02159. ಕಗ್ಗ ೭೨ ರ ಟಿಪ್ಪಣಿ – ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ: ಜಗದ-ನಂಟಿನಂಟಿನ-ವ್ಯಾಪ್ತಿ


02159. ಕಗ್ಗ ೭೨ ರ ಟಿಪ್ಪಣಿ – ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ

ಜಗದ-ನಂಟಿನಂಟಿನ-ವ್ಯಾಪ್ತಿ:

http://kannada.readoo.in/2017/08/ಜಗದ-ನಂಟಿನಂಟಿನ-ವ್ಯಾಪ್ತಿ

Advertisements

02147. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೦೭೧ ರ ಟಿಪ್ಪಣಿ (ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ) : ‘ಸಂತುಲಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ನಂಟಿನ ಸಂತುಲಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ’ ಈ ವಿಶ್ವ !


02147. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೦೭೧ ರ ಟಿಪ್ಪಣಿ (ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ) : ‘ಸಂತುಲಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ನಂಟಿನ ಸಂತುಲಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ’ ಈ ವಿಶ್ವ !

http://kannada.readoo.in/2017/08/ಸಂತುಲಿತ-ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ-ನಂಟಿ

02129. ಸರ್ವಜ್ಞನ ವಚನಗಳು ೦೦೧೦. ತೋರುವ ಕುಲಗಿರಿಯ


02129. ಸರ್ವಜ್ಞನ ವಚನಗಳು ೦೦೧೦. ತೋರುವ ಕುಲಗಿರಿಯ
______________________________________________________

ತೋರುವ ಕುಲಗಿರಿಯ | ಮೀರಿ ತಪದೊಳಿರ್ದು |
ಬೇರೊಂದು ಮನವನೆಣಿಸಿದೆಡೆ ಬೆಳೆದ ಹೊಲ |
ಸೂರೆ ಹೋದಂತೆ ಸರ್ವಜ್ಞ ||

ಇಲ್ಲಿರುವ ಪದಗಳ ಅರ್ಥಗಳೆಲ್ಲವೂ ನೆರವಾದದ್ದೇ ಆದರೂ ಒಟ್ಟಾರೆ ಭಾವಾರ್ಥ ಒಂದೇ ಗುಟುಕಿಗೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನರಿವಿಗೆಟುಕಿದಂತೆ ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.

ಗುರಿಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅಡೆತಡೆಗಳು ನಿರಂತರ. ಅದರಲ್ಲೂ ಗುರಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದಾಗ ಎಡವಿದರೆ ಆಗುವ ನಷ್ಟ ಅಗಾಧವಾದದ್ದು. ಕಟ್ಟೆಚ್ಚರದಿಂದ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಶ್ರಮದ ಪ್ರತಿಫಲ ಇನ್ನಾರದೋ ಪಾಲಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಇದರ ಮುಖ್ಯ ಸಾರ. ಆದರೂ ಇದರ ಪೂರ್ಣಾರ್ಥ ಒಂದೇ ಗುಟುಕಿಗೆ ನೇರ ಎಟುಕದ ಕಾರಣ , ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಸ್ತೃತ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ತೋರುವ ಕುಲಗಿರಿಯ | ಮೀರಿ ತಪದೊಳಿರ್ದು |
_______________________________________

ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಕೂರುವುದೆಂದರೆ ಕಡಿಮೆಯ ಮಾತಲ್ಲ. ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಕೂರಲು ಹೊರಟವನ ಮನೋದಾರ್ಢ್ಯ ಅದಮ್ಯವಾದದ್ದಿರಬೇಕು. ಹೋಗದಂತೆ ತಡೆಯುವ ಐಹಿಕ ಜಗದ ಕುಲಬಂಧಗಳು, ಸಿರಿಸಂಪದದ ಆಮಿಷಗಳು, ಸುಖ-ಸಂತಸದ ಅಮಲು – ಎಲ್ಲವೂ ಜಯಿಸಲಾಭೇಧ್ಯವಾದ, ಏರಲಾಗದ ಕಡಿದಾದ ಗಿರಿಯಂತೆ ಅಡೆತಡೆಯಾಗಿ ಕಾಡುವುದರಿಂದ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ನಡೆಯುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಅತೀವ ಮನೋಶಕ್ತಿ, ಮನೋಬಲಗಳಿಂದ ಅಂತಹ ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿ ಹಠ ಬಿಡದೆ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಕೂರುತ್ತಾರೆ ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ಸಾಧಕರು, ಋಷಿಮುನಿಗಳು.

ಬೇರೊಂದು ಮನವನೆಣಿಸಿದೆಡೆ..
_______________________________

ಆದರೆ ಈ ಮನಸೆಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ – ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಲೋಭನೆಯನ್ನು ಗೆದ್ದು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನಲಿ ತಪಕೆ ಕೂತವನನ್ನು ಸಹ ಕಾಡದೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಮಾಯೆ. ಜಿತೇಂದ್ರನಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಬಂದು ಮೂಗು ಹಿಡಿದು ಕೂತವನನ್ನು ತಪ ಕೆಡಿಸಲೆಂದು ಬಂದ ಅಪ್ಸರೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ರೂಪು, ಲಾವಣ್ಯ, ಒನಪು, ವೈಯ್ಯಾರಗಳ ಪ್ರಲೋಭನೆಯ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ವಿಚಲಿತವಾಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಐಹಿಕ ಬದುಕಿನ ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಐಷಾರಾಮಗಳಿಗೆ ಮನಸೋಲದವನು, ಆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಾಂಗತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನತ್ತ ಪೂರ್ತಿ ಹರಿಯಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರತೆಯತ್ತ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವನು , ಆ ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಅವಳ ಮನವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವತ್ತ ವ್ಯಯಿಸಲು ತೊಳಲಾಡಿತ್ತಾನೆ. ಮನದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಹೆಸರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಜಪಿಸಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವ ಈಗ ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಅವಳ ಮನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೆನೆಯುತ್ತ (ಬೇರೆ ಮನವನೆಣಿಸುತ್ತ) ಅವಳ ನೆನಪು, ಯೋಚನೆ, ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲೇ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಶರಣಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಅದುವರೆಗೂ ತಾನು ಗಳಿಸಿದ ತಪವೆಲ್ಲ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಸೋರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು ಗಮನಿಸದಷ್ಟು ಆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶ ದೇವರ ಮನವನೆಣಿಸಬೇಕೆಂದಿದ್ದರು (ತಪದ ಮೂಲಕ ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನರಿಯುವಿಕೆ, ತಾನೇ ಅವನಾಗುವಿಕೆ) ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನಾವುದೋ ಮನವನೆಣಿಸುತ್ತ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ಬೆಳೆದ ಹೊಲ | ಸೂರೆ ಹೋದಂತೆ ಸರ್ವಜ್ಞ ||
________________________________________

ಇದೊಂದು ರೀತಿ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಉತ್ತು, ಬಿತ್ತು ಫಸಲು ತೆಗೆದು ಇನ್ನೇನು ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಉಣ್ಣಬೇಕೆನ್ನುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮತ್ತಾರೋ ಆ ಫಸಲನ್ನು ಸೂರೆ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅವನು ಪಟ್ಟ ಶ್ರಮವೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಏಟಿಗೆ ಸೋರಿಹೋದಂತೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಬೆಳೆದ ಫಸಲನ್ನು ಕಳ್ಳರು ಕೇವಲ ಒಂದು ರಾತ್ರಿಯ ಶ್ರಮದಿಂದ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಂತೆ, ವರ್ಷಾಂತರಗಳ ತಪದ ಸಮಷ್ಟಿತ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಮೋಹದ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಡವಿಕೊಂಡ ಆ ಹೆಣ್ಣು ಒಂದೇ ಏಟಿಗೆ ಸೂರೆ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ – ಫಸಲು ಕದ್ದ ಕಳ್ಳರ ಹಾಗೆಯೇ.

ಸಾರದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಯಾವುದೋ ಗುರಿಯನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಏಕಾಗ್ರ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಗೆಬಗೆ ಕಷ್ಟ ಕಾರ್ಪಣ್ಯಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನಡೆದಿರುತ್ತೇವೆ. ಇನ್ನೇನು ಗುರಿ ಹತ್ತಿರವಾಯ್ತು ಎನ್ನುವಾಗಲೋ ಅಥವಾ ಸರಿಯಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಪ್ರಗತಿ ಸಾಧಿಸಿರುವಾಗಲೋ ಯಾವುದೋ ಮಾಯಾ ಪ್ರಲೋಭನೆಯು ತಟ್ಟನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸಲೆತ್ನಿಸುತ್ತದೆ; ಗಳಿಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಶೂನ್ಯವಾಗಿಸುವಂತೆ ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮರುಳಾದರೆ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಗಳಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲ ಸರ್ವನಾಶ. ಮರುಳಾಗದೆ ಮುನ್ನಡೆದರೆ ಗುರಿಸಾಧನೆಯ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಇಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿದೆ.

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ : ವಿಕಿಪಿಡಿಯಾ

(ಶ್ರೀ ಅಜ್ಜಂಪುರ ಶಂಕರರ Shankar Ajjampura ಕೋರಿಕೆಯನುಸಾರ ಯತ್ನಿಸಿದ ವಚನ. ವಿವರಣೆ ಅಸಮರ್ಪಕ ಅಥವಾ ಅಪರಿಪೂರ್ಣ ಎನಿಸಿದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ)

02125. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೯ ರ ಟಿಪ್ಪಣಿ ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ… 


02125. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೯ ರ ಟಿಪ್ಪಣಿ ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ… 

ನಿಸರ್ಗ ಪಸರಿಸಿದ ರಸಗಂಧ, ಉಸಿರಾಡಲಿದೆಯೆ ನಿರ್ಬಂಧ ?
http://kannada.readoo.in/2017/07/ನಿಸರ್ಗ-ಪಸರಿಸಿದ-ರಸಗಂಧ-ಉಸಿ

02121. ಸರ್ವಜ್ಞನ ವಚನಗಳು ೦೦೦೬. ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ತಣಿವಿಲ್ಲ


02121. ಸರ್ವಜ್ಞನ ವಚನಗಳು ೦೦೦೬. ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ತಣಿವಿಲ್ಲ
_____________________________________________


ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ತಣಿವಿಲ್ಲ | ನಿಶ್ಚಯಕೆ ಹುಸಿಯಲ್ಲ |
ಮುಚ್ಚಳವಿಲ್ಲ ಪರಮಂಗೆ | ಶಿವಯೋಗಿ
ಗಚ್ಚುಗವಿಲ್ಲ ಸರ್ವಜ್ಞ ||

ಕಿಚ್ಚು ಎಂದರೆ ಬೆಂಕಿ.
ತಣಿವುದು ಎಂದರೆ ತಂಪಾಗುವುದು ಅಥವಾ ಸಂತೃಪ್ತವಾಗುವುದು ಎಂದಾಗುತ್ತದೆ.
ಹುಸಿ ಎಂದರೆ ಸುಳ್ಳು, ಅನೃತ, ನಿಜವಲ್ಲದ್ದು.
ಅಚ್ಚುಗ ಎಂದರೆ ಮರುಕ, ಅಳಲು, ಕೊರೆ, ಮಿಡುಕು ಇತ್ಯಾದಿ ಅರ್ಥಗಳಿವೆ.

ಈ ಅರ್ಥಗಳ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ವಚನದ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕೋಣ.

ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ತಣಿವಿಲ್ಲ |
________________

ಅರ್ಥ: ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಕಿಚ್ಚಿನ ಮೂಲಸ್ವಭಾವ ಎಂತಾದ್ದೆಂದರೆ ಅದೆಂದಿಗೂ ಸಂತೃಪ್ತಗೊಂಡು ಶಾಂತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿರುವ ತನಕ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲನ್ನು ದಹಿಸಿ, ಆಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ತಣಿದು ಸ್ತಬ್ದವಾಗುವುದು ಅದರ ಜಾಯಮಾನವಲ್ಲ.

ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಟಿಪ್ಪಣಿ :
_________________

ಕಿಚ್ಚು ಅರ್ಥಾತ್ ಬೆಂಕಿಗೆ ತಣಿವು (ಅಂದರೆ ತಂಪು, ಸಂತೃಪ್ತಿ) ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವೆರಡರ ಭೌತಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಒಟ್ಟಾಗಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವೆರಡೂ ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಾಭಾಸದ ಗುಣ ಸ್ವರೂಪ ಸೂಚಕಗಳು. ಈ ವಚನದಲ್ಲಿ ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ಆರಿಹೋಗುವ, ತಣಿದು ತಂಪಾಗಿಬಿಡುವ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಬರಿ ಕಿಚ್ಚು ಮಾತ್ರ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ತಣಿಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಿಚ್ಚು ಎಂದರೆ ಬೆಂಕಿ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥವೆ ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಪರರ ಏಳಿಗೆ, ಉನ್ನತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಪಡುವ ಜನರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಆ ಅಸೂಯೆಯೆಂಬ ಕಿಚ್ಚಿನ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಹಸಿವೆ ? ಹಸಿವೆಯೆಂಬ ಬೆಂಕಿ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸುಡುವಾಗ ಎಂತಹ ಸೌಮ್ಯ ಮನ ಕೂಡ ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದು ರೋಷತಪ್ತವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ದೈಹಿಕ ಕಾಮನೆಯೆಂಬ ಕಾಡಿನ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಅರಿಯದವರಾರು ? ಆಸೆಯೆಂಬ ಕಿಚ್ಚನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ಜಿತೇಂದ್ರಿಯರೆಷ್ಟು ಮಂದಿ ಸಿಕ್ಕಾರು ? ಸಿಟ್ಟು, ಕೋಪದ ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿ ಜಯಶೀಲರಾದ ಮಹನೀಯರದೆಷ್ಟು ಜನ ಸಿಕ್ಕಾರು ? ಹೀಗೆ ಕಿಚ್ಚಿನ ವಿಶ್ವರೂಪ ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋದರೆ ಅದರ ನೂರೆಂಟು ಅವತಾರಗಳ ಅನಾವರಣವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದ್ಯಾವ ರೀತಿಯ ಕಿಚ್ಚಾದರೂ ಸರಿ – ಅದು ಒಂದು ಬಾರಿ ತೋರಿಕೊಂಡಿತೆಂದರೆ ಮುಗಿಯಿತು; ಬಡಪೆಟ್ಟಿಗೆ ತಣಿಯುವ ಪೈಕಿಯದಲ್ಲ ಅದು. ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಏಕೈಕ ನಿಖರ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಬರುವ ಮೊದಲೆ ಅದನ್ನು ತಡೆ ಹಿಡಿಯುವುದು. ಅದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಮಹಾಸಹಿಷ್ಣುಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಇದ್ದಾರು, ಈ ಜಗದಲ್ಲಿ ? ಅದೇನೆ ಇರಲಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ತಣಿವಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ ಬರದ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೆ ಜಾಣತನ.

ಅದೇ ಕಿಚ್ಚಿನ ಜ್ವಾಲೆ ಧನಾತ್ಮಕವಾಗಿದ್ದಾಗ – ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಲೇಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಠದ ಕಿಚ್ಚು ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಒಳಿತು ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಸೇವೆಯ ಕಿಚ್ಚು ಉದ್ದೀಪನಗೊಂಡಾಗ, ದೇಶಪ್ರೇಮದ ಕಿಚ್ಚು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವಾಗ – ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಕಿಚ್ಚಿನ ಶಕ್ತಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದರು ಪರಿಣಾಮ ಮಾತ್ರ ತದ್ವಿರುದ್ಧ. ಒಮ್ಮೆ ಈ ಕಿಚ್ಚು ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡರೆ ಅದೇ ಸಾಮಾನ್ಯನನ್ನು ಸಾಧಕನನ್ನಾಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ – ಆ ಕಿಚ್ಚನ್ನು ತಣಿಯಬಿಡದೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡರೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆ ಕಿಚ್ಚೆನ್ನುವುದು ಒಮ್ಮೆ ಹತ್ತಿಕೊಂಡರೆ ಅದನ್ನು ವಿನಾಶಕಾರಿಯಾಗಿಯು ಬಳಸಬಹುದು, ಪ್ರೇರಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿಯು ಬಳಸಬಹುದು. ಋಣಾತ್ಮಕ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಮುಕ್ಕಣ್ಣನ ಮೂರನೇ ಕಣ್ಣಿನ ಹಾಗೆ; ತೆರೆದಾಗ ವಿನಾಶ ಖಚಿತವಾದ ಕಾರಣ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವುದೇ ಕ್ಷೇಮ. ಲೋಕ ಕಲ್ಯಾಣಾರ್ಥ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಕಿಚ್ಚನ್ನು ಪ್ರಚೋದಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿ ಕಾರ್ಯಸಾಧಿಸುವುದು ಜಾಣತನ. ಹೀಗೆ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ತಣಿಯದ / ಶಾಂತವಾಗದ ಕಾರಣ ಕಿಚ್ಚನ್ನು ಬಳಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇರಬೇಕೆನ್ನುವ ನೀತಿ ಇಲ್ಲಿ ಅಡಕ.

ನಿಶ್ಚಯಕೆ ಹುಸಿಯಲ್ಲ |
_____________________

ಅರ್ಥ: ಒಮ್ಮೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅದು ಹುಸಿಯಾಗಬಾರದು. ಹಾಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ವಚನ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಮಾತು ತಪ್ಪಬಾರದು. ನಿಶ್ಚಯ ಎನ್ನುವ ಪದವೇ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರವೆನ್ನುವ ಸಂಕೇತ (ನಿಜವಾಗುವಂತದ್ದು, ಸತ್ಯವಾಗುವಂತದ್ದು). ಹುಸಿ ನಿಶ್ಚಯವೆಂದರೆ (‘ಸುಳ್ಳಾಗುವ ಸತ್ಯ’ ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ) ವಿರೋಧಾಭಾಸವಾದಂತೆ. ಆದಕಾರಣ ನಿಶ್ಚಯಕೆ, ಹುಸಿತನ ಸಲ್ಲದು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಧರ್ಭವಿರಲಿ – ನಿಶ್ಚಯದ ಬಲವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹುಸಿ ಹೋಗುವ ಭಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಿದೆ ಈ ಸಾಲು.

ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಟಿಪ್ಪಣಿ :
_________________

ಕಿಚ್ಚು ಮತ್ತು ತಣಿಯುವಿಕೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲೆ ನಿಶ್ಚಯ ಮತ್ತು ಹುಸಿ ಪದಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಿಶ್ಚಯವೆನ್ನುವುದು ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರದ ತೀರ್ಮಾನ. ನಾವು ನಿಶ್ಚಿತ ಎಂದಾಗ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ, ಖಡಾಖಂಡಿತ ನಡೆದೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಅನಿಸಿಕೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆ. ಹೀಗೆ ಏನಾದರೂ ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕುವ ನಿರ್ಧಾರ, ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದರೆ, ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವ ನೈಜ ಇಂಗಿತವಿದ್ದರಷ್ಟೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ಆ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡಾಗ ಅದು ಅನೇಕರಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಆ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹುಸಿಯಾಗಿ ಹೋಗದಂತೆ, ಸುಳ್ಳಾಗಿಬಿಡದಂತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಒಂದು ಸಾರಿ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಅದು ಹುಸಿಯಾಗುವುದು ತರವಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯ ಮತ್ತು ಹುಸಿಯಾಗುವಿಕೆ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ಹೇಗೆ ತಂಪು ಜತೆಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೊ, ಅಂತೆಯೆ ನಿರ್ಧಾರ ಮತ್ತದನ್ನು ಪಾಲಿಸದ ಹುಸಿತನ ಜೆತೆಯಾಗಿ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಮತ್ತೊಂದು ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ನೋಡಿದರೆ – ನಾವು ಕೈಗೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರ, ನಿಶ್ಚಯ ಸರಿಯಾದುದ್ದಾದರೆ, ಬಲವಾದದ್ದಾದರೆ ಅದರ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಫಲಿತಾಂಶ ಎಂದಿಗೂ ಹುಸಿಯಾಗದು. ನಂಬಿಕೆಯ ಜತೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಎದೆಗುಂದದೆ ಮುನ್ನಡೆದಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ಗಮ್ಯ ತಲುಪುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಎಂದಿಗೂ ಹುಸಿಯಾಗಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಭರವಸೆಯ ದೃಢನಂಬಿಕೆ ಜತೆಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು.

ಸಾರದಲ್ಲಿ, ಯಾರಿಗೇ ಆಗಲಿ ಯಾವುದೇ ಮಾತು ಕೊಡಬೇಕೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ಹುಸಿಯಾಗಿಸದ ಭರವಸೆಯಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಕೊಡಬೇಕು. ಪೂರ್ವಾಪರ ಯೋಚಿಸಿ, ವಿವೇಚಿಸಿ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ಅದರತ್ತ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಮುನ್ನಡೆದರೆ ಆಗ ಜಯ ಖಚಿತ.

ಮುಚ್ಚಳವಿಲ್ಲ ಪರಮಂಗೆ |
___________________________

ಅರ್ಥ: ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಇತಿಮಿತಿಯಿಲ್ಲ, ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿಲ್ಲ; ಅವನು ಅನಂತ, ಅಸೀಮ. ಅವನನ್ನು ಹೀಗೇ ಎಂದು ಸಂಕ್ಷೇಪಿಸಿ, ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲಿಟ್ಟಂತೆ ಸೀಮಿತ ಚೌಕಟ್ಟಲಿ ಬಂಧಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ಮುಚ್ಚಳ ಮುಚ್ಚಿ – ‘ಅವನೆಂದರೆ ಇಷ್ಟೇ’ ಎಂದು ರೂಪುರೇಷೆ ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಸ್ವತಃ ಅವನೇ ಮುಚ್ಚಳವಿಲ್ಲದವನು ಎಂದಾಗ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನೇ ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಕೂಡ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಟಿಪ್ಪಣಿ :
_________________

ಮುಚ್ಚಳವಿಲ್ಲ ಎಂದಾಗ ಮನಸಿಗೆ ಬರುವುದು ಬಿಚ್ಚುತನ. ಆದರೆ ಇದರರ್ಥವನ್ನು ಎರಡನೆಯ ಪದ ಪರಮಂಗೆಯ ಜತೆಗೂಡಿಸಿ ನೋಡಬೇಕು. ಮೊದಲಿಗೆ ‘ಪರಮ’ ಅಂದರೆ ಯಾರು ಎಂದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಮುಚ್ಚಳದ ಅರ್ಥ ಸಹಜವಾಗಿ ಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಈ ಪರಮಾ? ಪರಮನೆಂದರೆ ಮಿಕ್ಕವರೆಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಟನಾದವನು, ಉನ್ನತನಾದವನು, ಉಚ್ಛ ಶ್ರೇಣಿಗೆ ಸೇರಿದವನು, ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮೀರಿದವನು; ಅರ್ಥಾತ್ ಪರಮಾತ್ಮನೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಮುಚ್ಚಳವಿಲ್ಲ ಪರಮಂಗೆ ಎಂದಾಗ ಇತಿಮಿತಿಗಳ ಪರಿಮಿತಿಯಿಲ್ಲ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಎಂದರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗ ಮುಚ್ಚಳವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದರ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅರ್ಥಗಳೂ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತವೆ – ಆದಿ-ಅಂತ್ಯಗಳಿಲ್ಲದವನು, ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿರದವನು, ಅಡೆತಡೆಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲದವನು, ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದ ಅಮಿತನು, ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಬಂಧದಿಂದ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಡದವನು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಅರ್ಥೈಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ವರ್ಣನೆಗಳೇ ಆಗುತ್ತವೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದುದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ‘ಮುಚ್ಚಳವಿಲ್ಲ ಪರಮಂಗೆ’ ಎನ್ನುವ ಎರಡು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಸರ್ವಜ್ಞ.

..ಶಿವಯೋಗಿಗಚ್ಚುಗವಿಲ್ಲ ಸರ್ವಜ್ಞ ||
______________________________

ಅರ್ಥ: ಶಿವನನ್ನೊಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಶಿವಯೋಗಿಯಾದವರಿಗೆ (ಅಥವಾ ಆ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟ ಭಕ್ತರಿಗೆ) ಯಾವುದೇ ಅಡೆತಡೆಯಾಗಲಿ, ಆಳುಕಾಗಲಿ, ಅರೆಕೊರೆಯಾಗಲಿ, ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಬಂಧನವಾಗಲಿ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ತಡೆಯು ಅವರ ಸಾಧನೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಅವರು ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಟಿಪ್ಪಣಿ :
_________________

ಇಲ್ಲಿ ಶಿವಯೋಗಿಯೆಂದರೆ ಶಿವಭಕ್ತರು, ಶಿವನನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಆರಾಧಿಸುವ ಸಿದ್ದರು, ಯೋಗಿಗಳೂ, ಋಷಿಗಳೂ – ಎಲ್ಲರನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು. ಅಚ್ಚುಗವೆಂದರೆ ಕೊರೆ, ಅಳಲು, ಮರುಕ, ಮಿಡುಕ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಅರ್ಥವಿರುವುದು. ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರಿಗೆ ಯಾವುದೆ ರೀತಿಯ ಚಿಂತೆಯಾಗಲಿ, ಅಳಲಾಗಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ. ಸರ್ವಸಂಗ ಪರಿತ್ಯಾಗಿಯಾದವರಿಗೆ ಯಾವುದೂ ಕೊರತೆಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿನ ಯಾವುದೇ ರಾಗದ್ವೇಷಗಳಾಗಲಿ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಕುಂದು ಕೊರತೆಗಳೂ ಸ್ವಯಂಮರುಕ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶಿವಯೋಗಿಯಾದವನಿಗೆ ಶಿವನ ಆರಾಧನೆಯ ಹೊರತೂ ಮತ್ತಾವುದು ಬೇಕಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಯಾವೊಂದು ಅಳಲೂ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ನಿಜಭಕ್ತರಿಗೆ ಐಹಿಕ ಪ್ರಪಂಚದ ಮೋಹ-ಮಮಕಾರಗಳು ಅಡ್ಡಿಯಾಗವು, ಸಾಂಸಾರಿಕ ಬಂಧನಗಳು ತೊಡಕಾಗವು.

ವಚನದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಅರ್ಥ :
______________________

ಈ ವಚನವನ್ನು ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಸಾರದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ “ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟ ಶರಣನು (ಶಿವಭಕ್ತನು) ಸರಿಯಾದ ಗಮ್ಯ-ಗುರಿಯ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಬಲವಾದ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯದೊಡನೆ ಮುನ್ನಡೆದರೆ ಯಾವುದೇ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದ (ಅಮಿತವಾದ) ಪರಮಾತ್ಮನ ಕೃಪೆ-ಕರುಣೆಯಿಂದಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಅಡೆತಡೆ ಕುಂದುಕೊರತೆಗೀಡಾಗದೆ ತನ್ನ ಗುರಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಹುದು”. ಮುಕ್ತಿ, ಮೋಕ್ಷದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಶರಣರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಐಹಿಕ ಲೋಕದ ಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟುವ ಭಕ್ತರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅನ್ವಯವಾಗುವ ಸಂದೇಶವಿದು.

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ : ವಿಕಿಪಿಡಿಯಾ

( ಶ್ರೀಯುತ ಅಜ್ಜಂಪುರ ಶಂಕರರ Shankar Ajjampura ಕೋರಿಕೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಮಾಡಿದ ಯತ್ನ. ವಿವರಣೆ ಅಸಮರ್ಪಕ ಅಥವಾ ಅಸಂಪೂರ್ಣವೆನಿಸಿದರೆ ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ)

02117. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೮: ಅರೆಬರೆಯಾಗೇ ಪೂರ್ಣ, ತಿಳಿವುದಣ್ಣ ಬಾಳ ಗೋಳಿಗೂ ಕಾರಣ!


02117. ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೮: ಅರೆಬರೆಯಾಗೇ ಪೂರ್ಣ, ತಿಳಿವುದಣ್ಣ ಬಾಳ ಗೋಳಿಗೂ ಕಾರಣ!


ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ ೬೮ ರ ಟಿಪ್ಪಣಿ ರೀಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ..

02116. ಸರ್ವಜ್ಞನ ವಚನಗಳು-೦೦೦೪ (ಎಲ್ಲ ಬಲ್ಲವರಿಲ್ಲ)


02116. ಸರ್ವಜ್ಞನ ವಚನಗಳು-೦೦೦೪ (ಎಲ್ಲ ಬಲ್ಲವರಿಲ್ಲ)
_________________________________________________


ಎಲ್ಲ ಬಲ್ಲವರಿಲ್ಲ ಬಲ್ಲವರು ಬಹಳಿಲ್ಲ|
ಬಲ್ಲಿದರು ಇದ್ದು ಬಲವಿಲ್ಲ, ಸಾಹಿತ್ಯ
ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಇಲ್ಲ-ಸರ್ವಜ್ಞ||

ಇದೊಂದು ಸರಳ ಪದಗಳ ತ್ರಿಪದಿ. ಪದಗಳ ಅರ್ಥ ನೇರ ಮತ್ತು ಸರಳವಿರುವುದರಿಂದ ಅದರ ಸಾರಾರ್ಥ ಎಲ್ಲರ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ತಟ್ಟನೆ ನಿಲುಕುತ್ತದೆ. ಒಂದೆರಡು ಪದಗಳ ಅರ್ಥ ತಿಳಿದರೆ ಸಾಕು ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲವೂ ಆಡುನುಡಿಗಳೇ.

ಬಲ್ಲವರು = ಅರಿತವರು, ತಿಳಿದವರು
ಬಲ್ಲಿದರು = ವಿದ್ವಾಂಸರು, ಪಂಡಿತರು, ಬಲಶಾಲಿಗಳು, ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಉಳ್ಳವರು, ಶ್ರೀಮಂತರು (ಬಡವ-ಬಲ್ಲಿದ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ)

ಎಲ್ಲ ಬಲ್ಲವರಿಲ್ಲ

ನಾವು ಬದುಕಿರುವ ಈ ಜಗದ ವೈಶಾಲ್ಯ, ಸಂಕೀರ್ಣತೆ, ಅಗಾಧತೆ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲವನು ಅರಿಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಲಿ, ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆಳಕ್ಕಿಳಿದು ಹೆಚ್ಚು ಅರಿತವರಾಗಬಹುದೇ ಹೊರತು ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಪರಿಣಿತರಾಗುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೇ ಸರಿ (ಉದಾಹರಣೆಗೆ ವೈದ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ವಿವಿಧ ಪರಿಣಿತಿಯ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರ ಹಾಗೆ). ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಬಲ್ಲವರಿರಬಹುದೇ ಹೊರತು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಲ್ಲವರಿರುವುದು ಅಸಂಭವ. ಇಲ್ಲಿ ಸರ್ವಜ್ಞ ಅದನ್ನೇ ಪೀಠಿಕೆಯನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ಬಲ್ಲವರು ಬಹಳಿಲ್ಲ|

ಎಲ್ಲಾ ಬಲ್ಲವರಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದರ ನಡುವಲ್ಲೇ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಭಾಗಾಂಶ ಬಲ್ಲವರು ಇರುವುದಂತೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೇ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದರೂ ಸಾಕು ಅವೆಲ್ಲದರ ಒಂದೊಂದು ತುಣುಕು ನೋಟ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ವಕೀಲರೋ, ವೈದ್ಯರೋ, ಉಪಾಧ್ಯಾಯರೊ, ನೌಕರರೋ – ಎಲ್ಲರು ಒಂದೊಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತಿ, ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದವರೇ. ಅವರಲ್ಲೇ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದು ವಸ್ತು ವೈವಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತರಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪರಿಣಿತಿಯ ಪ್ರಭೇಧಗಳಿಗೆ ಕಾರಣಕರ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ – ಉಪಾಧ್ಯಾಯರಲ್ಲೇ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ, ಗಣಿತಕ್ಕೆ, ಭಾಷಾವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪರಿಣಿತರಿರುವ ಹಾಗೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಇವತ್ತೆಲ್ಲರನ್ನು ಅವರವರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಲ್ಲವರೆಂದು ಹೇಳಿಬಿಡಬಹುದೇ ?

ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ‘ಇಲ್ಲಾ’ ಎಂಬುದೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪರಿಣಿತರಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಸಹ ತಂತಮ್ಮ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಭುತ್ವ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು. ತಮಗೆ ತಿಳಿದ ಸೀಮಿತ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿಯೇ ಆಳದಾಳಕ್ಕಿಳಿದು ಅದರ ಎಡಬಲಮೂಲಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಶೋಧಿಸಿ ಅರಿತು ‘ಬಹುತೇಕ ಪರಿಪೂರ್ಣ’ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಗಳಿಸಿ ವಿದ್ವಾಂಸರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಅಥವಾ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಮಾತ್ರವೇ. ಅಂತಹ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಲ್ಲವರು ನಮ್ಮಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವುದು ಕೂಡ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗಿ, ಯೋಗಿಗಳಾಗಿ ತಮ್ಮದೇ ಏಕಾಂತ ಜಗದಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದುಬಿಡುವವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಅದನ್ನೇ ಸರ್ವಜ್ಞ ಇಲ್ಲಿ ‘ಬಲ್ಲವರು ಬಹಳಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳಿರುವುದು. ತಾವು ಬಲ್ಲವರು ಎಂದುಕೊಂಡವರು ಅನೇಕರಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ಹಾಗೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಡೋಂಗಿಗಳ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಅದೇ ಮತ್ತೊಂದು ಮೋಸದ ಜಗವಾದ ಕಾರಣ ಆ ಚರ್ಚೆ ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡ.

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಬಲ್ಲವರಿಲ್ಲ ಬಲ್ಲವರು ಬಹಳಿಲ್ಲ – ಎಂದಾಗ ಸಾರದಲ್ಲಿ ಸಕಲವನ್ನರಿತವರಾರು ಇಲ್ಲ, ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಅರಿತವರಿದ್ದರು ಅಂತಹವರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಕಡಿಮೆಯೇ ಎಂದಾಗುತ್ತದೆ.

ಬಲ್ಲಿದರು ಇದ್ದು ಬಲವಿಲ್ಲ, ಸಾಹಿತ್ಯ

ಬಲ್ಲಿದರು ಎಂದಾಗ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಾದರೂ ಬಲ್ಲವರು ಅಥವಾ ಅರಿಯುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಉಳ್ಳವರು ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಲ್ಲಿ ಬಲ್ಲವರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾಯ್ತು. ಅದರರ್ಥ ಮಿಕ್ಕವರಿಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಿಗಾದರೂ ಆ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆಯಾದರು ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ಆ ಕುರಿತಾದ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ತಿಳಿದವರು ಮತ್ತು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ಇರುವವರು ಇದ್ದರು ಏನು ಸುಖವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಅದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ತಾವರಿತಿದ್ದನ್ನ ಆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರದ ಮಿಕ್ಕವರಿಗೆ ಹಂಚುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು. ಅವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅಸಮರ್ಥರಿಗೂ ಬಲ ತುಂಬುವ ಸಲಕರಣೆಯಾಗಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದೋ ಅವರು ತಮ್ಮ ಬಲ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಮನೋಭಾವದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅಂತಹವರಿದ್ದೂ ಮಿಕ್ಕ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಬಲ ಸಂವರ್ಧನೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ – ಅದರಲ್ಲೂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ. ಅಂದಹಾಗೆ ಈ ತ್ರಿಪದಿ, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮಾತ್ರವೇ ಕುರಿತು ಬರೆದದ್ದೇ ? ಎನ್ನವುದನ್ನು ಅರಿಯಲು ಈ ‘ಸಾಹಿತ್ಯ’ ಪದವನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಒರೆಗಚ್ಚಿ ನೋಡಬೇಕು.

ಇಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಎನ್ನುವಾಗ ಕೊಂಚ ಆಳವಾಗಿ ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ – ಸಮಕಾಲೀನ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಪ್ರಾಚೀನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿಯೂ. ಸಾಹಿತ್ಯವೆನ್ನುವುದು ಆ ಕಾಲದ ಬದುಕಿನ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಎಲ್ಲರು ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ಕಲಿಯಲಾಗದು – ಆದರೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೂಲಕ ಅನುಭಾವಿಸಿಕೊಂಡು ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಹುದು. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಆಯಾಮ – ಜ್ಞಾನ. ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರು ಯಾವುದೇ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿಯಾದರು ಸರಿ – ತಾವು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ತಲತಲಾಂತರಗಳವರೆಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬಲ್ಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕಿದೆ. ಆಗ ಪ್ರತಿ ಪೀಳಿಗೆ, ಪ್ರತಿ ಸಂತತಿಯು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಶೋಧಿಸಿದ್ದನ್ನೇ ಮರುಶೋಧಿಸಿ ಹೊಸತಾಗಿ ಕಲಿತು ಬಳಸುವ ಪ್ರಮೇಯ ಬರುವುದಿಲ್ಲ (ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಅನ್ನ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆಂದು ಜಗತ್ತು ಪ್ರತಿಬಾರಿಯೂ ಸಂಶೋಧಿಸುತ್ತಾ ಕೂತಿಲ್ಲ . ಒಮ್ಮೆ ಕಲಿತದ್ದು ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ). ಆ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಓದಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು ಬಳಸಬಲ್ಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಷ್ಟೇ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಹೀಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯವೆನ್ನುವ ಪದ ಇಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮೊದಲ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶ.

ನಮ್ಮ ಸಮಕಾಲೀನ ಜಗದಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಹಿತ್ಯವಿದೆ, ಹಿಂದೆಯೂ ಇತ್ತು, ಮುಂದೆಯೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಈಗಲೂ ಇರುವ ಎಷ್ಟೋ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವು ಎಲ್ಲರಿಗು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಲ್ಲ ಬಲ್ಲಿದರು ಇಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ನಿಜವೇ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಸಾಹಿತ್ಯ ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಭಿನ್ನ ಮತ್ತು ಸಮಾನಾಂತರ ಹಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವುದು. ಇಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತ್ಯದ್ದೊಂದು ಹಳಿಯಾದರೆ, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರದ್ದು ಮತ್ತೊಂದು; ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳದೇ ಇನ್ನೊಂದು, ವಸ್ತು ನಿರ್ದಿಷ್ಠ ವ್ಯಾಸಂಗಕಾರಣ ಹಳಿ ಮಗದೊಂದು. ಹೆಚ್ಚು ಕಠಿಣ ಸ್ತರದ ಹಳಿಯಾದಷ್ಟು ಬಲ್ಲವರು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತದನ್ನು ಅರಿತು ಹಂಚುವವರು ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಎಷ್ಟೋಬಾರಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮರಿವಿನಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ನಮ್ಮೆಟುಕಿನ ಗುಟುಕಿಗೆ ನಿಲುಕುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಈಗಲೂ ನೋಡಬಹುದು, ಅನುಭವಿಸಬಹುದು.

ಇನ್ನು ತೀರಾ ಪುರಾತನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅಡಿಯಿಟ್ಟರೆ ತಟ್ಟನೆ ಮನಸಿಗೆ ಬರುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳಂತಹ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸ್ತರದ್ದು. ಇಲ್ಲಂತೂ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸತ್ಯ, ಸತ್ವಗಳು ಅಪಾರ ಜ್ಞಾನದ ರಾಶಿಯಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದೆಯೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಬಲವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅರಿತ , ಖಚಿತವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ವಿಮರ್ಶಿಸಿ ಹೇಳಬಲ್ಲ ಬಲ್ಲಿದರದೆ ಕೊರತೆ. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಬಳಸಿರುವ ಭಾಷೆ ಎಲ್ಲರು ತಿಳಿದ ಆಡುಭಾಷೆಯಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಒಂದು ರೀತಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದೂ, ಅದರ ಬಲವನ್ನು ಸದುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆ ನಮ್ಮದು. ಅದರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಸಕಲರಿಗೂ ತಲುಪುವಂತೆ ಹಂಚಲಾಗದ ವಿಚಿತ್ರ – ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಇದ್ದುದ್ದೆಲ್ಲ ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ನುವ ವಿಚಿತ್ರ ವಾಸ್ತವ.

ಇನ್ನು ಸರ್ವಜ್ಞನ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇನು ಭಿನ್ನವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆಗಲೂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಕುರಿತಾದ ಇದೇ ದ್ವಂದ್ವ ಸಮಾಜವನ್ನು ಕಾಡಿರಬೇಕು. ಅಂತೆಯೇ ಪ್ರಾಚೀನವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮುಂದೆಯೂ ಹೀಗೆ ಇರಬಹುದೆಂದು ಊಹಿಸುವುದು ಸಹ ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ. ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕವೆನ್ನುವ ಈ ವಿಶಾಲಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಜ್ಞನು ಬಳಸಿದ್ದಾನೆಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ವಚನದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಬರಿಯ ಬರವಣಿಗೆಯ ಜ್ಞಾನ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಗಣಿಸದೆ ಅದರ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಬಳಕೆ – ಉಪಯೋಗದ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸ್ವರೂಪವವನು ಸಮೀಕರಿಸಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

…, ಸಾಹಿತ್ಯ ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಇಲ್ಲ-ಸರ್ವಜ್ಞ

ಹಿಂದಿನ ವಿವರಣೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಈ ಸಾಲು ತಾನಾಗಿಯೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದು ಇಂದು ಮುಂದು – ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಎಲ್ಲರಿಗು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ, ಸರಳದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಅಥವಾ ವಿತರಣೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಇಂಗಿತವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಸರ್ವಜ್ಞ. ಆ ಮಾತು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವೇದ ಪುರಾಣ ಗ್ರಂಥಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸ್ವಯಂ ಸರ್ವಜ್ಞನ ವಚನಗಳವರೆವಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ (ಎಲ್ಲ ತರಹದ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ) ಅನ್ವಯವಾಗುವ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸತ್ಯ.

ಎಲ್ಲ ಬಲವರಿದ್ದು, ಹಾಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬಲ್ಲವರು ಹಲವಾರು ಮಂದಿಯಿದ್ದು ಅಂತಹ ಬಲ್ಲಿದರು ತಮ್ಮ ಅರಿವಿನ ಮೂಲಕ ಗಳಿಸಿದ್ದನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಹಂಚುತ್ತಾ ಮಿಕ್ಕ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಹೊರಟರೆ ಆಗ ಸಾಹಿತ್ಯವೆನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರನ್ನು ತಲುಪುವ ಸರಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ನೀತಿ, ಪಾಠ, ಕಲಿಕೆಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳಬಲ್ಲ, ಬಳಸಿಕೊಳಬಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಆಗ ಅದರ ನಿಜ ಪ್ರಯೋಜನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೊರಕಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಆಶಯ ಈ ವಚನದ್ದು. ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತದಂತಹ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳು ಅದರ ಮೂಲ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವುದು ‘ಇದು ಸಾಧ್ಯ’ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆಯಾದರೆ, ನಾವರಿಯದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದೂ ನಿಲುಕಿಗೆಟುಕದು ಎನ್ನುವುದು ಅದರ ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯತೆಯ ಉದಾಹರಣೆ.

ಪರಂಪರಾನುಗತವಾಗಿ ಬಂದ ಜ್ಞಾನ, ಪ್ರಗತಿ, ಫಲಶ್ರುತಿಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿವ ನದಿಯ ನೀರಿನಂತೆ ಸತತವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಪೀಳಿಗೆಗೂ, ಸಂತತಿಗೂ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿರಬೇಕೆನ್ನುವ ಮೂಲ ಆಶಯದ ಜೊತೆಗೆ ಅಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಜ್ಞಾನ ಸಂಪತ್ತು ನಮ್ಮಲಿದೆ ಆದರೆ ಅದರ ನ್ಯಾಯೋಚಿತ ಸದ್ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಇಂಗಿತವನ್ನೂ ಈ ವಚನ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದೆ.

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
೧೬.೦೭.೨೦೧೭

(Picture Source : Wikipedia)