01676. ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧ : ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈ ನಮಃ ( ನಲವತ್ತಿಂದ ಐವತ್ತಕ್ಕೆ..)


01676. ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧ : ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈ ನಮಃ ( ನಲವತ್ತಿಂದ ಐವತ್ತಕ್ಕೆ..)

________________________________________________

ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ತಾನೆ ಸ್ನೇಹಿತ ಹನುಮಾಚಾರಿ ನೆನಪಿಸಲೆತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಇನ್ನೆರಡೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಬರುವ ಹುಟ್ಟಹಬ್ಬದ ಕುರಿತು. ಈ ಬಾರಿಯಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ‘ಜೋರಾಗಿ’ ಆಚರಿಸಿ ಪಾರ್ಟಿ ಕೊಡಿಸಲಿ ಎಂಬುದು ಅವನಾಸೆ. ನನಗೊ ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯತನಕ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡ ನೆನಪೆ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಮಾತು ಬಿಡಿ – ಪ್ರಾಯಶಃ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದ ವಯಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆತ್ತವರು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ‘ನಾಮಕರಣದ’ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿದರೆ! ನಾವು ಬೆಳೆದ ವಾತಾವರಣ ಎಷ್ಟು ಸೊಗಡಿನದಾಗಿತ್ತು ಎಂದರೆ, ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವೆನ್ನುವುದೆ ಯಾರಿಗು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದು ‘ಹ್ಯಾಪಿ ಬರ್ತಡೆ ಟು ಯೂ’ ಎಂದು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ‘ಗ್ರೇಟ್’ ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಅರಿವಾಗುವತನಕ ಅದರ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆಯ ಕಡೆ ಗಮನವೆ ಹರಿದಿರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನಬೇಕು… ಹಾಗೆ ಗ್ರೀಟು ಮಾಡುತ್ತಲೆ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೊಂದು ‘ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್’ ಕೊಡಬಹುದಲ್ಲವ? ಎನ್ನುವ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗುವ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಈ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ತಿಳುವಳಿಕೆಯೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು ನಿಜವೆ ಆದರು, ಅದು ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಸ್ವಯಂ ಆಚರಣೆಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಇತರರಿಗೆ ಗ್ರೀಟಿಂಗಿಗೆ ಕಾಸು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ‘ಹ್ಯಾಪಿ ಬರ್ತಡೆ’ ಹೇಳುವಂತಹ ಧಾರಾಳತನದ ಮಟ್ಟಕ್ಕಾಗಲಿ ಬೆಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ರೀತಿ ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಡುವುದನ್ನೆ ಜೀವನದ ಧನ್ಯತೆಯ ಪರಮಗುರಿ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರು ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಬೇಕಾದಷ್ಟಿದ್ದರು. ಬರಿ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೇನು? ಹೊಸವರ್ಷ, ಸಂಕ್ರಾಂತಿ, ದೀಪಾವಳಿ ಎಂದೆಲ್ಲ ನೆಪ ಹುಡುಕಿ ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ ಖರೀದಿಸಲು ಅವರಲ್ಲಿ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ದುಡ್ಡಿರುತ್ತಿದ್ದರು, ಅದರಲ್ಲಿ ಏನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ತಿಣುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಹನುಮಾಚಾರಿಯೂ ಆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲೊಬ್ಬನಾಗಿದ್ದು, ನನಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಪರಮಾಪ್ತ ಗೆಳೆಯನಾಗಲಿಕ್ಕೆ ಇದು ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ ಸೀಸನ್ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೆ ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸರಿ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಕಂತೆ ಹಿಡಿದು ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ‘ಗುರೂ, ಏನಾದರೂ ಬರೆದುಕೊಡು..ತುಂಬಾ ಅರ್ಜೆಂಟು’ ಎಂದು ದುಂಬಾಲು ಬೀಳುತ್ತ. ಅವನ ಅರ್ಜೆಂಟು ಯಾವ ತರದ್ದೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರು ನನ್ನ ಕಲಾ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವಕಾಶಗಳೆಲ್ಲ ಅಂತದ್ದೆ ಆಗಿದ್ದ ಕಾರಣ, ನಾನೂ ಏನೊ ಒಂದು ಕವನವನ್ನೊ, ಕೋಟೇಷನ್ನೊ ಗೀಚಿ ಕಳಿಸುವುದು ನಡೆದೆ ಇತ್ತು ಅನ್ನಿ.

ಹನುಮಾಚಾರಿ ‘ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಪಾರ್ಟಿ’ ಎಂದಾಗ ಇವೆಲ್ಲ ಹಳೆಯ ಸರಕೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗಿತ್ತು – ‘ಎಷ್ಟು ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಹನುಮಾಚಾರಿ’ ಎಂಬುದನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವ ಹಾಗೆ. ನಲವತ್ತೈದರ ಗಡಿ ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕಾದ್ದೆ ಬಿಡಿ, ಇನ್ನು ಬೆಳೆಯದಿದ್ದರೆ ಬೆಳೆಯುವುದಾದರೂ ಯಾವಾಗ? ಅಂದಹಾಗೆ, ನಾನು ಬೆಳೆದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ಈಗ ‘ಗ್ರೀಟಿಂಗಿನಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಬರೆದುಕೊಡು’ ಎಂದು ದುಂಬಾಲು ಬೀಳದಷ್ಟು ಬೆಳೆದಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನುವರ್ಥದಲ್ಲಿ… ಆದರು ನಾನು ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ಭಯಂಕರ ಕೋಪವಂತೂ ಇದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವನ ಪ್ರೆಂಡ್ ಸರ್ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಆಚರಣೆಯೆಂದರೆ ‘ಸಕತ್ ಗುಂಡು ಪಾರ್ಟಿ’ ಎಂದೆ ಅರ್ಥ..! ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ ‘ವಿಷ್’ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡ ತಪ್ಪಿಗೆ ಇಡೀ ಗುಂಪನ್ನು ಹೊರಗಿನ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟಿಗೊ, ಬಾರಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕಂಠಪೂರ್ತಿ ತಿನಿಸಿ, ಕುಡಿಸಿ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆಯ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಭರಿಸಬೇಕು. ನಾನು ಆ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಸಂಕಟ ಅವನಿಗೆ. ‘ಕನಿಷ್ಠ ಅವನೊಬ್ಬನನ್ನಾದರೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಗುಂಡು ಹಾಕಿಸಬಹುದಲ್ಲ?’ ಎಂಬ ಪರಮ ಖೇದವಿದೆ ಅವನಿಗೆ. ನಾನು ಕುಡಿತವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದಿರಲಿ, ಮೂಸಿಯೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರು ‘ಅದಕ್ಕೇನಂತೆ, ನೀವು ಕೊಡಿಸಿ, ನಾನು ಕುಡಿಯುತ್ತೇನೆ..ಒಬ್ಬರಾದರೂ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಬಹುದಲ್ಲಾ’ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಮನದಾಳದಲ್ಲಿರುವುದು ‘ಹೀಗಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಪರ್ಸು ಬಿಚ್ಚಲಿ ಇಂತಹ ಶೋಕಿ ಐಟಮ್ಮುಗಳ ಮೇಲೆ’ ಅಂದಷ್ಟೆ.. ‘ಸರಿ ಅದೆಷ್ಟಾಗುವುದೊ ಹೇಳಿಬಿಡು, ದುಡ್ಡು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ಹೋಗಿ ನೀನೊಬ್ಬನೆ ಕುಡಿದುಕೊ’ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ ನಾನು. ಇದುವರೆವಿಗು ನಾವು ಒಂದು ಪಾರ್ಟಿಗೂ ಹೋಗಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯವೊ, ಅವನೂ ಒಂದು ಬಾರಿಯೂ ನನ್ನ ‘ದುಡ್ಡು ಕೊಡುವ ಆಫರನ್ನು’ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಅಷ್ಟೆ ಸತ್ಯ..!

ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಹನುಮಾಚಾರಿ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಯಾಕೊ ಸ್ವಲ್ಪ’ಚುಳ್’ ಅಂದ ಹಾಗಾಯ್ತು. ಅವನೇನೊ ರೂಢಿಗತವಾಗಿ, ಅಭ್ಯಾಸದಂತೆ ನೆನಪಿಸಿದ್ದನೆ ಹೊರತು ಬಲವಂತದಿಂದ ಪಾರ್ಟಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ಸಾಹ, ಹುಮ್ಮಸ್ಸೆಲ್ಲ ಅರ್ಧ ಖಾಲಿಯಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು – ಅದರಲ್ಲೂ ಇತ್ತಿಚೆಗೆ ಡಯಾಬಿಟೀಸ್ ಅದೂ ಇದೂ ಎಂದು ಕೆಲವು ‘ಟಿಪಿಕಲ್’ ಕಾಯಿಲೆಗಳ ಶುಭಾರಂಭವಾದ ಮೇಲೆ. ನನಗು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಸಿವಿಸಿಯಾದದ್ದು ಪಾರ್ಟಿ ಕೊಡಿಸಲಾಗದ ಕಾರಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು, ‘ಅಯ್ಯಯ್ಯೊ …ನಲವತ್ತರ ಗಡಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಐವತ್ತರತ್ತ ಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ಜೀವನದ ಬಂಡಿ ?’ ಎಂಬ ಭೀತಿಯೊ, ಕಳವಳವೊ ಅಥವಾ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಇನ್ನಾವುದೊ ಅನುಭೂತಿಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದು. ನಲವತ್ತರ ಮೆಟ್ಟಿಲು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲೊ ಸಣ್ಣ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಈ ಅನಿಸಿಕೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದಾದರು ಅದು ನಿಜಕ್ಕು ತನ್ನ ಗುರುತ್ವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡ ಮಹತ್ವದ ಸಂಗತಿಯಾಗುವುದು ನಲವತ್ತೈದರ ಆಸುಪಾಸಿನಲೆಲ್ಲೊ ಎಂದೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲೂ ಐವತ್ತರ ಗಡಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಮುಟ್ಟಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಅಸಾಧಾರಣ ಕಳವಳವೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಯಸ್ಸಿನ ಅರ್ಧ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಆ ಬದಿಗೆ ಕಾಲಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದೇವಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯೆ ಏನೇನೊ ಕಸಿವಿಸಿ, ಆತಂಕಗಳ ಹೊರೆಯಾಗಿ ಕಾಡಲು ಆರಂಭಿಸುವ ಸಂಕ್ರಮಣದ ಹೊತ್ತು ಅದು. ಆದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದು ಅಷ್ಟೊಂದು ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಳ್ಳುವ , ಗಾಬರಿಪಡುವ ವಯಸ್ಸೆ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟರೆ ಸಿಗುವ ಉತ್ತರವೂ ಅಷ್ಟೆ ತಳಮಳ , ಸಂಶಯ, ಗೊಂದಲಗಳ ಗೂಡಾಗಿ ಕಾಡುವ ಸಂಕ್ರಮಣದ ಸಂಧಿ ಕಾಲವದು ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ನಲವತ್ತರ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುವ ಮೊದಲೆ ತಲೆಯೆಲ್ಲ ಬೋಡಾಗಿ ‘ಬೊಕ್ಕ ತಲೆ’ಯಾಗಿ ಹೋದಾಗ ಗಾಬರಿಯಿಂದಲೆ ಓಡಿಬಂದಿದ್ದ ಹನುಮಾಚಾರಿಯನ್ನು ಛೇಡಿಸಿ, ರೇಗಿಸಿದ್ದರೂ ಒಳಗೊಳಗೆ ‘ಏನಪ್ಪ ಇದು ? ನನಗೂ ಏನಾದರೂ ಅವನಂತೆಯೆ ಆಗಲು ಶುರುವಾಯಿತೆ, ಏನು ಕಥೆ ? ಆಗಲೆ ಕೂದಲಿಲ್ಲದ ವಯಸಾದ ಮುದುಕನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇನೆಯೆ?’ ಎಂಬ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಕನ್ನಡಿ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಉಂಟು..!

ಹನುಮಾಚಾರಿ ಹಾಗೆ ಅಳುಮೊಗ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಓಡಿಬಂದಾಗ ಅವನೇನೂ ಇನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಬೊಕ್ಕತಲೆಯವನಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೆನ್ನಿ. ಮಧ್ಯದ ಬಯಲು ಮತ್ತು ಮುಂದಲೆಯ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಪಾಲಿಷ್ ಹೊಡೆದಂತೆ ನುಣ್ಣಗೆ ಮಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರು ತಲೆಯ ಎರಡು ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದಲೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಮಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೆ, ‘ ನೀನೇನೆ ಹೇಳು ಆಚಾರಿ, ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಿಕ್ಕಿರುವ ಕೂದಲನ್ನು ಬೋಳಿಸಿ ಪೂರ್ತಿ ‘ಬೊಕ್ಕ’ವಾಗಿಸಿಕೊಂಡರೆ ವಾಸಿ..’ ಎಂದಿದ್ದೆ. ಅವನು ಅಳು ಮೊಗದಲ್ಲೆ, ‘ಯಾಕೆ ಸಾರ್ ನೀವು ತಲೆ ತಿನ್ನುತ್ತೀರಾ ? ಮೊದಲೆ ಅವಳು ತಲೆ ತಿಂದು ತಿಂದೆ ಈ ಗತಿ ತಂದಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ, ಈಗ ನೀವು ಬೇರೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಕಾಲು ಎಳೆಯುತ್ತಿರಲ್ಲಾ..?’ ಎಂದಿದ್ದ. ನಾನು ಅವನಿಗಿಂತ ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡವನು ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಗ್ರೀಟಿಂಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ‘ ಸಾರ್..’ ಎನ್ನುವ ಪಟ್ಟ , ಒಂದೆ ಕಡೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ‘ಹಿರಿಯ ಆಫೀಸರ’ ಎಂಬ ಮರ್ಯಾದೆಯ ಜತೆ ಸೇರಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಅದೇ ರೀತಿ ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ‘ ಆಚಾರಿ’ ನಾಮಧೇಯವೂ ಹನುಮಾಚಾರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ, ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಅದೊಂದು ‘ಫಾರ್ಮ್ಯಾಲಿಟಿ’ಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತೆ ವಿನಃ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಸೀರಿಯಸ್ ನೆಸ್ ಇರಲಿಲ್ಲ… ‘ ಹಾಗಲ್ಲಾ ಆಚಾರಿ, ಈಚೆಗೊಂದು ಲೇಖನ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ, ಬಾಲ್ಡ್ ಹೆಡೆಡ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕುರಿತು ಬರೆದಿದ್ದು.. ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಡೆ ಬರೆದಿತ್ತು – ‘ಗಾಡ್ ಕ್ರೀಯೇಟೆಡ್ ಸೋ ಫಿವ್ ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ಹೆಡ್ಸ್, ದಿ ರೆಸ್ಟ್ ಹೀ ಕವರ್ಡ್ ವಿದ್ ಹೇರ..(ದೇವರು ಕೇವಲ ಎಷ್ಟು ಪರಿಪಕ್ವ ತಲೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನೆಂದರೆ, ಮಿಕ್ಕ ತಲೆಗಳ ಹುಳುಕು ಮುಚ್ಚಲೆಂದೆ ಅವನ್ನು ಕೂದಲಡಿ ಮರೆಯಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟ ) ‘ ಅಂತಿತ್ತು.. ಅದು ನೆನಪಾಗಿ ಹಾಗೆಂದೆ ಅಷ್ಟೆ..’ ಎಂದೆ. ಅದೊಂದು ಜೋಕ್ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಅವನಿಗೆ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲವಾದರು, ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ‘ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ಹೆಡ್ಡಿಗೆ’ ಹೋಲಿಸಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಬಲು ಖುಷಿಯೆನಿಸಿ ‘ಹೌದಾ..ಸಾರ್..? ಹಾಗಾದರೆ ಅದಕ್ಕೇನಂತೆ? ಮಾಡಿಸೋಣ ಬಿಡಿ ‘ ಎಂದು ಬೊಕ್ಕ ತಲೆಯ ಕುರಿತಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದ ಚಿಂತೆಯ ವಿಷಯವನ್ನೆ ಮರೆತು ನಗುತ್ತ ಹೋಗಿದ್ದ…!

ಅವನಿಗೇನೊ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿ ಏಮಾರಿಸಿ ಓಡಿಸಿದ್ದರು ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲೆ ಅದೆ ಭೀತಿ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಧುತ್ತನೆ ನನ್ನೆದುರೆ ಅವತರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು ಬಿಳಿಕೂದಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ..! ಅದುವರೆವಿಗೂ ‘ಒಂದೂ ಬಿಳಿ ಕೂದಲಿಲ್ಲದ ಅಚ್ಚ ತರುಣನಂತೆ’ ಎಂದೆಲ್ಲ ‘ಶಾಭಾಷ್ ಗಿರಿ’ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು, ಇದೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂದವಪ್ಪ ಈ ಬಿಳಿ ಜಿರಲೆಗಳು ಎಂದು ಗಾಬರಿ ಪಡುವಂತಾಗಿತ್ತು… ಮೊದಮೊದಲು ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಕಂಡಾಗ, ಹೇಗೊ ಪೊದೆಯಂತಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಕೂದಲಿನ ಮಧ್ಯೆ ಅವಿಸಿಟ್ಟರೂ, ಅವುಗಳು ಪಾರ್ಥೇನಿಯಮ್ಮಿನಂತೆ ಹೆಚ್ಚುಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಚಿಗಿತು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದೆ ಬೆಳ್ಳಿರೇಖೆಯಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಾಗ ಇನ್ನು ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲವೆಂದರಿವಾಗಿ ‘ಡೈಯ್’ ನ ಮೊರೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು – ತಾರುಣ್ಯದ ಅದೇ ‘ಲುಕ್ಕನ್ನು’ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು. ಆದರೆ ಅದೆ ನೊರೆಗೂದಲಿನ ಬಿಳಿ ಬಂಗಾರ ಮೊದಲೆ ಕುರುಚಲಂತಿದ್ದ ಗಡ್ಡ, ಮೀಸೆಗಳಲ್ಲು ನಡುನಡುವೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಾಪ ತೋರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಅವಕ್ಕೊಂದು ಗತಿ ಕಾಣಿಸಲೇಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅವನ್ನು ಬೆಳೆಯುವ ಮುನ್ನವೆ ತರಿದು ‘ಕ್ಲೀನ್ ಫೇಸ್ ಶೇವ್’ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊಸ ಪರಿಪಾಠ ಆರಂಭಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಬಂದ ಹೊಸದರಲ್ಲೆ ಕೆಲವು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು, ‘ ಸಾರ್ ಗಡ್ಡ ಮೀಸೆ ಇರದಿದ್ರೆ ತುಂಬಾ ಯಂಗ್ ಆಗಿ ಕಾಣುತ್ತೀರ.. ನಾರ್ತ್ ಇಂಡಿಯನ್ ತರ ಕಾಣುತ್ತೀರ..’ ಎಂದೆಲ್ಲ ಕಾಮೆಂಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಆ ಅವತಾರವೆ ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಆಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಈಗ ತಲೆಗೆ ಡೈ ಹಾಕುವುದು ನಿಲ್ಲಿಸಿಯಾಗಿದೆ ಎನ್ನಿ, ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ಬೊಕ್ಕತಲೆಯಾಗಿ ಖಾಲಿಯಾದ ಮೇಲೆ… ಆದರು ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಯಾಗಿ ತಲೆಗೂದಲನ್ನು ತೀರಾ ತುಂಡಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಯಾವುದೂ ಎದ್ದು ಕಾಣದ ಹಾಗೆ. ನನ್ನ ಚೌರದ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ, ನನ್ನ ನಾಪಿತನಿಗೆ ತುಂಬ ಸುಲಭದ ಕೆಲಸ. ನಾನು ‘ನಂಬರ್ ಮೂರು’ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ಕಾಯದೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ… ಒಂದು ನಿಮಿಷದ ಮಿಷಿನ್ ಕಟ್, ಅರ್ಧ ನಿಮಿಷದ ಕತ್ತರಿ ಸೇವೆ, ಕೊನೆಯರ್ಧ ನಿಮಿಷ ಬ್ಲೇಡಿನ ಕೆರೆತ, ಒಟ್ಟು ಎರಡು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಸಂದಾಯವಾದಾಗ ಅವನಿಗೆ ‘ಪ್ರತಿ ಗಿರಾಕಿಯೂ ಹೀಗೆ ಇರಬಾರದೆ’ ಅನಿಸಿದ್ದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೂ ಇಲ್ಲ…! ನನಗೊ ದುಡ್ಡು ಕೀಳಬೇಕೆಂದು ಕತ್ತರಿಯಾಡಿಸುವಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ವ್ಯಯಿಸದೆ ಎರಡೆ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನಲ್ಲ ಎಂದು ಅಭಿಮಾನ (ದುಡ್ಡು ಮಾತ್ರ ಮಾಮೂಲಿ ಚಾರ್ಜೆ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡರು..) ! ಒಟ್ಟಾರೆ ಈ ನಲವತ್ತರ ಆಸುಪಾಸಿನ ಕಾಟ ಯಾರನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲ ಬಿಡಿ – ಕೆಲವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೊದಲು, ಕೆಲವರಿಗೆ ನಂತರ ಅನ್ನುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಬಿಟ್ಟರೆ.

ಈ ವಯಸಿನ ಗಡಿ ಮತ್ತದರ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎದುರಾಗುವ ‘ಶಾಕ್’ ಗಳು ಒಂದೂ ಎರಡಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಯತನಕ, ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೆ ‘ಸಾರ್’ ನ ಜತೆ ಹೆಸರಿಡಿದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಏಕಾಏಕಿ ‘ಅಂಕಲ್’ ಎಂದು ಶುರು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ… ಜತೆಗೆ ಆಗಾಗೆ ಅಪ್ಡೇಟ್ ಮಾಡುವ ‘ಬಯೋಡೇಟ’, ‘ರೆಸ್ಯೂಮು’ಗಳಲ್ಲಿ ‘ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಇಷ್ಟೊಂದು ವಯಸಾಗಿ ಹೋಯಿತೆ? ಇನ್ನು ಮುಂದೆಯೂ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಗುವುದೊ ಅಥವಾ ತೀರಾ ವಯಸಾಗುವ ಮೊದಲೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡುವುದು ಒಳಿತ?’ ಎಂಬೆಲ್ಲ ದ್ವಂದ್ವಗಳು ಕಾಡತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ಕೆಲಸ ಬದಲಿಸದೆ ಒಂದೆ ಕಡೆ, ಒಂದೆ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವರಿಗಂತು ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಧರ್ಮಯುದ್ಧವೆ ಸರಿ. ಕೆಲಸ ಬದಲಿಸಿ ಅನುಭವವಿರದೆ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಅಟೆಂಡು ಮಾಡಲು ಅನುಭವವಿಲ್ಲದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ..! ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಮಾಡಿ ಅಭ್ಯಾಸವಿರುತ್ತದೆಯೆ ಹೊರತು ತಾವೆ ಹೋಗಿ ‘ಹಾಟ್ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ’ ಕೂತು ಬಂದ ಅನುಭವವಿರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ಜತೆಗೆ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಕಳೆದ ಕಂಪನಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲಾಗದ ‘ಪತ್ನಿ’ ವ್ಯಾಮೋಹ ಬೇರೆ.. ಅದೆಷ್ಟೆ ಜಗಳ, ಅಸಹನೆ, ಅತೃಪ್ತಿಗಳಿರಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಸತಿ ಶಿರೋಮಣಿಯ ಜತೆ ಏಗುವುದಿಲ್ಲವೆ ? ಎನ್ನುವ ಪರಮ ತತ್ವವನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರೆವ ಅಸೀಮ ನಿಷ್ಠೆ ಹಾಗು ಭಕ್ತಿ. ಆದರೂ ‘ಮುಂದೆ ಏನೊ ಎಂತೊ?’ ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ಕಾಡದೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರಮೋಶನ್ ಕೊಡದಿದ್ದರೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ’ ಎಂದೆ ತನ್ನನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ್ದಾರೇನೊ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನ ಕಾಡುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತದೆ. ‘ಯಾರು ಯಾರೆಲ್ಲ ಬಂದು ಬಡ್ತಿ ಪಡೆದು ಮುಂದೆ ಹೋದರೂ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲೆ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರುವೆನಲ್ಲ, ಕತ್ತೆಯ ಹಾಗೆ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು?’ ಎಂಬ ಸಿಟ್ಟು, ಆಕ್ರೋಶ ರೊಚ್ಚಿಗೆಬ್ಬಿಸಿದಾಗ ಏನಾದರೂ ಸರಿ, ಈ ಬಾರಿ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಅಪ್ಲೈ ಮಾಡಿ ನೋಡಿಬಿಡಲೆಬೇಕು ಎಂಬ ಹುಮ್ಮಸ್ಸೆದ್ದರೂ, ಒಂದು ರೆಸ್ಯುಮ್ ಸಿದ್ದಮಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಉತ್ಸಾಹವೆಲ್ಲ ಇಳಿದುಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಎರಡು ಪೇಜೆಂದುಕೊಂಡು ಹೊರಟಿದ್ದು ಹತ್ತಾಗಿ, ಅದನ್ನು ಎರಡಕ್ಕಿಳಿಸಲಾಗದೆ ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಒದ್ದಾಡಿ ಎಂಟಾಗಿಸಿದರೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದೆ ಯಾರದಾದರು ರೆಸ್ಯೂಮ್ ತಂದು ಫಾರ್ಮ್ಯಾಟ್ ಕಾಪಿ ಮಾಡಿಯಾದರು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿಸಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲೊ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೇವಾಗಿಸಿ ಕೂತುಬಿಟ್ಟರೆ ಆ ಫೈಲನ್ನು ಮತ್ತೆ ತೆಗೆಯುವುದು ಮುಂದಿನ ಬಾರಿಯ ಪ್ರಮೋಶನ್ ಮಿಸ್ಸಾದಾಗಲೆ…

ಹಾಗೆಯೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಲೆ ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಐವತ್ತರ ಆಚೀಚಿನ ಗಡಿ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೆ, ಇನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮನವರಿಕೆಯಾಗತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲೆ ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟ, ಸಿಕ್ಕರೂ ಈಗಿರುವ ಸಂಬಳ, ಸ್ಥಾನಮಾನದ ಆಸುಪಾಸಿನಲಷ್ಟೆ ಸಿಗುವುದು ಅಂದಮೇಲೆ ಹೊಸ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಒದ್ದಾಡುವುದೇಕೆ ? ಹೇಗೂ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಇಲ್ಲೆ ಏಗಿದ್ದಾಯ್ತು..ಇನ್ನುಳಿದ ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ವರ್ಷ ಇಲ್ಲೆ ಹೇಗೊ ಕಳೆದುಬಿಟ್ಟರಾಯ್ತು ಅನ್ನುವ ಸ್ಮಶಾನ ವೈರಾಗ್ಯ ಆರಂಭವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಸ್ವಂತಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಯಸಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳು, ಅವರ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ಮದುವೆಗಳ ಚಿಂತೆ ಆರಂಭವಾಗಿರುವುದು ಒಂದು ಕಾರಣವೆನ್ನಬಹುದು. ಆದರೆ ಹಾಗೆಂದು ‘ಶಸ್ತ್ರಸನ್ಯಾಸ’ ತೊಟ್ಟ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಚಿಂತೆಯೆಲ್ಲ ಮಾಯವಾಯ್ತೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದೆ ? ಹಿತೈಷಿಗಳೊ, ಹಿತಶತ್ರುಗಳೊ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರೂ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಕೆಣಕುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತಾರೆ – ‘ಏನ್ ಸಾರ್ ..ಈ ಸಾರಿನಾದ್ರೂ ಪ್ರಮೋಶನ್ ಬಂತಾ?’ ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ಹುಸಿನಗೆಯಷ್ಟನ್ನೆ ಉತ್ತರವಾಗಿತ್ತು ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಶ್ರೀಮತಿಯದು ಅದೇ ರಾಗ – ‘ಏನ್ರೀ… ವನಜನ ಗಂಡ ಕೋದಂಡರಾಮಯ್ಯನವರಿಗೆ ಈ ಬಾರಿ ಪ್ರಮೋಶನ್ ಸಿಕ್ಕಿತಂತಲ್ಲ..? ನಿಮಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಅವರು ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಸೇರಿದವರಲ್ವಾ ನಿಮ್ಮ ಕಂಪೆನಿಗೆ ? ಅದು ಹೇಗ್ರಿ ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಬಡ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡ್ತು..?’ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಅದೇನು ಹಂಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೊ, ಮುಗ್ದವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೊ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗ, ‘ ಅಪ್ಪಾ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಬಾಸಾ ಅಥವಾ ಎಂಪ್ಲಾಯೀನಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿ ಉರಿವ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಉಪ್ಪೆರಚುತ್ತಾನೆ. ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಮಗಳೆ ವಾಸಿ, ‘ ಕಾಫಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಬರ್ಲಾಪ್ಪ?’ ಅನ್ನುತ್ತ ಮಾತು ಬದಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಇವರೆಲ್ಲರ ಬಾಯಿಗೆ ಪದೆಪದೆ ಬೀಳುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಈ ಬಾರಿಯಾದರು ಪ್ರಮೋಶನ್ ಗಿಟ್ಟಿಸೋಣವೆಂದು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ‘ಈ ಸಾರಿ ಖಂಡಿತ ಸಿಗುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿದ್ದ ಬಾಸೆ ಬದಲಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಹತಾಶೆಯ ಹೊಸ ಚಕ್ರ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯತೊಡಗುತ್ತದೆ…

ಇದೆಲ್ಲಕ್ಕು ಮೀರಿದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಂಡಾಂತರದ್ದು ಸ್ವಯಂ ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನದ ಕುರಿತಾದದ್ದು.. ಇದೆಲ್ಲಾ ಏಟುಗಳು ಒಳಗೊಳಗೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಿ ‘ನಾನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾದರು ಏನು?’ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಭೂತಾಕಾರದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ ಅನಾಥ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ತೊಳಲಾಡಿಸುವ ಬಗೆ ಅವರ್ಣನೀಯ. ಆ ಸಂಧಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಗೊಂದಲ ಎಷ್ಟು ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರವೆಂದರೆ ‘ ಏನೆಲ್ಲ ಆಯ್ತೆಂದು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತ, ಗೋಳಾಡಿಕೊಂಡು ಮುಂದಿನ ಪಾಠಕ್ಕಾಗಿ ಅವಲೋಕಿಸುತ್ತ ಕೂರಬೇಕೆ? ಅಥವಾ ಹಿಂದಿನದೆಲ್ಲ ಮರೆತು ಆದದ್ದಾಯ್ತೆಂದು ಮುಂದಿನ ಭವಿತದತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ಕೂರಬೇಕೆ?’ ಎನ್ನುವ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಹೊರಬರಲೆ ಆಗದ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹವಾಗಿ ಕಾಡತೊಡಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಳತನ್ನು ಬಿಟ್ಟೊಗೆಯಲಾಗದಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದು ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ, ಸಾರಾಸಗಟಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲೂ ಭಯ; ಹೊಸದಾಗಿ ಹೊಸತನ್ನು ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ಅಪ್ಪಲೂ ಭೀತಿ – ಅದರಲ್ಲಿನೇನೇನಡಗಿದೆಯೋ? ಎಂದು. ಅಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲ ಹೊಸದಾಗಿ ಮೊದಲಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿದರೆ ಇದುವರೆವಿಗೆ ಗಳಿಸಿದ ಅನುಭವ, ಪರಿಣಿತಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿದಂತಲ್ಲವೆ ? ಎಂಬ ಗಳಿಸಾಗಿರುವ ವೃತ್ತಿಪರತೆಯ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ನಷ್ಟವಾಗಿಸದಿರುವ ಗೊಡವೆ ಬೇರೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಏನೆ ಆದರು ಮೊತ್ತದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬರಿ ಗೊಂದಲ. ಇದು ಸಾಲದಕ್ಕೆ ಹೊರಗಿನ ದೇಹಕ್ಕೆ ವಯಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಒಳಗಿನ ಮನವಿನ್ನು ‘ಯೌವ್ವನ’ದಲ್ಲೆ ಅಡ್ಡಾಡಿಕೊಂಡು ತನ್ನದೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸಿಕೊಂಡ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಈ ವಯಸಾಗುತಿರುವ ದೇಹದ ಅಸಹಾಯಕತೆ ತಟ್ಟನೆ ಅರಿವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಇದೇನು ಮಹಾ?’ ಎಂದು ಭರದಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಹತ್ತಿ ಮೇಲೇರುತ್ತಿದ್ದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳೆ, ಅರ್ಧ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಏದುಸಿರು ಕೊಡಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗಷ್ಟೆ ‘ಎಲ್ಲೊ, ಏನೊ ಎಡವಟ್ಟಾಗಿರಬಹುದೆ?’ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನದ ಸುಳಿವು ಸಿಗುವುದು. ಅದು ಕಾಲುನೋವಾಗೊ, ಏದುಸಿರಾಗೊ, ಧಾರಾಕಾರದ ಬೆವರಾಗೊ ಹರಿಯುತಿದ್ದರೂ ನಾನಿನ್ನು ಪ್ರಾಯದ, ಯೌವ್ವನದ, ಬಿಸಿರಕ್ತದ ಎಳೆಗರು ಎನ್ನುವ ಮನದ ಮಾಯೆಯ ಮುಸುಕು ತುಸುತುಸುವಾಗಿ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತ, ನೇಪಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯುತ್ತ, ನಂಬಿಕೆಗಳ ಬಲ ಸಡಿಲವಾಗುವ ಕಾಲ. ಆದರೆ ಈ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಶತ ಎಲ್ಲರೂ ಇದೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ನರಳುವರೆಂದೆ ಹೇಳಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಾವ ತೊಡಕೂ ಇರದೆ ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತ ಮುನ್ನಡೆವ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ – ಆದರೆ ಅವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಿರದು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ .

ನೈಜದಲ್ಲಿ ಈ ಹಂತವನ್ನು ದಾಟುವ ಎಲ್ಲರೂ ಇದೊಂದು ರೀತಿಯ ‘ಮಿಡ್ ಲೈಫ್ ಕ್ರೈಸಿಸ್’ ಅನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಯೆ ತೀರುತ್ತಾರೆನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವೆ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಅನುಭವಿಸುವ ಮಟ್ಟ ಒಂದೆ ರೀತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಕೆಲವರಲದು ತೀವ್ರತರವಾಗಿ ಕಾಡಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಬಂದು ಸಾಗಿಹೋಗುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿಬಿಡಬಹುದು. ಅದೇನೆ ಆದರೂ ಆ ಆತಂಕ, ಗೊಂದಲ, ಕಸಿವಿಸಿಗಳ ಐವತ್ತರ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿರುವ ಅಥವಾ ಅದರ ಹೊಸಿಲು ದಾಟುತ್ತಿರುವ ಭೀತಿಯೆ ಅದರ ಮುಂದಿನ ಪರ್ವಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪರಿಪಕ್ವತೆಯನ್ನೊದಗಿಸುವ ಬುನಾದಿಯಾಗುತ್ತದೆಯೆಂಬುದು ಅಷ್ಟೆ ನಿಜ. ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ಬರಿಯ ಲಾಜಿಕ್, ಸೈಂಟಿಫಿಕ್ ಎಂದು ತಾರ್ಕಿಕ ಮತ್ತು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನತ್ತಿತ್ತಲೆ ಸುಳಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತಾತ್ವಿಕದತ್ತ, ದೈವಿಕದತ್ತ, ಶಾಸ್ತ್ರ, ಪೂಜೆ, ಪುನಸ್ಕಾರಗಳತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸತೊಡಗುವುದು ಆ ಪಕ್ವತೆಯ ಪ್ರೇರಣೆಯ ಪರಿಣಾಮದಿಂದಲೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನಸು ತನಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಏನೊ ಸಾಧಿಸಿ ತೋರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವಂತಹ ಹಾದಿಯೊಂದನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನುಗ್ಗುವುದು ಅದೆ ಕಾರಣದಿಂದಲೆ. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಲಿ, ಮರೆತೆ ಹೋದಂತಿದ್ದ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನು ಮತ್ತೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆತ್ನಿಸುತ್ತ ಬೆಳೆದು ಪ್ರಬುದ್ಧವಾಗಲೆತ್ನಿಸುವುದಾಗಲಿ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ನಿಭಾವಣಿಕೆಯ ವಿಧಾನವನ್ನೆ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತರದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಒಟ್ಟಾರೆ ತಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ನಿಲುವಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ರೂಪುರೇಷೆಯನ್ನು ಕೊಡುವ ಯಾವುದೆ ಯತ್ನವಾಗಲಿ – ಎಲ್ಲವೂ ಈ ಪರಿಪಕ್ವತೆಯತ್ತ ನಡೆಸಲ್ಹವಣಿಸುವ ಮನದ ಆಯಾಚಿತ ಯತ್ನಗಳೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಆ ಮೂಲಕವೆ ಈ ವಯೋ ಸಂಕ್ರಮಣದ ಸಂಧಿಕಾಲವನ್ನು ದಾಟಿ ಮುನ್ನಡೆಯಲು ಬೇಕಾದ ಕಸುವನ್ನು, ಮನೋಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ, ಈ ಪಕ್ವತೆಯತ್ತ ನಡೆಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಆ ಪಕ್ವತೆಯ ಹತ್ತಿರವಾದಂತೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಮನ ಶಾಂತಿಯತ್ತ ಚಲಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ – ಹೊಸತಿನ ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿ; ಕೆಲವರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬೇಗ ತಲುಪಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸೇರುತ್ತಾರೆನ್ನುವುದಷ್ಟೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ.

ಮೊನ್ನೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಯಾಕೊ ಅಂದು ತಡವಾಗಿ ಬಂದ ಹನುಮಾಚಾರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂಕಾದಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ನಾನು ಅವನ ಮುಖವನ್ನೆ ನೋಡುತ್ತ,’ಆಚಾರೀ.. ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ ಬರ್ತಡೆ ಸೆಲಬ್ರೇಟ್ ಮಾಡೋಣ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀನಿ ಕಣೊ , ನಿಂಜೊತೆಗೆ..’ ಎಂದೆ. ಅವನೊಂದು ಅರೆಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನೆ ನೋಡುತ್ತ ಪಕಪಕನೆ ನಗತೊಡಗಿದ. ನಾನು, ‘ಇಲ್ಲಾ ಆಚಾರಿ.. ಐಯಾಂ ಸೀರಿಯಸ್..ಐ ವಿಲ್ ಡ್ರಿಂಕ್ ವಿತ್ ಯೂ’ ಎಂದೆ. ಅವನು ಒಂದರೆಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದವನೆ, ‘ ಸರಿ.. ಸಾರ್… ಆದರೆ ಒಂದ್ ಚೇಂಜ್.. ನೋ ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್.. ನಾನೀಗ ಕುಡಿಯೋದು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.. ಯಾವುದಾದರೂ ಒಳ್ಳೆ ಹೆಲ್ತಿ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟಿಗೆ ಹೋಗೋಣ, ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಜೊತೆಲಿ..’ ಎಂದುಬಿಡುವುದೆ?

ಒಟ್ಟಾರೆ, ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿಸಿ ‘ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈ ನಮಃ’ ಅಂದುಬಿಡಬಹುದಲ್ಲವೆ?

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

(ಸಿಂಗಪುರ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದ ‘ಸಿಂಗಾರ 2015’ ದ್ವೈವಾರ್ಷಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದು)

(Picture source: internet/ social media)

00441. ಲಘು ಹಾಸ್ಯ, ಹರಟೆ : ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ – ಮನೆ ಮನೆ ಕಥೆ!


00441. ಲಘು ಹಾಸ್ಯ, ಹರಟೆ : ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ – ಮನೆ ಮನೆ ಕಥೆ!
(ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ನಿಲುಮೆಯ ಕೊಂಡಿ : http://nilume.net/2015/12/02/%e0%b2%85%e0%b2%b8%e0%b2%b9%e0%b2%bf%e0%b2%b7%e0%b3%8d%e0%b2%a3%e0%b3%81%e0%b2%a4%e0%b3%86-%e0%b2%ae%e0%b2%a8%e0%b3%86-%e0%b2%ae%e0%b2%a8%e0%b3%86-%e0%b2%95%e0%b2%a5%e0%b3%86/)

ಯಾಕೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಪತ್ತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಯಾವಾಗಿಹೋಗಿದ್ದ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಂದ. ಆಗೀಗ ಮಧ್ಯೆ ಬರಿ ಒಂದೆರಡು ಮೆಸೇಜ್ ಮಾತ್ರ ಕಳಿಸಿ ‘ವೆರಿ ಬಿಜಿ’ ಅಂತೊಂದು ಚೋಟು ಸುದ್ಧಿ ಹಾಕಿ ಇನ್ನು ಕುತೂಹಲ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ‘ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟುಗಳೆಲ್ಲ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ಲಾಗಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಫುಲ್ ಫ್ರೀ ಟೈಮ್ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿದೆ; ಸ್ವಲ್ಪ ಬ್ರೇಕು ಸಿಕ್ಕಿದಾಗಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡಬೇಕು ಸಾರ್.. ಈಗಲಾದರು ನೋಡೊ ಜಾಗವೆಲ್ಲ ನೋಡಿಬಿಡಬೇಕು ಅನ್ಕೊಂಡಿದೀನಿ’ ಅಂತಿದ್ದ. ‘ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲಾದರು ಟೂರು ಹೊಡಿತಿದಾನ ?’ ಅನ್ಕೊಂಡೆ, ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ಸಿನ ರಜೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವಾಗಲಾದರೂ ಸಿಕ್ತಾನ ನೋಡೋಣ ಅನ್ಕೊಂಡು ‘ವಾಟ್ಸಪ್ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ? ಮೆರಿ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್’ ಎಂದು ಮತ್ತೊಂದು ತುಂಡು ಸುದ್ದಿ ಕಳಿಸಿದೆ.

ಈ ಮೆಸೇಜಿಗೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ರೆಸ್ಪಾಂಡ್ ಮಾಡ್ತನೆ ಅಂತ ಭರವಸೆಯಿತ್ತು. ಯಾವ ಹಬ್ಬಹರಿದಿನಕ್ಕು ನಾನು ‘ವಿಷ್’ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿದವನಲ್ಲ.. ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಕ್ಕೆ ವಿಷಸ್ ಕಳಿಸಿದಾಗಲೂ ಬರಿ ‘ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್’ ಅನ್ನೊ ರಿಪ್ಲೈ ಬರೆದರೆ ಅದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಅಂತಹವನಿಗೆ ಅವನು ಆಚರಣೆ ಮಾಡದ ಹಬ್ಬಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಬೇಕಂತಲೆ ವಿಷಸ್ ಕಳಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ರೇಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.. ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಳಿಸಿದ್ದಕ್ಕಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ಕೋಪ ; ‘ನಮ್ಮ ಹಬ್ಬಗಳಿಗೆ ಕಳಿಸದೆ, ಕಳಿಸಿದ್ದಕ್ಕು ರೆಸ್ಪಾಂಡ್ ಮಾಡದೆ ಸಂಬಂಧಿಸದೆ ಇರೋದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಉದ್ದುದ್ದ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿ ವಿಷ್ ಮಾಡುವೆನಲ್ಲಾ?’ ಅಂತ. ಹಾಗೆ ಕಳಿಸಿದಾಗೆಲ್ಲ ಉರಿದೆದ್ದು ಬೀಳುವುದು, ರೇಗುವುದು ಮಾಮೂಲಾದ ಕಾರಣ, ಬೇಕೆಂತಲೆ ಆ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿದ್ದು!

ಇನ್ನೇನು ‘ಫಟಾಫಟ್’ ಖಾರವಾದ ರಿಪ್ಲೈಯೊ, ಕಾಲೋ ಬರುತ್ತೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ‘ಟ್ರಿನ್’ ಸದ್ದಿನೊಡನೆ ಬಂದಿತ್ತು ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ರಿಪ್ಲೈ ಮೆಸೇಜು. ಏನು ಬೈದಿರಬಹುದೆಂದು ಆತುರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ, ಅಲ್ಲೇನಿದೆ ? ಬರಿ ‘ಸ್ಮೈಲಿಂಗ್ ಫೇಸ್’ನ ಸ್ಮೈಲಿ ಮಾತ್ರ..! ‘ಯಾಕೊ ಇದು ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮಾಮೂಲಿ ಲಾಂಗ್ವೇಜ್ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ?’ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ‘ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ವಿಷಸ್ ಟು ಯುವರ್ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ, ಫ್ರೆಂಢ್ಸ್ ಅಂಡ್ ರಿಲೇಟಿವ್ಸ್ ಟೂ..’ ಎಂದು ಮತ್ತೊಂದು ಉದ್ದದ ಮೆಸೇಜು ಹಾಕಿದೆ ವಾಟ್ಸಪ್ಪಿನಲ್ಲೆ. ಈ ಬಾರಿ ಡೆಫನೈಟ್ಟಾಗಿ’ ರೇಗುತ್ತಾನೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬಂದಿತ್ತು ಮೆಸೇಜು ಒಂದೆರಡು ಹೂವಿನ ಚಿತ್ರದ ಜೊತೆ..’ ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ ಅಂಡ್ ಸೇಮ್ ಟು ಯೂ ಸಾರ್..!’ ಅಂತ.

ಇನ್ನು ನನಗೆ ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಂದಲೆ ನೇರ ಪೋನಾಯಿಸಿ ಮಾತಲ್ಲೆ ಗುರಾಯಿಸಿದೆ, ‘ಗುಬ್ಬಣ್ಣ…ವಾಟ್ಸಪ್ಪ್ ? ಸಮ್ ಥಿಂ ರಾಂಗ್ ವಿಥ್ ಯು ? ಏನೀ ಹೊಸ ವೇಷ ?’ ಎನ್ನುತ್ತ ಅಸಮಾಧಾನದ ದನಿಯಲ್ಲಿ.

ಅತ್ತಕಡೆಯಿಂದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ನಕ್ಕ ದನಿಯ ಜತೆಗೆ..’ ಏನಿಲ್ಲ ಸಾರ್..ವೇಷ ಗೀಷ ಏನಿಲ್ಲ.. ಜಸ್ಟ್ ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸಿಂಗ್ ಟಾಲರೆನ್ಸ್.. ಈಗ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯದೆ ಟಾಪಿಕ್ ಅಲ್ವಾ ? ‘ ಎಂದ.

ದಟ್ ಇಸ್ ಅನ್ ಬಿಕಮಿಂಗ್ ಆಫ್ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ… ಇದ್ಯಾವಾಗಿಂದ ಶುರುನಪ್ಪಾ? ಮೊದಲಿಗೆ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಇದ್ದುದಾದರೂ ಯಾವಾಗ ? ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಆಚರಿಸೊಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಅರ್ಥ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸೋದಿಲ್ಲ ಅಂತೇನು ಅಲ್ಲ. ಇನ್ ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ ಅವನ ಮುಕ್ಕಾಲು ಪಾಲು ಶಾಪಿಂಗ್ ನಡೆಯೋದೆ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಸೀಸನ್ನಿನಲ್ಲಿ – ಆವಾಗಾದ್ರೆ ಬೆಸ್ಟ್ ಡಿಸ್ಕೌಂಟ್ ಸಿಗುತ್ತೆ ಅನ್ನೊ ಆರ್ಗ್ಯುಮೆಂಟಲ್ಲಿ ವರ್ಷದ ಶಾಪಿಂಗಿನ ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗ ಡಿಸೆಂಬರಿನಲ್ಲೆ ಮಾಡುವ ಹವ್ಯಾಸ ನನಗೂ ತಗುಲಿಸಿದ ಮಹಾನುಭಾವ ಅವನು. .. ಅರ್ಥಾತ್ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ , ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕಿಂತ ಸುಪರ್ ಡಿಸ್ಕೌಂಟ್ ಸೇಲಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಾದರು ಯಾವಾಗ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಬರುವುದೊ ಎಂದೆ ಕಾಯುವ ಆಸಾಮಿ. ಅವನಿಗಿರುವ ಪರ ಮತ ಬಾಂಧವ ಮಿತ್ರರಿಗೆಲ್ಲ ತಪ್ಪದೆ ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ ಕಳಿಸುತ್ತಾನೆ, ಇ ಮೇಯ್ಲಿನಲಾದರು. ಎಲ್ಲ ಮತಧರ್ಮಗಳತ್ತವೂ ಗೌರವದಿಂದಲೆ ಪ್ರವರ್ತಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ತರದ ಕಸ್ಟಮರುಗಳಿಗು ಅವನು ಚಿರಪರಿಚಿತನೆ. ಅದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಸ್ವಂತದಾಚರಣೆಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ, ಎಷ್ಟು ದೂರ ಬೇಕೊ ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದಲೆ ವ್ಯವಹಾರ.. ಅಂತಹ ಪರಮ ಸಹಿಷ್ಣುವಾಗಿದ್ದು ‘ರೋಲ್ ಮಾಡೆಲ್’ ನಂತಿದ್ದವನು ಈಗ ಟಾಲರೆನ್ಸ್ ಮಾತಾಡುವನೆಂದರೆ ಏನೊ ಎಡವಟ್ಟೆಂದು ತಾನೆ ಲೆಕ್ಕ ?

‘ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಅತಿಯಾಯ್ತು.. ನೀನ್ಯಾವಾಗಪ್ಪ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ತೋರಿಸಿದ್ದು ? ಸದಾ ಸರ್ವದಾ ಸಹಿಷ್ಣುವಾಗಿ ತಾನೆ ಇರೋದು ? ಈಗ್ಯಾಕೆ ಈ ಹೊಸ ಸ್ಲೋಗನ್ ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸ್ ಮಾಡಬೇಕು ನೀನು ..?’

‘ಅಯ್ಯೊ.. ಕಾಲ ಪೂರ್ತಿ ಕೆಟ್ಟೋಯ್ತು ಸಾರ್.. ಎಕ್ಕುಟ್ಟೋಗಿದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಬರಿ ಮಾಮೂಲಿ ಗೆಶ್ಚರು ತೋರಿಸಿದ್ದರೆ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು.. ಎಲ್ಲಾ ತಂತಾವೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ವ್ಯವಹರಿಸ್ತಾ ಇದ್ರು.. ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿ ಜೀವಿಗಳ , ವಿಚಾರವಾದಿ ಸಾಹಿತಿಗಳ ದೆಸೆಯಿಂದ ಈ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಕಾಂಟ್ರೊವರ್ಸಿ ಶುರುವಾಯ್ತೊ, ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆನು ಬರಿ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೆ ನೋಡ್ತಾರೆ ಸರ್..’

‘ಅಂದ್ರೆ..?’

‘ ಮೊದಲು ಈ ಡಿಸ್ಕಶನ್ ಇಲ್ದೆ ಇದ್ದಾಗ ಏನೊ ಒಂದು ತರ ‘ಅನ್-ರಿಟನ್ ಅಂಡರಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿಂಗ್’ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ನಡೀತಿತ್ತು ಸಾರ್.. ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಹೀಗೆ ಅಂತ ಹೇಳಲಿ, ಬಿಡಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರಿಗೆ ತೋಚಿದ ಮಿತಿಲಿ ಗೆರೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಡೆಯೋರು.. ಅದು ನಿಯತ್ತಾಗೆ ನಡ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗ್ತಾ ಇತ್ತು..’

‘ ಈಗ..?’

‘ ಈಗೇನು ಬಿಡಿ ಸಾರ್.. ಈ ಚರ್ಚೆ ಶುರುವಾಗಿದ್ದೆ ಎಲ್ಲಾ ಗಾಬರಿ ಬಿದ್ದು ‘ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಯಿದೆಯಾ, ಇಲ್ವಾ? ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಗ್ರಾಚಾರ, ಟೈಮು ಸರಿಯಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕಿದ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ-ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಹುಡುಕೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ಬಿಟ್ಟಿದಾರೆ ಸಾರ್.. ಅದಾಗಿದ್ದೆ, ಮೊದಲು ಮಾಮೂಲಾಗಿದ್ದರಲ್ಲು ಈಗ ಏನೊ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಕಾಣೋಕೆ ಶುರುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ…’

ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಜೀವಿ, ವಿಚಾರವಾದಿಯ ಟೋಪಿ ಚಕ್ಕನೆ ಮುಂಚೂಣಿಗೆ ಬಂತು. ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಎಷ್ಟೆ ಲಾಬಿ, ಮಸಲತ್ತಿನ ಉದ್ದೇಶವಿದ್ದರು ಬುದ್ದಿಜೀವಿ ಅನಿಸ್ಕೊಂಡೊರಲ್ಲು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರು ನಿಜಾಯತಿ, ಸತ್ಯದ ಕಾಳಜಿ ಇದ್ದೇ ಇರಬೇಕು. ಆ ಸಣ್ಣಗಿನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಧೋರಣೆಯಿರದಿದ್ರೆ ಈ ರೀತಿಯ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆ ಕೊಡೋಕೆ ನೈತಿಕ ಸ್ಥೈರ್ಯ, ಧೈರ್ಯ ಎರಡೂ ಬರಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಠ ‘ಸೆಲ್ಫ್ ಇಂಟ್ರೆಸ್ಟೂ, ತಾತ್ವಿಕ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟು’ ಎರಡು ಯಾವುದೊ ಒಂದು ಪ್ರೊಪೊಷನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಇರಲೆ ಬೇಕು.. ಎಷ್ಟಿರಬಹುದು ಆ ಅನುಪಾತ ಅನ್ನೋದು ಬೇರೆ ವಿಚಾರವಾದರು..

ಅದೇ ಇಂಟಲೆಕ್ಚುವಲ್ ಟೋಪಿ ಹಾಕಿದ ಗತ್ತಿನಲ್ಲೆ ಕೇಳಿದೆ..

‘ ಅಲ್ವೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ನಿ ಹೇಳ್ತಿರ ತರ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಇದುವರೆಗು ಇರದಿದ್ದ ಡೈಮೆನ್ಶನ್ ಒಂದನ್ನ ಈ ಗುಂಪಿನವರೆ ಈಗ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದಾರೆ ಅಂತ ಆರೋಪಿಸಿದ ಹಾಗಿದೆಯಲ್ಲೊ ? ಏನೆ ಆಗಲಿ ಅವರಲ್ಲು ತಾವು ಮಾಡ್ತಿರೋದು ಒಂದು ನಿಜವಾದ ಹೋರಾಟ ಅನ್ನೊ ಸ್ವಲ್ಪ ಕನ್ವಿಕ್ಷನ್ ಆದ್ರೂ ಇರ್ಬೇಕಲ್ವಾ? ನಮ್ಮಾ ನಿಮ್ಮಂತಹವರ ಪಾಡು ಬಿಡು, ಅವರಿಗಾದ್ರೆ ನೂರೆಂಟು ಕಡೆ ನೋಡಿ ಆಡೊ ಜನ ಇರ್ತಾರೆ ಗೊತ್ತಾ? ‘

ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ನಿಡುಸುಯ್ದದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು..’ ಸಾರ್.. ಅವರದೆಲ್ಲ ಜಿನೈನು ಹೋರಾಟಾನೊ, ಲಾಬಿ ಹೋರಾಟಾನೊ, ಸ್ಪಾನ್ಸರ್ಡ್ ಹೋರಾಟನೊ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಆ ತರದ ಹುಳ ಇರದವರ ತಲೆಲೂ ಹುಳ ಬಿಡೋದ್ರಲ್ಲಿ ಈ ಡೆವಲಪ್ಮೆಂಟ್ ಸಕ್ಸಸ್ ಆಯ್ತು ಅಂತ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು.. ಇದೊಂದು ತರ ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯ್ತಿ, ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಪರಿಷತ್ತುಗಳ ಎಲೆಕ್ಷನ್ ಬಂದಾಗ ಆದ ಹಾಗೆ ..’ ಅಂದ.

ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಹೀಗೇನೆ..ಆ ಕನ್ಸಲ್ಟಿಂಗ್ ಜಗದ ಇನ್-ಫ್ಲುಯೆನ್ಸಿಂದ ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಗೊ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಮಾಡಿ ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್ ಮಾಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ, ಅವನ ಕಸ್ಟಮರುಗಳನ್ನು ಏಮಾರಿಸಿದ ಹಾಗೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಅವನ ಕಸ್ಟಮರ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ ?

‘ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ನೋ ಮೋರ್ ಕನ್ಸಲ್ಟಿಂಗ್ ಟ್ರಿಕ್ಸ್ ಆನ್ ಮೀ ಪ್ಲೀಸ್.. ಏನಿದ್ದರು ಕಮ್ ಸ್ಟ್ರೈಟ್ ಟು ದಿ ಪಾಯಿಂಟು.. ಅಲ್ಲಯ್ಯಾ, ನಾವಾಡ್ತಿರೋದು ಮಾತು ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಬಗ್ಗೆ.. ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲಿಂದಲೊ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಪರಿಷತ್ ಅಂತ ಕೊಕ್ಕೆ ಇಡ್ತೀಯಲ್ಲಾ ನೀನು ? ಅದಕ್ಕು ಇದಕ್ಕು ಎಲ್ಲಿದಯ್ಯಾ ಕನೆಕ್ಷನ್ ?’ ದಬಾಯಿಸುತ್ತಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ.

ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಎಂದಿನ ಶಾಂತ ದನಿಯಲ್ಲೆ, ‘ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಮ್ ಡೌನ್ ಸಾರ್.. ನೀವು ಯಾಕೊ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ವಾದದ ಪರ-ವಿರೋಧಿ ಬಣಗಳವರ ಹಾಗೆ ಫ್ಯಾಕ್ಟ್, ಬ್ಯಾಕ್ ಗ್ರೌಂಡು ನೋಡದೆ ಪಟ್ಟಂತ ಜಂಪ್ ಮಾಡ್ತೀರಲ್ಲಾ ? ನಾ ಹೇಳಿದ್ದು ಬರಿ ಅನಾಲಜಿ ಅಷ್ಟೆ… ಆ ಕೇಸಲ್ಲಿ ಆದ ಎಫೆಕ್ಟೆ ಈ ಕೇಸಲ್ಲು ಆಗಿದ್ದು ಅಂತ ವಿವರಿಸೋದಕ್ಕೆ..’ ಎಂದ

ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಶಾಂತವಾಗಿ, ‘ಅದೇನಪ್ಪಾ ಅಂತ ಅನಾಲಜಿ ? ರೈಸ್ ಪಲಾವ್, ಮೊಸರು ಬಜ್ಜಿಲಿದ್ದೋನು ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ಅನಾಲಜಿ ತನಕ ಬರೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ ಅಂತಹಾ ಸಿಮಿಲಾರಿಟಿ ?’ ಎಂದೆ ಅರ್ಧ ವ್ಯಂಗ್ಯ, ಅರ್ಧ ಕುತೂಹಲ ಬೆರೆತ ದನಿಯಲ್ಲಿ.

‘ ಮತ್ತೇನು ಸಾರ್..? ಈ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯ್ತಿ, ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ಬರೋಕೆ ಮೊದಲು ಇದ್ದದ್ದೆ ಬರಿ ಸ್ಟೇಟ್ ಎಲೆಕ್ಷನ್ ಮತ್ತೆ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಎಲೆಕ್ಷನ್ ಮಾತ್ರ.. ಅದಕ್ಕೆಂತ ಹೊಡೆದು ಬಡಿದಾಡೊರೇನಿದ್ರೂ ಬರೀ ಆ ಲೆವಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸೆಣಸಾಡೋರು.. ಅದೇನೆ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಎಲೆಕ್ಷನ್ ಆಫೀಸು, ತೋಟದ ಮನೆ, ಎಸ್ಟೇಟ್ ರೆಂಜಲ್ಲಿ ನಡೀತಿತ್ತೆ ಹೊರತು ಮನೆ ತನಕ ಕಾಲಿಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..’

ವಿಧಾನಸಭಾ, ಲೋಕಸಭಾ ಎಲೆಕ್ಷನ್ನಿನ ಹಿನ್ನಲೆಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವನಾಡಿದ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಲೆ ‘ಹೂಂ’ಗುಟ್ಟಿದೆ, ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ತನ್ನ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸಲೆಂದು.

‘ ಅದೇ ನೋಡಿ ಸಾರ್.. ಈ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತ್, ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯತ್ ಸಿದ್ದಾಂತ ಬಂದಿದ್ದೆ ಎಲ್ಲಾ ತಳಕಂಬಳಕ ಆಗೋಯ್ತು.. ಅದುವರೆಗು ಮನೆ ಹೊರಗಿದ್ದ ರಾಜಕೀಯ ನೇರ ಮನೆಯೊಳಕ್ಕು ಕಾಲಿಟ್ಟು ತಂದೆ ಮಕ್ಕಳು, ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ, ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ ತಂಗಿ ಅನ್ನೋದನ್ನು ನೋಡದೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನ ಒಂದೊಂದು ಪಾರ್ಟಿ ಮಾಡಿಸಿ ಅವರವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೆ ಇನ್ವಿಸಿಬಲ್ ಗೋಡೆ ಏಳೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಬಿಡಲಿಲ್ವಾ ಸಾರ್..?’

ನನಗೂ ಅವನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಿಜವಿದೆ ಅನ್ನಿಸ್ತು.. ಆ ಶುರುವಾದ ಮೊದಲ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮನೆಗಳಲ್ಲೆ ನಡೆದ ಹೊಡೆದಾಟ, ಕೊಲೆ, ಹಲ್ಲೆ ಕುರಿತು ಕೇಳಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಹೇಗೆ ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿದ್ದ ಒಂದೆ ಮನೆ ಹೋಳಾಗಿ ಒಡೆದು ಪಾರ್ಟಿ ಪಂಗಡದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹರಿದು ಹಂಚಿಹೋಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದೆ..

‘ ಹೂ ಕಣೋ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ನೀ ಹೇಳೊದು ನಿಜವೆ.. ಅಲ್ಲಿವರೆಗು ಸ್ಟ್ರೀಟ್ ಲೆವೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪಾಲಿಟಿಕ್ಸ್ ನೇರ ಬೆಡ್ ರೂಮು, ಬಾತ್ ರೂಮ್ , ಕಿಚನ್ನು, ಡೈನಿಂಗ್ ಹಾಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಆವಾಗಿಂದಲೆ ಅನ್ನೋದು ನಿಜ… ಒಂದು ರೀತಿ ಅದು ಇನ್ನೊಂದು ತರದ ಡಿವೈಡ್ ಅಂಡ್ ರೂಲ್ ಅಂತಾಗಿ, ಗಂಡ ಹೆಂಡ್ತೀರನ್ನು ಪಾರ್ಟಿಯಾಗಿಸಿಬಿಡ್ತು ಅಂತ ಕೇಳಿದೀನಿ..’

‘ ಅಯ್ಯೊ ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಸಾರ್.. ನಮ್ ಜನಗಳೇನು ಕಮ್ಮಿನಾ? ಅವರೂ ಕಿಲಾಡಿಗಳೆ.. ಮೊದಮೊದಲು ಅವರಿಗು ಕನ್ಫ್ಯುಷನ್ನು ಭಯ ಭೀತಿ ಇತ್ತೇನೊ ? ಆದ್ರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೆಯದಾದ್ಮೇಲೆ ಅದರಲ್ಲೆ ಛಾನ್ಸೂ ಕಾಣಿಸಿಬಿಡ್ತು..’

‘ ಛಾನ್ಸೂ ಅಂದ್ರೆ..?’

‘ ಇನ್ನೇನು ಸಾರ್..? ಈಗಿನ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ ಯಾವ ಪಾರ್ಟಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಎಷ್ಟು ದಿನ ರಾಜ್ಯಭಾರ ಮಾಡುತ್ತೊ ಹೇಳದು ಕಷ್ಟ.. ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದೆ ಅಂತ ಒಂದುಪಕ್ಷದ ಕಡೆ ವಾಲ್ಕೊಂಡ್ರೆ, ಅಧಿಕಾರ ಹೋದಾಗ ಆಪೋಸಿಷನ್ ಆಗಿರೊ ಎಡವಟ್ಟು , ಇರುಸುಮುರುಸು ..’

‘ಅದಕ್ಕೆ..?’

‘ ಅದಕ್ಕೆ ಮೊದಲೆ ಪ್ರೀ-ಎಲೆಕ್ಷನ್ ಅಲೈಯೆನ್ಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ಬಿಡೋದು… ಗಂಡ ಒಂದು ಪಾರ್ಟಿಲಿ ನಿಂತ್ರೆ ಹೆಂಡತಿ ಆಪೋಸಿಷನ್ನಲ್ಲಿ.. ಅಣ್ಣ ಒಂದಾದ್ರೆ ತಮ್ಮ ಇನ್ನೊಂದು.. ಹೀಗೆ ಯಾರೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ್ರು ಕುಟುಂಬದ ಯೋಗಕ್ಷೇಮ ಮಾತ್ರ ಸೇಫ್..!’

‘ಅರೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಇದೊಂದು ತರ ‘ಸಿಂಧಿಯಾ’ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ವ್ಯವಹಾರ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಇದೆಯಲ್ಲಾ ? ತಾಯಿದೊಂದು ಪಾರ್ಟಿಯಾದ್ರೆ, ಮಗ ಅದರ ಆಪೋಸಿಟ್… ಸ್ಟೇಟಲ್ಲಾದ್ರು ಸರಿ, ಸೆಂಟ್ರಲ್ಲಾದ್ರೂ ಸರಿ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರ ಪಾರ್ಟಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದೆ ಇರುತ್ತೆ… ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಟ್ರಿಕ್ ಅಲ್ವಾ?’ ಎಂದೆ ಏನೊ ಡಿಸ್ಕವರಿ ಮಾಡಿದ ಎಗ್ಸೈಟ್ ಮೆಂಟಲ್ಲಿ.

‘ ಅದ್ಯಾವ ಮಹಾ ಡಿಸ್ಕವರಿ ಬಿಡಿ ಸಾರ್.. ಅದೊಂದು ಓಪನ್ ಸೀಕ್ರೆಟ್.. ನಾ ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಅಂದ್ರೆ ಆವಾಗ ಆದ ಹಾಗೆ, ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಅವಾರ್ಡ್ ವಾಪಸಿ ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ಈ ಟಾಪಿಕ್ಕು ಕೂಡ ನ್ಯೂಸು ಪೇಪರು, ವಿಧಾನಸಭಾ ಲೋಕಸಭಾ ಲಾಬಿ ಲೆವಲ್ ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ಟ್ರೀಟ್ ಲೆವಲ್ ಗೆ ಬಂದು, ಫೆಸ್ಬುಕ್, ವಾಟ್ಸಪ್, ಟ್ವಿಟ್ಟರುಗಳಂತಹ ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಗಬ್ಬೆಬ್ಬಿಸಿ ಈಗ ನೇರ ಮನೆ ಮನೆಯ ಪೂಜಾ ರೂಮಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೂತುಬಿಟ್ಟಿದೆ ಸಾರ್.. ಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಅನ್ನೊ ವಾದದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ..’

‘ ಅಯ್ಯೊ.. ಇದೇನು ಹಾಳು ರಾಜಕೀಯಾನೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಹಾಗೇನಾದ್ರೂ ಆದ್ರೆ ಅವರು ಅನ್ಕೊಂಡಿರೊ ಪರ್ಪಸ್ಸಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆದ ಹಾಗಲ್ವಾ? ಬೇರೆ ಏನಿರದಿದ್ರೂ ‘ಮನೆ ಮನೆ ಫೈಟು’ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕೋದು ಅವರ ಉದ್ದೇಶವಿರಲ್ಲಾ ಅಲ್ವಾ? ಎಲ್ಲಾ ಜನರಿಗು ಅವೇರ್ನೆಸ್ ಬರಲಿ ಅನ್ನೊ ಮೋಟಿವ್ ಇರುತ್ಯೆ ಹೊರತು ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮನೆ ಜಗಳ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕೋದಲ್ಲಾ ಅನ್ಸುತ್ತೆ..’

‘ ಅವರುದ್ದೇಶ ಮೋಟೀವ್ ಏನೇ ಇರ್ಲಿ ಸಾರ್.. ಈಗ ಆ ವಾದದ ಚರ್ಚೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಯಂಗಿಂದ ಹಿಡಿದು ಒಲ್ಡ್ ಮೈಂಡುಗಳ ತನಕ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂಗೆ ಈ ಅನುಮಾನದ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿರೋದಂತೂ ನಿಜ ಸಾರ್.. ಈಗ ಇದರಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗು ಒಂತರ ಡೌಟ್ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಹಾಗ್ಬಿಟ್ಟಿದೆ, ಅವರೇನು ಸಹಿಷ್ಣುನಾ, ಅಸಹಿಷ್ಣುನಾ ಅಂತ. ಅವೆರಡರ ಬಗ್ಗೇನು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಅವರ ಪಾಡಿಗೆ ಅವರಿದ್ದವರೂ ಕೂಡ ಈಗ ಯಾವುದಾದರು ಒಂದು ಕ್ಯಾಂಪಿನಲ್ಲಿ ಐಡೆಂಟಿಫೈ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಲೆ ಬೇಕು ಅನ್ನೊ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಬಿಡ್ತಾ ಇದೆ ಈ ಟ್ರೆಂಡ್.. ಈ ಮೊದಲು ಜಾತಿ ಧರ್ಮ ಅಂತೆಲ್ಲ ತಲೇನು ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಮ್ಮ ಡ್ಯೂಟಿ ನಿಭಾಯಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೋರಲ್ಲೂ ಈಗೊಂದು ತರ ಹೊಸ ಹುಳಾ ಬಿಟ್ಟ ಹಾಗಾಗಿ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲು ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿಬಿಡ್ತಾ ಇದೆ.. ಇದು ಪಾಸಿಟೀವ್ ಟ್ರೆಂಡ್ ಅಲ್ಲಾಂತ ನನ್ನ ಫಿಯರು ಸಾರ್..’

ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಅವನ ಡೈಮೆನ್ಷನ್ನಲ್ಲೆ ಯೋಚಿಸಿದೆ.. ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ತರದ ಎರಡು ಕ್ಯಾಂಪ್ ಆದರು ಏನಾಗಿಬಿಡಬಹುದು ಅಂತ. ಒಂದು ಕಡೆ ವಿಚಾರವಾದಿ ಥಿಂಕಿಂಗ್ ಅವೇರ್ನೆಸ್ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರನ್ನ ಫಾಲೋ ಮಾಡೊ ಗುಂಪು ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು – ಅದು ವಿಚಾರವಾದಿ ಇಂಟಲೆಕ್ಚುವಲ್ ಪ್ರಟರ್ನಿಟಿಗೆ ಆಪ್ತವಾಗೊ, ಖುಷಿ ಕೊಡೊ ವಿಚಾರ.. ಆದರೆ ಅದೇ ಕತ್ತಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಅಲುಗಿನ ತುದಿ ಅನ್ನೊ ಹಾಗೆ ಅದರ ಆಪೋಸಿಟ್ ಆಗಿ ಥಿಂಕ್ ಮಾಡುತ್ತ ಇನ್ನೊಂದು ಕ್ಯಾಂಪ್ ಸೇರೋರು ಕೂಡಾ ಹೆಚ್ಚಾಗ್ತಾರೆ, ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಿ ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿಯೊ, ಅತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿಯೊ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಗೆ ಕುಮ್ಮುಕ್ಕು ಕೊಡೋರು – ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸ್ಕೊಳ್ದೆ ಇರೋರು ಈಗ ಒಂದು ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ತೊಗೊಳಕೆ ಶುರು ಮಾಡೋದ್ರಿಂದ. ಜನಗಳ ಎಜುಕೇಷನ್ ಲೆವಲ್, ರಾಜಕೀಯದ ನಿಗೂಢ ತಿಳಿಯದ ಮುಗ್ದ ಹಳ್ಳಿ ಜನರ ವಿಚಾರ – ಇವೆಲ್ಲಾ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದ್ರೆ, ಇವರೆಲ್ಲ ಆ ಆಪೊಸಿಟ್ ಕ್ಯಾಂಪಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ರೆ ಈಗಿರೋದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪೋಲರೈಸ್ ಆಗೋದ್ರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ.. ಮೊದಲಾದ್ರೆ ಬರಿ ಎಲೆಕ್ಷನ್ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಪುಂಡು ಪುಢಾರಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಬಂದು ಮೈಂಡ್ ಕರಪ್ಟ್ ಮಾಡೋರು.. ಈಗ ಈ ಹೊಸ ಡೈಮೆನ್ಷನ್ನಲ್ಲಿ ಇಂಟಲೆಕ್ಚುವಲ್ಲುಗಳೂ, ವಿಚಾರವಾದಿಗಳೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಾಗೆ ಆಯ್ತು – ಎಲೆಕ್ಷನ್ ಇರಲಿ ಬಿಡಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ…

‘ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರಕ್ಕೆ ಆಲೋಚಿಸಿದ್ರೆ ನೀನನ್ನೋದು ನಿಜ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಎಲೆಕ್ಷನ್ ರಾಜಕೀಯ ಮನೆ ಮನೆ ಕಥೆಯಾದ ಹಾಗೆ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ – ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮನೆ ಮನೆ ಟಾಪಿಕ್ ಆಗಿಬಿಟ್ರೆ ಈಗ ಮಾಮೂಲಿಯಾಗಿ ಜಾತಿ ಮತ ನೋಡ್ದೆ ಬಂದು ಹೋಗೊ ಜನರೂ ಒಂದು ತರ ಅನುಮಾನದಲ್ಲೆ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಶೇಕ್ ಮಾಡೊ ಹಾಗೆ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ… ಆಗ ಪಾಸಿಟೀವ್ ಆಗಿ ಇನ್-ಫ್ಲುಯೆನ್ಸ್ ಆದಷ್ಟೆ ನೆಗೆಟೀವ್ ಆಗ್ತಾರೆ. ದಟ್ ಇಸ್ ನಾಟ್ ಎ ಗುಡ್ ಡೆವಲಪ್ಮೆಂಟ್.. ಶಾರ್ಟ್ ಟರ್ಮ್ ಗೈನಿಗೆ ಲಾಂಗ್ ಟರ್ಮ್ ಕಾಮ್ಪ್ರೊಮೈಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ ಹಾಗೆ..’ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗೊಂದು ಮಾತಿನ ರೂಪ ಕೊಡಲೆತ್ನಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿದೆ.

ಒಂದರೆಗಳಿಗೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.. ಅಮೇಲೆ ಪ್ರವಾದಿ, ಪಾದ್ರಿಯ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ಅವನ ದನಿ ಕೇಳಿ ಬಂತು , ‘ಅದೇನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಾ ಸಾರ್ ‘ಅವರೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೊ ಅವರಿಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವರನ್ನು ಮನ್ನಿಸಿ ಕ್ಷಮಿಸಿ ಬಿಡು ದೇವಾ’ – ಅನ್ನೊ ಹಾಗಾಗ್ಬಿಟ್ಟಿದೆ ಸಾರ್.. ಆದರೆ ವಿಷಾದನೀಯ ಅಂದ್ರೆ ಅದ್ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆನು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳದಿದ್ದ ನಮ್ಮ, ನಿಮ್ಮಂತಹವರು ಡೈರೆಕ್ಟ್ ಆಗೊ, ಇನ್ಡೈರೆಕ್ಟ್ ಅಗೊ ಈಗ ಇದರಲ್ಲಿ ಇನ್ವಾಲ್ವ್ ಆಗೊ ಹಾಗಾಯ್ತಲ್ಲಾ.. ‘ಅಸಹನೀಯತೆ, ಮನೆ ಮನೆ ಕಥೆ’ ಅನ್ನೊ ಹಾಗೆ..’

ನಾವು ದೇಶದಿಂದ ಹೊರಗಿದ್ದು ನಮಗೆ ಈ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ಅವಾರ್ಡ್ ವಾಪ್ಸಿ ಸುದ್ದಿಯ ಬಿಸಿ ಮುಟ್ಟಿದೆಯೆಂದರೆ ಅವನ ಮಾತು ನಿಜವೆ ಅನಿಸಿತು.. ಆದರೂ ಅದು ತೀರಾ ತೀವ್ರಾ ಅನ್ನೊ ತರದ ಇನ್ವಾಲ್ವ್ ಮೆಂಟೇನೂ ಅಲ್ಲವೆನಿಸಿತು.. ಅದೇ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತ, ‘ಹೋಗಲಿ ಬಿಡೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಔಟ್ ಆಫ್ ಸೈಟ್, ಔಟ್ ಆಫ್ ಮೈಂಡನ್ನೊ ಹಾಗೆ ಈ ಕಾಣದ ದೇಶದಲ್ಲಿರೋದ್ರಿಂದ ನಮಗೆ ಅದರ ಎಫೆಕ್ಟೂ ಕಮ್ಮಿ ಅನ್ಕೋಬೋದು.. ಎಲ್ಲಾ ಜನಾ ನೋಡ್ತಾನೆ ಇರ್ತಾರೆ ಅಲ್ವಾ? ಅವರೆ ಸಮಯ ಸಂಧರ್ಭ ನೋಡಿ ಸರಿ ತಪ್ಪು ವಿವೇಚಿಸಿ ಕಾಲ್ ತೊಗೊತಾರೆ ಬಿಡು. ಸಹಿಷ್ಣುತೆನೊ, ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆನೊ – ಯಾವುದರ ಗಾಳಿ ಹೆಂಗೆ ಬೀಸುತ್ತೊ ಹಂಗಾಗುತ್ತೆ..’ ಅಂದೆ.

‘ಅದೇನಾಗುತ್ತೊ ಏನು ಕಥೆಯೊ ಬಿಡಿ ಸಾರ್… ಇನ್ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಜನರ ಹತ್ರನೂ ಮಾಮೂಲಿಯಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸೋದೆ ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತೆ.. ಎಲ್ಲರನ್ನು ಸಹಿಷ್ಣುನಾ, ಅಸಹಿಷ್ಣುನಾ – ಬ್ಯಾಡ್ಜು ಹಾಕಿದಾರೊ ಇಲ್ವೊ ಅಂತ ನೋಡ್ಕೊಂಡೆ ಮಾತಾಡಿಸ್ಬೇಕೊ ಏನೊ – ಒಂದು ತರ ಟೆರರಿಸ್ಟು ಸಸ್ಪೆಕ್ಟುಗಳನ್ನ ಬ್ರಾಂಡ್ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ.. ಇನ್ಮೇಲೆ ನಾವೂ ಕೂಡ ‘ಸಹಿಷ್ಣು’ ಅಂತ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಷನ್ ಮಾಡಿಸಿ ಹಿಡ್ಕೊಂಡೆ ಓಡಾಡೊ ಕಾಲ ಬಂದರೂ ಬರುತ್ತೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ..!’

‘ ಅಯ್ಯೊ ಅಲ್ಲಿ ತನಕ ಯಾಕೆ ಹೋಗ್ತಿ ಬಿಡು ಗುಬ್ಬಣ್ಣ, ಇಲ್ಲಿ ನಾವಿರೊ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಅದಾವುದರ ಗಾಳಿನೂ ಬೀಸದೆ ಸ್ವಚ್ಚವಾಗಿರೊ ತರ ನೋಡ್ಕೋಳೋಣ.. ಕನಿಷ್ಠ ನಮಗಾದರೂ ಅದರ ಉಸಾಬರಿ ಇಲ್ಲದ ಹಾಗೆ..’ ಎಂದೆ ಸಂತೈಸುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ..

ಈಗ ಮತ್ತೆ ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ನಿಡುಸುಯ್ದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು..’ ಅದೆಲ್ಲಾ ಆಗೋ ಹೋಗೋ ಮಾತಿನ ತರ ಕಾಣ್ತಿಲ್ಲ ಸಾರ್.. ಈಗೆಲ್ಲಾ ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಪ್ರಪಂಚ .. ಅಂಟಾರ್ಟಿಕಾಲಿ ಉಸಿರಾಡಿದ್ರೆ, ಅಮೇರಿಕಾಲಿ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸುತ್ತೆ.. ನಾವೆಷ್ಟೆ ಹೊರಗೆ ಅನ್ಕೊಂಡ್ರು ಅದು ಯಾವ್ದೊ ತರದಲ್ಲಿ ಬಂದು ರೀಚ್ ಆಗೆ ಆಗುತ್ತೆ.. ನಮ್ಮನೇಲಿ ಆಗ್ತೀರೊ ಹಾಗೆ..’ ಎಂದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ನಿರಾಶೆಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ.

ಹೀಗೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಟ್ವಿಸ್ಟು ಸದಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅಚ್ಚರಿಗೊಳ್ಳದೆ, ‘ನಿಮ್ಮ ಮನೇದೇನಪ್ಪ ಹೊಸ ಟ್ವಿಸ್ಟು ?’ ಎಂದೆ.

‘ಇನ್ನೇನಿರುತ್ತೆ ಸಾರ್ ? ಅವರೂ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕು, ವಾಟ್ಸಪ್ಪಲ್ಲಿ ನೋಡ್ತಾ ಇರ್ತಾರಲ್ಲ ? ಆ ನಿಜವಾದ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ-ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮೀನಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ನಡೀತಿರೊ ಎಪಿಸೋಡುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೈ ಬಿಟ್ಬಿಟ್ಟು ಆ ಪದಗಳನ್ನ ಮಾತ್ರ ಹಿಡಿದು ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಜಾಲಾಡಿಸೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದಾರೆ…’

‘ ನನಗರ್ಥವಾಗ್ಲಿಲ್ಲ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..?’

‘ ಅರ್ಥವಾಗೋಕೇನಿದೆ ಸಾರ್ ಮಣ್ಣು ? ದೇ ಆರ್ ಅಟಾಕಿಂಗು ಡೈರೆಕ್ಟಲಿ ಆನ್ ಮೈ ಟಾಲರೆನ್ಸ್ ಲೆವೆಲ್..’

‘ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣಾ..?’ ಹೆಚ್ಚುಕಮ್ಮಿ ಬೇಡುವ ದನಿಯಲ್ಲೆ ನುಡಿದೆ..

‘ ಅಲ್ಲಾ ಸಾರ್ ಈ ಮೊದಲು ಒಂದು ಲೋಟ ಕಾಫೀನೂ ಸೇರಿದ ಹಾಗೆ ಏನೆ ಬೇಕಾದರೂ ಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿ ಜಬರ್ದಸ್ತಿನಿಂದ ಕಾಯ್ತಾ ಕೂತಿರ್ತಿದ್ದೆ.. ಒಂದು ಗಳಿಗೆ ತಡವಾದ್ರೂ ಅವಾಜ್ ಹಾಕಿ ಕೈ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಓಡಿ ಬರೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ.. ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ತಡಾ ಆದ್ರಂತು ಪೂರ್ತಿ ಕೂಗಾಡಿಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ..’

‘ ಸರಿ ಅದಕ್ಕು ಸಹಿಷ್ಣುತೆ-ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮ್ಯಾಟರಿಗು ಏನು ಸಂಬಂಧ ? ‘ ನನ್ನನುಮಾನ ಇನ್ನು ಅಲ್ಲೆ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಇತ್ತು..

‘ ಈ ಎಪಿಸೋಡುಗಳೆಲ್ಲ ಶುರುವಾದ ಮೇಲೆ ತಾಯಿ ಮಗಳಿಬ್ಬರು ನನಗೆ ಬಿಲ್ಕುಲ್ ‘ ಕಾಯುವ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯೆ’ ಇಲ್ಲಾ ಅಂತ ಜಬ್ಬೋದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟಿದಾರೆ.. ಸಾರ್. ಕಾಫಿ ಕೇಳಲಿ, ಊಟ ಮಾಡುವಾಗಾಗಲಿ, ಹೊರಗೆ ಹೊರಡೋಕೆ ಅವಸರಿಸಿದಾಗಾಗಲಿ, ಯಾವುದೆ ಮಾತಿಗೆ ದನಿಯೆತ್ತಿದರೂ ಸರಿ, ನನಗೆ ‘ಸಂಸಾರ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ’ ಯೆ ಇಲ್ಲಾ ಅಂತ ಬೆಂಡೆತ್ತುತಿದಾರೆ ಸಾರ್..’ ಯಾಕೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ದನಿ ಅಳುತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ ಕೇಳಿಸಿತು ನನಗೆ.. ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಯಾವ ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡೀಯಾದಲ್ಲಿರದಿದ್ದರೂ, ಮಗಳು ಅದರಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಾ ಬಿಜಿ. ತಾಯಿ ಮಗಳಿಬ್ಬರೂ ಒಂದು ಟೀಮು ಆದ ಕಾರಣ ಬೇಕಾದ, ಬೇಡದ ಎಲ್ಲಾ ಸುದ್ದಿಗಳು ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ರವಾನೆಯಾಗುವುದಂತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರೊ ವಿಷಯವೆ. ಆದರೆ ಇದು ಹೈಟ್ ಆಫ್ ಕ್ರಿಯೇಟಿವಿಟಿ – ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಡೆಫನೇಷನ್ನನ್ನೆ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ತಿರುಚಿ, ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳೊದು…! ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಈ ವಾದದ ಕೊಸರು ಇಲ್ಲಿಗೂ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ, ಯಾವುದೊ ರೂಪಾಂತರದಲ್ಲಿ..

‘ ಆದ್ರೆ ಇದು ಮ್ಯಾನೇಜಬಲ್ ಟಾಲರೆನ್ಸ್ ಬಿಡೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣಾ.. ಆ ಜಾತಿ ಧರ್ಮದ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ – ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮಧ್ಯೆ ಹೆಣಗಾಡೋಕಿಂತ ಇದು ನೂರಾರು ಪಾಲು ವಾಸಿ…’

‘ಏನು ವಾಸಿ ತೊಗೊಳ್ಳಿ ಸಾರ್.. ನಾನು ಏನಾದರು ಮಾತಾಡೋಕೆ ಹೋದ್ರು, ದೂರೋಕೆ ಹೋದ್ರು, ಕೊನೆಗೆ ಸಕಾರಣವಾಗಿಯೆ ತಪ್ಪು ಸರಿ ಹೇಳೊಕೆ ಹೋದ್ರು ‘ ವಾದ-ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ’ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೊಸಹೊಸ ಟೈಟಲ್ ಕೊಟ್ಟು ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸ್ತಾರೆ.. ಮೊನ್ನೆ ಅವರ ಇಡಿ ತವರು ಮನೆಯವರನ್ನ ನಮ್ಮ ಖರ್ಚಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆಸೊ ಪ್ಲಾನ್ ಹಾಕ್ತಾ ಇದ್ರು.. ಅಲ್ಲೇನೊ ಅಡ್ಡ ಹೇಳೋಕ್ ಹೋದ್ರೆ ಅದಕ್ಕೆ ‘ನಂಟಸ್ತಿಕೆ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ’ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಬಾಯ್ಮುಚ್ಚಿಸ್ತಿದಾರೆ.. ಈ ನಡುವೆ ಏನು ಮಾತಾಡಕು ಹೋದ್ರು ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕು ಒಂದು ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಥಿಯರಿ ಹಾಕಿ, ನನ್ನ ಮಾತಾಡಬಿಡದೆ ಬಲವಂತ ಮೌನ ವ್ರತ ಹಿಡಿಯೊ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದಾರೆ ಸಾರ್.. ಒಂತರ ನಾನೀಗ ‘ಬಲವಂತ ಸಹಿಷ್ಣು’ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟೀದೀನಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ..’

‘ ಇರ್ಲಿ ಬಿಡೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..ಇವೆಲ್ಲ ಟೆಂಪರರಿ.. ಈ ವಿವಾದವೆಲ್ಲ ತಣ್ಣಗಾದ ಮೇಲೆ ಅವರೂ ಎಲ್ಲಾ ಮರೆತು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ರೂಢಿಸ್ಕೋತಾರೆ.. ಆಗ ‘ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ – ಸಹಿಷ್ಣುತೆ’ ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ಸು ಬರುತ್ತೆ… ಅಲ್ಲಿ ತನಕ ಸ್ವಲ್ಪ ‘ ಸಹಿಷ್ಣು’ ವಾಗಿರೋದನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊ..’ ಎಂದು ನಾನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ‘ಟಾಲರೆನ್ಸ್’ ಉಪದೇಶ ಮಾಡಿದೆ..

‘ಇನ್ನು ನೀವೊಬ್ಬರು ಬಾಕಿಯಿದ್ರಿ ಇದನ್ನ ಹೇಳೊಕೆ…. ನನಗೀಗ ಅರ್ಥವಾಗ್ತಿದೆ.. ಅಕ್ಬರನಂತಹ ಬಾದಶಹರು ಯಾಕೆ ಒಂದು ಮತ ತರಬೇಕೂಂತ ಆಸೆ ಪಡ್ತಿದ್ರೂ ಅಂತ.. ಹಾಗಾದ್ರೂ ಎಲ್ಲಾ ‘ಸಮಸಹಿಷ್ಣು’ ಗಳಾಗ್ಲಿ ಅಂತ್ಲೆ ಇರಬೇಕು..’

‘ ಅದು ಅವನ ಕಾಲದಲ್ಲು ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ, ಈವಾಗಲೂ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಗುಬ್ಬಣ್ಣಾ.. ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಹಾಕು.. ಸಾಯಂಕಾಲ ಮನೆ ಹತ್ರ ಬಾ.. ಲಿಟಲ್ ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಸಾಯಂಕಾಲ ಒಂದು ಸೆಮಿನಾರ್ ಇದೆ – ಸಿಂಗಪೂರು ಹ್ಯೂಮನ್ ರಿಸೋರ್ಸು ಮಿನಿಸ್ಟ್ರಿಯವರು ಆರ್ಗನೈಸು ಮಾಡಿರೋದು.. ‘ಹೌ ಟು ಬಿಲ್ಡ್ ಎ ಟಾಲರೆಂಟ್ ಸೊಸೈಟಿ ಇನ್ ಸ್ಪೈಟ್ ಆಫ್ ಅಡ್ವರ್ಸಿಟೀಸ್’ ಅಂತ. ಅಟೆಂಡ್ ಮಾಡೋಣ ಇಬ್ರೂ.. ಇಂತಹ ಸಿಚುಯೇಷನ್ನಲ್ಲಿ ಡೀಲ್ ಮಾಡೋಕೆ ಕ್ಲೂ ಸಿಕ್ರೂ ಸಿಗಬಹುದು..’ ಎಂದೆ..

‘ ಅಯ್ಯೊ.. ಅಲ್ಲೂ ಬರಿ ಟಾಲರೆನ್ಸ್ ಮಾತೇನಾ ? ಸಾರ್ ಬಿಟ್ಬಿಡಿ ನನ್ನ.. ಐ ಯಾಮ್ ಆಲ್ರೆಡಿ ಟೂ ಮಚ್ ಟಾಲರೆಂಟ್ ನೌ’ ಎಂದವನೆ ಪೋನಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ…

ಅವನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಅರ್ಥವಾದರೂ, ಡಿಫೆನ್ಸೀವ್ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಯಾವುದಕ್ಕು ನಾನು ಆ ಸೆಮಿನಾರು ಅಟೆಂಡು ಮಾಡುವುದೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಅಂದುಕೊಂಡೆ ನಾನೂ ಅತ್ತ ನಡೆದೆ, ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಗೆ ಹೆಸರು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮಾಡಿಸುವ ಬೂತು ಎಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಹುಡುಕುತ್ತಾ..

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
(nageshamysore.wordpress.com)

00430. ಬೆಳಗಾಗಿ ನಾನೆದ್ದು ಯ್ಯಾರ್ಯಾರ…


00430. ಬೆಳಗಾಗಿ ನಾನೆದ್ದು ಯ್ಯಾರ್ಯಾರ…:

https://prabuddategekenidde.wordpress.com/2015/12/08/0013-%e0%b2%ac%e0%b3%86%e0%b2%b3%e0%b2%97%e0%b2%be%e0%b2%97%e0%b2%bf-%e0%b2%a8%e0%b2%be%e0%b2%a8%e0%b3%86%e0%b2%a6%e0%b3%8d%e0%b2%a6%e0%b3%81-%e0%b2%af%e0%b3%8d%e0%b2%af%e0%b2%be%e0%b2%b0%e0%b3%8d/

(https://prabuddategekenidde.wordpress.com/)
_____________________________________________________________________
ಹಿನ್ನಲೆ: ನನ್ನ ಗದ್ಯಮುಖಿ ಬರಹಗಳಿಗೊಂದು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ ಬ್ಲಾಗು..!
_____________________________________________________________________
ಈಚೆಗೆ ಗಮನಿಸಿದಂತೆ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ 400ಕ್ಕು ಮೀರಿ ಬರಹಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿವೆ – ಸಣ್ಣಕಥೆ, ಪ್ರಬಂಧ, ಕಾವ್ಯ ಬರಹ, ಲೇಕನ, ಕವನ, ಹರಟೆ, ಹಾಸ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿ. ಎಲ್ಲವು ಕಲಸು ಮೇಲೋಗರವಾಗಿರುವುದು ಒಂದಾದರೆ ನನ್ನ ಸಮಯಾಭಾವ ಮತ್ತು ಸೋಮಾರಿತನದಿಂದ ಅದಕ್ಕೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ರೂಪ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ನಿಜವೆ. ಇದರ ಜತೆಗೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಸುಮಾರು ಬರಹಗಳು ಪೋಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಹಾಕದೆ ಪೇಜಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಕಾರಣ ಅವು ಓದುಗರಿಗೆ ಇ ಮೇಲ್ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕಟವಾಗಲೆ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಸರ್ಚ್ ಎಂಜಿನ್ನಿನಲ್ಲು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಕನಿಷ್ಠ ಗದ್ಯ ಇರುವ ಬರಹಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಒಂದು ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ, ಸರಿಯಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿದರೆ ಸೂಕ್ತ ಅನಿಸಿತು – ಪೋಸ್ಟ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ. ನಂತರ ಕವನಗಳನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಸೇರಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಪರಿಭ್ರಮಣದಂತಹ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನೆ ಬೇರೆ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಬಿಡಬಹುದು ಮತ್ತೇನನ್ನು ಮಿಶ್ರ ಮಾಡದೆ (ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗದ ಟಿಪ್ಪಣಿಯ ಹಾಗೆ). ಅದೆಲ್ಲಕ್ಕು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿ ಈ ಮನದಿಂಗಿತಗಳ ಸ್ವಗತದ ಬ್ಲಾಗ್ ಸಂಪರ್ಕ ಸೇತುವೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸಮಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುವ ಕೆಲಸ ನಿಭಾಯಿಸಬಹುದು.. ಈ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದದ್ದೆ ಅದನ್ನು ಕಾರ್ಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ತರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ತಕ್ಷಣದಿಂದಲೆ ಆರಂಭಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ, ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಲೇಖನಗಳನ್ನು, ಬರಹಗಳನ್ನು ವರ್ಗಾಯಿಸಲು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ವರ್ಗಾಯಿಸಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದಾಗಲೂ ಇಲ್ಲಿ ಅಪ್ಡೇಟ್ ಮಾಡಿ ಬರಹದ ಲಿಂಕು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗಾವಣೆ ಆಗುವ ತನಕ. ನನ್ನ ಹಳೆ ಬರಹ ನೋಡಿರದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ನೋಡುವ ಅವಕಾಶದ ಈ ಮುಖೇನ 😀

ಅಂದ ಹಾಗೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ಬಹುತೇಕ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವಂತದ್ದೆ – ಹೆಚ್ಚಿನವು ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿಕೊಂಡಂತವು. ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ ಬರಹದ ಹೆಸರನ್ನ ಈ ಕೆಳಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ 😊
(https://prabuddategekenidde.wordpress.com/)

0013. ಬೆಳಗಾಗಿ ನಾನೆದ್ದು ಯ್ಯಾರ್ಯಾರ…
0012. ಹಾರುತ ದೂರಾದೂರ…..!
0011. ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆಯೆಂದರೆ ಶ್ರೇಷ್ಟ ಗುಣಮಟ್ಟವಿರಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ, ಗೊತ್ತಾ!
0010. ಲಘು ಪ್ರಬಂಧ: ನನ್ನ ಪ್ರಧಾನ ಸಂಪಾದಕ ಹುದ್ದೆ…!
0009. ಕವನ ಸಂಕಲನ: “ಅಂತರ ಹಾಗು ಇತರ ಕವನಗಳು” ಕವಿ: ವಸಂತ ಕುಲಕರ್ಣಿ
0008. ತೊಡಕುಗಳನು ಬಿಡಿಸಲು “ತೊಡಕಿನ ಸಿದ್ದಾಂತ – 01″(ತೊಡಕು ಸಿದ್ದಾಂತ)
0007. ಆ “ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ನಲ್ಲೆ” ಯರ ನೆನೆನೆನೆದು…..(03)
0006. ಆ “ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ನಲ್ಲೆ” ಯರ ನೆನೆನೆನೆದು…..(02)
0005. ಆ “ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ನಲ್ಲೆ” ಯರ ನೆನೆನೆನೆದು…..(01)
0004.ಮೆಲ್ಲುಸಿರೆ ಸವಿಗಾನ….!
0003. ಗಮನೇಶ್ವರಿಯ ಗಮಕ, ವಯಸ್ಸಿನಾ ಮಯಕ…!
0002. ನೀನೋದಿದ ವಿದ್ಯೆಗೆಲ್ಲಿಡುವೆ ನೈವೇದ್ಯ?
0001. ಏನಾಗಿದೀದಿನಗಳಿಗೆ

00429. ಹಾರುತ ದೂರಾದೂರ…..!


00429. ಹಾರುತ ದೂರಾದೂರ…..!

https://prabuddategekenidde.wordpress.com/2015/12/06/00012-%e0%b2%b9%e0%b2%be%e0%b2%b0%e0%b3%81%e0%b2%a4-%e0%b2%a6%e0%b3%82%e0%b2%b0%e0%b2%be%e0%b2%a6%e0%b3%82%e0%b2%b0/

(https://prabuddategekenidde.wordpress.com/)

ಹಿನ್ನಲೆ
_____________________________
ನನ್ನ ಗದ್ಯಮುಖಿ ಬರಹಗಳಿಗೊಂದು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ ಬ್ಲಾಗು..!

ಈಚೆಗೆ ಗಮನಿಸಿದಂತೆ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ 400ಕ್ಕು ಮೀರಿ ಬರಹಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿವೆ – ಸಣ್ಣಕಥೆ, ಪ್ರಬಂಧ, ಕಾವ್ಯ ಬರಹ, ಲೇಕನ, ಕವನ, ಹರಟೆ, ಹಾಸ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿ. ಎಲ್ಲವು ಕಲಸು ಮೇಲೋಗರವಾಗಿರುವುದು ಒಂದಾದರೆ ನನ್ನ ಸಮಯಾಭಾವ ಮತ್ತು ಸೋಮಾರಿತನದಿಂದ ಅದಕ್ಕೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ರೂಪ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ನಿಜವೆ. ಇದರ ಜತೆಗೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಸುಮಾರು ಬರಹಗಳು ಪೋಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಹಾಕದೆ ಪೇಜಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಕಾರಣ ಅವು ಓದುಗರಿಗೆ ಇ ಮೇಲ್ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕಟವಾಗಲೆ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಸರ್ಚ್ ಎಂಜಿನ್ನಿನಲ್ಲು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಕನಿಷ್ಠ ಗದ್ಯ ಇರುವ ಬರಹಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಒಂದು ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ, ಸರಿಯಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿದರೆ ಸೂಕ್ತ ಅನಿಸಿತು – ಪೋಸ್ಟ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ. ನಂತರ ಕವನಗಳನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಸೇರಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಪರಿಭ್ರಮಣದಂತಹ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನೆ ಬೇರೆ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಬಿಡಬಹುದು ಮತ್ತೇನನ್ನು ಮಿಶ್ರ ಮಾಡದೆ (ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗದ ಟಿಪ್ಪಣಿಯ ಹಾಗೆ). ಅದೆಲ್ಲಕ್ಕು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿ ಈ ಮನದಿಂಗಿತಗಳ ಸ್ವಗತದ ಬ್ಲಾಗ್ ಸಂಪರ್ಕ ಸೇತುವೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸಮಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುವ ಕೆಲಸ ನಿಭಾಯಿಸಬಹುದು.. ಈ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದದ್ದೆ ಅದನ್ನು ಕಾರ್ಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ತರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ತಕ್ಷಣದಿಂದಲೆ ಆರಂಭಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ, ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಲೇಖನಗಳನ್ನು, ಬರಹಗಳನ್ನು ವರ್ಗಾಯಿಸಲು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ವರ್ಗಾಯಿಸಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದಾಗಲೂ ಇಲ್ಲಿ ಅಪ್ಡೇಟ್ ಮಾಡಿ ಬರಹದ ಲಿಂಕು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗಾವಣೆ ಆಗುವ ತನಕ. ನನ್ನ ಹಳೆ ಬರಹ ನೋಡಿರದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ನೋಡುವ ಅವಕಾಶದ ಈ ಮುಖೇನ 😀

ಅಂದ ಹಾಗೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ಬಹುತೇಕ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವಂತದ್ದೆ – ಹೆಚ್ಚಿನವು ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿಕೊಂಡಂತವು. ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ ಬರಹದ ಹೆಸರನ್ನ ಈ ಕೆಳಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ 😊
(https://prabuddategekenidde.wordpress.com/)

0012. ಹಾರುತ ದೂರಾದೂರ…..!
0011. ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆಯೆಂದರೆ ಶ್ರೇಷ್ಟ ಗುಣಮಟ್ಟವಿರಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ, ಗೊತ್ತಾ!
0010. ಲಘು ಪ್ರಬಂಧ: ನನ್ನ ಪ್ರಧಾನ ಸಂಪಾದಕ ಹುದ್ದೆ…!
0009. ಕವನ ಸಂಕಲನ: “ಅಂತರ ಹಾಗು ಇತರ ಕವನಗಳು” ಕವಿ: ವಸಂತ ಕುಲಕರ್ಣಿ
0008. ತೊಡಕುಗಳನು ಬಿಡಿಸಲು “ತೊಡಕಿನ ಸಿದ್ದಾಂತ – 01″(ತೊಡಕು ಸಿದ್ದಾಂತ)
0007. ಆ “ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ನಲ್ಲೆ” ಯರ ನೆನೆನೆನೆದು…..(03)
0006. ಆ “ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ನಲ್ಲೆ” ಯರ ನೆನೆನೆನೆದು…..(02)
0005. ಆ “ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ನಲ್ಲೆ” ಯರ ನೆನೆನೆನೆದು…..(01)
0004.ಮೆಲ್ಲುಸಿರೆ ಸವಿಗಾನ….!
0003. ಗಮನೇಶ್ವರಿಯ ಗಮಕ, ವಯಸ್ಸಿನಾ ಮಯಕ…!
0002. ನೀನೋದಿದ ವಿದ್ಯೆಗೆಲ್ಲಿಡುವೆ ನೈವೇದ್ಯ?
0001. ಏನಾಗಿದೀದಿನಗಳಿಗೆ

00418.ಲಘು ಹರಟೆ: ವಿಶ್ವ ಪುರುಷರ ದಿನ..!(ಗುಬ್ಬಣ್ಣ)


00418.ಲಘು ಹರಟೆ: ವಿಶ್ವ ಪುರುಷರ ದಿನ..!(ಗುಬ್ಬಣ್ಣ)
____________________________

ಬೂನ್ ಕೆಂಗ್ ಟ್ರೈನ್ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿನ ಹತ್ತಿರದ ಎಟಿಎಂನಿಂದ ಹಣ ಡ್ರಾ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಪಕ್ಕದ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಯಂತ್ರದಿಂದ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಪಾಸ್ ಬುಕ್ಕಿಗೆ ಎಂಟ್ರಿ ಹಾಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಿಂದೆ ಯಾರೊ ‘ಸಾರ್..’ ಎಂದು ಭುಸುಗುಟ್ಟಿದಂತಾಯ್ತು. ಅದು ಮೊದಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂದಣಿಯ ಜಾಗ; ಜತೆಗೆ ನಾನು ವಾಸವಿರುವ ಲಿಟಲ್ ಇಂಡಿಯಾದಿಂದ ಎರಡು ಸ್ಟೇಷನ್ ಆಚೆಯಿರುವ, ವಾರದ ಕೊನೆಯ ವಾಕಿಂಗ್ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಬಂದರೂ ಮೂವತ್ತು ನಿಮಿಷ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ, ದೂರದ ಜಾಗ. ಆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಲ್ಲಿ ನನಗಾವ ಪರಿಚಿತರು ಇರದಿದ್ದ ಕಾರಣ ಆ ಕರೆಗೆ ಗಮನ ಕೊಡದೆ ಮತ್ತೆ ಪಾಸ್ ಬುಕ್ಕಿನತ್ತ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಎಂಟ್ರಿ ಮುಗಿಸಿ ಪಾಸ್ ಬುಕ್ ವಾಪಸೆತ್ತಿಕೊಂಡು ತಿರುಗಿ ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿಯಲು ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿಸಿತು ಗೊಗ್ಗರಾದ, ಅಳುವಿನ ದನಿಯಲ್ಲಿ, ‘ಸಾರ್ರ್ರ್..’

‘ಅರೆ! ಅಳುವ ದನಿಯಂತಿದ್ದರು ನಮ್ಮ ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ದನಿಯಿರುವಂತಿದೆಯಲ್ಲಾ?’ ಎನಿಸಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಅವನೇ !! ಅಳುಬುರುಕನಂತೆ ಪೆಚ್ಚು ಮೋರೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ – ಗಡ್ಡ ಮೀಸೆಯನ್ನು ಬೋಳಿಸದೆ ಕುರುಚಲು ಪಾರ್ಥೇನಿಯಮ್ಮಿನ ಹಾಗೆ ಅಸ್ತ್ಯವ್ಯಸ್ತ ಕೆದರಿದ ಕೂದಲು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಎದುರು ನಿಂತವನನ್ನು ಕಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ಗಾಬರಿಯೂ ಆಯ್ತು.

‘ ಏನೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಇದು, ನಿನ್ನವಸ್ಥೆ? ‘ಊರು ಹೋಗು, ಕಾಡು ಬಾ’ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಪೂರಾ ಕೇರಾಫ್ ಪುಟ್ಪಾತಾದವರ ತರ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದಿಯಲ್ಲೊ… ಎಲ್ಲಾ ನೆಟ್ಟಗಿದೆ ತಾನೆ ?’ ಎಂದೆ.

‘ಅಯ್ಯೊ.. ಏನು ನೆಟ್ಟಗಿರೋದು ಬಿಡಿ ಸಾರ್… ಪೂರ್ತಿ ಚಿಂದಿ ಚಿತ್ರಾನ್ನಾ ಆಗಿ ಕೂತಿದ್ದೀನಿ…. ಬದುಕಿರೋದೆ ಬೇಡಾ ಅನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ’ ಎಂದ ಹತಾಶ ದನಿಯಲ್ಲಿ.

ಆಫೀಸಿನಲ್ಲೊ, ಮನೆಯಲ್ಲೊ ಏನಾದರು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಎಡವಟ್ಟಾದರು, ಆಕಾಶವೆ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಪೂರ್ತಿ ಕುಸಿದು ಹೋಗುವುದು ಗುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ಮಾಮೂಲೆ. ಹಾಗಾದಾಗೆಲ್ಲ ಆ ಶೋಕವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ವ್ಯಥೆ ಪಡುತ್ತಾ ಯಾರ ಜತೆಗಾದರೂ ಗೋಳಾಡಿಕೊಂಡರಷ್ಟೆ ಆ ಉದ್ವೇಗ ತುಸು ಶಮನವಾಗುತ್ತಿದ್ದುದ್ದು. ಸಿಂಗಪುರದಲ್ಲಿ ‘ಹೂಂ’ ಅಂದ ತಕ್ಷಣ ಅವನ ಗೋಳು ಕೇಳುವ ಬಾಂಧವರು ಯಾರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ ? ಇವತ್ತಿನ ಹಾಗೆ ವಾರದ ಕೊನೆಯಾದರೆ ನಾನೆ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮಾಮೂಲಿ ವಾರದ ದಿನವಾದರೆ, ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ‘ಮೊಬೈಲಾಸುರ’ನ ಮೊರೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ತೀರಾ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ವಿಚಾರವನ್ನು ‘ಬೆಟ್ಟ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವರ’ ಹಾಗೆ ವಿಲೋಮಾನುಪಾತದಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಿಸಿ ಸಂಕಟ ಪಡುವ ಅವನ ರೀತಿ ನನಗೇನು ಹೊಸದಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಸಮಾಧಾನದ ದನಿಯಲ್ಲೆ ‘ಬದುಕೋದೆ ಬೇಡ ಸಾಯಬೇಕು ಅಂತಲೆ ತೀರ್ಮಾನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಇಲ್ಲೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೆ ಕೇಯಫ್ಸಿ ಇದೆ.. ಅಲ್ಲೊಂದು ರೌಂಡ್ ಚಿಕನ್ನು, ಕಾಫಿ ಕೊಡಿಸಿಬಿಡು; ಆಮೇಲೆ ಧಾರಳವಾಗಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಪ್ರಾಣ ಬಿಡು.. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿರುವಾಗ ಸತ್ತರೆ, ಜೀವ ಹೋಗುವಾಗ ಸಂಕಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ..’ ಎಂದೆ.

ಸಾಧಾರಣ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಜೋಕಿಗೂ ‘ಗುರ್ರೆಂದು’ ಹಾಯುವ ಪ್ರಾಣಿ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ, ಇಂದು ಮಾತ್ರ ಯಾಕೊ ತೀರಾ ‘ಆಫ್’ ಮೂಡಿನಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ವಿಷಾದವೆ ಮೈವೆತ್ತ ದನಿಯಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ದನಿಯ ತೆಳು ಹಾಸ್ಯದ ವ್ಯಂಗ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ, ‘ ನಾನೆ ಬಾತಿಗೂ ಕಾಸಿಲ್ಲದೆ, ನೊಣ ಹೊಡೀತಾ ಇದೀನಿ.. ನಿಮಗೆಲ್ಲಿ ಕೇಯಫ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಡಿಸಲಿ ಬಿಡಿ, ಸಾರ್… ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಒಂದು ಚೂರು ಇಲಿ ಪಾಷಾಣವೊ, ಫಾಲಿಡಾಲೊ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾಕಾಗಿದೆ..’ ಎಂದ.

ಸಾಧಾರಣ ತೀರಾ ಕುಗ್ಗಿ ಕುಸಿದು ಹೋದಾಗಷ್ಟೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ, ‘ಬಾತಿಗೂ ಕಾಸಿಲ್ಲದ..’ ವರಸೆ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದುದ್ದು. ಬಾತು ಎಂದರೆ ಬಾತುಕೋಳಿಯೇನಲ್ಲ ಬಿಡಿ… ಅವನ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತಳ್ಳುಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮೂರು ರೂಪಾಯಿಗೆಲ್ಲ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ‘ಪಲಾವ್ ಬಾತನ್ನ’ ದ ದಯೆಯಿಂದಾಗಿ, ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಕಾಸಿನಲ್ಲೆ ತಿಂಗಳೆಲ್ಲ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ, ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ. ಎಂದೊ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ, ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಎರಡು ಮೂರು ರೂಪಾಯಿಗೂ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಾಗಿ, ಮೃಷ್ಟಾನ್ನವಿರಲಿ ‘ಖಾಲಿ ಬಾತಿಗೂ ಕಾಸಿಲ್ಲವಲ್ಲ..’ ಅನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ಅದೇ ಗತ ವೈಭವದ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡು ಕೆಟ್ಟಾಗೆಲ್ಲ ‘ ಬಾತಿಗೂ ಕಾಸಿಲ್ಲ’ ಎನ್ನುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಸಿಂಗಪುರದಲ್ಲಿ ಕಾಸಾದರೂ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಹೋದ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಡಲ್ಲೆ ನಿಭಾಯಿಸಬಹುದು. ಆದರೂ ಅವನ ಆ ಮಾತಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ‘ತೀರಾ ಹದಗೆಟ್ಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ’ ಉದ್ಭವಿಸಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿ, ತೀರ ಕೆಣಕಲು ಹೋಗದೆ,

‘ಸರಿ.. ಹಾಳಾಗಲಿ ಬಾ, ನಾನೆ ಕೊಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೇಯಫ್ಸಿಯ ಚಿಕನ್ನು ತಿಂದ ಮೇಲೆ ಬೇಕಾದರೆ ಲಿಟಲ್ ಇಂಡಿಯಾಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ‘ಮುಸ್ತಫ’ ಮಾಲಿನಲ್ಲಿ ಇಲಿ ಪಾಷಾಣ, ಫಾಲಿಡಾಲ್ ಸಿಗುತ್ತಾ ಅಂತ ಹುಡುಕೋಣ… ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಿಗಬೇಕಷ್ಟೆ… ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಸಿಕ್ಕೊ ಚಾನ್ಸೆ ಇಲ್ಲ.. ಮೊದಲೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಸ್ಕ್ರಿಪ್ಷನ್ ಇಲ್ಲದೆ ಫಾಲಿಡಾಲ್ ಇರಲಿ, ‘ಆಲ್ಕೋಹಾಲು’ ಕೊಡಲ್ಲ’ ಎಂದೆ.

‘ ಆಲ್ಕೋಹಾಲ್’ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಯಾಕೊ ಮುದುಡಿದಂತಿದ್ದ ಮುಖ ಸ್ವಲ್ಪ ಅರಳಿದಂತೆ ಕಂಡರು, ಅದನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಕೂಡ ‘ ಹೋಂ ಮಿನಿಸ್ಟ್ರಿ’ ಪರ್ಮಿಶನ್ ಬೇಕೆಂದು ನೆನಪಾಯ್ತೇನೊ, ಮತ್ತೆ ಮುದುಡಿದ ತಾವರೆಯಂತೆ ಮಂಕಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಅದೇ ಗುಂಗಿನಲ್ಲೆಂಬಂತೆ, ‘ಅಲ್ಲಾ ಸಾರ್.. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ವರ್ಷ ಮಾರ್ಚ್ ಎಂಟು ಬಂತು ಅಂದ್ರೆ ಸಾಕು, ‘ವಿಶ್ವ ಮಹಿಳೆಯರ ದಿನ’ ಅಂತ ಸೆಲೆಬ್ರೇಟ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ… ಆದರೆ ಯಾಕೆ ಸಾರ್ ಅದೇ ರೀತಿ ‘ವಿಶ್ವ ಪುರುಷರ ದಿನ ‘ ಅಂತೆ ಸೆಲಬ್ರೇಟ್ ಮಾಡಲ್ಲಾ? ‘ ಎಂದ ದುಗುಡದ ಬಿಕ್ಕುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ.

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮ್ಯಾಟರ್ ಯಾಕೊ ಸ್ವಲ್ಪ ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿಯೆ ಇದೆ ಅನಿಸಿತು – ಮನೆಯಲ್ಲೇನೊ ಮೂರನೆಯ ‘ಮಹಾಯುದ್ಧ’ ನಡೆಸಿಯೆ ಬಂದಿರಬೇಕು. ಪೂರ್ತಿ ಧಾಳಿ ಮಾಡಿ ‘ಶೇಪ್ ನಿಕಾಲ್’ ಮಾಡಿ ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರಬೇಕು ಅವನ ಸತಿ ಶಿರೋಮಣಿ ಅನಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಯಾಕೊ ಅನುಕಂಪ ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಬಂತು. ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ನಾವು ಗಂಡುಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲದರ ಹಣೆಬರಹವೆಲ್ಲ ಒಂದೆ ರೀತಿ ತಾನೆ ? ಕೆಲವು ಪುಣ್ಯವಂತರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಅನುಭವವಾದರೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲ ದುರದೃಷ್ಟವಂತರಿಗೆ ‘ತೀವ್ರ ನಿಗಾ ಘಟಕ’ದಲ್ಲಿಡಬಹುದಾದ ಅನುಭವ. ಎಲ್ಲಾ ಅವರವರು ಪಡೆದು ಬಂದದ್ದು – ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ಪಂಚಾಮೃತ…. ಆ ಸ್ವಾನುಭೂತಿಯ ಸಹಾನುಕಂಪದಲ್ಲೆ, ‘ಯಾಕೊ ವಿಶ್ವ ಪುರುಷರ ದಿನದ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?.. ಇವತ್ತು ನೋಡಿದರೆ ‘ವಿಶ್ವ ಮಹಿಳಾ ದಿನ’… ಇವತ್ತು ಏನಿದ್ದರು ಮಹಿಳೆಯರ ಕಲ್ಯಾಣ, ಶ್ರೇಯೋಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಮಾತಷ್ಟೆ ಆಡಬೇಕೆ ಹೊರತು ಪುರುಷರದಲ್ಲ.. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಆ ಟಾಪಿಕ್ ಯಾಕೊ ಬಂತು ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.

‘ ಇದೇ ಸಾರ್.. ಎಗ್ಸಾಕ್ಟ್ಲಿ ಇದೇ ಮಾತು ಅವರದೂನು ಸಾರ್… ಇವತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ದಿನವಂತೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ಇವತ್ತಾದರೂ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾನುಭೂತಿ ತೋರಿಸಿ, ಅವರ ಕಲ್ಯಾಣಾಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಬೇಕಂತೆ ಸಾರ್… ಬರಿ ಮಾತಾಗಿದ್ದರೆ ಬಿಡಿ, ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಆಡೋಣಾ… ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕಾರ್ಯಗತ ಮಾಡಿ ಉದಾಹರಣೆಯಲ್ಲೂ ತೋರಿಸಬೇಕಂತೆ ಸಾರ್.. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಆ ಗಂಡಸರೆಲ್ಲ ಬೂಟಾಟಿಕೆ ದಾಸರು.. ಡೊಂಗಿಯವರು..ಮಹಿಳೆಯರ ಬಗೆ ನಿಜವಾದ ಕಾಳಜಿ ಇರದವರು ಎಂದೆಲ್ಲ ಶಂಖ ಊದಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ನನ್ನ ತಲೆ ತಿಂದು ಬಿಟ್ಟರು ಸಾರು..’

‘ತಲೆ ತಿಂದುಬಿಟ್ಟರು’ ಎಂದು ಬಹುವಚನ ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಅಟ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ ? ಅಥವಾ ‘ಮಹಿಳಾ ದಿನ’ ಅನ್ನುವ ಗೌರವದಿಂದ ಬಹುವಚನ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆಯೆ ? ಒಂದು ವೇಳೆ ಹೆಂಡತಿಯರು ಗಂಡಂದಿರನ್ನು ಬಹುವಚನದಲ್ಲಿ ‘ರೀ…’ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ, ಸಮಾನತೆಯ ವಾದವನ್ನೊಡ್ಡಿ ‘ಸತಿಯನ್ನೂ ಬಹುವಚನದಲ್ಲೆ ಸಂಬೋಧಿಸಬೇಕು ‘ ಎಂದೇನಾದರೂ ಠರಾವು ಪಾಸು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೊ, ಹೇಗೆ – ವಿಶ್ವ ಮಹಿಳಾ ದಿನದ ಪ್ರಯುಕ್ತ ?’ ಅನಿಸಿತು. ಅದೆ ಅನಿಸಿಕೆಯಲ್ಲೆ, ‘ ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನ ಯಾವಾಗಿಂದ ಬಹುವಚನದಲ್ಲಿ ಕರೆಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ? ವಿಮೆನ್ಸ್ ಡೆ ಅಂತಾನಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿಯೆಬಿಟ್ಟೆ.

‘ ಅಯ್ಯೊ… ಅದೆಲ್ಲಿ ಬಂತು ಬಿಡಿ ಸಾರ್… ಹಾಗೆ ಬಹುವಚನದಲ್ಲಿ ಕರೆಯೋಕು ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಇಲ್ಲ ಮನೇಲಿ.. ಹಾಕೆ ಕರೆದರೆ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಅಶ್ರೇಯಸ್ಸು, ಅಪಶಕುನ, ಅಮಂಗಳ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳಿ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ – ಏನೊ ಭಾರಿ ಮರ್ಯಾದೆ, ಗೌರವ ಕೊಡೊ ಹಾಗೆ..’

‘ ಮತ್ತೆ ‘ಅವರು’ ಅಂದಿದ್ದು ಯಾರಿಗೆ ? ನಿನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿ ಜತೆ ಮಗಳೂ ಸೇರ್ಕೊಂಡ್ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೊ ಏನು ಕಥೆ?’

‘ ಅವಳು ಸೇರ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ ಅನ್ನೋದು ನಿಜಾನೆ ಆದ್ರೂ ಅದನ್ನ ಹೇಗೊ ನಿಭಾಯಿಸಬಹುದಿತ್ತು ಸಾರ್.. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಜತೇಲೆ ಇರೋ ಡಾಕಿನಿ-ಶಾಕಿನಿಯರು ತಾನೆ ?’

‘ ಏಯ್ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಕೊಂಚ ಹುಷಾರೊ.. ಅದೂ ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ‘ವಿಶ್ವ ಮಹಿಳಾ ದಿನ’.. ಅವತ್ತೆ ಫೌಲ್ ಲಾಂಗ್ವೇಜ್ ಬಳಸಿ ಅವಹೇಳನ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀಯಾ ಅಂತ ಕೇಸು ಗೀಸು ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಾರು..! ಈಗಂತೂ ಏನೇನು ‘ಲಾ’ ಗಳಿದೆಯೊ, ಯಾವ್ಯಾವ ‘ಸೆಕ್ಷನ್ನು’, ‘ಕ್ಲಾಸ್’ ಗಳಿವೆಯೊ ಒಂದೂ ಗೊತ್ತಾಗೊಲ್ಲ.. ಗಂಡ ಹೆಂಡ್ತಿ ಮಕ್ಕಳು ಅಂತ ಮುಖಾಮೂತಿ ನೋಡದೆ ಒದ್ದು ಒಳಗೆ ಹಾಕ್ಬಿಡ್ತಾರೆ.. ! ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಅದೇಲ್ಲಿರ್ತಾರೊ ಕಾಣೆ.. ಎಲ್ಲಾ ಊರಿನ, ಎಲ್ಲಾ ಟೀವಿ ಚಾನಲ್ ಗಳವರು ಬೇರೆ ಬಂದು ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡ್ತಾರೆ ‘ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ – ಮನೆ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಪುರುಷನ ದೌರ್ಜನ್ಯ.. ಪುಂಡ ಗಂಡ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಪೋಲೀಸರ ಅತಿಥಿ!’ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೆಡ್ಲೈನ್ ಕೊಟ್ಟು, ಪೋಟೊ, ವೀಡಿಯೋ ಎಲ್ಲಾ ಪದೆ ಪದೇ ತೋರಿಸಿ ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆನೆಲ್ಲ ಹರಾಜ್ ಹಾಕಿಬಿಡ್ತಾರೆ…’ ಅರ್ಧ ನಿಜವಾದ ಭೀತಿಯಲ್ಲೆ ಉಸುರಿದೆ ಮೆಲುವಾದ ದನಿಯಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಕೇರ್ ಮಾಡುವ ಮೂಡಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ…

‘ ಅವೆಲ್ಲಾ ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತೆ ಸಾರ್.. ಸಿಂಗಪುರದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಕೇಳ್ತಾರೆ ? ಟೀವಿಯವರನ್ನೆ ಒದ್ದು ಒಳಗೆ ಹಾಕ್ತಾರೆ ಅಷ್ಟೆ… ಸದ್ಯ ಅದೂ ಇದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ರೆ ದೇವ್ರೆ ಗತಿ..’

‘ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡು… ಈಗ್ಲಾದ್ರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳು… ತಾಯಿ ಮಗಳ ತಾಪತ್ರಯ ಅಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದು ? ಇನ್ನಾವುದಾದರೂ ‘ಚಿನ್ನವೀಡು’ ಇಲ್ಲಾ ತಾನೆ?’ ಎಂದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಚೋದಿಸುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ..

‘ಈ ಊರಲ್ಲಿ ಇರೋ ಗುಬ್ಬಿಗೂಡಂತ ‘ವೀಡಿ’ಗೆ ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ನಿಭಾಯಿಸೋದೆ ಕಷ್ಟ.. ಇನ್ನು ಚಿನ್ನವೀಡೆಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು ತಗೊಳ್ಳಿ ಸಾರ್.. ತಾಯಿ ಮಗಳಿಬ್ಬರು ಏನು ಕಮ್ಮಿ ಕೋಟಲೆಯೇನಲ್ಲ ಬಿಡಿ.. ಆದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ಜತೆಗೆ ಅವರಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಜತೆಗೆ ನಮ್ಮಮ್ಮನೂ ಸೇರಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.. ಗ್ರಹ, ತಾರೆ, ನಕ್ಷತ್ರ, ಉಲ್ಕೆ, ಧೂಮಪಾತಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದೆ ಕಡೆ ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ..’

ಆಗ ನನಗೂ ತಟ್ಟನೆ ನೆನಪಾಗಿತ್ತು ಕೆಲವು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಹೇಳಿದ್ದ ಸುದ್ದಿ. ಅದೊಂದು ದಾರುಣ, ಕರುಣಾಜನಕ ಸ್ಥಿತಿಯೆಂದೆ ಹೇಳಬಹುದೇನೊ ! ಸರಿ ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸಿಂಗಪುರ ನೋಡಲು ಮಗನ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಆಸೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವರಮ್ಮನನ್ನು ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಮಾಡಿ ಒಂದು ಪಾಸ್ಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡಿಸಿ, ವೀಸಾ ಕೊಡಿಸಿ ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಆದರೆ ಅದೇನು ಗ್ರಹಚಾರವೊ ; ಅವನ ಹೆಂಡತಿಗೂ ಅವನಮ್ಮನಿಗು ಸದಾ ಎಣ್ಣೆ ಸೀಗೆಕಾಯಿ.. ಮೂರು ಹೊತ್ತು ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಜಟಾಪಟಿ ಕುಸ್ತಿಯಲ್ಲೆ ಇಬ್ಬರೂ ನಿರತ. ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ತಲೆಗೊಂದಷ್ಟು ದೂರು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೆ ಕಾದು ತಲೆ ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.. ಅವರಿಬ್ಬರ ಕಾಟದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಪರವೂ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..

‘ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹಾವೂ ಮುಂಗೂಸಿಯ ತರ ಅಂತ ಮೊದಲೆ ನೀನೆ ಹೇಳಿದ್ದಿಯಲ್ಲ ? ‘ ಎಂದೆ.

‘ಅಯ್ಯೊ ಭಯಂಕರ ಸಾರ್.. ನಮ್ಮಮ್ಮನನ್ನು ಯಾಕಾದ್ರೂ ಕರೆಸಿಕೊಂಡೆನೊ? ಅನಿಸುವಷ್ಟು.. ಇಲ್ಲಿರುವತನಕ ಇಬ್ಬರ ಪಕ್ಷವನ್ನು ವಹಿಸದೆ ತಟಸ್ಥ ನೀತಿ ಅನುಸರಿಸೋಣ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆಲ್ಲಿ ಸಾರ್..ಸಾಧ್ಯ ? ನಮ್ಮಮ್ಮನಿಗೆ ಬಾಯಿ ಕೊಡಲು ತನಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಹೋದ ವಾರ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ, ಅವರಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ ತನ್ನ ಸಪೋರ್ಟಿಗೆ…! ಈಗ ನೋ ‘ಡೈರೆಕ್ಟ್ ಕಾಂಟೆಸ್ಟ್’ ಏನಿ ಮೋರ್, ಸಾರ್.. ‘ಎಲ್ಲಾ ಮಲ್ಟಿ ಕಾರ್ನರು’ ಕಾಂಟೆಸ್ಟೆ!’

‘ ಅವರಮ್ಮನೂ’ ಬಂದಿರುವ ವಿಷಯ ನನಗೂ ಹೊಸತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಹೆಂಗಸರ ಮಧ್ಯೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡ ಅವನೊಬ್ಬನ ವಿಷಾದ ಕಥಾನಕ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಾಯ್ತು… ‘ ಅದೂ ಒಂದು ತರ ಒಳ್ಳೆಯದೆ ಅಲ್ವೇನೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..? ಅವರವರೆ ಕಚ್ಚಾಡಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗಲಿ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದುಬಿಡುವುದಲ್ಲವಾ? ‘ ಎಂದೆ.

ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಒಂದರೆಗಳಿಗೆ ಮೌನತಳೆದು ನಂತರ, ‘ಅಲ್ಲೆ ಸಾರ್ ಬಂದಿರೋದು ನಿಜವಾದ ತೊಡಕು..’ ಎಂದ. ನನಗೆ ತೊಡಕೇನೆಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಭಾವದಲ್ಲೆ ‘ ಅಂದರೆ?’ ಎಂದೆ.

‘ ದಿನಾ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ದಿನಾ ಕಚ್ಚಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು ಈಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಸಾರ್… ವಿಶ್ವ ಮಹಿಳಾ ದಿನದ ಪ್ರಯುಕ್ತಾ…!’

‘ಆಹ್..! ‘ ಎಂದೆ ನಾನು ಅವಾಕ್ಕಾದ ದನಿಯಲ್ಲಿ.

‘ ಅವರಮ್ಮ ಬಂದ ಮೇಲೆ ತಾಯಿ, ಮಗಳು ಒಂದು ಕಡೆ, ನಮ್ಮಮ್ಮ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ, ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಒಗ್ಗರಣೆಗೆ ನನ್ನ ಮಗಳು ಬೇರೆ – ‘ಮೂರು ಕೊಟ್ಟರೆ ಅತ್ತ, ಆರು ಕೊಟ್ಟರೆ ಇತ್ತ..’ ಅನ್ನುವಂತೆ… ಮನೆಯೆ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗೂ ನೋಡಿ ನೋಡಿ ಸಾಕಾಗಿ, ಹೊರಡಬೇಕಿದ್ದ ದಿನಕ್ಕಿಂತ ಎರಡು ವಾರ ಮುಂಚಿತವಾಗಿಯೆ ‘ಅಮ್ಮಾ, ನೀನು ವಾಪಸ್ಸು ಹೋಗಿಬಿಡು ಅಂದೆ.. ಅವಳು ಅತ್ತೂ ಕರೆದು ಗೋಳಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ, ‘ ಆಯ್ತು ಮಗಾ.. ಹೆಂಗೂ ಬೇಗ ಹೋಗೂಂತಿದಿಯಾ.. ಸಾಯೋ ಕಾಲ್ದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಸೆ – ನಾಕೆಳೆ ಬಂಗಾರದ ಸರ ಹಾಕೊಂಡಿರಬೇಕು, ಸಾಯೋತನಕ ಅಂತ.. ಅದೊಂದು ಕೊಡಿಸಿಬಿಡು, ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಹೋಗ್ಬಿಡ್ತೀನಿ.. ನಾ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಅದು ಹೆಂಗಿದ್ರೂ ನಿಂದೆ ತಾನೆ..?’ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ತಲೆ ಸವರಿ ಒಪ್ಪಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು.. ಅದು ಏನಾಯ್ತೊ, ಹೇಗಾಯ್ತೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಾ ಸಾರ್…ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲೆ ಗುಟ್ಟಾಗಿದ್ದ ಈ ವಿಷಯ ‘ಆಪೋಸಿಶನ್ ಪಾರ್ಟಿಗೂ’ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ ಸಾರ್.. ಈಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ‘ವಿಶ್ವ ಮಹಿಳೆಯರ ದಿನ’ ಅಂತ ಎಲ್ಲಾ ಒಂದಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಸಾರ್..’

ಹೆಂಗಸರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಗುಟ್ಟೆಲ್ಲಿ ಬಂತು? ಆ ಮುದುಕಿಯೆ ಬೇಕಂತಲೆ ಬಿನ್ನಾಣ ಮಾಡಿ ಒಡವೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತೋರಿಸಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು, ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ. ಪೆದ್ದು ಗುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ಅದೆಲ್ಲಾ ತಂತ್ರದರಿವಾಗದೆ ‘ಹೇಗೊ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ’ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ..

‘ಅರೆ..! ಗುಗ್ಗು ಕಣೊ ನೀನು ಗುಬ್ಬಣ್ಣಾ.. ಅವರೆಲ್ಲಾ ಗಲಾಟೆ ನಿಲ್ಸಿ ಒಂದಾಗಿದಾರೆ ಅಂದ್ರೆ ಖುಷಿ ಪಡೋದು ಬಿಟ್ಟು ಹರಳೆಣ್ಣೆ ಮುಖ ಯಾಕೊ ಮಾಡ್ಕೋತಿ?’ ಎಂದೆ ನಾನು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ.

‘ ಅಯ್ಯೊ.. ಅವರೆಲ್ಲ ಸಾಮಾನ್ಯದವರು ಅಂದ್ಕೋಬೇಡಿ ಸಾರ್… ಅವರು ಒಂದಾಗಿರೋದು ಆ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಲ್ಲಾ… ಅದು ಹೇಗೆ ಮನೆ ಹೆಂಗಸರಲ್ಲೆ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಬಂಗಾರದ ಒಡವೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಟ್ಟು ಮಿಕ್ಕವರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ?’ ಅನ್ನೊ ಲಾಜಿಕ್…! ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಾಲ್ಕು ಜನವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಒಂದೆ ತರದ ಒಂದೆ ತೂಕದ, ಒಂದೆ ಡಿಸೈನಿನ ನಾಲ್ಕು ಚೈನು ಕೇಳ್ತಾ ಇದಾರೆ ಸಾರ್ …. 😦 ಒಂದಕ್ಕೆ ಉಭ ಶುಭ ಅನಲಾಗದೆ ಎದುಸಿರು ಬಿಡ್ತಾ ಇದೀನಿ.. ಇವರು ನಾಲ್ಕು ಅಂದರೆ ನಾನೆಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಿ ಸಾರ್..’ಗಂಟಲುಬ್ಬಿಸಿ ಅಳುವಿನ ದನಿಯಲ್ಲಿ ನುಡಿದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..

ನನಗೀಗ ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ಕಷ್ಟ ಪೂರ್ತಿ ಅರಿವಾಯ್ತು.. ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಂದ ಆಗಲೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣನೆ ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕು ಮನೆಯಾಳಿನಂತೆ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ‘ನಿಮ್ಮಮ್ಮ ಇರುವತನಕ ನಾನು ಒಲೆ ಹಚ್ಚಲ್ಲ’ ಎಂದು ಸತಿ ಶಪಥವಾದ ಮೇಲಂತೂ ದಿನವೂ ಅವನಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಊಟ, ಜತೆಗೆ ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ ದುರ್ವಿಧಿ… ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿದರೂ ಮನೆ ಹತ್ತಿರದ ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟು, ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿಗು ಗುಬ್ಬಣ್ಣನದೆ ಕೈಂಕರ್ಯ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲರ ನಡುವೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಈಗಾಗಲೆ ಹೈರಾಣಾಗಿಹೋಗಿದ್ದಾನೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಇದರ ಜತೆಗೆ ಈಗ ಚಿನ್ನದ ಸರ ಬೇರೆ…!

‘ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಸೇರಿ ಈಗ ನನ್ನ ತಿಥಿಯಾಗುವುದೊಂದು ಬಾಕಿ ಸಾರ್.. ಹಾಳಾದ ‘ವಿಶ್ವ ಪುರುಷರ ದಿನ’ ಅಂತೇನಾದ್ರೂ ಇದ್ರೆ ನೋಡಿ ಹೇಳಿ ಸಾರ್..’

‘ಹಾಗಂತ ಹೆಸರಿಗೆ ಒಂದು ದಿನವೇನೊ ಇದೆ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ, ನವೆಂಬರ್ ಹತ್ತೊಂಭತ್ತಕ್ಕೆ… ಆದರೆ ಮಹಿಳಾ ದಿನದ ಹಾಗೆ ಯಾರೂ ಹೆಚ್ಚು ಆಚರಿಸೊ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ಲಿಲ್ಲ.. ಅಷ್ಟೆ..’

‘ ಅದೇ ಸಾರ್.. ನಾವ್ ಮಾಡೊ ತಪ್ಪು.. ನಾವು ಜೋರಾಗಿ ಸೆಲೆಬ್ರೇಟ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಸಾ.. ಆಗಲೆ ನಮಗು ಸ್ವಲ್ಪ ಬಲ ಬರೋದು.. ಮಹಿಳಾ ದಿನ, ಅಮ್ಮನ ದಿನ, ಅಪ್ಪನ ದಿನ ಅಂತೆಲ್ಲ ಏನೇನೊ ದಿನ ಬರುತ್ತೆ. ಗಂಡಂದಿರ ದಿನ, ಗಂಡಸರ ದಿನ ಅಂತ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ…. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಈ ಹೆಂಗಸರಂತೂ, ಅಂತ ಒಂದು ದಿನವೆ ಇಲ್ಲಾ ಅಂತಾ ವಾದಿಸ್ಕೊಂಡು ಕೂತಿದಾರೆ ಸಾರ್…’

‘ ಅದೇನ್ ಮಹಾ ವಿಷಯ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..? ಗೂಗಲ್ ಮಾಡಿದರೆ ನಿನಗೆ ಸಿಗ್ತಾ ಇತ್ತು.. ಅದಿರಲಿ, ಅವರಿಗ್ಯಾಕೆ ಅದು ಅಷ್ಟೊಂದು ಇಂಟ್ರೆಷ್ಟು?’ ನಾನೆಂದೆ ಕುತೂಹಲದಲ್ಲಿ.

‘ ಅವರಿಗೇನೂ ಇಲ್ಲಾ ಬಿಡಿ ಸಾರ್.. ನಾನು ನಯವಾಗಿಯೆ ‘ವಿಶ್ವ ಮಹಿಳಾ ದಿನ ಮಹಿಳೆಯರು ಬಯಸಿದ್ದು ಕೊಡಿಸಬೇಕು ಆನ್ನೋದು ನಿಮ್ಮ ಲಾಜಿಕ್ ಆದರೆ , ನಾನು ಹೇಗೆ ಮಹಿಳಾ ದಿನ ನೀವು ಕೇಳಿದ್ದು ತೆಗೆದುಕೊಡಲು ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೊ, ಹಾಗೆ ನೀವು ಪುರುಷರ ದಿನ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದು ಕೊಡಿಸಬೇಕು.. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಚಿನ್ನದ ಸರ, ಇಲ್ಲದಿದ್ರೆ ಇಲ್ಲಾ ‘ ಅಂದುಬಿಟ್ಟೆ ಸಾರ್.. ಆದಕ್ಕೆ, ಅಂತಹ ಒಂದು ದಿನವೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಒಂದೆ ಸಮ ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ… ಈಗ ನೀವು ಡೇಟ್ ಸಮೇತ ಡೀಟೇಲ್ಸ್ ಹೇಳಿದ್ದೀರಾ… ಅದನ್ನೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೆಂಡು ತೆಗೆದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ.. ಆಗ ಈ ಚಿನ್ನದ ಸರದ ಪ್ರಸಂಗಕ್ಕೆ ಒಂದು ‘ಪುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್’ ಹಾಕಬಹುದೇನೊ ‘ ಎಂದ.

‘ ಆಹಾ..’

‘ ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲಾ ಸಾರ್.. ಅವತ್ತೊಂದು ದಿನವಾದರು ಎಲ್ಲಾ ಜವಾನಿಕೆ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಫ್ರೀಯಾಗಿ, ಯಾವುದಾದರೂ ಕ್ಲಬ್ಬಲ್ಲೊ, ಪಬ್ಬಲ್ಲೊ ಕಾಲ ಹಾಕಬಹುದು ಸಾರ್..’ವಿಶ್ವ ಪುರುಷರ’ ದಿನದ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ..’

‘ಎಂತಾ ಕಾಲ ಬಂದು ಹೋಯ್ತೊ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ.. ಸೀತಾ, ದ್ರೌಪತಿಯಂತಹ ಪತಿವ್ರತೆಯರ ಈ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಹೆದರಿ, ಮುದುರಿ ಕೂರುವ ಕಾಲ ಬಂದೋಯ್ತಲ್ಲೊ…?’

‘ನಿಜ ಸಾರ್… ನಾವು ನಮ್ಮ ರೈಟ್ಸ್ ಗೆ ಹೋರಾಡಬೇಕು ಸಾರ್.. ಸಂಘಟಿತರಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕು ಸಾರ್.. ಅದಕ್ಕೆ ಪುರುಷ ದಿನಕ್ಕೆ ‘ಜೈ’ ಅನ್ನಿ ಸಾರ್..ಜೋರಾಗಿ..’… ನಾನು ಜೋರಾಗಿಯೆ ಜೈಕಾರ ಹಾಕಿದೆ, ಅಲ್ಲಾರಿಗೆ ತಾನೆ ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತದೆ ? ಎನ್ನುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ. ಆದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದ್ದೆ , ಯಾರಾದರು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಎನ್ನುವ ಭೀತಿಯಲ್ಲೆ.

‘ ಸರಿ ನಿಮ್ಮಮ್ಮನಿಗೆ ಕೊಡಿಸಿದ ಸರಕ್ಕೇನು ಮಾಡ್ತೀಯಾ?’ ಎಂದೆ ಅದರ ಗತಿಯೇನಾಯ್ತೊ? ಅನ್ನೊ ಕುತೂಹಲದಲ್ಲಿ..

‘ ಈ ಗಲಾಟೆ ಶುರುವಾಗಿದ್ದೆ, ಮೊದಲು ವಾಪಸ್ ಕಿತ್ತಿಟ್ಕೊಂಡೆ ಸಾರ್.. ಜಿ.ಎಂ.ಟಿ ಜುವೆಲರ್ಸಲ್ಲಿ ಕೊಡಿಸಿದ್ದು, ಹೇಗೂ ವಾರದೊಳಗೆ ವಾಪಸ್ ಕೊಟ್ರೆ ವಾಪಸ್ ತೊಗೋತಾರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಮಿಷನ್ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು.. ನಾಳೇನೆ ಹೋಗಿ ರಿಟರ್ನ್ ಮಾಡಿಬಿಡ್ತೀನಿ ‘ ಎಂದ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಹೊಸ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ.. ವಿಶ್ವ ಪುರುಷರ ದಿನ ಅನ್ನೋದೊಂದು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ ಅನ್ನೋದೆ ಅವನಿಗೆ ನೂರಾನೆ ಬಲ ತಂದ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸಿ, ‘ ಸರಿ ಬಿಡೋ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ..ಅಲ್ಲಿಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡಿಸಲಿಲ್ಲಾ ಅಂತಾದ್ರೆ, ಮ್ಯಾಟರ್ ಅಷ್ಟು ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಲ್ಲ.. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಡಿಸಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಡಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ತಾಪತ್ರಯ..’ ಎಂದೆ ತುಸು ಸಮಾಧಾನದ ದನಿಯಲ್ಲಿ. ಈ ಸೀನರಿಯೋದಲ್ಲಿ ಗುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ಬರಿ ಚೂರುಪಾರು ಮೂಗೇಟು ಬೀಳಬಹುದೆ ಹೊರತು, ಪ್ರಾಣಾಂತಿಕ ಪೆಟ್ಟೇನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲಾ..

‘ ಸರಿ ಬನ್ನಿ ಸಾರ್.. ಒಳ್ಳೆ ಗುಡ್ ನ್ಯೂಸ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರಾ…. ಅದೆ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಕೇಯಫ್ಸಿಯಲ್ಲೊಂದು ಮೀಲ್ಸ್ ಹೊಡೆದೇ ಬಿಡೋಣ ..’ ಎಂದ ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ತಾನೆ ‘ಮೆನ್ಸ್ ಲಿಬ್’ ನ ಆಧುನಿಕ ವಕ್ತಾರನಾದವನ ಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ..

ಚಿಕನ್ನುಗಳಂತೆ ಆಡುವ ಪುರುಷರಿಗೆ ಕೇಯಫ್ಸಿ ಚಿಕನ್ ತಿಂದ ಮೇಲಾದರು ಸ್ವಲ್ಪ ಲಯನ್ನುಗಳಾಗುವ ಹುರುಪು ಬಂದೀತೆಂದುಕೊಂಡು ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ಜತೆ ನಾನೂ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ದೆ, ಕುರಿಯಂತೆ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಗುಬ್ಬಣ್ಣನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಲೆ!

(ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಹರಟೆ – ‘ಮಹಿಳೆ ಮತ್ತು ಪುರುಷರ ಸಂಯುಕ್ತ ಕ್ಷಮೆ ಕೋರಿ!’)

00370. ವಿದೇಶಿ ವೈದ್ಯಾಯಣ..! (ಲಘು ಹಾಸ್ಯ / ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧ)


00370. ವಿದೇಶಿ ವೈದ್ಯಾಯಣ..! (ಲಘು ಹಾಸ್ಯ / ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧ) (sampada22.10.2015)
_________________________________________________

(ನಮ್ಮ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಆಗುವ ಅನುಭವ ಯಾರಿಗೂ ಹೊಸತಲ್ಲದಿದ್ದರು, ಹೊರದೇಶಗಳಲ್ಲಿನ ಇದರ ಅನುಭವದ ಮಾಹಿತಿ ಎಲ್ಲರಿಗು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ತುಣುಕೊಂದನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ತೆಳು ಹಾಸ್ಯದ ಲಘು ಹರಟೆ / ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧ – ‘ವಿದೇಶಿ ವೈದ್ಯಾಯಣ’ ) 

   

(ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಸ್ವಯಂಕೃತಾಪರಾಧ)

ಯಾಕೊ ಈಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕಾಯಿಲೆ ಬೀಳಲೂ ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಬಿದ್ದರೂ, ಅದರ ನಿವಾರಣೆಗೆಂದು ವೈದ್ಯರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಲಿಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಭಯ – ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ರೋಗದ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಸಾರಾಸಗಟಾಗಿ ಎಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ತರದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಲು ಬರೆದುಕೊಟ್ಟು ಹೆದರಿದವರ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪೆ ಎಸೆಯುವರೊ ಅನ್ನುವುದರ ಜತೆ ಆ ಟೆಸ್ಟಿಂಗುಗಳಿಗೆ ಲ್ಯಾಬುಗಳಲ್ಲಿ ತೆರಬೇಕಾದ ಕಾಂಚಾಣದ ಅಂಕಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆಯಿಂದ ಭುಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವುದೆ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಚಿಹ್ನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು ಮೊದಲು ಮೊರೆ ಹೋಗುವುದು ‘ಸ್ವಯಂವೈದ್ಯ’ದ ಪರಿಣಿತಿಗೆ. ಅದಕ್ಕೇನು ಕಾರಣವಿಲ್ಲವೆಂದೇನಲ್ಲ; ಈಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಅನುಭವವೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಹೀಗೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಜಡ್ಡಾಗಿ ಮಲಗಿದಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ನೋವು ನಿವಾರಕ ಮಾತ್ರೆಗಳೊ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೊ ಬೇರು-ಕಷಾಯವನ್ನೊ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊದ್ದು ಮಲಗುವುದು ಮಾಮೂಲಿ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೆಂದೆ ಹೇಳಬಹುದು. ಒಂದರ್ಧ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಬೆವರಿ, ತಲೆಯೆಲ್ಲಾ ಹಗುರವಾದಂತೆನಿಸತೊಡಗಿದರೆ ಜಡ್ಡಿನ ಗೊಡ್ಡುದನ ಬಿದ್ದೆದ್ದು ಓಡಿತೆಂದೆ ಅರ್ಥ – ಸದ್ಯ ಇಷ್ಟರಲ್ಲೆ ಮುಗಿಯಿತಲ್ಲ ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡಬಹುದು. ಅದರಲ್ಲೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನದಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಗಾಯಿತೊ ಸರಿ.. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಕಥೆ ಆರಂಭವಾಗುವುದು ಈ ‘ಜಡ್ಡಿನ ಗೊಡ್ಡುದನ’ ದಿಢೀರ್ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಬಗ್ಗದೆ ಹೋದಾಗಲೆ.. ಅದರಲ್ಲಿ ನಿಭಾಯಿಸಲಾಗದೆ ತೊಳಲಾಟ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗಷ್ಟೆ ದವಾಖಾನೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವುದು – ಅದೂ ಅಂಜುತ್ತ, ಅಳುಕುತ್ತಲೆ ಎನ್ನಿ !

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಇದೇ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಪೇಚಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತಮ್ಮ ಖೇದ-ವೇದನೆಯನ್ನು ತೋಡಿಕೊಂಡ ರಾಮು ಮಾಮನ ಮಾತು ಕೇಳಿದಾಗ ತಟ್ಟನೆ ‘ ಅರೆ ಹೌದಲ್ಲ? ಆ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಹಳೆಯ ವೈದ್ಯ ದಿನಗಳಿಗು, ಈಗಿನ ಹೈಟೆಕ್ ವೈದ್ಯ ಜಾಗೃತಿಗು ಅಜಗಜಾಂತರವಲ್ಲವೆ?’ ಅನಿಸಿತ್ತು. ವಾರ್ಷಿಕ ರಜೆಗೆಂದು ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದು ಅದೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಹಳೆಯ ಡಾಕ್ಟರರ ಹತ್ತಿರವೆ ಹೋದರು, ಮೊದಲಿನ ಮತ್ತು ಈಗಿನ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ರಾಚಿ ಹೊಡೆದಂತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ದವಾಖಾನೆಯಲ್ಲೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಔಷಧಿ ನೀಡಿ, ಫೀಸು ಪಡೆದು ಒಂದೆ ಕಂತಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಚಂಡ ಡಾಕ್ಟರಿಗೆ ಬದಲು ರೋಗ ಲಕ್ಷಣ ವಿಚಾರಿಸಿ, ನಾಡಿ ನೋಡಿ ಔಷಧಿಗೆಂದು ಚೀಟಿ ಬರೆದು ಮೆಡಿಕಲ್ ಶಾಪಿಗೆ ಓಡಿಸುವ ಪಕ್ಕಾ ‘ವೃತ್ತಿಪರ ಡಾಕ್ಟರಿಕೆ’ ಕಾಣತೊಡಗಿತ್ತು. ರಾಮು ಮಾಮನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಮಿಕ್ಕ ಹಲವು ಅಂಶಗಳು ಈ ಮೂಲ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ತಾರ್ಕಿಕ ಕವಲ ಶಾಖೆಗಳೆ ಅನಿಸುವಾಗಲೆ ತಟ್ಟನೆ, ಈ ವಿಧಾನಕ್ಕು ನಾನು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದು ಅನುಕರಿಸಬೇಕಾದ ರೂಪಕ್ಕು ಇರುವ ಸಾಮ್ಯತೆ, ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಗೋಚರವಾಗತೊಡಗಿ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಎಲ್ಲಾ ‘ವಾಣಿಜ್ಯಮಯ’ ಆಯಾಮದತ್ತಲೆ ನಡೆದ ಧಾವಂತಗಳೆನಿಸಿತ್ತು. ಆಗಲೆ ಆ ವಿದೇಶಿ ಪದ್ದತಿಯ ವಿಧಿ ವಿಧಾನಗಳ ನೆನಪನ್ನು ಕೆದಕಿ ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅವಲೋಕಿಸತೊಡಗಿದ್ದು.

ಮೊನ್ನೆ ಹೀಗೆ ಒಂದು ಬಾರಿ ಸ್ವಯಂವೈದ್ಯಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗದ ಜ್ವರದ ದೇಹವನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ದವಾಖಾನೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆ. ಹಾಳು ಮೆಡಿಕಲ್ ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಹಾವಳಿಯಿಂದಾಗಿ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಅಥವಾ ಮನಸಿಗೆ ಬಂದ ಯಾವುದೊ ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ. ಕಂಪನಿಯ ಜತೆ ಕರಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ‘ಸರಪಳಿ’ ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕುಗಳ ‘ಅಧಿಕೃತ ಶಾಖೆ’ಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಮೊದಲೆ ನಿಲ್ಲಲೂ ತ್ರಾಣವಿಲ್ಲದೆ ತೂರಾಡುತ್ತಲೆ, ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ-ಬಸ್ಸು-ಟ್ರೈನು – ಹೀಗೆ ಯಾವುದನ್ನೆ ಹತ್ತಿದರು ಬಿಡದೆ ಕಾಡಿ ನಡುಗಿಸುವ ಏಸಿಯನ್ನು ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೆ, ಹತ್ತಿರದ ಶಾಖೆಯೊಂದನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದೆ – ಬೇರೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಏಸಿಯೆ ಸಾಲದು ಎಂದು ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ಬೈದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೂ ಮರೆತು. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿನ ಹವಾಗುಣಕ್ಕೆ ಏಸಿಯಿರದಿದ್ದರೆ ಬದುಕುವುದೆ ಆಗದು ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿದ್ದರೂ, ಈ ಹುಷಾರು ತಪ್ಪಿದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅದರ ಇಡೀ ವಂಶಾವಳಿಯನ್ನೆ ಶಪಿಸುವಷ್ಟು ಕೋಪ ಬರುತ್ತದೆ – ಅದರ ಪೂರ್ವಜನಾದ ಫ್ಯಾನನ್ನು ಸೇರಿಸಿ…! ಇನ್ನು ದವಾಖಾನೆ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೇನೂ ಕಡಿಮೆಯೆ? ಅಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಏಸಿಯ ಹಾವಳಿ. ಹೋಗಿ ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸಿನ ಉಮೇದುವಾರಿಕೆ / ಚಂದಾದಾರಿಕೆಯ ಕಾರ್ಡ್ ತೋರಿಸಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮಾಡಿಸಿ ಆ ಕೃತಕ ಚಳಿಯಲ್ಲೆ ಕಾದು ಕೂರಬೇಕು, ಸರದಿ ಬರುವ ತನಕ. ಅಲ್ಲಂತೂ ಸದಾ ಹನುಮನ ಬಾಲದ ಸಾಲೆ; ಆ ಉದ್ದ ಸಾಲಿನ ಅರ್ಥ ಅಲ್ಲಿನ ಡಾಕ್ಟರ ಒಳ್ಳೆಯ ನುರಿತವನಿರಬೇಕೆಂದು ಪರ್ಯಾಯಾರ್ಥವಾಗುವುದರಿಂದ, ನೂಕುನುಗ್ಗಲಿಲ್ಲದ ಬೇರೆ ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗುವ ಧೈರ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೆ ಕಾದರೂ ಸರಿ, ಆರೋಗ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ರಿಸ್ಕು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಹೇಳಿ?

ಸರಿ ಹಾಳಾಗಲಿ ಎಂದು ಬೈದುಕೊಂಡೆ ಕಾದು ಕೂತಿದ್ದಾಯ್ತು – ಕ್ಷಣಕ್ಷಣವೂ ಯುಗದಂತನಿಸಿದ ಅಹಲ್ಯಾ ಪ್ರತೀಕ್ಷೆಯಂತೆ. ಸರಿ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆ ಕಾದ ನಂತರ ಕೊನೆಗು ಸರದಿಯ ಕರೆ ಬಂದಾಗ ಮನದಲ್ಲೆ ದೈವಕ್ಕೆ ವಂದಿಸಿ ಒಳಗೆ ನಡೆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಕಥೆಯೆ ಬೇರೆ ! ಅಲ್ಲಿನ ವೈದ್ಯ ಮಹಾಶಯ ‘ ಏನಾಗಿದೆ ನಿಮಗೆ?’ ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿ ನನ್ನನ್ನೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳತೊಡಗುವುದೆ? ಏನಾಗಿದೆ ಎಂದು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಲು ತಾನೆ ನಾವು ವೈದ್ಯರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುವುದು? ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮೂರಿನ ಡಾಕ್ಟರುಗಳ ಬಳಿ ಹೋದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ತಾಪತ್ರಯವೆ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ‘ಏನಾಗಿದೆಯೋ ನಿನಗೆ?’ ಎಂಬ ಲೋಕಾಭಿರಾಮದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಬಾಯಿ ಬಿಚ್ಚುವ ಮೊದಲೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಾಡಿ ನೋಡಿ, ಸ್ಟೆತಾಸ್ಕೋಪನ್ನು ಎದೆ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಹರಿದಾಡಿಸಿ, ಗಂಟಲನ್ನು ಆಕಳಿಸಿಸಿ, ನಾಲಿಗೆ ನೋಡಿ ನಾವು ಏನಾದರೂ ಹೇಳುವ ಮೊದಲೆ ಜ್ವರ, ಕೆಮ್ಮು, ನೆಗಡಿಯಾದಿಗಳ ಕಿತಾಪತಿಯನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಮೇಲೇನಿದ್ದರೂ ಸಾರಿಗೆ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕಿದ ಹಾಗೆ ‘ಡಾಕ್ಟರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವಿದೆ?’ ‘ ರಾತ್ರಿಯಿಂದ ಯಾಕೊ ತೀರಾ ಸುಸ್ತು ಡಾಕ್ಟರೆ, ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಸಾರಿ ಭೇಧಿನೂ ಆಯ್ತು..’ ‘ಕೈ ಕಾಲೆ ಬಿದ್ದು ಹೋದಂಗಾಗಿದೆ ಡಾಕ್ಟರೆ’ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿಸಿದರೆ ತಾವಾಗಲೆ ಕೊಡಬಯಸಿದ ಔಷಧಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಸೇರಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮುಗಿಯಿತು, ಮತ್ತೆ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೆ ಬರದಂತೆ ಔಷಧಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಔಷಧಿಗಿಂತ ಮಾತಿನ ಮಾತ್ರೆಯೆ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು… ಜತೆಗೆ ಅಂಜಂಜುತ್ತಲೆ ‘ಊಟ ಏನು ತಿನ್ನ ಬಹುದು ಡಾಕ್ಟ್ರೆ..?’ ಎಂದು ಪೆಚ್ಚುಮುಖದಲ್ಲೆ ಕೇಳಿದರೂ ‘ ನಿಂಗೇನಾಗಿದಿಯೊ? ಕಲ್ಲು ಗುಂಡು ಇದ್ದ ಹಾಗಿದ್ದೀಯ.. ಏನು ಬೇಕಾದ್ರೂ ತಿನ್ನು ಹೋಗೊ.. ಯು ಆರ್ ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ಲಿ ಆಲ್ರೈಟ್.. ಕೋಳಿ-ಕುರಿ-ಮೀನು ಏನು ಬೇಕಾದ್ರೂ ತಿನ್ನು ಹೋಗು, ಸ್ವಲ್ಪ ಎಣ್ಣೆ, ಮಸಾಲೆ ಕಮ್ಮಿ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು…’ ಅನ್ನುವ ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಅಕ್ಷರ ಸಹಿತ ಪಾಲಿಸದೆ ಪಥ್ಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ, ಆ ಮಾತಿನ ಧೈರ್ಯಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಕಾಯಿಲೆ ವಾಸಿಯಾಗಿ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿತ್ತು . ‘ಇಷ್ಟೊಂದು ಜಡ್ಡಲ್ಲಾ ಶಿವನೆ?’ ಎಂದು ಹೋದವನು ‘ಇಷ್ಟೇನಾ ಇದರ ಕತೆ?’ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿ ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವಂತಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಮಾತಿನ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲೆ ಆಸೆ ತಡೆಯಲಾಗದೆ, ನಾಲಿಗೆ ರುಚಿ ಕೆಟ್ಟಿದೆಯೆಂದು ನೆಪ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಡ ಅಂದರು ಕಾರ, ಮಸಾಲೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಗಡದ್ದಾಗೆ ತಿಂದಿದ್ದು ಉಂಟು.. ಅಷ್ಟಿದ್ದರೂ ಆ ಔಷಧಿಯ ರಾಮಬಾಣಕ್ಕೆ ಜಡ್ಡಿನ ಕುರುಹೆ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಂಗಮಾಯ… ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಔಷಧಿ ಖಾಲಿಯಾಗುವ ಮೊದಲೆ ಜಡ್ಡಿತ್ತು ಎನ್ನುವ ಗುರುತು ಇಲ್ಲದವರಂತೆ ಆಟದ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ! ಈಗ ಆಗಿನ ಡಾಕ್ಟರುಗಳೂ ಇಲ್ಲ, ಆಗಿದ್ದ ವಯಸ್ಸೂ ಇಲ್ಲ, ಸದೃಢ ದೇಹವೂ ಇಲ್ಲಾ. ಆಗಿನ ಕಾಯಿಲೆಗಳೂ ಇಲ್ಲಾ ಅನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ ಬಿಡಿ 🙂

ಮೊದಲಿಗೆ, ಈ ದೇಶದ ವೈದ್ಯರ ಹತ್ತಿರ ಹಾಗೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನೋಡಿ ರೋಗ ಪತ್ತೆ ಮಾಡುವ ಪದ್ದತಿಯೆ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೀವೆ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಬೇಕು – ಯಾವುದೂ ಮರೆಯದಂತೆ. ಏನಾದರು ಏಮಾರಿದಿರೊ ಅಷ್ಟೆ – ಬರಿ ಜ್ವರವೆಂದರೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರೆ ಕೊಟ್ಟು ಸಾಗಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ! ನನಗೆಷ್ಟೊ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಹೆಸರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ಆಗಿಗೊಮ್ಮೆ ಬರುವ ರೋಗ ಲಕ್ಷಣ, ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಒಂದೂ ಮರೆಯದಂತೆ ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸುವುದು? ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಮೊದಲು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ ನಂತರ ಅದನ್ನು ಮೆದುಳಿನ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿಗೆ ರವಾನಿಸಿ ಇಂಗ್ಲೀಷಿಗೆ ಭಾಷಾಂತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು (ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಕಫ ಇದೆಯೆಂದೊ, ಮೂಗು ಕಟ್ಟಿದೆಯೆಂದೊ…..). ಜ್ವರ, ನೆಗಡಿ, ಕೆಮ್ಮಿಗೇನೊ ಚಕ್ಕನೆ ಸಿಗುವ ಅನುವಾದ, ಕಫದಂತಹ ಹೆಸರಿಗೆ ಚಕ್ಕನೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನಂತೂ ‘ಬ್ಲಾಕ್ಡ್ ಥ್ರೋಟ್’ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದೆ ಹೆಚ್ಚು. ಒಮ್ಮೆ ಯಾರೊ ಒಬ್ಬ ವೈದ್ಯ ಮಹಾಶಯ ‘ ವಾಟ್ ಇಸ್ ದ ಕಲರ್ ಆಫ್ ದ ಸ್ಪೂಟಂ – ಯೆಲ್ಲೊ, ಗ್ರೀನ್ ಆರ್ ಗ್ರೇ ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗಲೆ ‘ಸ್ಪೂಟಂ’ ಅನ್ನೊ ಮೆಡಿಕಲಿ ಫಿಟ್ ಪದ ಬಳಸಬಹುದು ಅನ್ನೊ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗಿದ್ದು… ಅಂತೂ ಹೇಗೊ ಹೆಣಗಿ ರೋಗ ಲಕ್ಷಣದ ವರದಿ ಸಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಮುಗಿಯಿತು – ನಿಮ್ಮ ಎರಡೆ ನಿಮಿಷದ ಭೇಟಿ ಮುಗಿದಂತೆ ಲೆಕ್ಕ. ಆಮೇಲೆ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಇನ್ನರ್ಧ ಗಂಟೆ ಕಾಯಬೇಕು ಔಷಧಿಯ ಪೊಟ್ಟಣ ಕೊಡುವ ತನಕ. ಎರಡು ನಿಮಿಷದ ವೈದ್ಯರ ಭೇಟಿಗೆ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಕಾಯಬೇಕೆನ್ನುವುದು ತೀರಾ ಅನ್ಯಾಯವಾದರು, ಬೇರೆ ದಾರಿಯಾದರೂ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಕಾರ್ಡಿನ ಗಿರಾಕಿಗಳೆಂದರೆ ಸಾಲದ ಗಿರಾಕಿಗಳಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸಡ್ಡೆಯೂ ಇರುವುದೋ ಏನೊ – ನಗದು ಗಿರಾಕಿಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ !

ಒಂದು ಕಡೆ ಒಂದೆರಡೆ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮುಗಿದುಹೋಗುವ ವ್ಯವಹಾರದ ಸಲುವಾಗಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಯಬೇಕಲ್ಲಾ ಎನ್ನುವ ಉರಿಯಾದರೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಅಷ್ಟು ಕಾದರು ಬರಿ ಒಂದೆರಡು ಗಳಿಗೆಯ ಕ್ಷಣಗಣನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿದು ಹೋಗುವುದಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಆತಂಕ… ಆ ಕ್ಷಿಪ್ರ ಮೂಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಆ ವೈದ್ಯ ಮಹಾಶಯನೇನು ನೆಟ್ಟಗೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನಾ? ಅಥವಾ ಉದ್ದನೆಯ ‘ಕ್ಯೂ’ವನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬೇಗ ಸಾಗಹಾಕಲು ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ, ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನಾ? ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಆತಂಕಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಮನಸನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಉದ್ವಿಗ್ನವಾಗಿಸಿ ಕಾಡತೊಡಗುತ್ತವೆ . ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ನಾವೇ ನಮಗಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಆತಂಕವೂ ಜತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಆ ಹೊತ್ತಿನ ಗಾಬರಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಉರು ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ನೆನಪಿನಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಜಡ್ಡಿನ ಚಹರೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕಲಸುಮೇಲೋಗರವಾಗಿ ಆ ವೈದ್ಯಮೂರ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಮಾತಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡದ್ದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ಮರೆತಂತೆಯೊ, ಉಲ್ಟಾಪಲ್ಟಿಯೊ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡುದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಪದೆ ಪದೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಮುಖ್ಯ ಚಹರೆಯೊಂದನ್ನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲವೆಂದು ತಟ್ಟನೆ ನೆನಪಾಗಿ, ‘ಅರೆರೆ ! ಇದನ್ನು ಹೇಳಲೆ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲಾ!?’ ಎಂದು ಖೇದವಾಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನುಭವ. ಇದರ ನಡುವೆಯೆ ವೈದ್ಯರ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಆತ ನನ್ನನ್ನೆ ಏನಾಗಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗೆಲ್ಲ ಚಕ್ಕನೆ ‘ಇವನು ನುರಿತ ವೈದ್ಯನಾ ಅಥವಾ ಅರೆಬರೆ ಬೆಂದವನಾ’ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನದ ಭೂತವು ಬಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟರಲ್ಲೂ ಖೋತಾ ಆಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ.. ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೂಲಂಕುಷವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ವಿಚಾರಿಸಿ, ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ಪತ್ತೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಹೊಣೆ ಅವನದಿರಬೇಕಲ್ಲವೆ?

ಹಾಗೆಂದು ಬಂದ ಹೊಸದರಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮೋಹನನಲ್ಲು ಗೋಳಾಡುತ್ತ ಅದೇ ದೂರು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕವನು ಯಾವುದೊ ಬಲಿಪಶುವನ್ನು ನೋಡುವಷ್ಟೆ ಕನಿಕರ ಭಾವದಿಂದ ನೋಡುತ್ತ, ‘ಅಯ್ಯೊ, ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪೆದ್ದುಗಳು, ಗುಗ್ಗುಗಳು ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ… ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದಷ್ಟನ್ನೆ ಬರೆದುಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಔಷಧಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅವರಿಗೆ ಸೇಫು. ನಾಳೆ ಏನಾದರು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಪೇಷೆಂಟುಗಳು ಕೋರ್ಟು ಗೀರ್ಟು ಕೇಸು ಗೀಸು ಅಂತ ತರಲೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಈ ರೆಕಾರ್ಡು ತೋರಿಸಿ ರೋಗಿ ಹೇಳಿದ ಲಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಔಷಧಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆಂದು, ರೋಗಿಯೆ ಸರಿಯಾದ ಲಕ್ಷಣ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ವೈದ್ಯರಾಗಿ ಅದರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪೇನು ಇಲ್ಲವೆಂದು ವಾಧಿಸಿ ಜಾರಿಕೊಂಡುಬಿಡಬಹುದಲ್ಲಾ? ಅದಕ್ಕೆ ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ಅವರು ಬಲಿಪಶುಗಳಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ.. ನಿಮ್ಮ ಸೇಫ್ಟಿ ನೀವು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಚಹರೆ, ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ನಿಮ್ಮ ಹಣೆಬರಹವೆ ಹೊರತು ವೈದ್ಯರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲ’ ಎಂದು ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದ. ಅವನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಈ ವೈದ್ಯ ಮಹಾನುಭಾವನೂ
ನಾವು ಹೇಳಿದ ಲಕ್ಷಣ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನೆ ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ – ತಲೆನೋವಿದೆಯೆಂದಿದ್ದಕ್ಕೊಂದು, ಜ್ವರಕ್ಕೊಂದು, ನೆಗಡಿಗೊಂದು, ಕೆಮ್ಮಿಗೊಂದು, ಮೈಕೈ ನೋವಿಗೊಂದು ಎಂದೆಲ್ಲ ಮಾತ್ರೆ ಔಷಧಿ ಕೊಡುವ ಪರಿ ಗಮನಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಚೀಟಿ ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ – ಯಾವ ಲಕ್ಷಣವು ಮರೆತು ಹೋಗದ ಹಾಗೆ.. ಹೇಳುವುದನ್ನು ಮರೆತರೆ ಆ ಔಷಧಿ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ?

ಅದು ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮುಗಿದರೆ ‘ಹಾಳಾಗಲಿ’ ಎಂದು ಬೈದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದುಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು – ಆದರೆ ಅದು ಇಡೀ ಪುರಾಣದ ಒಂದು ಮಗ್ಗುಲು ಮಾತ್ರವಷ್ಟೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ನೆಗಡಿ, ಗಂಟಲು ನೋವು, ಮೈಕೈ ನೋವು, ಜ್ವರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಜಡ್ಡಿಗೆ ವೈದ್ಯೇಂದ್ರರೇನೊ ನಿಯ್ಯತ್ತಾಗಿ ಆಯಾಯ ಲಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಮದ್ದಿನ ಮಾತ್ರೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ ನಿಜ. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಜತೆಗೊಂದಷ್ಟು ‘ಆಂಟಿ ಬಯಾಟಿಕ್’ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಜತೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಅದರ ಕೋರ್ಸನ್ನು ತಪ್ಪದೆ ಮುಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಟ್ಟು ಸಾಗ ಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ (ಅದಕ್ಕೂ ನೀವು ತುಂಬಾ ನೋವಿದೆಯೆಂದೊ, ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದೊ, ಎರಡು ದಿನದಿಂದಲೂ ನರಳುತ್ತಿರುವೆನೆಂದೊ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸರಿ ಸುಮಾರು ಎಲ್ಲಾ ಕೇಸುಗಳಲ್ಲೂ ಬರಿ ಮಾಮೂಲಿ ಔಷಧಿಯಷ್ಟೆ ದಕ್ಕುವುದು). ‘ಆಂಟಿ ಬಯಾಟಿಕ್’ ಬಲವದೆಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆಂದರೆ, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದ ಅರ್ಧ ದಿನದಲ್ಲೆ ಜಡ್ಡಿನ ಲಕ್ಷಣವೆ ಮಂಗಮಾಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತೇನೊ ಎನ್ನುವ ಭ್ರಮೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣಶಕ್ತಿಯದು. ಅದರ ಬಲದಲ್ಲಿ ‘ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಜಡ್ಡಾಗಿತ್ತಾ?’ ಎಂದು ನಮಗೆ ಅನುಮಾನವಾಗುವಷ್ಟು ಹುರುಪು ತರಿಸಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತದೆ ದೇಹದ ಪೂರಾ. ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಆ ಮಾತ್ರೆ, ಔಷಧಿ ನಿಲ್ಲಿಸದ ಹೊರತು ಆ ಹುಸಿ ಉತ್ಸಾಹವೆಲ್ಲ ಆ ಔಷಧದ ಪ್ರಭಾವ, ಪರಾಕ್ರಮ ಎಂದು ಅರಿವೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ದಿನದ ‘ಮೆಡಿಕಲ್ ಲೀವ್’ನಲ್ಲೆ ನಿಭಾಯಿಸಿ ಮರುದಿನವೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಜಾರಾಗಿ, ಔಷಧಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಏನೂ ಆಗದವರಂತೆ ಸೋಗು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದುಬಿಡಬಹುದು – ಒಳಗೊಳಗೆ ಏನೊ ಹರುಷವಿಲ್ಲವೇನೊ ಎಂದನಿಸುವ ಅನುಮಾನ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ. ಸಾಧಾರಣ ಹೈ ಡೋಸೇಜಿನ ಆ ಮಾತ್ರೆ, ಔಷಧಿಗಳು ಒಂದು ವಾರದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಗಿದಾಗಲೆ , ‘ಅರೆರೆ ..? ಯಾಕೊ ಇನ್ನು ಸುಸ್ತಾಗುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ?’ ಅನಿಸುವುದು. ಅದು ಸಾಲದೆನ್ನುವಂತೆ ಜ್ವರ, ನೆಗಡಿ, ವಾಸಿಯಾದಂತೆನಿಸಿದರೂ ಯಾಕೊ ಅತಿಸಾರವಾಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ? ಅನಿಸುವುದಕ್ಕು ಶುರು.. ಅಲ್ಲದೆ ಕೆಮ್ಮಿನ ಔಷಧಿ ಮುಗಿದರೂ ಯಾಕೊ ಒಣಕೆಮ್ಮು ಮಾತ್ರ ಕೈಬಿಡದೆ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತುತ್ತ ಕನಿಷ್ಠ ಎರಡು ಮೂರು ವಾರವಾದರೂ ಕಾಡುತ್ತಲೆ ಇರುವುದು… ಆಗಲೆ ಅನುಮಾನ ಶುರು – ಈ ಔಷಧಿಗಳು ಮೂಲ ದೋಷ ಹುಡುಕಲೊಲ್ಲದ ಡಾಕ್ಟರನ ದೌರ್ಬಲ್ಯಕ್ಕೆ, ಹೊರ ಲಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ನೀಡಿದ ಮದ್ದೆ? ಎಂದು. ಒಂದು ಲಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಮದ್ದು ಕೊಟ್ಟು ಅದನ್ನಿನ್ನೊಂದಾಗಿ ಬದಲಿಸಿದರೆ ಆಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಮದ್ದು ಕೊಡಬಹುದಲ್ಲಾ? ಹೀಗೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಹೊಸ ಲಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಔಷಧಿ ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಚಿರಪರಿಚಿತ ವ್ಯಾಧಿ ಲಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದಾಗ ವಾಸಿಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದಲ್ಲಾ? ಇನ್ನೊಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ ‘ಛೇ! ಇರಲಾರದೇನೊ? ಬಹುಶಃ ವಯಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ದೇಹವೆ ದುರ್ಬಲವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದು. ಆದರೆ ಗೆಳೆಯ ಮೋಹನ ಮಾತ್ರ ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನದೆ ಆದ ಬೇರೆ ಸಿದ್ದಾಂತವೆ ಇದೆ ಎನ್ನಿ!

ಇಲ್ಲೆಲ್ಲ ಯಾವಾಗ ಕಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದರೂ ನಿಗದಿ ಪಡಿಸಿದ ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆನಲ್ಲವೆ? ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ ನಾವು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕಂಪನಿಗಳು ಕಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ವೈದ್ಯೋಪಚಾರವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸಿನ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ವಹಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯದ ನಿಭಾವಣೆಯ ಖರ್ಚೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿಯ ಬದಲು ಇನ್ಶ್ಯೂರೆನ್ಸ್ ಕಂಪನಿಯ ತಲೆಗೆ ಬರುವುದು. ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ‘ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಸಮೂಹ ವಿಮೆ’ ಮಾಡಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಗಲೊ ಮೊತ್ತದ ವಾರ್ಷಿಕ ಪ್ರೀಮಿಯಂ ಕಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟರೆ ಆಯ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಆ ವಿಮಾ ಕಂಪನಿಗಳು ಗುರುತಿಸಿದ ಅದೆ ದವಾಖಾನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಯಾಕೆಂದರೆ ಆ ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳು ಮಾತ್ರವೆ ಅವರೊಡನೆ ಪೂರ್ವ ನಿಯೋಜಿತ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವಂತಹವು. ಆ ವೈದ್ಯರುಗಳು ವಿಮೆಯ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಮೋಸವಾಗದ ಹಾಗೆ ಬಿಗಿ ನೀತಿ ಅನುಸರಿಸುತ್ತ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವಶ್ಯವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀಡುತ್ತ ಆ ಸವಲತ್ತಿನ ದುರ್ಬಳಕೆ ಆಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹವರು. ಅವರು ಮೆಡಿಕಲ್ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ನೀಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮೆಡಿಕಲ್ ರಜೆ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯ. ಹೀಗಾಗಿ ಕಂಪನಿಗಳೂ ಕೂಡ ಕಳ್ಳ ರಜೆ ಹಾಕುವವರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕಣ್ಣಿಡಲು ಸಾಧ್ಯ – ಅದೇ ವೈದ್ಯರ ಮೂಲಕ. ಹೀಗೆ ಕಂಪನಿಗಳ, ವಿಮಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ, ವೈದ್ಯರ ಮತ್ತು ಕೆಲಮಟ್ಟಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಮೇಲೆ ಪರಸ್ಪರ ಅವಲಂಬನೆ, ನಿಯಂತ್ರಣಗಳನ್ನು ಒಂದೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಒದಗಿಸುವ ಕಾರಣ ಎಲ್ಲರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡೆ ನಡೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ – ನಂಬಿಕೆಗಿಂತ ಮಾಹಿತಿ ನೈಜಾಂಶಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ಸೂತ್ರವಾದರೂ ಸಹ.

ಆದರೆ ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಇದು ಗ್ರಾಹಕರ ಯುಗ. ಈ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಂಪನಿಯು ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಿ ತಮ್ಮ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಅಲ್ಲೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಿರ್ಬಂಧಿಸಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಏನೆಲ್ಲಾ ತರಹಾವರಿ ಸರ್ಕಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ – ಗುಣಮಟ್ಟ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತ, ಸೇವೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತ, ಸೋಡಿ ನೀಡುತ್ತಾ, ಮಾರಾಟ ದರ ತಗ್ಗಿಸುತ್ತಾ ಇತ್ಯಾದಿ, ಇತ್ಯಾದಿ. ಹೀಗಾಗಿ ಕಂಪನಿಯ ಮೇಲೆ ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ಸೂಕ್ತ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ನಿರಂತರ ಒತ್ತಡ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಶೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕಂಪನಿಯಾದರಂತು ಸದಾ ಶೇರುದಾರರ ಕೆಂಗಣ್ಣಿನಡಿಯಲ್ಲಿಯೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಸದಾಸರ್ವದಾ ಲಾಭದ ಹವಣಿಕೆಯಲ್ಲೆ ಇರಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಕಂಪನಿಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವೊ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ದಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಅವಕಾಶಗಳಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಬಲು ಮುಖ್ಯವಾದ ಸಲಕರಣೆಯೆಂದರೆ ‘ಅಂತರಿಕ ವೆಚ್ಚ ನಿಯಂತ್ರಣ’ ನಿಭಾವಣೆ… ಅರ್ಥಾತ್ ಕಂಪನಿಯೊಳಗಿನ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಯಾವುದಾದರೂ ರೀತಿಯ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕುವ ನಿರಂತರ ಯತ್ನ ನಡೆದೆ ಇರುತ್ತದೆ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿ; ಮೂಲ ಸರಕಿನ ದರ ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತಲೊ, ಸರಕು ಸಾಗಾಣಿಕೆ ವೆಚ್ಚ ತಗ್ಗಿಸುತ್ತಲೊ, ಸಂಬಳದ ಹೆಚ್ಚಳಕ್ಕೆ ಅಂಕುಶ ಹಾಕುತ್ತಲೊ, ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸಿನಂತಹ ವೆಚ್ಚಗಳ ಮೇಲೂ ನಿಗಾವಹಿಸಿ ಮಿತಿ ನಿರ್ಬಂಧಕಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸುತ್ತಲೊ – ಹೀಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆದೆ ಇರುತ್ತವೆ. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿಯೆ ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಕಂಪನಿಗಳ ಮೇಲೂ ಪ್ರೀಮಿಯಂ ವೆಚ್ಚ ತಗ್ಗಿಸುವ ಬಲವಾದ ಒತ್ತಡವೇರಲ್ಪಡುತ್ತದೆ – ದರ ತಗ್ಗಿಸುವ ಅಥವಾ ದರ ಹೆಚ್ಚಿಸದ ಹಾಗೆ ಬೇಡಿ ಹಾಕುತ್ತ. ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸಿನ ಮಾರಾಟ ವಿಲೇವಾರಿ ಮಾಡುವ ಗುಂಪು ಅದೇ ರೀತಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಕಂಪನಿಯಾದ ಕಾರಣ ಅವರದೂ ಅದೇ ಕಥೆಯೆ – ಅವರೂ ತಮ್ಮ ವೆಚ್ಚ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಹವಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ವರ್ತಕ ಕಂಪನಿಗಳ ಮೇಲೆ ಆ ಒತ್ತಡವನ್ನು ರವಾನಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಆ ವರ್ತಕ ಕಂಪನಿಗಳ ಪ್ರಕ್ಷೇಪಿತ ತುದಿಯೆ ಈ ವೈದ್ಯರ ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲವೆ? ಆ ಒತ್ತಡ ಅವರ ಹಂತಕ್ಕೆ ಮುಟ್ಟಿತೆಂದರೆ ಅದರರ್ಥ ಅವರು ಪ್ರತಿ ಪೇಷೆಂಟಿಗೆ ಚಾರ್ಜು ಮಾಡುವ ಫೀಸಿನ ದರವನ್ನು ಖೋತಾ ಮಾಡಬೇಕೆಂದೆ ತಾನೆ ? ಮೊದಲು ತಲೆಗೆ ಐವತ್ತು ಡಾಲರು ಚಾರ್ಜು ಮಾಡುವ ಕಡೆ ಈಗ ಮೂವತ್ತು ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ಅದು ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಸಾಧ್ಯಾ? ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗಿರಾಕಿಯನ್ನು ಕೈ ಬಿಡುವಂತಿಲ್ಲ – ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಇಡೀ ಕಂಪನಿಯ ರೋಗಿಗಳೆ ಕೈ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗಿ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪೆ ಕೈ ಜಾರಿ ಹೋಗುವುದಲ್ಲ ? ಗಿರಾಕಿ ಬಿಡುವಂತಿಲ್ಲ, ಸಿಗುವ ಕಾಸು ಗಿಟ್ಟುವಂತಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ಗಿರಾಕಿಗಳು ಬರುವುದರಿಂದ ಒಟ್ಟಾರೆ ನಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಕಂಪನಿ ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಕೂತಿರುತ್ತದೆ. ತೀರಾ ಬಿಗಿ ನಿಲುವು ತಾಳಿದರೆ ಗಿರಾಕಿ ಜಾರಿ ಬೇರೆ ಕಂಪನಿಯ / ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕಿನ ಕೈ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಬಿಟ್ಟರು ಕಷ್ಟ, ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಇನ್ನೂ ಕಷ್ಟ – ಎನ್ನುವ ಉಭಯಸಂಕಟ.

ಇಂತಹ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವೈದ್ಯ ಮಹಾಶಯರುಗಳು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಅಲ್ಲೆ ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ಮೋಹನ ಭಾಗವತರ ಮನೋಹರ ಉವಾಚ ಧುತ್ತೆಂದು ಅವತರಿಸಿಬಿಡುವುದು..! ಅವರ ಉದ್ಘೋಷದ ಸಾರಾಂಶ ಇಷ್ಟೆ ; ನಮ್ಮ ವೈದ್ಯೋತ್ತಮರು ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದುದು ನಿಜವೇ ಆದರು ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಉಪಾಯ ಹುಡಕಲಾಗದ ದಡ್ಡರೇನಲ್ಲವಂತೆ… ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಕಂಪನಿಗಳು ಚಾಪೆ ಕೆಳಗೆ ತೂರಿದರೆ ಇವರು ರಂಗೋಲೆಯಡಿ ಸುಸುಳುವ ಚಾಣಾಕ್ಷರು! ಹೇಗಿದ್ದರೂ ದರ ನಿಗದಿಯಾಗುವುದು ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ ಭೇಟಿಗೆ ತಾನೆ? ಒಂದು ಭೇಟಿಗೆ ಮೂವತ್ತಾದರೇನಾಯ್ತು? ಒಂದು ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಯಾಗಿಸುವ ಬದಲು ಎರಡು ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಯಾಗುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಆಯ್ತಲ್ಲಾ! ಪ್ರತಿ ಭೇಟಿಗೆ ಮೂವತ್ತೆ ಆದರು ಒಟ್ಟು ಅರವತ್ತು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡಂತಾಗಿ ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಹತ್ತು ಹೆಚ್ಚೆ ಸಂಪಾದಿಸಿದಂತಾಗಲಿಲ್ಲವೆ ? ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದೇನೂ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲವಂತೆ… ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಅರೆಬರೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಅಥವಾ ಕಡಿಮೆ ಡೋಸೇಜಿನ ಮದ್ದು ನೀಡಿದರಾಯ್ತಂತೆ – ‘ಕಾಸಿಗೆ ತಕ್ಕ ಕಜ್ಜಾಯ’ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ… ಅದು ಮುಗಿಯಲು ಹೇಗೂ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನಗಳು ಬೇಕು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ವಾಸಿಯಾದರೆ ಸರಿ.. ಆಮೇಲೂ ವಾಸಿಯಾಗದಿದ್ದರೆ ಆ ರೋಗಿ ಹೇಗೂ ಎರಡನೆ ಭೇಟಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬರಲೇಬೇಕಲ್ಲ ? ಆ ಎರಡನೆ ಭೇಟಿ ಹೊಸ ಭೇಟಿಯ ಲೆಕ್ಕವೆ ಆದರೂ ಅದೇ ರೋಗಿಯ ಮೂಲಕ ಬಂದ ಕಾರಣ ಮಾಮೂಲಿನ ಐವತ್ತಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೆ ಗಿಟ್ಟಿದಂತಾಗಲಿಲ್ಲವೆ? ಒಂದೆ ಬಾರಿ ಕೈ ಸೇರದೆ ಎರಡು ಕಂತಿನಲ್ಲೆ ಪಡೆದರು ಒಟ್ಟಾರೆ ಲಾಭವಂತು ಬಂದಂತಾಯ್ತಲ್ಲವೆ? ಮಧ್ಯ ಒಂದಷ್ಟು ಅಂತರ ಬರುವಂತಾದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಗು ಹತ್ತು ಹೆಚ್ಚೆ ಸಿಗುವಂತಿದೆಯಲ್ಲಾ? ಪಾಪ, ಮೊದಲ ಭೇಟಿಗೆ ವಾಸಿಯಾಗದ ರೋಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ದಿನ ನರಳಬೇಕೆನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಇದು ಕ್ಷೇಮಕರ – ರೋಗಿಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ ತೀರಾ ಬಲಾಢ್ಯ ಡೋಸೇಜ್ ಕೊಟ್ಟು ಅವನ ದೇಹವನ್ನೆ ‘ಟೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಲ್ಯಾಬೋರೇಟರಿ’ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ರೋಗ ನಿರೋಧಕತೆಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಲಿಕ್ಕೆ ಬಿಡದ ‘ಲೋ ಡೋಸೇಜ್’ ಕೊಡುವುದು ರೋಗಿಯ ಸುರಕ್ಷೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಉತ್ತಮ. ರೋಗಿಗಂತು ಹೇಗೂ ಅದು ಗೊತ್ತಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಅನುಮಾನ ಬಂದರೂ ಏನು ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ – ಮೊದಲ ಬಾರಿಯ ಮದ್ದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಎರಡನೆ ಬಾರಿ ‘ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್’ ಮೆಡಿಸಿನ್ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಅವರು ತಾನೆ ಏನು ಮಾಡಲಾದೀತು ? ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಎಂದರೆ ಏನು ತಾನೆ ಮಾಡಿಯಾರು..? ಈ ಡಾಕ್ಟರು ಬೇಡ ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಡಾಕ್ಟರನ ದವಾಖಾನೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವನ ಪಾಡೂ ಇದೇ ಆದ ಕಾರಣ ಇಡಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತನ್ನಂತಾನೆ ಸರಿದೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ – ಅವನ ಬೇಸತ್ತ ಪೇಷೆಂಟು ಇವನತ್ತ ಬರುವ ಹಾಗಾದಾಗ! ‘ವ್ಯವಹಾರಾತುರಾಣಾಂ ನಃ ಭಯಃ , ನಃ ಲಜ್ಜಾಃ’ ಎಂದು ಅವರದೆ ನಾಣ್ಣುಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ‘ಸಹಕಾರವೆ ಜೀವನ’ ಎಂದು ಡ್ಯೂಯಟ್ಟು ಹಾಡುತ್ತ ದಿನ ನಿಭಾಯಿಸಬಹುದಲ್ಲವೆ? ಹೀಗಾಗಿಯೆ ಈಚೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ದವಾಖಾನೆಗೆ ಹೋದರೂ ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ಎಡತಾಕುವಂತಾಗಿರುವುದು ಎಂದು ಹೊಸ ಸಿದ್ದಾಂತವನ್ನೆ ಮಂಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು ‘ಮೋಹನ ಭಾಗವತರು’. ಈಚೆಗೆ ಮೊದಲಿನಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ ಒಂದೆ ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಯಾಗದ ಅನುಭವ ನನಗೂ ಆಗಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ದಿನಕ್ಕೊಂದರಂತೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ವೈರಸ್, ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಗಳು ಕಾರಣವೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆನೆ ಹೊರತು ಡಾಕ್ಟರರ ಚಮತ್ಕಾರಿ ಕೈವಾಡ ಕಾರಣವೆಂದು ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ . ಹೀಗಾಗಿ ಅವನ ಸಿದ್ದಾಂತವನ್ನು ನಯವಾಗಿಯೆ ಅಲ್ಲಗಳೆಯುತ್ತ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದ್ದೆ – ವೃತ್ತಿಪರ ವೈದ್ಯವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವವರು ಹಾಗೆಲ್ಲ ಮಾಡಲಾರರು ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತ.

ಹಾಗೆಂದಾಗ ಅವನೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನೆ ನೋಡಿ ನಂತರ ‘ನಾನೂ ಹಾಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಸ್ವಂತ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಅನುಭವಾಗುವತನಕ’ ಎಂದ. ಅನುಭವ ಅಂದ ತಕ್ಷಣ ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿ ‘ಏನಾಯ್ತು ಅಂತಹಾ ಅನುಭವ?’ ಎಂದೆ. ಆಗ ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿ ನಂಬುವುದೊ ಇಲ್ಲವೆ ಡೋಂಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾನೊ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗದಿದ್ದರು ಆ ನಂತರ ಎಲ್ಲ ಡಾಕ್ಟರರತ್ತ ಒಂದು ಅನುಮಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೆ ನೋಡುವಂತಾಗಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಅಪ್ಪಟ ಸತ್ಯ. ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದಾದರು ಇಷ್ಟೆ; ಕಳೆದ ಬಾರಿ ಈ ತರಹದ್ದೆ ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕೊಂದರ ಒಳ ಹೊಕ್ಕ ಮೋಹನ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ಆ ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಡಲು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟನಂತೆ, ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮಾಡಿಸುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ. ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಡನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿ ‘ ಕ್ಯೂ’ ನಂಬರ ಪಡೆದ ಮೇಲಷ್ಟೆ ನಮ್ಮ ಸರತಿಗೆ ಕಾಯುವುದು ಅಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪದ್ದತಿ. ಈ ಬಾರಿಯೂ ಅದೆ ಪ್ರಕಾರ ಸರತಿಯ ಸಂಖ್ಯೆ ಪಡೆದು ಡಾಕ್ಟರರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದ್ದನಂತೆ ತನ್ನ ನಂಬರನ್ನು ಕರೆಯುವುದನ್ನೆ ಕಾಯುತ್ತ – ವೈದ್ಯರು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಪ್ರಕಾರ ಔಷಧಿಯ ಪೊಟ್ಟಣ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವುದನ್ನೆ ಕಾದು; ಈ ಬಾರಿಯ ಕರೆ ಬಂದಾಗ ಹೋಗಿ ಪೊಟ್ಟಣವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ, ಆ ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಐವತ್ತು ಡಾಲರು ಕೊಡಲು ಹೇಳಿದಾಗಷ್ಟೆ ಅವನಿಗೆ ನೆನಪಾದದ್ದು ತಾನು ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಡಲು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟನೆಂದು. ಆಗ ತಡಬಡಾಯಿಸುತ್ತ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸುತ್ತ ಪರ್ಸಿನಿಂದ ಕಾರ್ಡೆತ್ತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ ತಡ ಆ ಕೌಂಟರಿನ ಮೋಹಿನಿ ಹೌಹಾರಿ, ಕೈಗಿತ್ತಿದ್ದ ಔಷಧದ ಪೊಟ್ಟಣವನ್ನು ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಅವಸರವಸರವಾಗಿ ಕಿತ್ತು ವಾಪಸ್ಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅವಸರವಸರವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಒಳ ಹೊಕ್ಕು ಡಾಕ್ಟರ ಜತೆಗೇನೊ ಗುಸುಗುಸು ನಡೆಸಿ ಮತ್ತಾವುದೊ ಬೇರೆಯ ಔಷಧಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟಳಂತೆ! ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಪೊಟ್ಟಣ ಹೋಗಿ ಈ ಬಾರಿ ಅದರ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ಸೈಜಿನ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ಟು ಬೇರೆ… ಆ ಘಟನೆಯ ನಂತರವಷ್ಟೆ ಅವನಿಗರಿವಾಯಿತಂತೆ ದುಡ್ಡು ತೆತ್ತರೆ ಒಂದು ಔಷಧಿ, ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಕಾರ್ಡಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಔಷಧಿ ಎಂದು. ಅಲ್ಲದೆ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತಾನೆ ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಕಂಪನಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದು ಯಾಕೆಂದು ಅರಿವಾಗದೆ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದವನಿಗೆ, ಬಹುಶಃ ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಅಗ್ಗದ ಪ್ರೀಮಿಯಂ ಸಿಕ್ಕಿತೆಂದು ಬದಲಾಯಿಸಿರಬಹುದೆಂದು ಬೇರೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಯಿತಂತೆ… ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದು ಅದೆಷ್ಟು ನಿಜವೊ, ಸುಳ್ಳೊ – ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನಲ್ಲೂ ಅನುಮಾನದ ವೃಕ್ಷಕ್ಕೆ ಬೀಜಾಂಕುರವಾದಂತಾಗಿ, ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದೇನೊ ಎನ್ನುವ ಗುಮಾನಿಯೂ ಬರತೊಡಗಿತು ಎಂಬುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ !

ನಿಜವಾಗಿಯು ಕಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಸರಿಯಾದ ಔಷಧಿಗಾಗಿ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತ ಅನುಭವಿಸುವ ಪರಿ ಒಂದು ಪಜೀತಿಯಾದರೆ, ಮಾಮೂಲಿ ಗಿರಾಕಿಗಳಂತೆ ಬಂದು ಹೋಗುವ ಮೆಲುವಾದ ತಲೆನೋವು, ಮೈ ಕೈ ನೋವು, ಜ್ವರ, ನೆಗಡಿಯಂತಹ ಭಾಧೆಗಳದು ಇನ್ನೊಂದು ಕಥೆ. ಇವು ಬಂದು ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡ ಹೊತ್ತಿಗೆ ವೈದ್ಯರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ತುಸು ಕೈ ಮದ್ದಿನಲ್ಲೊ, ಮನೆ ಮದ್ದಿನಲ್ಲೊ ಅಥವಾ ಸಾರಿಡಾನ್, ಅನಾಸಿನ್, ಕ್ರೋಸಿನ್ ಜಾತಿಯ ಯಾವುದಾದರು ಫ್ಯಾರಾಸ್ಯೂಟಾಮಲ್ಲಿನಂತಹ ಮಾತ್ರೆ ನುಂಗಿ ಮಲಗೆದ್ದು ವಾಸಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೇನು ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ವೈದ್ಯರ ಹತ್ತಿರ ಹೋದಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅವರ ಕೊಡುವ ಔಷಧದ ಡೋಸೇಜ್ ತುಂಬಾ ಹೆಚ್ಚಿನದಾದ ಕಾರಣ ಅದು ದೇಹದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಪ್ರತಿರೋಧ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕುಂದಿಸಿಬಿಡಬಹುದೆನ್ನುವ ಭೀತಿಯೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ದವಾಖಾನೆಯ ಮುಖ ನೋಡದಿರುವುದೆ ಒಳಿತು ಎನ್ನುವ ಮನೋಭಾವ ಅಪರೂಪವೂ ಅಲ್ಲ. ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತಂತಾನೆ ವಾಸಿಯಾದರೆ ಆ ಔಷಧಿಗಳ ರಾಶಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಮುಂಜಾಗರೂಕತೆ ಸಮಯೋಚಿತವೂ ಹೌದು. ಔಷದೋಪಚಾರ ಉಚಿತವೆ ಆದರು ಕೊನೆಗೆ ಸೇವಿಸಬೇಕಾದವರು ನಾವೆ ತಾನೆ? ಆದರೆ ಹಾಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಆಗದ ವಿಚಿತ್ರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ – ಅಲ್ಲೂ ಅಡ್ಡ ಬರುವುದು ಕಂಪನಿ ನಿಯಮಗಳೆ ! ಇಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಿಯಮವೆಂದರೆ ಮೆಡಿಕಲ್ ರಜೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ – ಒಂದೆ ಒಂದು ದಿನವಾದರೂ ಸರಿ , ಡಾಕ್ಟರರ ಹತ್ತಿರ ಮೆಡಿಕಲ್ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಬರೆಸಿಕೊಂಡು ತರಲೇಬೇಕು. ಡಾಕ್ಟರ ಹತ್ತಿರವೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟು ಸಿಗುವುದಾದರು ಎಂತು? ನಮ್ಮ ಊರುಗಳ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಸು ತೆತ್ತು ಪೋರ್ಜರಿ ಪತ್ರ ಕೊಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇಲ್ಲ – ಕೊಟ್ಟವರು, ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರು ಸೇರಿದಂತೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲರೂ ಕಂಬಿ ಎಣಿಸುವ ಪಾಡಾಗಬಾರದಲ್ಲ…? ಏನೊ ಒಂದು ದಿನದ ರೆಸ್ಟು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಿಕೆಯಿದ್ದರೂ, ರಜೆ ಹಾಕಲು ವೈದ್ಯರ ಶಿಫಾರಸು ಪತ್ರ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಅದು ಬೇಕೆಂದರೆ ವೈದ್ಯರ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಕಾಯಿಲೆ ಹೇಳಿ ಮದ್ದು ಪಡೆದರಷ್ಟೆ ಸಾಧ್ಯ. ಆ ಔಷಧದ ಸಹವಾಸ ಬೇಡವೆಂದು ಹೊರಟರೆ ರಜೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ರಜೆಗಾಗಿ ಔಷಧಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಬಗೆಯ ಪ್ರಾಣ ಸಂಕಟ. ಆದರೆ ಮೋಹನನಂತಹ ಗಿರಾಕಿಗಳಿಗೆ ಆ ಸಂಕಟವೂ ಇಲ್ಲವೆನ್ನಿ. ನೇರವಾಗಿ ಡಾಕ್ಟರ ಬಳಿ ಹೋದವನೆ ಇರುವುದರ ಜತೆಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೇರಿಸಿಯೆ ಹೇಳಿ, ಕೊಟ್ಟದ್ದೆಲ್ಲಾ ಔಷಧಿ ಪಡೆದು ಬರುತ್ತಾನಂತೆ – ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳಿದಷ್ಟು ಮೆಡಿಕಲ್ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಸಿಗುವುದು ಸುಲಭವಾದ ಕಾರಣ ಈ ಕಿಲಾಡಿತನ. ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೇನು, ರಜೆ ಹಾಕಲು ಅಡ್ಡಿಯೇನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ? ಕೊಟ್ಟ ಔಷಧಿ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಉಂಟು, ಇರದಿದ್ದರೆ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಒಗೆದರಾಯ್ತು ಅಥವಾ ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ಬಳಕೆಗೆ ಎತ್ತಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೂ ಆಯ್ತು!

ಬೇರೆಲ್ಲಾ ಕಥೆ ಏನೆ ಇದ್ದರೂ ಈ ಔಷಧಿಗಳು ರಾಮಬಾಣದ ಹಾಗೆ ಒಂದೆ ಏಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ತಕ್ಷಣದ ‘ರಿಲೀಫ್’ ಕೊಡುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಅದು ಪೂರ್ತಿ ವಾಸಿಯಾಯಿತೊ ಅಥವಾ ವಾಸಿಯಾದಂತೆ ನಟಿಸಿತೊ ಎನ್ನುವ ಗೊಂದಲಕ್ಕಿಂತಲು, ಈ ಬಿಡುವಿರದ, ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣದ ಉಪಶಮನ ನೀಡುವ ಮದ್ದೆ ಅಮೃತಕ್ಕೆ ಸಮನಿದ್ದಂತಲ್ಲವೆ? ಯಾವುದೆ ‘ಬದಿ ಪರಿಣಾಮಗಳಿರದ’ ಸುರಕ್ಷಿತ ಆದರೆ ನಿಧಾನ ಪ್ರಭಾವದ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಕ್ರಮಕ್ಕಿಂತ, ತುಸು ‘ಸೈಡ್ ಎಫೆಕ್ಟ್’ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡಲೆ ಶಮನ ಶಾಂತಿ ನೀಡುವ ಈ ಆಧುನಿಕ ಜಗದ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಗುಂಡುಗಳಿಗೆ ಇಡಿ ಮನುಕುಲವೆ ಶರಣಾಗಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಬದಲಾಗುವ ಕಾಲ, ಬದಲಾಗುವ ಜನ-ಮನ-ಮನೋಭಾವಗಳಿಗನುಸಾರ ಜೀವನ ಕ್ರಮಗಳೂ ಬದಲಾದ ಹಾಗೆ ಅವರ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯದ ವಿಧಿ, ವಿಧಾನಗಳು, ಪರಿಗಣನೆಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತ ಹೋಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಆದರೂ ಯಾವ ಕಾಲಮಾನದಲ್ಲಿದ್ದರು ಸರಿ ಮೂಲ ಕಾರಣವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವುದೆ ಸರಿಯಾದ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಕ್ರಮ ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಕ್ಕು ಸತ್ಯ. ಅದರ ಸುಳಿವು ಸಿಗದೆ ಹೋದಾಗ ಬರಿಯ ಕುರುಹುಗಳಿಗೆ ಮದ್ದು ನೀಡಿ ನಿವಾರಿಸುತ್ತಲೊ, ಮತ್ತೊಂದಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಲೊ ನಡೆವ ‘ಟ್ರಯಲ್ ಅಂಡ್ ಎರರ್’ ವಿಧಾನ ಎಷ್ಟೆ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಚಲಿತವಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ತಗಲಬಹುದಾದ ವೆಚ್ಚ, ಶ್ರಮ, ದುರಸ್ತಿ ಮಾಡಲಾಗದ ಪ್ರತಿಕೂಲ ಫಲಿತಾಂಶದ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇವೆಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೆ ಮೂಲದೋಷದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸರಳವೂ, ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದ್ದೂ, ಕಡಿಮೆ ಯಾತನೆಯದು ಮತ್ತು ಶೀಘ್ರ ಗುಣವಾಗುವಂತದ್ದು ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವೆ ಇಲ್ಲ. ಯಾವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಧಾನದ ಚಿಂತನಾ ವಿಧಾನವಾದರು ಸರಿ (ಸ್ಕೂಲ್ ಆಫ್ ಥಾಟ್), ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾದರೂ ಸರಿ – ಮೂಲದೋಷ ಹುಡುಕಿ ನೀಡುವ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾದರೆ ಅದು ಖಂಡಿತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆನ್ನುವುದರಲ್ಲಂತು ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ‘ಅದನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವ ವೈದ್ಯ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡಪ್ಪ’ ಎಂದು ದೈವಕ್ಕೆ ಮೊರೆಯಿಡುವುದಷ್ಟೆ ನಾವು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಸುಲಭದ ಕಾರ್ಯ!

(ನುಣುಚು ಹನಿ : ಈ ಲಘು ಲಹರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರ, ಸಂದರ್ಭ, ವಿವರಣೆ, ಉದಾಹರಣೆಗಳೆಲ್ಲ ಕಪೋಲಕಲ್ಪಿತ!)

ಧನ್ಯವಾದಗಳೊಂದಿಗೆ
ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು