02075. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೪: ಬತ್ತ ಕುಟ್ಟಿದರಕ್ಕಿ, ಚಿತ್ತ ಕುಟ್ಟಿದರೇ ತತ್ತ್ವ !


02075. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೪: ಬತ್ತ ಕುಟ್ಟಿದರಕ್ಕಿ, ಚಿತ್ತ ಕುಟ್ಟಿದರೇ ತತ್ತ್ವ !

ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೪ ರ ಮೇಲಿನ ಟಿಪ್ಪಣಿ – ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ..

http://kannada.readoo.in/2017/06/ಬತ್ತ-ಕುಟ್ಟಿದರಕ್ಕಿ-ಚಿತ್ತ
ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ, ಕಗ್ಗ, ೬೪, ಬತ್ತ, ಕುಟ್ಟಿದರಕ್ಕಿ, ಚಿತ್ತ, ಕುಟ್ಟಿದರೇ, ತತ್ತ್ವ

02066. ಹೀಗೊಂದು ಪತ್ರದ ಒಕ್ಕಣೆ..


02066.ಹೀಗೊಂದು ಪತ್ರದ ಒಕ್ಕಣೆ.. (published in pratilipi)
(http://kannada.pratilipi.com/read?id=6088354905980928)


ನೋಡಿದೆಯಾ? ಬರೆಯುವ ಮೊದಲೇ ನೂರೆಂಟು ಗೊಂದಲ, ಗದ್ದಲವುಕ್ಕಿ ಕಂಗೆಡಿಸುವ ಪರಿಯನ್ನು? ಪತ್ರ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾತಾಡದೆ ಮೌನ ವ್ರತ ಹಿಡಿದು ಇಂದಿಗೆ ಆರು ದಿನಗಳಾದುವಲ್ಲ? ಹಠವೆಂದರೆ ನಿನ್ನದೇ ಸರಿ ಬಿಡು!

ಅಲ್ಲಾ.. ಯಾಕಿಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟ ಹಠ ಅಂತ? ಇ ಮೇಲ್ ಇದೆ, ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಫೇಸ್ಬುಕ್, ಮೊಬೈಲ್ ಅಂತ ನೂರೆಂಟು ದಾರಿಗಳಿವೆ ಮಾತಿಗೆ. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಕರೆದರೆ ಸಾಕು ಓಡಿ ಬಂದು ಮುಂದೆ ಕೂತು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯಂತೆ ಕವುಚಿಕೊಂಡು ಕೂರುವ ಈ ಬಡಪಾಯಿ ಜೀವಿಯಿದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದರೂ ಸಾಲದು – ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ, ನನ್ನ ಕೈಯಾರೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡು ಅಂತ ಸಂಪು ಹೂಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲಾ ಹುಡುಗಿ? ಏನಿದು ನಿನ್ನ ಹುಚ್ಚಾಟ?

ಅಲ್ಲಾ ಕಣೆ.. ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾರೇ ಪೆನ್ನು, ಪೇಪರು ಹಿಡಿದು ಪುಟಗಟ್ಟಲೆ ಬರೆದುಕೊಂಡು ಕೂರುತ್ತಾರೆ? ಮೊದಲಿಗೆ, ಮೂರೂ ಸಾಲು ಬರೆಯಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಆಗಲೇ ಕೈನೋವೂ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ; ಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾ? ಎಂದು ಹಂಗಿಸಬೇಡ. ಈಗ ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಯುಗ. ಪೇಪರಿನ ಮೇಲೆ ಬರೆದ ಒಂದೆರಡು ಸಾಲಷ್ಟೇ ಮುತ್ತಿನಹಾರದ ಹಾಗೆ ನೆಟ್ಟಗೆ ಮೂಡೋದು. ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ, ಸೊಟ್ಟಂಬಟ್ಟ ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟ ಏರಿಳಿಯುತ್ತ, ಕೋಳಿ ಕಾಲನ್ನ ನೆನಪಿಸೋ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರು ನೋಡಿ ನಗುವಂತೆ ಮಾಡಲು ನಿನಗ್ಯಾಕಿಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹ, ಅವಸರ? ನನ್ನ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿಸಿದರೆ ನಿನಗೆ ಯಾಕೆ ಉಲ್ಲಾಸ? ನಿನಗದರಿಂದೇನು ಸಿಗುತ್ತದೆ? ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು.. ನಿನ್ನ ಖುಷಿಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ದ ಎಂದ ತಪ್ಪಿಗೆ ದಂಡ ಕಟ್ಟಲೇಬೇಕಲ್ಲಾ? ಅದೂ ಆಗಿಹೋಗಲಿ.

ಇಕೋ, ನೀ ಕೇಳಿದ್ದಂತೆ ನೂರಿಪ್ಪತ್ತು ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿ ಈ ಗುಲಾಬಿ ನೀಲಿ ಹಳದಿ ಮಿಶ್ರಿತ ಕಾಗದವಿರುವ ಲೆಟರ್ ಪ್ಯಾಡ್ ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದರ ಮೇಲೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಂ.. ಇರು ಇರು ಕೂಗಾಡಬೇಡ.. ಏನೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ. ನೀನು ಬಯಸಿದ್ದಂತೆ ಅದರ ಮೇಲೇನು ಬರೆದಿರದ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯದನ್ನೇ ಹುಡುಕಿ ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡೂ ಕಾಣಿಸದಂತೆ ಹುದುಗಿಕೊಂಡಿರುವ ತಿಳಿಬಣ್ಣದ ಗುಲಾಬಿಯ ಚಿತ್ರ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೇನು ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಲುಗಳಿಲ್ಲದ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯನ್ನೇ ನೋಡಿ ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಬಣ್ಣ, ನಿನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಹೂವು, ನೀನು ಬಯಸಿದ್ದಂತದ್ದೇ ಹಾಳೆ… ಇನ್ನು ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅದರಲ್ಲೇನಾದರೂ ಬರೆದು ತುಂಬಿಸುವುದಷ್ಟೇ – ಅದೇ ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕಪ್ಪು ಶಾಯಿಯ ಇಂಕ್ ಪೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ…!

ಇಂಕ್ ಪೆನ್ನು ಅಂದಾಗ ನೆನಪಾಯ್ತು – ನಿನ್ನದೆಲ್ಲ ಇದೆಂತಹ ಡಿಮ್ಯಾಂಡ್ ಮಾರಾಯ್ತಿ? ಅದೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹುಡುಕಿ ತರ್ತೀಯಾ ಅಂತ? ಬಾಲ್ ಪೆನ್ನುಗಳದೇ ರಾಜ್ಯವಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಫೌಂಟನ್ ಪೆನ್ನು ಮತ್ತದರ ಶಾಯಿಗೆ ಊರೆಲ್ಲ ಅಲೆದು ಬಂದೆ ಗೊತ್ತಾ? ಮಸಿಕುಡಿಕೆ ಇದೆಯಾ? ಅಂತ ಸ್ಟೇಷನರಿ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೆ ಯಾವುದೋ ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನ ನೋಡೋ ಹಾಗೆ ಮುಖ ನೋಡ್ತಾರೆ ; ಆಡುವಂತಿಲ್ಲ, ಅನುಭವಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಏನು ನಿನ್ನ ಗೋಳೇ ಮಾರಾಯ್ತಿ? ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು.. ಹೇಗೇಗೋ ಏಗಿ ಕೊನೇಗೆಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹುಡುಕಿ ಅದನ್ನೂ ತಂದಿದ್ದಾಯ್ತು . ಇನ್ನೂ ಪೇಚಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಏನು ತಾನೇ ಪ್ರಯೋಜನ ? ಮುಖ್ಯ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿ ಬರೆದುಬಿಟ್ಟರೆ ಸರಿ. ಆಗಲಾದರೂ ನಿನ್ನ ಮೌನಗೌರಿ ವ್ರತ ಮುರಿದು ಮುದ್ದು ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯಂತಹ ಮಂದಹಾಸದ ನಗೆ ಚೆಲ್ಲೀತು. ಅರೆ ! ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ.. ಬರೆಯೋದಾದರೂ ಏನನ್ನ ? ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಲಿಲ್ಲವಲ್ಲೇ ಹುಡುಗಿ ನೀನು ?

ನೀ ಬಿಡು ಜಾಣೆ.. ಪ್ರೇಮಪತ್ರವೇ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಬಾಯಿಬಿಡದೆ, ನನ್ನಿಂದ ಅದನ್ನೇ ಬರೆಸುವ ಛಾತಿಯವಳು. ನಿನ್ನ ಮನಸರಿತವನೇ ನಾನಾಗಿದ್ದರೆ ಅದೇನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆಯೇ? ಕಿಲಾಡಿ ನೀನು (ಅದಕೆ ನಿನ್ನ ಕಂಡರೆ ನನಗಿಷ್ಟ!). ನಾನು ಏನು ಬರೆಯುವೆನೆಂದು ನಿನಗೂ ಗೊತ್ತು .. ಅದಕ್ಕೆ ಬಾಯಿ ಬಿಡದೆ ಸತಾಯಿಸುತ್ತೀಯಾ. ಹೋಗಲಿ , ಪ್ರೇಮಪತ್ರವೇ ಅಂತಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ – ಯಾಕೋ ಏನು ಬರೆಯಲು ತೋಚುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲೇ ಹುಡುಗಿ ? ಹಾಗೆಂದುಕೊಂಡೇ, ಇಲ್ಲಿವರೆಗಿನ ಈ ಪೀಠಿಕೆಯೇ ಮೊದಲ ಪುಟ ತುಂಬಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯಲ್ಲೇ ? ನಿನ್ನಂದಚಂದ ಹೊಗಳಿ ಬರೆದರೆ ನಿನಗದು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಿ – ಮುಖಸ್ತುತಿಯಿಂದ ನಾಚಿ ಕೆಂಪಾದ ನಿನ್ನ ಮುಖ ಬೇರೆಯದೇ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು… ನಿನ್ನ ಅಪರಂಜಿಯಂತಹ ಗುಣವನ್ನು ಹೊಗಳಲೇ ಎಂದರೆ ‘ ಸುಳ್ಳಾಡುವವರನ್ನು ಕಂಡರೆ ನನಗಾಗದು’ ಎನ್ನುತ್ತಿ. ಬರೆದರೆ ನಿನ್ನ ಮುನಿಸಿನ ಬಗೆಯೇ ಬರೆಯಬೇಕೇನೋ ? ಏನೇ ಮಾಡಿದರು ಜಗ್ಗದ ಹಠಮಾರಿ ಮುನಿಸಿನ ಮಹಾಕಾಳಿ ನೀನು. ಆ ಮುನಿಸಲ್ಲು ಮುದ್ದಾದ ಮುಖ ಕಾಣುವ ಹುಂಬ ನಾನೆಂಬ ಗುಟ್ಟನ್ನಿಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ – ಖುಷಿ ತಾನೇ ? ಬೇರೇನೇ ಇರಲಿ , ಇದು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯದ ಮಾತು ; ಯಾವಾಗಲೂ ನೀನು ನೀನಾಗಿರುತ್ತೀಯಾ. ನಿನ್ನತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದೆ ಕಾದಾಡುತ್ತೀಯ. ಆವರಣಗಳಿಲ್ಲದ ನೇರ ನಡೆನುಡಿಯ ನಿನ್ನೀ ಗುಣವೇ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು. ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಮಗುವಿನಂತಹ ಮನಸು, ಮಾಗಿದ ಗೃಹಿಣಿಗಿರುವ ಪಕ್ವತೆ, ಎರಡು ಕಡೆಗೂ ಓಲಬಿಡದೆ-ಹೋಲಿಸಬಿಡದೆ ತುಯ್ದಾಟದಲ್ಲಿರಿಸುವ ಚಂಚಲತೆ – ಎಲ್ಲವು ಹಿತವಾಗುವುದು ಬಹುಶಃ ನೀನೆ ಒಂದು ಹಿತವಾದ, ಸಹನೀಯವಾದ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ. ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ – ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಹಜ ಹೊಯ್ದಾಟಗಳ ನಡುವೆಯೂ ನನ್ನತನವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಗೌರವಿಸುವ ಸಂಸ್ಕಾರವೊಂದೇ ಸಾಕು ನನಗೆ, ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಗೌಣ… 🙂

ಅಯ್ಯೋ ! ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಹೊರಡಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಆಗಲೇ ಎರಡನೇ ಪುಟದ ಕೊನೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿತೇ? ಎರಡು ಪುಟ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತು ಅಂದೆಯಲ್ಲಾ? ನೋಡೀಗ. ಮುಗಿದಾಯ್ತು ಎರಡು ಪುಟ, ಮೂರನೆಯದರತ್ತ ನಡೆದಿದೆ ಓಟ. ಆದರೆ ನೀ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಂತೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತಾಡದ ಹೊರತು ನಾನು ಮೂರನೇ ಪುಟದತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನೋಡೀಗ ನಿನಗೊಂದು ಮೊಬೈಲ್ ಮೇಘ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ – ಎರಡು ಪುಟ ಮುಗಿಸಿದ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಅದರ ಫೋಟೋ ಕೂಡ ತೆಗೆದು ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನೀನಾಗಿ ಬಂದು ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಏಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಸಲು ಹವಣಿಸಿದೆ ? ಯಾಕಿಷ್ಟು ಬಲವಂತ ಮಾಡಿ ಬರೆಸಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ತನಕ ಪತ್ರವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಮುಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನಾಣೆ!

ಹಾಂ.. ಮೇಘಸಂದೇಶ ರವಾನಿಸಿಯೂ ಆಯ್ತು ನೋಡು. ಈಗ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಜಾತಕ ಪಕ್ಷಿಯ ಹಾಗೆ.. ನಿನ್ನ ಮೌನವ್ರತ ಮುರಿವ ಆ ಕರೆಗಾಗಿ, ರಾಧೆಯ ದನಿಗಾಗಿ..

ನಿನ್ನ ಕೊರಳಿನ ಮುರಳಿ,
ಮಾಧವ

ಉಪಸಂಹಾರ:

ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೇನಾಯ್ತು, ಮುಂದೇನಾಯ್ತು ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಸ್ತುತ. ನನ್ನ ಹುಡುಗಿ ಯಾಕೀ ಪತ್ರ ಬರೆಸಿದಳೆಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಗತ, ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲ ‘ನಮ್ಮ’ ವೈಯಕ್ತಿಕ! ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ – ಮಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನ ಕೆಳಬಾರದೆನ್ನುವ ಕಟ್ಟಳೆಯೊಂದಿಗೆ . ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಇದೂ ಕೂಡ ಅವಳು ನನಗೆ ನೇರ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲ.. ನಾನೇ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದು. ನಾ ಬರೆದ ಪತ್ರವನ್ನ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅವಳಿಗೆ ಫೋಟೋ ಕಳಿಸಿದೆನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆನಲ್ಲಾ? ಅದನ್ನೇ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಡಿಜಿಟಲಿಗಿಳಿಸಿ ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ಲೆಟರ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ, ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ! ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳದೇನೆ ನನ್ನಿಂದ ಬರೆಸಿ ಸ್ವಾಮಿಕಾರ್ಯ, ಸ್ವಕಾರ್ಯ ಎರಡೂ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ ನನ್ನ ಚತುರ ಹುಡುಗಿ!

ಪ್ರತಿಲಿಪಿಗೆ ಕಳಿಸಿರುವುದು ನನಗೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ.. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ.. ಗೊತ್ತು ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಂಡು ಅವಳ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ, ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ತಣ್ಣೀರೆರಚುವುದಾದರೂ ಏಕೆ .. ಅಲ್ಲವಾ ? ನೀವೂ ಹೇಳಬೇಡಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದುಬಿಡಿ. ಇಂತ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಸಂತಸಗಳಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗುವುದಾದರೆ ನಾವ್ಯಾಕೆ ಆ ಸುಖದ ಬಲೂನಿಗೆ ಸೂಜಿ ಚುಚ್ಚಬೇಕಲ್ಲವ? ಹುಶ್.. ಎಲ್ಲಾರೂ ಗಫ್ಚುಪ್ !!

02064. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೩ ರ ಟಿಪ್ಪಣಿ , ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ …


02064. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೩ ರ ಟಿಪ್ಪಣಿ , ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ …

http://kannada.readoo.in/2017/06/ಬಿಡು-ಒರಟು-ನರಭಾಷೆ-ಆಲಿಸೊಳಗ

02060. ನಾಕು ತಂತಿಯ ಮೇಲಿನ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಬರೆದುದ್ದರ ಹಿನ್ನಲೆ …


02060. ನಾಕು ತಂತಿಯ ಮೇಲಿನ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಬರೆದುದ್ದರ ಹಿನ್ನಲೆ …
__________________________________________________


ಅಂಬಿಕಾತನಯದತ್ತರ ನಾಕುತಂತಿಗೊಂದು ಟಿಪ್ಪಣಿ ಬರಲಿ ಅಂತ ಹೆದರಿದವರ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪೆ ಎಸೆದದ್ದು ಗೆಳೆಯ ದೀಪಕ್. ಜಿ.ಕೆ. (Deepak GK) ಅವರ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರಾಯ್ತು ಅನಿಸುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲೆ, ಹೀಗೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಾದರು ಇರುವುದಲ್ಲವೇ? ಅನಿಸಿತು. ಹೇಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ವಿವರಣೆ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಜಗದಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೆ ಇರಬೇಕು, ಅದಕ್ಕೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಮತ್ತೇನಾದರೂ ಹೊಳೆದರೂ ಹೊಳೆಯಬಹುದೇನೊ ಅನಿಸಿ ಒಂದು ಕೈ ನೋಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿಯೆ ಬಿಟ್ಟೆ.. ಹಾಗೆ ಬರೆಯಹೊರಟ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸಂಗತಿ – ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಈ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಿವೆ ಎಂಬುದು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ತಟ್ಟನೆ ಅನಿಸಿತು – ನಾಕುತಂತಿ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿಗೂ ಈ ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಕ್ಕೂ ಏನಾದರೂ ಕೊಂಡಿಯಿರಬಹುದೇನೋ ಎಂದು.

ಹಾಗೆಂದುಕೊಂಡೆ ಮುನ್ನಡೆದಾಗ ನಾಕುತಂತಿ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿನ ಮೂಲ ಏನಿರಬಹುದೆಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂತು. ತಂತಿ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ನಮಗೆ ಮನಸಿಗೆ ಬರುವುದು ತಂತಿಯ ಮೂಲಕ ನಾದ ಹೊರಡಿಸುವ ಸಂಗೀತ ವಾದ್ಯಗಳದು. ಅದರಲ್ಲೂ ವೀಣೆಯಂತಹ ಪಾರಂಪಾರಿಕ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವಾದ್ಯ ತಟ್ಟನೆ ಕಣ್ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ವೀಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ಒಟ್ಟು ಏಳು ತಂತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಮುಖ ನಾದ ಹೊರಡಿಸುವ ತಂತಿಗಳಿರುವುದು ತುಸುವಾದರೂ ಸಂಗೀತ ಬಲ್ಲವರಿಗೆ / ಕಂಡವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಅಂಶ. (ಈ ನಾಲ್ಕು ತಂತಿಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸಾರಣಿ, ಪಂಚಮ, ಮಂದ್ರ, ಅನುಮಂದ್ರ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮಿಕ್ಕ ಮೂರು ತಂತಿಗಳು ತಾಳದ ತಂತಿಗಳಂತೆ – ಮಧ್ಯ ಷಡ್ಜ, ಮಧ್ಯ ಪಂಚಮ, ತಾರಾ ಷಡ್ಜ ಅನ್ನುವ ಹೆಸರಿನವು). ಸಂಗೀತದ ‘ಓಂ’ ನಾಮವು ಗೊತ್ತಿರದ ನನ್ನಂತಹವನು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿ, ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾತಾಡಬಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇಲ್ಲವಾದರೂ ನನಗನಿಸಿದ್ದು – ನಾಲ್ಕುತಂತಿಯ ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಕ್ಕೂ ಈ ವಾದನದ ನಾಲ್ಕು ತಂತಿಗಳು ಹೊರಡಿಸುವ ನಿನಾದಕ್ಕೂ ಏನೊ ನಂಟಿರಬಹುದೇನೋ ಎಂದು. ಈ ನಾಲ್ಕುತಂತಿಗಳು ಹೊರಡಿಸುವ ಭಾವವನ್ನೇ ಪ್ರತಿ ಭಾಗದ ಕವನವು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ, ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಹೊರಡಿಸುತ್ತಿದೆಯೆ ? ಎನ್ನುವುದು ಕುತೂಹಲಕರ ಅಂಶ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಇದ್ದರೂ, ವಿವಿಧ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಹೊರಡಿಸುವ ಬೇಂದ್ರೆ ಕವನಗಳಲ್ಲಿ ಇದರ ಗ್ರಹಿಸುವಿಕೆಯೇನು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ಆ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಮನಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆ ಈ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಬರೆಯಲು ಹೊರಟೆ..

ಕಾವ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ – ಬರೆಯುವಾಗ ಬರೆವವನ ಭಾವ ಏನೇ ಇದ್ದರು, ಓದುಗನ ಮನದಲ್ಲಿ ಯಥಾವತ್ ಅದೇ ಭಾವ ಉದಿಸಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಕವಿಯ ಮೂಲ ಆಶಯದೊಡನೆ ಕವಿಗೇ ಅರಿವಿರದಿದ್ದ ಅನೇಕ ಭಾವಗಳು, ಅರ್ಥಗಳು, ಆಶಯಗಳು ಹೊಳೆದುಬಿಡಬಹುದು. ಕೆಲವು ಕವಿ ಐಚ್ಚಿಕವಾಗಿ ಸೇರಿಸಿದ ಅಂಶಗಳಾಗಿದ್ದರೆ ಮಿಕ್ಕ ಹಲವು ಕವಿಯ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಹೇಗೆ ನುಸುಳಿಕೊಂಡ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಆಯಾಮಗಳೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಹೀಗಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರೆದ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಮೂಲಕಲ್ಪನೆ ಅಥವಾ ಆಶಯವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಅದು ಬರಿ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯಾದೀತು. ಅವರ ಆಶಯವೇನಿದ್ದೀತು ಎಂದು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ, ಮತ್ತಾವ ಗೂಢಾರ್ಥಗಳು ಹುದುಗಿರಬಹುದೆಂಬ ಚಿಕಿತ್ಸಕ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಕಂಡು ಬಂದ ಆಯಾಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರಿಗಣಿಸಿ ವಿವರಿಸಲೆತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ – ನನಗೆ ತೋಚಿದ ಹಾಗೆ. ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ತನ್ಮೂಲಕ ಗಳಿಸಿದ ಪಾಂಡಿತ್ಯದಿಂದ ಬರೆದ ವಿದ್ವತ್ಪೂರ್ಣ ಬರಹವಿದಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಲಿತಿದ್ದ ಮತ್ತು ಇನ್ನು ಮಿಕ್ಕುಳಿದುಕೊಂಡಿರುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ತರದ ಕನ್ನಡ ಭಾಷಾಜ್ಞಾನವನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ‘ಸಂತೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೂರೂ ಮೊಳ ನೇಯ್ದನಂತಹ’ ಸರಕು. ಹೀಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದಿರಬಹುದಾದ ವ್ಯಾಕರಣ ದೋಷ, ತಪ್ಪಾದ ಪದ ಪ್ರಯೋಗ, ಅಸಂಬದ್ಧ ವಾಕ್ಯ ಸಂಯೋಜನೆ, ತಪ್ಪಾದ ವಿವರಣೆ, ಅಸಂಗತತೆ, ಅಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಅಥವಾ ಗೊಂದಲ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನೂ ನಾ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ದಯವಿಟ್ಟು ಮನ್ನಿಸಿಬಿಡಿ.

ಬರೆಯ ಹೊರಟಂತೆ ಒಂದೆರಡು ಕಂತಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಇಪ್ಪತ್ತು ಕಂತುಗಳಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಬರೆಯುವಾಗ ಏನೇನೋ ಹೊಸ ಅರ್ಥ, ಹೊಳಹುಗಳು ತೋಚುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವು ತೋಚಿದ ಹಾಗೆಯೇ ಬರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇಷ್ಟು ವಿಸ್ತೃತವಾಗಿ ಬರಬಹುದೆನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆ ನನಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಧೀರ್ಘವಾದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಹುಶಃ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಾದರೂ ತಥ್ಯವಿರಬಹುದೆಂಬ ಭರವಸೆಯಿದೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ತೀರಾ ಧೀರ್ಘವಾಯಿತು, ಸಂಕೀರ್ಣವಾಯಿತು ಎನಿಸಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ. ಇಷ್ಟು ಕಂತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಓದಿ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹಾಕಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ನಮನಗಳು ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು. ಇಂತಹ ಬರಹವೊಂದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗುವಂತಹ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಸೃಜಿಸಿದ ಕವಿ ಅಂಬಿಕಾತನಯದತ್ತರಿಗೆ ಪೊಡಮಟ್ಟಿ ಶರಣು.

ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಬರೆಯಲು ಮೂಲ ಪ್ರೇರಣೆಯಾದ ಸನ್ಮಿತ್ರ ದೀಪಕ ಜಿ.ಕೆ. ಗೆ (Deepak GK) ಮತ್ತೆ ಎದೆಯಾಂತರಾಳದ ವಿನಮ್ರ ನಮನಗಳು ಮತ್ತು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಅವರ ಆಗ್ರಹಪೂರ್ವಕ ಕೋರಿಕೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನಿದನ್ನು ಬರೆಯುವ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಅಪ್ಪಟ ಸತ್ಯ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಅವರು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಾರ್ತರು ಮತ್ತು ವಂದನಾರ್ಹರು !

ನಮಸ್ಕಾರಗಳೊಂದಿಗೆ,

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
೦೭.೦೬.೨೦೧೭
(Picture source : internet)

02059. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೭


02059. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೭
_____________________________________

[’ನಾನು’ ’ನೀನು’ ’ಆನು’ ’ತಾನು’ ನಾಕೆ ನಾಕು ತಂತಿ (೧೪)
ಸೊಲ್ಲಿಸಿದರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು ಓಂ ಓಂ ದಂತಿ! (೧೫)
ಗಣನಾಯಕ ಮೈ ಮಾಯಕ ಸೈ ಸಾಯಕ ಮಾಡಿ (೧೬)]

“ಗುರಿಯ ತುಂಬಿ ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣು ಧಾತು ಮಾತು ಕೂಡಿ. (೧೭)”


ಗಣನಾಯಕನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅಣಿಗೊಳಿಸಿದ ತನುಮನಗಳನ್ನು, ಸೂಕ್ತ ಗುರಿಯತ್ತ ಹೂಡಿದ ಬಿಲ್ಲು ಬಾಣವಾಗಿಸಿ ಹುಟ್ಟು-ಸಾವಿನ ನಡುವಿನ ಬದುಕಿನಲಿ ಮುನ್ನಡೆವ ಹಾದಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು – ಹದಿನಾರನೇ ಸಾಲಿನ ತನಕ. ಇನ್ನು ಆ ಗುರಿಯತ್ತ ನಡೆವ ನಡಿಗೆ ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವಿರದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ ? ಏಕೆಂದರೆ ಗುರಿಯತ್ತ ನಡಿಗೆಯೆಂದಾಗ ಸರಿಯಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲೂ ಹೋಗಬಹುದು, ತಪ್ಪು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗದು. ಜೊತೆಗೆ ಹಾದಿಯೊಂದನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟ ಮೇಲೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಡೆತಡೆಗಳಿರದೆಂದು ಹೇಳಬರುವಂತಿಲ್ಲ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕ್ರಮಿಸಲಿರಬೇಕಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ, ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತತೆ ಮತ್ತು ಮನೋಭಾವಗಳು ಬಲು ಮುಖ್ಯ. ಅದನ್ನು ಮುಂದಿನ (ಕೊನೆಯ) ಹದಿನೇಳನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ನೋಡೋಣ.

೧೭. ಗುರಿಯ ತುಂಬಿ ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣು ಧಾತು ಮಾತು ಕೂಡಿ.

ಮೊದಲೇ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಗೊತ್ತು ಗುರಿಯಿಲ್ಲದ ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ಗಮ್ಯದತ್ತ ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿ ಉರುಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಬದಲು, ಯಾವುದೊ ನಿಶ್ಚಿತ, ಪೂರ್ವ ನಿರ್ಧಾರಿತ ಗುರಿಯತ್ತ ನಡೆಯುವುದು ವಿಹಿತವೆಂದು ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಸಾರದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ‘ಅಂತಹ ಗುರಿಯತ್ತ ನಡಿಗೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು ?’ ಎನ್ನುವುದರ ವಿಸ್ತೃತ ಸುಳಿವು, ಸೂಚನೆ ದೊರಕುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮನದಟ್ಟಾಗಿಸಲೆಂದೇ ಪ್ರಾಸಂಗಿಕವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣಿನ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಕುರಿ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಮನಸಿನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ನಿಸಾರರ ‘ಕುರಿಗಳು ಸಾರ್, ಕುರಿಗಳು..’ ನೆನಪಿಗೆ ಬರದಿರುವುದುಂಟೆ? ನಿಸಾರರ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ, ಎಡ-ಬಲ ನೋಡದೆ, ಗೊತ್ತು-ಗುರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕುರಿಗಳು (ಅರ್ಥಾತ್ ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಿರುವ ನಮ್ಮಂತಹವರು), ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಹೇರಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸದೇ ತೆಪ್ಪಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಬಗೆಗಿನ ಗೇಲಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಂಗ್ಯದ ದ್ಯೋತಕವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ನಾಕುತಂತಿಯ ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅದೇ ಕುರಿಯ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಡಕವಾಗಿರುವ ಧನಾತ್ಮಕ ಆಯಾಮವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರುವ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಮೂಡಿಬರುತ್ತದೆ. ಗುರಿಯತ್ತ ನಮ್ಮ ನಡಿಗೆ ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ, ಎಡಬಲ ನೋಡದೆ, ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ಯೋಚಿಸದೆ, ಒಂದೇ ಸಮನೆ ತನ್ನ ಗುರಿಯತ್ತ ಕಾಲೆಳೆದುಕೊಂಡು ನಡೆಯುವ ಕುರಿಯ ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಗುರಿಯೆಡೆಗಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಇರಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ತಾನು ತಲುಪಬೇಕಿರುವ ಗುರಿಯ ಹೊರತಾಗಿ ಮತ್ತಾವ ಪರಿವೆಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು, ತಾನು ಸೇರಬೇಕಾದ ಕುರಿದೊಡ್ಡಿಯನ್ನೋ ಅಥವಾ ಮೇವು ಮೇಯಲು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಹುಲ್ಲಿನ ಬಯಲನ್ನೋ ಲಕ್ಷದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಣ್ಣುರೆಪ್ಪೆ ಮಿಟುಕಿಸುವುದನ್ನೂ ಮರೆತಂತೆ ಲಯಬದ್ಧವಾಗು ಹೆಜ್ಜೆಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಡೆದಿರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಕಣ್ಣ ತುಂಬಾ ತಾನು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಗಮ್ಯದ ಲಕ್ಷ್ಯದ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಗುರಿಯತ್ತ ದಿಟ್ಟತನದಿಂದ ನಡೆಯುವಾಗ ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಅಂತಹ ವಿಧೇಯ ಏಕಾಗ್ರ ಚಿತ್ತವಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಡಗಿರುವ ಒಂದು ಆಶಯ.

ಗುರಿಯ ತುಂಬಿ ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣು…

ಅಂದಹಾಗೆ ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಗುರಿಯತ್ತಣ ನಡಿಗೆಗೆ ‘ಮೈ ಮಾಯಕ ಸೈ ಸಾಯಕ’ ಮಾಡುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದರರ್ಥವನ್ನು ಈ ಸಾಲಿನ ಜತೆ ಸಮೀಕರಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅರ್ಥ ವೈವಿಧ್ಯ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಮೈಯನ್ನೆ ಮಾಯಾ ಶರೀರದಂತಹ ಧನುಸ್ಸಾಗಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ‘ಸರಿಯಾದ ಗಮ್ಯವೆಂಬ’ ಬಾಣವನ್ನು ಹೂಡಿ ಹೋರಾಡುತ್ತ ಮುನ್ನಡೆಯಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥೈಸಿದ್ದೆವು, ಸಾರಾಂಶದಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಹಾಗಿಟ್ಟ ಆ ಬಾಣದ ಗುರಿ ದಿಕ್ಕುದೆಸೆ ತಪ್ಪಿ, ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಬೀಳಬಾರದಲ್ಲ? ಅದಕ್ಕೆಂದೇ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ‘ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣಿನಂತಹ’ ವಿಚಲಿತಗೊಳ್ಳದ, ನಿಖರ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ಚಿತ್ತ ಜತೆಗಿರಬೇಕು (ಗುರಿಯತ್ತ ಹೋಗುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಡೆವಂತೆ). ಆಗ ಆ ಮನುಜನ ಚಂಚಲ ಚಿತ್ತ, ವಿಚಲಿತ ಮನ ಅಲ್ಲೀ-ಇಲ್ಲೀ ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಗಮನ ಹರಿಸದೆ, ಅಡೆತಡೆಗಳಿಂದ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗದೆ ತಾನಂದುಕೊಂಡ ಗಮ್ಯದತ್ತ ಕುರಿಯ ಹಾಗೆ ‘ವಿಧೇಯತೆಯಿಂದ’ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಸುತ್ತಲಿನ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸುವ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳಿದ್ದರು ಅದರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕುದುರೆಯ ಕಣ್ಣಿನಪಟ್ಟಿಯಂತದ್ದನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದೆಯೇನೋ? ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಅಂತಾಗ ಪ್ರಚೋದನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡೇ ಮುನ್ನಡೆಯಲು ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನೇ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ – ಹೀಗೆ ಗುರಿಯತ್ತ ಹೊರಟ ಬಾಣದ ಗುರಿ ಎಷ್ಟು ದೃಢವಾಗಿ, ಎಷ್ಟು ನಿಖರವಾಗಿರಬೇಕೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಬಾಣ ಬೇಧಿಸಬೇಕಾದ ಗುರಿಯಾದ ಹಕ್ಕಿಯ ಕಣ್ಣಿನ ಹೊರತು ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೇನೂ ಕಾಣಿಸಲೇಬಾರದು! ದ್ರೋಣರೊಡನೆ ಶಸ್ತ್ರಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹಕ್ಕಿಯಕಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ – ಹಾಗೆ ; ದ್ರೌಪದಿಯ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆಯ ಕೊಳದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಲ್ಲಿ, ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಚಕ್ರದೊಂದಿಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಮೀನಿನ ಹಾಗೆ.

….ಧಾತು ಮಾತು ಕೂಡಿ.

ಹೀಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಬಿಲ್ಲುಬಾಣವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಗುರಿಯತ್ತ ಹೂಡಿಕೊಂಡು ನಡೆದಿದ್ದು ಶುಭಾರಂಭದಂತೆ. ಹಾಗೆ ನಡೆಯುವಾಗ, ಗುರಿ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಯಾವ ರೀತಿಯ ನೀತಿ, ನಿಯಮಾವಳಿಗಳ ಆಸರೆಯಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದರ ಸೂಚ್ಯ ದನಿ ಮುಂದಿನ ಈ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಜೀವನದ ಯಾವುದೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಗುರಿಯ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಹೊರಟಾಗ ಸರಿಯಾದ ನೈತಿಕ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದಂತೆ, ಸೂಕ್ತವಲ್ಲದ ತಪ್ಪಾದ ಅಡ್ಡದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದೂ ಸಾಧ್ಯ – ವೇಗವಾಗಿ ಮತ್ತು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಗುರಿ ತಲುಪಬಹುದೆನ್ನುವ ದುರಾಸೆಯಲ್ಲಿ. ಇದು ಮಾನವಸಹಜ ದೌರ್ಬಲ್ಯ. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಬಂಡ ಕುರಿ ಕೂಡ ಒಂದೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದೇ ಹೊರತು, ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಓಡಿಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಅವು ಅಂತಹ ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ವೇಗದ ನಡಿಗೆಗೆ ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಅದು ತಾಳಮೇಳವಿಲ್ಲದೆ ಯಾವುದೋ ಬೇಡದ ಗುರಿಯತ್ತ ನಡೆದ ಮತ್ತು ಗುಂಪಿನಿಂದ ಬೇರಾದ ಒಬ್ಬಂಟಿ ಪಯಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಪಯಣವೇ ಹೌದಾದರೂ, ಸಮಷ್ಟಿಯಾನದ ನಿಜವಾದ ಉದ್ದೇಶ ಅದಲ್ಲ ; ನೈಜದಲ್ಲಿ ಗುರಿಯತ್ತ ಸಾಗಬೇಕಾಗಿರುವ ವಿಧಿ, ವಿಧಾನವೂ ಅದಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಜೀವಸೃಷ್ಟಿಯ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪಾಮರರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ – ಅದರ ಉದ್ದೇಶ, ಗಹನತೆಗಳು ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿ, ಬಿಡಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕುರಿಗಳ ಹಾಗೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕ ಅರಿವು ಮತ್ತು ಪ್ರಯತ್ನದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಗುರಿಯತ್ತ ಸಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತಿರಬೇಕು.

ಅಂದ ಮೇಲೆ ಆ ಗುರಿಯತ್ತಣ ನಡಿಗೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಅಂದರೆ – ವಾಕ್ ಮತ್ತು ಅರ್ಥ ಹೇಗೆ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಪರಸ್ಪರದೊಡನೆ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತದೆಯೊ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಅವೆರಡೂ (ಗುರಿ ಮತ್ತು ನಡಿಗೆ) ಜತೆಯಾಗಿ ಸಾಗಬೇಕು. ‘ಧಾತು ಮಾತು ಕೂಡಿ’ ಎಂದಾಗ ಆಡುವ ಮಾತು ಮತ್ತು ಇಡುವ ಹೆಜ್ಜೆ ತಾಳಮೇಳದ ಹಾಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರಬೇಕು ಎಂಬರ್ಥ ಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಧಾತು ಎಂದಾಗ – ‘ಯಾವುದರ ಧಾತು?’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡರೆ – ಮಾತಿನ ಧಾತು ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ‘ಮಾತಿನ ಮೂಲಧಾತು ಯಾವುದು?’ ಎಂದಾಗ ಮನಸು, ಅಂತರಂಗ, ಅಂತಃಕರಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾತಿನ ಉಗಮಮೂಲವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬಹುದು. ಅಥವಾ ಮಾತಿನ ಮೂಲಾತಿಮೂಲವಾದ ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಸಮೀಕರಿಸಿ ನಾಭಿಚಕ್ರಕ್ಕೂ ಹೋಲಿಸಬಹುದು. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ಬರುವ ಆಲೋಚನೆ (ಧಾತು) ಮತ್ತು ಅದು ಮಾತಾಗಿ ಹೊರಬರುವ ರೀತಿ ಎರಡೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಸಿನೊಳಗೊಂದು ಅಂದುಕೊಂಡರು ಹೊರಗೇನೋ ಹೇಳುವ ರೀತಿ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನುಭವ. ‘ಧಾತು ಮಾತಿನ’ ನಡುವೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿರದ ಇಂತಹ ಅನಾವರಣಕ್ಕೆ ‘ಒಳಗೊಂದು, ಹೊರಗೊಂದು’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಎರಡರ ನಡುವಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಗೋಚರ ಶೋಧಕವೊಂದು ನಡುವೆ ತಲೆಹಾಕಿ ಆಡಬಹುದಾದ ಮತ್ತು ಆಡಬಾರದಾದ ಮಾತುಗಳಾಗಿ ವರ್ಗಿಕರಿಸಿ ನಡುವೆ ಅಂತರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮಾತು ಮತ್ತು ಅದರ ಧಾತು ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಆಗದೆ ಬೇರೆಬೇರೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ – ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು.

ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಗುರಿಯತ್ತ ಪ್ರಾಂಜಲ ಮನದಿಂದ ನಡೆವಾಗ, ಅದರ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ, ರಾಜಿಗೆ ಒಳಗಾಗದೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕು. ಒಳಗಿನ ಆಲೋಚನೆಯಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೆ ಬಾಹ್ಯದಲ್ಲೂ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಶುದ್ಧ ನೈತಿಕ ಕಾಳಜಿ ತೋರಬೇಕು. ಅಂತಹ ಗಣನೆ, ಪರಿವೆಯಿರದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಗುರಿ ಸಾಧಿಸಿದೆನೆಂದರೆ ಅದು ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬಾರದು. ಗುರಿಯಷ್ಟೇ, ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ನಡೆದ ಹಾದಿಯು ಬಲುಮುಖ್ಯ – ಧಾತುಮಾತು ಕೂಡಿ ನಡೆದ ಹಾಗೆ. ಅವೆರಡು ಒಟ್ಟಾಗಿಯೆ ಇರಬೇಕೆ ಹೊರತು, ಬೇರೆಯಾಗಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಅದ್ಭುತ ಅದ್ವೈತದ ಭಾವವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತವೆ ಈ ಪದಗಳು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಾರಾಂಶದಲ್ಲಿ ಯಾರು, ಒಳಗಿನಲ್ಲೂ – ಹೊರಗಿನಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಬದುಕಿ ಹುಟ್ಟುಸಾವಿನ ನಡುವಿನ ದೂರವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಕ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೋ – ಅವರು ಅಯಾಚಿತವಾಗಿಯೇ ತಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ಗಮ್ಯ ತಲುಪಲು ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವ ಇಂಗಿತ ಇಲ್ಲಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಆಶಯ.

ಹೀಗೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ – ನಾನು ನೀನು ಆನು ತಾನುಗಳ ನಿರಂತರ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಸೃಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಾವು ಅದಾವುದೋ ಘನ ಉದ್ದೇಶದ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವ ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿರುವ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು. ಆ ಪಾತ್ರ ನಿಭಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು – ಸರಿಯಾದ ಮತ್ತು ಮಹಾಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಗಮ್ಯದತ್ತ ನಡಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತ. ಆಗ ತಾವಾಗಿಯೇ ಮಿಡಿಯುವ ಆ ನಾಕುತಂತಿಗಳು ಈ ಸಂಕೀರ್ಣ ಜೀವನಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಿಸುವ ನಾವೆಯಾಗುತ್ತವೆ, ಹರಿಗೋಲಾಗುತ್ತವೆ. ಗೊಂದಲ ಗದ್ದಲಗಳಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶಾಂತ ಅರಿವಿನ ಬದುಕಿಗೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಸುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಾಕುತಂತಿಗಳೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ, ಸಂಕಲ್ಪವೇ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಅದ್ಭುತ, ರಮ್ಯ ಅನಾವರಣ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಅಂತದ್ದೊಂದು ಅದ್ಭುತ ಕವನವನ್ನು ನೀರು ಕುಡಿದಷ್ಟೇ ಸಲೀಸಾಗಿ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಅಂಬಿಕಾತನಯದತ್ತರಿಗೊಂದು ಸುಧೀರ್ಘದಂಡ ನಮನ !

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

ಸೂಚನೆ: ಇದರೊಂದಿಗೆ ನಾಕುತಂತಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಲುಗಳ ವಿವರಣೆ ಮುಗಿದಂತಾದರೂ, ಇದನ್ನು ಬರೆಯುವ ಪ್ರೇರೇಪಣೆ ಹೇಗೆ ಬಂತೆನ್ನುವುದರ ಹಿನ್ನಲೆ ವಿವರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಕಂತಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ.

(ನಾಕುತಂತಿಗೆ ಅರ್ಥ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬರೆವಷ್ಟು ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಫ್ರೌಢಿಮೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ – ತಪ್ಪು ಸರಿಯ ಆಳದ ಚಿಂತನೆಗಿಳಿಯದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಇರಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ವಿವರಣೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಓದಿ; ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದಿ)

Picture source: https://alchetron.com/D-R-Bendre-1304749-W

02058. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೨ ರ ಟಿಪ್ಪಣಿ, ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ..


02058. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೨ ರ ಟಿಪ್ಪಣಿ, ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ..

http://kannada.readoo.in/2017/06/ಹೊರಗಿನದೆಲ್ಲವನ್ನೂ-ಗೆದ್ದೇ

02057. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೬


02057. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೬
____________________________________

’ನಾನು’ ’ನೀನು’ ’ಆನು’ ’ತಾನು’ ನಾಕೆ ನಾಕು ತಂತಿ (೧೪)
ಸೊಲ್ಲಿಸಿದರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು ಓಂ ಓಂ ದಂತಿ! (೧೫)
ಗಣನಾಯಕ ಮೈ ಮಾಯಕ ಸೈ ಸಾಯಕ ಮಾಡಿ (೧೬)


(ಗಣನಾಯಕ ಮೈ ಮಾಯಕ ಸೈ ಸಾಯಕ ಮಾಡಿ)

ಹಿಂದಿನ ಹದಿನಾಲ್ಕು-ಹದಿನೈದನೇ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ (ಹುಟ್ಟುಸಾವಿನ ನಿರಂತರ ಚಕ್ರದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ) ಅದೇ ನಾಲ್ಕುತಂತಿಗಳ ಅನುರಣನೆಯಿದ್ದರೂ ಅದರ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಕೈಲಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವು ದೈವದ ಚಿತ್ತದಂತೆ ಎಂದು ಅರಿತೆವು. ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇನೂ ಪಾತ್ರವಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಲಯವೆಂಬ ತ್ರಿಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುಸಾವುಗಳು ಜೀವಿಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವಂತಹದ್ದು. ಅವೆರಡರ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ಈಜಿಕೊಂಡು, ಏಗಿಕೊಂಡು, ಸರಿದೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕ್ರಮಿಸುವ ಹೊಣೆ ಜೀವಿಗಳದೇ. ಆ ನಡುವಿನ ‘ಸ್ಥಿತಿ’ಯ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಯು ತನ್ನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಿದರೆ ಅಂತಿಮದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ, ಮೋಕ್ಷಭಾವ ಸಿದ್ದಿಸುತ್ತದೆಯೆನ್ನುವುದನ್ನು ಸಾರುತ್ತವೆ ಮಿಕ್ಕೆರಡು ಸಾಲುಗಳ ಮೂಲಕ (೧೬, ೧೭). ಇಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಹದಿನಾರನೇ ಸಾಲನ್ನು ಗಮನಿಸೋಣ.

ಗಣನಾಯಕ ಮೈ ಮಾಯಕ ಸೈ ಸಾಯಕ ಮಾಡಿ

ಗಣನಾಥನೆಂದರೆ ಸಿದ್ಧಿ, ಬುದ್ಧಿಯ ಸಂಕೇತ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೋ ಏಗುತ್ತಾ ಸಾಗಿ, ಸಂಸಾರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಈಜಿ ಈ ಇಹಜಗದ ಬಂಧನದಿಂದ ಪಾರಾಗಬೇಕೆಂದರೆ (ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ) ಸಿದ್ಧಿಬುದ್ಧಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನ ಕರುಣೆಯಿರುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಅವನ ಕೃಪೆಯಿದ್ದರೆ ಇಹಜಗದ ಎಲ್ಲಾ ಜಂಜಾಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಅಡ್ಡಿಆತಂಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ದಾಟಿ ಜಯಿಸಿ ಗುರಿಯತ್ತ ನಡೆಯಬಹುದು. ನಮ್ಮದು ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ದೇಹ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನ ಕೃಪೆ ಜತೆಗೂಡಿತೆಂದರೆ ಈ ಬರಿಯ ದೇಹವು ಕೂಡ ಮಾಯಾಕಸುವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಚಮತ್ಕಾರಿಕ ಶರೀರವಾಗಬಹುದು. ಬಾಳುವೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಈ ಅಂಕೆಶಂಕೆಯಿಲ್ಲದ ದೇಹವು ಯಾವ್ಯಾವ ರೀತಿಯ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳಿಗೆ ಓಗೊಡುತ್ತ ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುವುದೆಂದು ಹೇಳಬಲ್ಲವರಾರು ? ಅದೇ ಗಣನಾಥನ ‘ಸಿದ್ಧಿಬುದ್ಧಿಯ ಮಾಯಕ (ಮಾಯೆ, ಮಾಯಾಜಾಲ)’ ಮೈಗೆ ಆವಾಹನೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅಂತಹ ಪರಿಪಕ್ವ ದೇಹವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಲುಂಟೆ? ಆನೆ ನಡೆದಿದ್ದೇ ಹಾದಿ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಯಾವುದೋ ಮಾಯೆ ಹೊಕ್ಕ ಅಲೌಕಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಗಮ್ಯದತ್ತ ನಡೆಯತೊಡಗುತ್ತದೆ ಈ ಭೌತಿಕ ಜೀವ.

ಈ ಸಂಸಾರಚಕ್ರವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿ ‘ಸರಿಯಾದ’ ಕರ್ಮಕಾಯಕಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಮುಂದಿನ ‘ಸರಿಸೂಕ್ತವಾದ’, ನಿಖರವಾದ ಗುರಿ ಸೇರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅದು ಮುಕ್ತಿಯೋ, ಕೈವಲ್ಯವೋ ಮತ್ತೊಂದೋ – ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಬೇಕೆಂದರೆ ಆ ಗುರಿಯತ್ತ ಸರಿಯಾಗಿ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕು. ಆ ಗುರಿ ತಲುಪುವಿಕೆ ಎಂತಿರಬೇಕೆಂದರೆ – ಸೈ (=ಸರಿಯಾದ, ಸೂಕ್ತವಾದ) ಸಾಯಕ (=ಬಾಣ), ಅರ್ಥಾತ್ ಸೂಕ್ತವಾದ ಗುರಿಯತ್ತ ಹೂಡಿದ ಸರಿಯಾದ ಬಾಣದ (= ಸೈ ಸಾಯಕ) ಹಾಗಿರಬೇಕು. ಹೀಗೆ ನಿಖರ ಗುರಿಯತ್ತ ತೊಟ್ಟ, ಗುರಿತಪ್ಪದ ಬಾಣವನ್ನು ಮಾಡಬಲ್ಲವರು (ಬುದ್ಧಿ) , ಹೂಡಬಲ್ಲವರು (ಸಿದ್ಧಿ) ಯಾರು ? ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಿದ್ಧಿಬುದ್ಧಿಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವ ಗಣನಾಯಕ. ಅವನ ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ ಈ ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ಶರೀರವು ಯಾವುದೊ ಅಗೋಚರ ಶಕ್ತಿಪ್ರೇರಿತ ಆವೇಶ, ಉನ್ಮೇಷದ ಮಾಯೆಗೊಳಗಾದಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ, ಸರಿ ಗುರಿಯತ್ತ ತನ್ನನ್ನೇ ಬಾಣದಂತೆ ಹೂಡಿಕೊಳಲಿ ಎನ್ನುವ ಆಶಯ ಇಲ್ಲಿನ ಇಂಗಿತವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಗುರಿಯೆನ್ನುವುದು ಕೂಡ ಬರಿ ಅಲೌಕಿಕದ್ದೆ ಇರಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಕವಿಯ ಕಾವ್ಯಸೃಷ್ಟಿಯ ಗುರಿಗು ಇದು ಅನ್ವಯವಾಗಬಹುದು. ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದು. ಲೌಕಿಕ ಜಗದ ಐಹಿಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಗಮ್ಯಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಗುರಿಯತ್ತ ಗಮನ ಎಂಬುದಿಲ್ಲಿಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಪವರ್ತನ ಗಾಯನ. ಬದುಕಿಗೊಂದು ನಿಖರ ಗಮ್ಯ, ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯಿರಬೇಕೆನ್ನುವ ಸಂದೇಶವು ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿನ ಆಶಯವೆ. ಸರಿಯಾದ ಗುರಿಯ ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಾ, ಒಂದರಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಗುರಿಗೆ ಹಿಂದಿನದನ್ನೆ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಜಿಗಿಯುತ್ತ ಅಂತಿಮ ಗಮ್ಯದತ್ತ ಪಯಣ ನಡೆಸಬೇಕು. ಆ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಈ ಮಾಯದಂತ ಮೈಯನ್ನೇ (ಲೋಕದ ಮಾಯೆಗೆ ಸೋಲುವ ಅದರ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ) ವಾಹಕವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದನ್ನೇ ಪಳಗಿಸಿ ಬಾಣ ಹೂಡುವ ಬಿಲ್ಲಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ತಲುಪಬೇಕಾದ ಸರಿಸೂಕ್ತವಾದ ಗುರಿಯನ್ನೇ ಅದಕ್ಕೆ ಹೂಡಿದ ಬಾಣವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆದಾಗ ಅದು ಹುಟ್ಟು-ಸಾವಿನ ಸೃಷ್ಟಿ-ಲಯದ ನಡುವಿನ ತನ್ನ ‘ಸ್ಥಿತಿ’ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಲು ವೇದಿಕೆ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸಿದ್ಧಿಬುದ್ಧಿಯ ಕೃಪೆ ತೋರಬೇಕಾದವನು ಗಣನಾಯಕ ಅರ್ಥಾತ್ ಗಣಪ.

ಅಂದಹಾಗೆ, ಇಲ್ಲಿ ಕವಿ ಗಣಪನನ್ನೆ ಯಾಕೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬೇಕಿತ್ತು ? ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಆದಿದೇವ ಗಣಪನಿಗೆ ಮೊದಲ ಪೂಜೆಯೆನ್ನುವ ವಿಷಯ ಸರ್ವವಿದಿತ; ತನ್ನ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲೂ ಅದೇ ಸತ್ಸಂಪ್ರದಾಯ ಅನುಕರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವು ಇರಬಹುದು. ಅಥವಾ ಬಹುತೇಕ ಜನರಂತೆ ಕವಿಯೂ ಕೂಡ ಗಣನಾಯಕನನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ನಂಬಿರಬಹುದಾದ ಕಾರಣವೂ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ನನಗನಿಸುವ ಮತ್ತೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮಕಾರಣ : ಗಣನಾಥನ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ವಿಭಿನ್ನ ಜನ್ಮವಿಧಾನ. ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಾಧಾರಣ ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿ-ಪುರುಷ ಸಂಯೋಜನೆಯನುಸಾರ ನಾಕುತಂತಿಗಳ ತಾಳಮೇಳವಿದ್ದರೆ, ಗಣಪನ ಸೃಷ್ಟಿ – ಪುರುಷದ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬರಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಇಚ್ಚಾ-ಜ್ಞಾನ-ಕ್ರಿಯಾಶಕ್ತಿಗಳ ಅದ್ಭುತ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಸಮೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು. ಒಂದು ರೀತಿ ಯಾವುದೇ ಮೂಲಸರಕಿನ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ಇದ್ದುದ್ದನ್ನೇ ಇಂಧನ-ಮೂಲವಸ್ತುವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ರೂಪುಗೊಂಡ ಸ್ವಯಂಭು ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ಸೃಷ್ಟಿಫಲ ಅವನದು. ಜತೆಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ಸೃಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದರಿಂದ ಪುರುಷದ ಜಡಶಕ್ತಿಯ ಸಾಂಗತ್ಯವೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿ, ಕೇವಲ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಚಲನಶಕ್ತಿ ಮಾತ್ರ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿಹೋಗಿದೆ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಯ ವೇಗವು ಹೆಚ್ಚು, ನಿರಂತರ ಚಲನೆಯಿಂದಾಗುವ ಬುದ್ಧಿತೀಕ್ಷ್ಣತೆಯೂ ಹೆಚ್ಚು (ಸಿದ್ಧಿಬುದ್ಧಿಯ ಮೂಲ). ಇಂತಹ ವೈಶಿಷ್ಠ್ಯವಿರುವ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಸಡ್ಡುಹೊಡೆದು ಮೂರ್ತೀಭವಿಸಿರುವ ಗಣನಾಥ ತನ್ನೀ ವಿಶೇಷ ಗುಣ ಸ್ವರೂಪಗಳಿಂದಲೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ – ಆದಿಪೂಜೆಯ ಇಂಗಿತದ ಹೊರತಾಗಿಯು ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯ ದೃಷ್ಟಾಂತವಾದ ಗಣನಾಥ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವೆನಿಸುವ ದೈವ – ದೈವಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಾಧ್ಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲೂ ಪ್ರಸ್ತುತವೆನಿಸುವ ಕಲ್ಪನೆ (ಕ್ಲೋನಿಂಗ್ ತರಹದ ಇತ್ತೀಚಿನ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡಿದರೆ). ಹಾಗೆಂದೇ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಗಣನಾಯಕ ವಿಶಿಷ್ಠವೆನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಈ ದೈವಬಲದ ಜತೆಗೆ ಹೇಗೆ ಮನೋಬಲವನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನುಗ್ಗಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಮುಂದಿನ ಹಾಗು ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನ ಸಾರ (ಹದಿನೇಳನೆಯದು – ೧೭. ಗುರಿಯ ತುಂಬಿ ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣು ಧಾತು ಮಾತು ಕೂಡಿ.)

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

(ನಾಕುತಂತಿಗೆ ಅರ್ಥ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬರೆವಷ್ಟು ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಫ್ರೌಢಿಮೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ – ತಪ್ಪು ಸರಿಯ ಆಳದ ಚಿಂತನೆಗಿಳಿಯದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಇರಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ವಿವರಣೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಓದಿ; ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದಿ)

(Picture source: https://www.pinterest.com/pin/352266002077297299/)