ್ಮದ ಮೈತ್ರಿ ?
ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದವರು
ಯಾವ ಪುಣ್ಯ, ಕರ್ಮಫಲ ?
ನೆಮ್ಮದಿ ನಿದ್ರೆಯ ಧನ್ಯರು.


– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
೩೦.೦೫.೨೦೧೭
(Picture source : internet / social media)

02066. ಹೀಗೊಂದು ಪತ್ರದ ಒಕ್ಕಣೆ..


02066.ಹೀಗೊಂದು ಪತ್ರದ ಒಕ್ಕಣೆ.. (published in pratilipi)
(http://kannada.pratilipi.com/read?id=6088354905980928)


ನೋಡಿದೆಯಾ? ಬರೆಯುವ ಮೊದಲೇ ನೂರೆಂಟು ಗೊಂದಲ, ಗದ್ದಲವುಕ್ಕಿ ಕಂಗೆಡಿಸುವ ಪರಿಯನ್ನು? ಪತ್ರ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾತಾಡದೆ ಮೌನ ವ್ರತ ಹಿಡಿದು ಇಂದಿಗೆ ಆರು ದಿನಗಳಾದುವಲ್ಲ? ಹಠವೆಂದರೆ ನಿನ್ನದೇ ಸರಿ ಬಿಡು!

ಅಲ್ಲಾ.. ಯಾಕಿಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟ ಹಠ ಅಂತ? ಇ ಮೇಲ್ ಇದೆ, ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಫೇಸ್ಬುಕ್, ಮೊಬೈಲ್ ಅಂತ ನೂರೆಂಟು ದಾರಿಗಳಿವೆ ಮಾತಿಗೆ. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಕರೆದರೆ ಸಾಕು ಓಡಿ ಬಂದು ಮುಂದೆ ಕೂತು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯಂತೆ ಕವುಚಿಕೊಂಡು ಕೂರುವ ಈ ಬಡಪಾಯಿ ಜೀವಿಯಿದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದರೂ ಸಾಲದು – ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ, ನನ್ನ ಕೈಯಾರೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡು ಅಂತ ಸಂಪು ಹೂಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲಾ ಹುಡುಗಿ? ಏನಿದು ನಿನ್ನ ಹುಚ್ಚಾಟ?

ಅಲ್ಲಾ ಕಣೆ.. ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾರೇ ಪೆನ್ನು, ಪೇಪರು ಹಿಡಿದು ಪುಟಗಟ್ಟಲೆ ಬರೆದುಕೊಂಡು ಕೂರುತ್ತಾರೆ? ಮೊದಲಿಗೆ, ಮೂರೂ ಸಾಲು ಬರೆಯಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಆಗಲೇ ಕೈನೋವೂ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ; ಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾ? ಎಂದು ಹಂಗಿಸಬೇಡ. ಈಗ ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಯುಗ. ಪೇಪರಿನ ಮೇಲೆ ಬರೆದ ಒಂದೆರಡು ಸಾಲಷ್ಟೇ ಮುತ್ತಿನಹಾರದ ಹಾಗೆ ನೆಟ್ಟಗೆ ಮೂಡೋದು. ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ, ಸೊಟ್ಟಂಬಟ್ಟ ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟ ಏರಿಳಿಯುತ್ತ, ಕೋಳಿ ಕಾಲನ್ನ ನೆನಪಿಸೋ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರು ನೋಡಿ ನಗುವಂತೆ ಮಾಡಲು ನಿನಗ್ಯಾಕಿಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹ, ಅವಸರ? ನನ್ನ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿಸಿದರೆ ನಿನಗೆ ಯಾಕೆ ಉಲ್ಲಾಸ? ನಿನಗದರಿಂದೇನು ಸಿಗುತ್ತದೆ? ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು.. ನಿನ್ನ ಖುಷಿಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ದ ಎಂದ ತಪ್ಪಿಗೆ ದಂಡ ಕಟ್ಟಲೇಬೇಕಲ್ಲಾ? ಅದೂ ಆಗಿಹೋಗಲಿ.

ಇಕೋ, ನೀ ಕೇಳಿದ್ದಂತೆ ನೂರಿಪ್ಪತ್ತು ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿ ಈ ಗುಲಾಬಿ ನೀಲಿ ಹಳದಿ ಮಿಶ್ರಿತ ಕಾಗದವಿರುವ ಲೆಟರ್ ಪ್ಯಾಡ್ ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದರ ಮೇಲೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಂ.. ಇರು ಇರು ಕೂಗಾಡಬೇಡ.. ಏನೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ. ನೀನು ಬಯಸಿದ್ದಂತೆ ಅದರ ಮೇಲೇನು ಬರೆದಿರದ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯದನ್ನೇ ಹುಡುಕಿ ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡೂ ಕಾಣಿಸದಂತೆ ಹುದುಗಿಕೊಂಡಿರುವ ತಿಳಿಬಣ್ಣದ ಗುಲಾಬಿಯ ಚಿತ್ರ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೇನು ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಲುಗಳಿಲ್ಲದ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯನ್ನೇ ನೋಡಿ ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಬಣ್ಣ, ನಿನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಹೂವು, ನೀನು ಬಯಸಿದ್ದಂತದ್ದೇ ಹಾಳೆ… ಇನ್ನು ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅದರಲ್ಲೇನಾದರೂ ಬರೆದು ತುಂಬಿಸುವುದಷ್ಟೇ – ಅದೇ ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕಪ್ಪು ಶಾಯಿಯ ಇಂಕ್ ಪೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ…!

ಇಂಕ್ ಪೆನ್ನು ಅಂದಾಗ ನೆನಪಾಯ್ತು – ನಿನ್ನದೆಲ್ಲ ಇದೆಂತಹ ಡಿಮ್ಯಾಂಡ್ ಮಾರಾಯ್ತಿ? ಅದೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹುಡುಕಿ ತರ್ತೀಯಾ ಅಂತ? ಬಾಲ್ ಪೆನ್ನುಗಳದೇ ರಾಜ್ಯವಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಫೌಂಟನ್ ಪೆನ್ನು ಮತ್ತದರ ಶಾಯಿಗೆ ಊರೆಲ್ಲ ಅಲೆದು ಬಂದೆ ಗೊತ್ತಾ? ಮಸಿಕುಡಿಕೆ ಇದೆಯಾ? ಅಂತ ಸ್ಟೇಷನರಿ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೆ ಯಾವುದೋ ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನ ನೋಡೋ ಹಾಗೆ ಮುಖ ನೋಡ್ತಾರೆ ; ಆಡುವಂತಿಲ್ಲ, ಅನುಭವಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಏನು ನಿನ್ನ ಗೋಳೇ ಮಾರಾಯ್ತಿ? ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು.. ಹೇಗೇಗೋ ಏಗಿ ಕೊನೇಗೆಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹುಡುಕಿ ಅದನ್ನೂ ತಂದಿದ್ದಾಯ್ತು . ಇನ್ನೂ ಪೇಚಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಏನು ತಾನೇ ಪ್ರಯೋಜನ ? ಮುಖ್ಯ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿ ಬರೆದುಬಿಟ್ಟರೆ ಸರಿ. ಆಗಲಾದರೂ ನಿನ್ನ ಮೌನಗೌರಿ ವ್ರತ ಮುರಿದು ಮುದ್ದು ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯಂತಹ ಮಂದಹಾಸದ ನಗೆ ಚೆಲ್ಲೀತು. ಅರೆ ! ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ.. ಬರೆಯೋದಾದರೂ ಏನನ್ನ ? ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಲಿಲ್ಲವಲ್ಲೇ ಹುಡುಗಿ ನೀನು ?

ನೀ ಬಿಡು ಜಾಣೆ.. ಪ್ರೇಮಪತ್ರವೇ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಬಾಯಿಬಿಡದೆ, ನನ್ನಿಂದ ಅದನ್ನೇ ಬರೆಸುವ ಛಾತಿಯವಳು. ನಿನ್ನ ಮನಸರಿತವನೇ ನಾನಾಗಿದ್ದರೆ ಅದೇನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆಯೇ? ಕಿಲಾಡಿ ನೀನು (ಅದಕೆ ನಿನ್ನ ಕಂಡರೆ ನನಗಿಷ್ಟ!). ನಾನು ಏನು ಬರೆಯುವೆನೆಂದು ನಿನಗೂ ಗೊತ್ತು .. ಅದಕ್ಕೆ ಬಾಯಿ ಬಿಡದೆ ಸತಾಯಿಸುತ್ತೀಯಾ. ಹೋಗಲಿ , ಪ್ರೇಮಪತ್ರವೇ ಅಂತಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ – ಯಾಕೋ ಏನು ಬರೆಯಲು ತೋಚುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲೇ ಹುಡುಗಿ ? ಹಾಗೆಂದುಕೊಂಡೇ, ಇಲ್ಲಿವರೆಗಿನ ಈ ಪೀಠಿಕೆಯೇ ಮೊದಲ ಪುಟ ತುಂಬಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯಲ್ಲೇ ? ನಿನ್ನಂದಚಂದ ಹೊಗಳಿ ಬರೆದರೆ ನಿನಗದು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಿ – ಮುಖಸ್ತುತಿಯಿಂದ ನಾಚಿ ಕೆಂಪಾದ ನಿನ್ನ ಮುಖ ಬೇರೆಯದೇ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು… ನಿನ್ನ ಅಪರಂಜಿಯಂತಹ ಗುಣವನ್ನು ಹೊಗಳಲೇ ಎಂದರೆ ‘ ಸುಳ್ಳಾಡುವವರನ್ನು ಕಂಡರೆ ನನಗಾಗದು’ ಎನ್ನುತ್ತಿ. ಬರೆದರೆ ನಿನ್ನ ಮುನಿಸಿನ ಬಗೆಯೇ ಬರೆಯಬೇಕೇನೋ ? ಏನೇ ಮಾಡಿದರು ಜಗ್ಗದ ಹಠಮಾರಿ ಮುನಿಸಿನ ಮಹಾಕಾಳಿ ನೀನು. ಆ ಮುನಿಸಲ್ಲು ಮುದ್ದಾದ ಮುಖ ಕಾಣುವ ಹುಂಬ ನಾನೆಂಬ ಗುಟ್ಟನ್ನಿಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ – ಖುಷಿ ತಾನೇ ? ಬೇರೇನೇ ಇರಲಿ , ಇದು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯದ ಮಾತು ; ಯಾವಾಗಲೂ ನೀನು ನೀನಾಗಿರುತ್ತೀಯಾ. ನಿನ್ನತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದೆ ಕಾದಾಡುತ್ತೀಯ. ಆವರಣಗಳಿಲ್ಲದ ನೇರ ನಡೆನುಡಿಯ ನಿನ್ನೀ ಗುಣವೇ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು. ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಮಗುವಿನಂತಹ ಮನಸು, ಮಾಗಿದ ಗೃಹಿಣಿಗಿರುವ ಪಕ್ವತೆ, ಎರಡು ಕಡೆಗೂ ಓಲಬಿಡದೆ-ಹೋಲಿಸಬಿಡದೆ ತುಯ್ದಾಟದಲ್ಲಿರಿಸುವ ಚಂಚಲತೆ – ಎಲ್ಲವು ಹಿತವಾಗುವುದು ಬಹುಶಃ ನೀನೆ ಒಂದು ಹಿತವಾದ, ಸಹನೀಯವಾದ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ. ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ – ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಹಜ ಹೊಯ್ದಾಟಗಳ ನಡುವೆಯೂ ನನ್ನತನವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಗೌರವಿಸುವ ಸಂಸ್ಕಾರವೊಂದೇ ಸಾಕು ನನಗೆ, ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಗೌಣ… 🙂

ಅಯ್ಯೋ ! ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಹೊರಡಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಆಗಲೇ ಎರಡನೇ ಪುಟದ ಕೊನೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿತೇ? ಎರಡು ಪುಟ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತು ಅಂದೆಯಲ್ಲಾ? ನೋಡೀಗ. ಮುಗಿದಾಯ್ತು ಎರಡು ಪುಟ, ಮೂರನೆಯದರತ್ತ ನಡೆದಿದೆ ಓಟ. ಆದರೆ ನೀ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಂತೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತಾಡದ ಹೊರತು ನಾನು ಮೂರನೇ ಪುಟದತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನೋಡೀಗ ನಿನಗೊಂದು ಮೊಬೈಲ್ ಮೇಘ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ – ಎರಡು ಪುಟ ಮುಗಿಸಿದ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಅದರ ಫೋಟೋ ಕೂಡ ತೆಗೆದು ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನೀನಾಗಿ ಬಂದು ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಏಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಸಲು ಹವಣಿಸಿದೆ ? ಯಾಕಿಷ್ಟು ಬಲವಂತ ಮಾಡಿ ಬರೆಸಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ತನಕ ಪತ್ರವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಮುಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನಾಣೆ!

ಹಾಂ.. ಮೇಘಸಂದೇಶ ರವಾನಿಸಿಯೂ ಆಯ್ತು ನೋಡು. ಈಗ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಜಾತಕ ಪಕ್ಷಿಯ ಹಾಗೆ.. ನಿನ್ನ ಮೌನವ್ರತ ಮುರಿವ ಆ ಕರೆಗಾಗಿ, ರಾಧೆಯ ದನಿಗಾಗಿ..

ನಿನ್ನ ಕೊರಳಿನ ಮುರಳಿ,
ಮಾಧವ

ಉಪಸಂಹಾರ:

ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೇನಾಯ್ತು, ಮುಂದೇನಾಯ್ತು ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಸ್ತುತ. ನನ್ನ ಹುಡುಗಿ ಯಾಕೀ ಪತ್ರ ಬರೆಸಿದಳೆಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಗತ, ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲ ‘ನಮ್ಮ’ ವೈಯಕ್ತಿಕ! ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ – ಮಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನ ಕೆಳಬಾರದೆನ್ನುವ ಕಟ್ಟಳೆಯೊಂದಿಗೆ . ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಇದೂ ಕೂಡ ಅವಳು ನನಗೆ ನೇರ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲ.. ನಾನೇ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದು. ನಾ ಬರೆದ ಪತ್ರವನ್ನ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅವಳಿಗೆ ಫೋಟೋ ಕಳಿಸಿದೆನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆನಲ್ಲಾ? ಅದನ್ನೇ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಡಿಜಿಟಲಿಗಿಳಿಸಿ ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ಲೆಟರ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ, ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ! ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳದೇನೆ ನನ್ನಿಂದ ಬರೆಸಿ ಸ್ವಾಮಿಕಾರ್ಯ, ಸ್ವಕಾರ್ಯ ಎರಡೂ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ ನನ್ನ ಚತುರ ಹುಡುಗಿ!

ಪ್ರತಿಲಿಪಿಗೆ ಕಳಿಸಿರುವುದು ನನಗೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ.. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ.. ಗೊತ್ತು ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಂಡು ಅವಳ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ, ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ತಣ್ಣೀರೆರಚುವುದಾದರೂ ಏಕೆ .. ಅಲ್ಲವಾ ? ನೀವೂ ಹೇಳಬೇಡಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದುಬಿಡಿ. ಇಂತ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಸಂತಸಗಳಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗುವುದಾದರೆ ನಾವ್ಯಾಕೆ ಆ ಸುಖದ ಬಲೂನಿಗೆ ಸೂಜಿ ಚುಚ್ಚಬೇಕಲ್ಲವ? ಹುಶ್.. ಎಲ್ಲಾರೂ ಗಫ್ಚುಪ್ !!

02065. ಯಾರದೋ ಹಾಡು..


02065. ಯಾರದೋ ಹಾಡು..
_______________________

ಕಾಡಿನ ಜಾಡು ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ
ಹೆಜ್ಜೆಯಿಕ್ಕುವವರಿಲ್ಲದೆ ಪಾಳು ಬಿದ್ದು..
ಕುರುಚಲು ಚುಚ್ಚುವ ಬಿರುಸಿದ್ದೆಡೆ ಮೆತ್ತೆ
ಸೊಂಪು ಹುಲುಸು ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು ತುಂಬಾ..

ದಟ್ಟೈಸಿದ ದಿಟ್ಟತನದಡಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಹಾದಿ
ಕಾದು ಕೂತಿದೆ ಶೋಧನೆ ಅನ್ವೇಷಣೆ ಹಾರೆ
ಯಾಕೋ ಮರೆತಂತಿದೆ ಜಗ ಎಡತಾಕುವರಿಲ್ಲ
ಹುಲ್ಲಬಣದ ಸುತ್ತಣ ಜಿಗ್ಗು ಲಂಟಾನ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ..

ಹರಿತವಿಲ್ಲ ಅಲುಗು ಹುಲ್ಲದು ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆ
ಅಭೇದ್ಯ ಕಾನನವಲ್ಲ ಮರಗಿಡಗಳ ಗೋಜಿಲ್ಲ
ಸರಳ ಸುಲಲಿತ ನಡೆದಿದ್ದೇ ಹಾದಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗೆ
ಹುಡುಕುವುದೇಕೋ ಜಟಿಲ ದುರ್ಗಮ ಅಭೇದ್ಯ..

ಅದು ಮಾನವ ಸಹಜ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಟುಕಿದ್ದು
ಜಿಲ್ಲೆನ್ನದು ಹೃದಯ ಬಯಸುತ್ತ ಎಟುಕದ ಶೂನ್ಯ
ಅಡವಿಯ ನಿಗೂಢತೆ ರಮ್ಯಾ ಕುತೂಹಲ ಬಂಧಿ
ಯಾಕರಿವಾಗದು? ಮೊತ್ತದಲೆಲ್ಲ ಅದೇ ಮೂಲದ ತಿದಿ..

ಅರಸುವ ಜೀವಕೆ ಕಾದಿದೆ ಪ್ರಕೃತಿ ನೈಜದ ಸೆರಗು
ಬೆಡಗು ಬಿನ್ನಾಣ ವೈಯ್ಯಾರ ಗತಕಾಲದಡಿ ನೆನಪು
ನಿಜದ ಫಲವತ್ತತೆ ಉತ್ತು ಬಿತ್ತು ಬೆಳೆವಾ ಹಂಬಲಕೆ
ಕಾದ ನೆಲವಾಗುವೆ ನೇಗಿಲು ಹಿಡಿದು ಬರುವ ಯೋಗಿಗೆ..

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
12.06.2017