02059. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೭


02059. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೭
_____________________________________

[’ನಾನು’ ’ನೀನು’ ’ಆನು’ ’ತಾನು’ ನಾಕೆ ನಾಕು ತಂತಿ (೧೪)
ಸೊಲ್ಲಿಸಿದರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು ಓಂ ಓಂ ದಂತಿ! (೧೫)
ಗಣನಾಯಕ ಮೈ ಮಾಯಕ ಸೈ ಸಾಯಕ ಮಾಡಿ (೧೬)]

“ಗುರಿಯ ತುಂಬಿ ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣು ಧಾತು ಮಾತು ಕೂಡಿ. (೧೭)”


ಗಣನಾಯಕನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅಣಿಗೊಳಿಸಿದ ತನುಮನಗಳನ್ನು, ಸೂಕ್ತ ಗುರಿಯತ್ತ ಹೂಡಿದ ಬಿಲ್ಲು ಬಾಣವಾಗಿಸಿ ಹುಟ್ಟು-ಸಾವಿನ ನಡುವಿನ ಬದುಕಿನಲಿ ಮುನ್ನಡೆವ ಹಾದಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು – ಹದಿನಾರನೇ ಸಾಲಿನ ತನಕ. ಇನ್ನು ಆ ಗುರಿಯತ್ತ ನಡೆವ ನಡಿಗೆ ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವಿರದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ ? ಏಕೆಂದರೆ ಗುರಿಯತ್ತ ನಡಿಗೆಯೆಂದಾಗ ಸರಿಯಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲೂ ಹೋಗಬಹುದು, ತಪ್ಪು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗದು. ಜೊತೆಗೆ ಹಾದಿಯೊಂದನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟ ಮೇಲೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಡೆತಡೆಗಳಿರದೆಂದು ಹೇಳಬರುವಂತಿಲ್ಲ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕ್ರಮಿಸಲಿರಬೇಕಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ, ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತತೆ ಮತ್ತು ಮನೋಭಾವಗಳು ಬಲು ಮುಖ್ಯ. ಅದನ್ನು ಮುಂದಿನ (ಕೊನೆಯ) ಹದಿನೇಳನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ನೋಡೋಣ.

೧೭. ಗುರಿಯ ತುಂಬಿ ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣು ಧಾತು ಮಾತು ಕೂಡಿ.

ಮೊದಲೇ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಗೊತ್ತು ಗುರಿಯಿಲ್ಲದ ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ಗಮ್ಯದತ್ತ ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿ ಉರುಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಬದಲು, ಯಾವುದೊ ನಿಶ್ಚಿತ, ಪೂರ್ವ ನಿರ್ಧಾರಿತ ಗುರಿಯತ್ತ ನಡೆಯುವುದು ವಿಹಿತವೆಂದು ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಸಾರದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ‘ಅಂತಹ ಗುರಿಯತ್ತ ನಡಿಗೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು ?’ ಎನ್ನುವುದರ ವಿಸ್ತೃತ ಸುಳಿವು, ಸೂಚನೆ ದೊರಕುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮನದಟ್ಟಾಗಿಸಲೆಂದೇ ಪ್ರಾಸಂಗಿಕವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣಿನ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಕುರಿ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಮನಸಿನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ನಿಸಾರರ ‘ಕುರಿಗಳು ಸಾರ್, ಕುರಿಗಳು..’ ನೆನಪಿಗೆ ಬರದಿರುವುದುಂಟೆ? ನಿಸಾರರ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ, ಎಡ-ಬಲ ನೋಡದೆ, ಗೊತ್ತು-ಗುರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕುರಿಗಳು (ಅರ್ಥಾತ್ ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಿರುವ ನಮ್ಮಂತಹವರು), ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಹೇರಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸದೇ ತೆಪ್ಪಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಬಗೆಗಿನ ಗೇಲಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಂಗ್ಯದ ದ್ಯೋತಕವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ನಾಕುತಂತಿಯ ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅದೇ ಕುರಿಯ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಡಕವಾಗಿರುವ ಧನಾತ್ಮಕ ಆಯಾಮವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರುವ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಮೂಡಿಬರುತ್ತದೆ. ಗುರಿಯತ್ತ ನಮ್ಮ ನಡಿಗೆ ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ, ಎಡಬಲ ನೋಡದೆ, ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ಯೋಚಿಸದೆ, ಒಂದೇ ಸಮನೆ ತನ್ನ ಗುರಿಯತ್ತ ಕಾಲೆಳೆದುಕೊಂಡು ನಡೆಯುವ ಕುರಿಯ ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಗುರಿಯೆಡೆಗಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಇರಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ತಾನು ತಲುಪಬೇಕಿರುವ ಗುರಿಯ ಹೊರತಾಗಿ ಮತ್ತಾವ ಪರಿವೆಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು, ತಾನು ಸೇರಬೇಕಾದ ಕುರಿದೊಡ್ಡಿಯನ್ನೋ ಅಥವಾ ಮೇವು ಮೇಯಲು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಹುಲ್ಲಿನ ಬಯಲನ್ನೋ ಲಕ್ಷದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಣ್ಣುರೆಪ್ಪೆ ಮಿಟುಕಿಸುವುದನ್ನೂ ಮರೆತಂತೆ ಲಯಬದ್ಧವಾಗು ಹೆಜ್ಜೆಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಡೆದಿರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಕಣ್ಣ ತುಂಬಾ ತಾನು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಗಮ್ಯದ ಲಕ್ಷ್ಯದ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಗುರಿಯತ್ತ ದಿಟ್ಟತನದಿಂದ ನಡೆಯುವಾಗ ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಅಂತಹ ವಿಧೇಯ ಏಕಾಗ್ರ ಚಿತ್ತವಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಡಗಿರುವ ಒಂದು ಆಶಯ.

ಗುರಿಯ ತುಂಬಿ ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣು…

ಅಂದಹಾಗೆ ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಗುರಿಯತ್ತಣ ನಡಿಗೆಗೆ ‘ಮೈ ಮಾಯಕ ಸೈ ಸಾಯಕ’ ಮಾಡುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದರರ್ಥವನ್ನು ಈ ಸಾಲಿನ ಜತೆ ಸಮೀಕರಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅರ್ಥ ವೈವಿಧ್ಯ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಮೈಯನ್ನೆ ಮಾಯಾ ಶರೀರದಂತಹ ಧನುಸ್ಸಾಗಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ‘ಸರಿಯಾದ ಗಮ್ಯವೆಂಬ’ ಬಾಣವನ್ನು ಹೂಡಿ ಹೋರಾಡುತ್ತ ಮುನ್ನಡೆಯಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥೈಸಿದ್ದೆವು, ಸಾರಾಂಶದಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಹಾಗಿಟ್ಟ ಆ ಬಾಣದ ಗುರಿ ದಿಕ್ಕುದೆಸೆ ತಪ್ಪಿ, ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಬೀಳಬಾರದಲ್ಲ? ಅದಕ್ಕೆಂದೇ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ‘ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣಿನಂತಹ’ ವಿಚಲಿತಗೊಳ್ಳದ, ನಿಖರ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ಚಿತ್ತ ಜತೆಗಿರಬೇಕು (ಗುರಿಯತ್ತ ಹೋಗುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಡೆವಂತೆ). ಆಗ ಆ ಮನುಜನ ಚಂಚಲ ಚಿತ್ತ, ವಿಚಲಿತ ಮನ ಅಲ್ಲೀ-ಇಲ್ಲೀ ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಗಮನ ಹರಿಸದೆ, ಅಡೆತಡೆಗಳಿಂದ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗದೆ ತಾನಂದುಕೊಂಡ ಗಮ್ಯದತ್ತ ಕುರಿಯ ಹಾಗೆ ‘ವಿಧೇಯತೆಯಿಂದ’ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಸುತ್ತಲಿನ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸುವ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳಿದ್ದರು ಅದರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕುದುರೆಯ ಕಣ್ಣಿನಪಟ್ಟಿಯಂತದ್ದನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದೆಯೇನೋ? ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಅಂತಾಗ ಪ್ರಚೋದನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡೇ ಮುನ್ನಡೆಯಲು ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನೇ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ – ಹೀಗೆ ಗುರಿಯತ್ತ ಹೊರಟ ಬಾಣದ ಗುರಿ ಎಷ್ಟು ದೃಢವಾಗಿ, ಎಷ್ಟು ನಿಖರವಾಗಿರಬೇಕೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಬಾಣ ಬೇಧಿಸಬೇಕಾದ ಗುರಿಯಾದ ಹಕ್ಕಿಯ ಕಣ್ಣಿನ ಹೊರತು ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೇನೂ ಕಾಣಿಸಲೇಬಾರದು! ದ್ರೋಣರೊಡನೆ ಶಸ್ತ್ರಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹಕ್ಕಿಯಕಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ – ಹಾಗೆ ; ದ್ರೌಪದಿಯ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆಯ ಕೊಳದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಲ್ಲಿ, ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಚಕ್ರದೊಂದಿಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಮೀನಿನ ಹಾಗೆ.

….ಧಾತು ಮಾತು ಕೂಡಿ.

ಹೀಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಬಿಲ್ಲುಬಾಣವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಗುರಿಯತ್ತ ಹೂಡಿಕೊಂಡು ನಡೆದಿದ್ದು ಶುಭಾರಂಭದಂತೆ. ಹಾಗೆ ನಡೆಯುವಾಗ, ಗುರಿ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಯಾವ ರೀತಿಯ ನೀತಿ, ನಿಯಮಾವಳಿಗಳ ಆಸರೆಯಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದರ ಸೂಚ್ಯ ದನಿ ಮುಂದಿನ ಈ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಜೀವನದ ಯಾವುದೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಗುರಿಯ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಹೊರಟಾಗ ಸರಿಯಾದ ನೈತಿಕ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದಂತೆ, ಸೂಕ್ತವಲ್ಲದ ತಪ್ಪಾದ ಅಡ್ಡದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದೂ ಸಾಧ್ಯ – ವೇಗವಾಗಿ ಮತ್ತು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಗುರಿ ತಲುಪಬಹುದೆನ್ನುವ ದುರಾಸೆಯಲ್ಲಿ. ಇದು ಮಾನವಸಹಜ ದೌರ್ಬಲ್ಯ. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಬಂಡ ಕುರಿ ಕೂಡ ಒಂದೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದೇ ಹೊರತು, ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಓಡಿಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಅವು ಅಂತಹ ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ವೇಗದ ನಡಿಗೆಗೆ ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಅದು ತಾಳಮೇಳವಿಲ್ಲದೆ ಯಾವುದೋ ಬೇಡದ ಗುರಿಯತ್ತ ನಡೆದ ಮತ್ತು ಗುಂಪಿನಿಂದ ಬೇರಾದ ಒಬ್ಬಂಟಿ ಪಯಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಪಯಣವೇ ಹೌದಾದರೂ, ಸಮಷ್ಟಿಯಾನದ ನಿಜವಾದ ಉದ್ದೇಶ ಅದಲ್ಲ ; ನೈಜದಲ್ಲಿ ಗುರಿಯತ್ತ ಸಾಗಬೇಕಾಗಿರುವ ವಿಧಿ, ವಿಧಾನವೂ ಅದಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಜೀವಸೃಷ್ಟಿಯ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪಾಮರರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ – ಅದರ ಉದ್ದೇಶ, ಗಹನತೆಗಳು ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿ, ಬಿಡಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕುರಿಗಳ ಹಾಗೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕ ಅರಿವು ಮತ್ತು ಪ್ರಯತ್ನದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಗುರಿಯತ್ತ ಸಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತಿರಬೇಕು.

ಅಂದ ಮೇಲೆ ಆ ಗುರಿಯತ್ತಣ ನಡಿಗೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಅಂದರೆ – ವಾಕ್ ಮತ್ತು ಅರ್ಥ ಹೇಗೆ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಪರಸ್ಪರದೊಡನೆ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತದೆಯೊ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಅವೆರಡೂ (ಗುರಿ ಮತ್ತು ನಡಿಗೆ) ಜತೆಯಾಗಿ ಸಾಗಬೇಕು. ‘ಧಾತು ಮಾತು ಕೂಡಿ’ ಎಂದಾಗ ಆಡುವ ಮಾತು ಮತ್ತು ಇಡುವ ಹೆಜ್ಜೆ ತಾಳಮೇಳದ ಹಾಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರಬೇಕು ಎಂಬರ್ಥ ಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಧಾತು ಎಂದಾಗ – ‘ಯಾವುದರ ಧಾತು?’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡರೆ – ಮಾತಿನ ಧಾತು ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ‘ಮಾತಿನ ಮೂಲಧಾತು ಯಾವುದು?’ ಎಂದಾಗ ಮನಸು, ಅಂತರಂಗ, ಅಂತಃಕರಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾತಿನ ಉಗಮಮೂಲವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬಹುದು. ಅಥವಾ ಮಾತಿನ ಮೂಲಾತಿಮೂಲವಾದ ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಸಮೀಕರಿಸಿ ನಾಭಿಚಕ್ರಕ್ಕೂ ಹೋಲಿಸಬಹುದು. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ಬರುವ ಆಲೋಚನೆ (ಧಾತು) ಮತ್ತು ಅದು ಮಾತಾಗಿ ಹೊರಬರುವ ರೀತಿ ಎರಡೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಸಿನೊಳಗೊಂದು ಅಂದುಕೊಂಡರು ಹೊರಗೇನೋ ಹೇಳುವ ರೀತಿ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನುಭವ. ‘ಧಾತು ಮಾತಿನ’ ನಡುವೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿರದ ಇಂತಹ ಅನಾವರಣಕ್ಕೆ ‘ಒಳಗೊಂದು, ಹೊರಗೊಂದು’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಎರಡರ ನಡುವಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಗೋಚರ ಶೋಧಕವೊಂದು ನಡುವೆ ತಲೆಹಾಕಿ ಆಡಬಹುದಾದ ಮತ್ತು ಆಡಬಾರದಾದ ಮಾತುಗಳಾಗಿ ವರ್ಗಿಕರಿಸಿ ನಡುವೆ ಅಂತರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮಾತು ಮತ್ತು ಅದರ ಧಾತು ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಆಗದೆ ಬೇರೆಬೇರೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ – ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು.

ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಗುರಿಯತ್ತ ಪ್ರಾಂಜಲ ಮನದಿಂದ ನಡೆವಾಗ, ಅದರ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ, ರಾಜಿಗೆ ಒಳಗಾಗದೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕು. ಒಳಗಿನ ಆಲೋಚನೆಯಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೆ ಬಾಹ್ಯದಲ್ಲೂ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಶುದ್ಧ ನೈತಿಕ ಕಾಳಜಿ ತೋರಬೇಕು. ಅಂತಹ ಗಣನೆ, ಪರಿವೆಯಿರದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಗುರಿ ಸಾಧಿಸಿದೆನೆಂದರೆ ಅದು ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬಾರದು. ಗುರಿಯಷ್ಟೇ, ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ನಡೆದ ಹಾದಿಯು ಬಲುಮುಖ್ಯ – ಧಾತುಮಾತು ಕೂಡಿ ನಡೆದ ಹಾಗೆ. ಅವೆರಡು ಒಟ್ಟಾಗಿಯೆ ಇರಬೇಕೆ ಹೊರತು, ಬೇರೆಯಾಗಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಅದ್ಭುತ ಅದ್ವೈತದ ಭಾವವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತವೆ ಈ ಪದಗಳು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಾರಾಂಶದಲ್ಲಿ ಯಾರು, ಒಳಗಿನಲ್ಲೂ – ಹೊರಗಿನಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಬದುಕಿ ಹುಟ್ಟುಸಾವಿನ ನಡುವಿನ ದೂರವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಕ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೋ – ಅವರು ಅಯಾಚಿತವಾಗಿಯೇ ತಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ಗಮ್ಯ ತಲುಪಲು ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವ ಇಂಗಿತ ಇಲ್ಲಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಆಶಯ.

ಹೀಗೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ – ನಾನು ನೀನು ಆನು ತಾನುಗಳ ನಿರಂತರ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಸೃಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಾವು ಅದಾವುದೋ ಘನ ಉದ್ದೇಶದ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವ ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿರುವ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು. ಆ ಪಾತ್ರ ನಿಭಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು – ಸರಿಯಾದ ಮತ್ತು ಮಹಾಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಗಮ್ಯದತ್ತ ನಡಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತ. ಆಗ ತಾವಾಗಿಯೇ ಮಿಡಿಯುವ ಆ ನಾಕುತಂತಿಗಳು ಈ ಸಂಕೀರ್ಣ ಜೀವನಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಿಸುವ ನಾವೆಯಾಗುತ್ತವೆ, ಹರಿಗೋಲಾಗುತ್ತವೆ. ಗೊಂದಲ ಗದ್ದಲಗಳಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶಾಂತ ಅರಿವಿನ ಬದುಕಿಗೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಸುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಾಕುತಂತಿಗಳೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ, ಸಂಕಲ್ಪವೇ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಅದ್ಭುತ, ರಮ್ಯ ಅನಾವರಣ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಅಂತದ್ದೊಂದು ಅದ್ಭುತ ಕವನವನ್ನು ನೀರು ಕುಡಿದಷ್ಟೇ ಸಲೀಸಾಗಿ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಅಂಬಿಕಾತನಯದತ್ತರಿಗೊಂದು ಸುಧೀರ್ಘದಂಡ ನಮನ !

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

ಸೂಚನೆ: ಇದರೊಂದಿಗೆ ನಾಕುತಂತಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಲುಗಳ ವಿವರಣೆ ಮುಗಿದಂತಾದರೂ, ಇದನ್ನು ಬರೆಯುವ ಪ್ರೇರೇಪಣೆ ಹೇಗೆ ಬಂತೆನ್ನುವುದರ ಹಿನ್ನಲೆ ವಿವರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಕಂತಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ.

(ನಾಕುತಂತಿಗೆ ಅರ್ಥ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬರೆವಷ್ಟು ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಫ್ರೌಢಿಮೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ – ತಪ್ಪು ಸರಿಯ ಆಳದ ಚಿಂತನೆಗಿಳಿಯದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಇರಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ವಿವರಣೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಓದಿ; ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದಿ)

Picture source: https://alchetron.com/D-R-Bendre-1304749-W

02057. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೬


02057. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೬
____________________________________

’ನಾನು’ ’ನೀನು’ ’ಆನು’ ’ತಾನು’ ನಾಕೆ ನಾಕು ತಂತಿ (೧೪)
ಸೊಲ್ಲಿಸಿದರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು ಓಂ ಓಂ ದಂತಿ! (೧೫)
ಗಣನಾಯಕ ಮೈ ಮಾಯಕ ಸೈ ಸಾಯಕ ಮಾಡಿ (೧೬)


(ಗಣನಾಯಕ ಮೈ ಮಾಯಕ ಸೈ ಸಾಯಕ ಮಾಡಿ)

ಹಿಂದಿನ ಹದಿನಾಲ್ಕು-ಹದಿನೈದನೇ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ (ಹುಟ್ಟುಸಾವಿನ ನಿರಂತರ ಚಕ್ರದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ) ಅದೇ ನಾಲ್ಕುತಂತಿಗಳ ಅನುರಣನೆಯಿದ್ದರೂ ಅದರ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಕೈಲಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವು ದೈವದ ಚಿತ್ತದಂತೆ ಎಂದು ಅರಿತೆವು. ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇನೂ ಪಾತ್ರವಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಲಯವೆಂಬ ತ್ರಿಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುಸಾವುಗಳು ಜೀವಿಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವಂತಹದ್ದು. ಅವೆರಡರ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ಈಜಿಕೊಂಡು, ಏಗಿಕೊಂಡು, ಸರಿದೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕ್ರಮಿಸುವ ಹೊಣೆ ಜೀವಿಗಳದೇ. ಆ ನಡುವಿನ ‘ಸ್ಥಿತಿ’ಯ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಯು ತನ್ನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಿದರೆ ಅಂತಿಮದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ, ಮೋಕ್ಷಭಾವ ಸಿದ್ದಿಸುತ್ತದೆಯೆನ್ನುವುದನ್ನು ಸಾರುತ್ತವೆ ಮಿಕ್ಕೆರಡು ಸಾಲುಗಳ ಮೂಲಕ (೧೬, ೧೭). ಇಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಹದಿನಾರನೇ ಸಾಲನ್ನು ಗಮನಿಸೋಣ.

ಗಣನಾಯಕ ಮೈ ಮಾಯಕ ಸೈ ಸಾಯಕ ಮಾಡಿ

ಗಣನಾಥನೆಂದರೆ ಸಿದ್ಧಿ, ಬುದ್ಧಿಯ ಸಂಕೇತ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೋ ಏಗುತ್ತಾ ಸಾಗಿ, ಸಂಸಾರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಈಜಿ ಈ ಇಹಜಗದ ಬಂಧನದಿಂದ ಪಾರಾಗಬೇಕೆಂದರೆ (ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ) ಸಿದ್ಧಿಬುದ್ಧಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನ ಕರುಣೆಯಿರುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಅವನ ಕೃಪೆಯಿದ್ದರೆ ಇಹಜಗದ ಎಲ್ಲಾ ಜಂಜಾಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಅಡ್ಡಿಆತಂಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ದಾಟಿ ಜಯಿಸಿ ಗುರಿಯತ್ತ ನಡೆಯಬಹುದು. ನಮ್ಮದು ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ದೇಹ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನ ಕೃಪೆ ಜತೆಗೂಡಿತೆಂದರೆ ಈ ಬರಿಯ ದೇಹವು ಕೂಡ ಮಾಯಾಕಸುವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಚಮತ್ಕಾರಿಕ ಶರೀರವಾಗಬಹುದು. ಬಾಳುವೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಈ ಅಂಕೆಶಂಕೆಯಿಲ್ಲದ ದೇಹವು ಯಾವ್ಯಾವ ರೀತಿಯ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳಿಗೆ ಓಗೊಡುತ್ತ ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುವುದೆಂದು ಹೇಳಬಲ್ಲವರಾರು ? ಅದೇ ಗಣನಾಥನ ‘ಸಿದ್ಧಿಬುದ್ಧಿಯ ಮಾಯಕ (ಮಾಯೆ, ಮಾಯಾಜಾಲ)’ ಮೈಗೆ ಆವಾಹನೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅಂತಹ ಪರಿಪಕ್ವ ದೇಹವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಲುಂಟೆ? ಆನೆ ನಡೆದಿದ್ದೇ ಹಾದಿ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಯಾವುದೋ ಮಾಯೆ ಹೊಕ್ಕ ಅಲೌಕಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಗಮ್ಯದತ್ತ ನಡೆಯತೊಡಗುತ್ತದೆ ಈ ಭೌತಿಕ ಜೀವ.

ಈ ಸಂಸಾರಚಕ್ರವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿ ‘ಸರಿಯಾದ’ ಕರ್ಮಕಾಯಕಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಮುಂದಿನ ‘ಸರಿಸೂಕ್ತವಾದ’, ನಿಖರವಾದ ಗುರಿ ಸೇರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅದು ಮುಕ್ತಿಯೋ, ಕೈವಲ್ಯವೋ ಮತ್ತೊಂದೋ – ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಬೇಕೆಂದರೆ ಆ ಗುರಿಯತ್ತ ಸರಿಯಾಗಿ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕು. ಆ ಗುರಿ ತಲುಪುವಿಕೆ ಎಂತಿರಬೇಕೆಂದರೆ – ಸೈ (=ಸರಿಯಾದ, ಸೂಕ್ತವಾದ) ಸಾಯಕ (=ಬಾಣ), ಅರ್ಥಾತ್ ಸೂಕ್ತವಾದ ಗುರಿಯತ್ತ ಹೂಡಿದ ಸರಿಯಾದ ಬಾಣದ (= ಸೈ ಸಾಯಕ) ಹಾಗಿರಬೇಕು. ಹೀಗೆ ನಿಖರ ಗುರಿಯತ್ತ ತೊಟ್ಟ, ಗುರಿತಪ್ಪದ ಬಾಣವನ್ನು ಮಾಡಬಲ್ಲವರು (ಬುದ್ಧಿ) , ಹೂಡಬಲ್ಲವರು (ಸಿದ್ಧಿ) ಯಾರು ? ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಿದ್ಧಿಬುದ್ಧಿಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವ ಗಣನಾಯಕ. ಅವನ ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ ಈ ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ಶರೀರವು ಯಾವುದೊ ಅಗೋಚರ ಶಕ್ತಿಪ್ರೇರಿತ ಆವೇಶ, ಉನ್ಮೇಷದ ಮಾಯೆಗೊಳಗಾದಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ, ಸರಿ ಗುರಿಯತ್ತ ತನ್ನನ್ನೇ ಬಾಣದಂತೆ ಹೂಡಿಕೊಳಲಿ ಎನ್ನುವ ಆಶಯ ಇಲ್ಲಿನ ಇಂಗಿತವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಗುರಿಯೆನ್ನುವುದು ಕೂಡ ಬರಿ ಅಲೌಕಿಕದ್ದೆ ಇರಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಕವಿಯ ಕಾವ್ಯಸೃಷ್ಟಿಯ ಗುರಿಗು ಇದು ಅನ್ವಯವಾಗಬಹುದು. ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದು. ಲೌಕಿಕ ಜಗದ ಐಹಿಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಗಮ್ಯಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಗುರಿಯತ್ತ ಗಮನ ಎಂಬುದಿಲ್ಲಿಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಪವರ್ತನ ಗಾಯನ. ಬದುಕಿಗೊಂದು ನಿಖರ ಗಮ್ಯ, ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯಿರಬೇಕೆನ್ನುವ ಸಂದೇಶವು ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿನ ಆಶಯವೆ. ಸರಿಯಾದ ಗುರಿಯ ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಾ, ಒಂದರಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಗುರಿಗೆ ಹಿಂದಿನದನ್ನೆ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಜಿಗಿಯುತ್ತ ಅಂತಿಮ ಗಮ್ಯದತ್ತ ಪಯಣ ನಡೆಸಬೇಕು. ಆ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಈ ಮಾಯದಂತ ಮೈಯನ್ನೇ (ಲೋಕದ ಮಾಯೆಗೆ ಸೋಲುವ ಅದರ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ) ವಾಹಕವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದನ್ನೇ ಪಳಗಿಸಿ ಬಾಣ ಹೂಡುವ ಬಿಲ್ಲಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ತಲುಪಬೇಕಾದ ಸರಿಸೂಕ್ತವಾದ ಗುರಿಯನ್ನೇ ಅದಕ್ಕೆ ಹೂಡಿದ ಬಾಣವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆದಾಗ ಅದು ಹುಟ್ಟು-ಸಾವಿನ ಸೃಷ್ಟಿ-ಲಯದ ನಡುವಿನ ತನ್ನ ‘ಸ್ಥಿತಿ’ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಲು ವೇದಿಕೆ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸಿದ್ಧಿಬುದ್ಧಿಯ ಕೃಪೆ ತೋರಬೇಕಾದವನು ಗಣನಾಯಕ ಅರ್ಥಾತ್ ಗಣಪ.

ಅಂದಹಾಗೆ, ಇಲ್ಲಿ ಕವಿ ಗಣಪನನ್ನೆ ಯಾಕೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬೇಕಿತ್ತು ? ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಆದಿದೇವ ಗಣಪನಿಗೆ ಮೊದಲ ಪೂಜೆಯೆನ್ನುವ ವಿಷಯ ಸರ್ವವಿದಿತ; ತನ್ನ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲೂ ಅದೇ ಸತ್ಸಂಪ್ರದಾಯ ಅನುಕರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವು ಇರಬಹುದು. ಅಥವಾ ಬಹುತೇಕ ಜನರಂತೆ ಕವಿಯೂ ಕೂಡ ಗಣನಾಯಕನನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ನಂಬಿರಬಹುದಾದ ಕಾರಣವೂ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ನನಗನಿಸುವ ಮತ್ತೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮಕಾರಣ : ಗಣನಾಥನ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ವಿಭಿನ್ನ ಜನ್ಮವಿಧಾನ. ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಾಧಾರಣ ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿ-ಪುರುಷ ಸಂಯೋಜನೆಯನುಸಾರ ನಾಕುತಂತಿಗಳ ತಾಳಮೇಳವಿದ್ದರೆ, ಗಣಪನ ಸೃಷ್ಟಿ – ಪುರುಷದ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬರಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಇಚ್ಚಾ-ಜ್ಞಾನ-ಕ್ರಿಯಾಶಕ್ತಿಗಳ ಅದ್ಭುತ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಸಮೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು. ಒಂದು ರೀತಿ ಯಾವುದೇ ಮೂಲಸರಕಿನ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ಇದ್ದುದ್ದನ್ನೇ ಇಂಧನ-ಮೂಲವಸ್ತುವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ರೂಪುಗೊಂಡ ಸ್ವಯಂಭು ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ಸೃಷ್ಟಿಫಲ ಅವನದು. ಜತೆಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ಸೃಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದರಿಂದ ಪುರುಷದ ಜಡಶಕ್ತಿಯ ಸಾಂಗತ್ಯವೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿ, ಕೇವಲ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಚಲನಶಕ್ತಿ ಮಾತ್ರ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿಹೋಗಿದೆ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಯ ವೇಗವು ಹೆಚ್ಚು, ನಿರಂತರ ಚಲನೆಯಿಂದಾಗುವ ಬುದ್ಧಿತೀಕ್ಷ್ಣತೆಯೂ ಹೆಚ್ಚು (ಸಿದ್ಧಿಬುದ್ಧಿಯ ಮೂಲ). ಇಂತಹ ವೈಶಿಷ್ಠ್ಯವಿರುವ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಸಡ್ಡುಹೊಡೆದು ಮೂರ್ತೀಭವಿಸಿರುವ ಗಣನಾಥ ತನ್ನೀ ವಿಶೇಷ ಗುಣ ಸ್ವರೂಪಗಳಿಂದಲೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ – ಆದಿಪೂಜೆಯ ಇಂಗಿತದ ಹೊರತಾಗಿಯು ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯ ದೃಷ್ಟಾಂತವಾದ ಗಣನಾಥ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವೆನಿಸುವ ದೈವ – ದೈವಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಾಧ್ಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲೂ ಪ್ರಸ್ತುತವೆನಿಸುವ ಕಲ್ಪನೆ (ಕ್ಲೋನಿಂಗ್ ತರಹದ ಇತ್ತೀಚಿನ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡಿದರೆ). ಹಾಗೆಂದೇ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಗಣನಾಯಕ ವಿಶಿಷ್ಠವೆನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಈ ದೈವಬಲದ ಜತೆಗೆ ಹೇಗೆ ಮನೋಬಲವನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನುಗ್ಗಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಮುಂದಿನ ಹಾಗು ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನ ಸಾರ (ಹದಿನೇಳನೆಯದು – ೧೭. ಗುರಿಯ ತುಂಬಿ ಕುರಿಯ ಕಣ್ಣು ಧಾತು ಮಾತು ಕೂಡಿ.)

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

(ನಾಕುತಂತಿಗೆ ಅರ್ಥ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬರೆವಷ್ಟು ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಫ್ರೌಢಿಮೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ – ತಪ್ಪು ಸರಿಯ ಆಳದ ಚಿಂತನೆಗಿಳಿಯದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಇರಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ವಿವರಣೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಓದಿ; ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದಿ)

(Picture source: https://www.pinterest.com/pin/352266002077297299/)

02056. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೫


02056. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೫
___________________________________


(’ನಾನು’ ’ನೀನು’ ’ಆನು’ ’ತಾನು’ ನಾಕೆ ನಾಕು ತಂತಿ – ೧೪);
ಸೊಲ್ಲಿಸಿದರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು ಓಂ ಓಂ ದಂತಿ! (೧೫)
______________________________________________________________

ಹದಿನೈದನೇ ಸಾಲನ್ನು ಅರ್ಥೈಸುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹದಿನಾಲ್ಕರ ಸಾರವನ್ನು ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅರ್ಥೈಸಿದರೆ ಎರಡರ ನಡುವೆ ಇರುವ ಸಂಬಂಧ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹದಿನಾಲ್ಕರ ಸಾರದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದು – ಇಡೀ ಜೀವಜಗವನ್ನು ಆಳುತ್ತಿರುವುದು ನಾನು-ನೀನು-ಆನು-ತಾನೆಂಬ ನಾಲ್ಕು ಮೂಲತಂತಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಎಂದು. ಆ ನಾಲ್ಕು ತಂತಿಗಳ ಮಿಡಿತದಲ್ಲೇ ಜೀವಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವುದು. ಆ ಸೃಷ್ಟಿ ಕೂಡ ಹೇಗೆ ದೈವ ನಿಯಾಮಕದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸಾರುವ ಹದಿನೈದನೇ ಸಾಲು – ‘ಸೊಲ್ಲಿಸಿದರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು ಓಂ ಓಂ ದಂತಿ’. ಅದೇನೆಂಬುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡೋಣ.

ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ದೈವತ್ವದ ಮಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸಿ, ಮನುಕುಲವನ್ನು ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಸಮೀಕರಿಸಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಗಮ್ಯೋದ್ದೇಶವನ್ನು ಆರೋಪಿಸಿ ಆದ ಮೇಲೆ, ಆ ಕುರಿತಾದ ಹೆಮ್ಮೆ-ಗರ್ವ, ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರದ ರೂಪ ತಾಳಬಾರದಲ್ಲ? ಯಾವುದೇ ಸಾಧನೆಯ ಮೇರುಶಿಖರಕ್ಕೇರಿದರೂ, ಅಂತಿಮ ಆಭರಣವಾಗಿ ವಿನಮ್ರತೆ, ವಿನಯವಿದ್ದರೆ ಆ ಸಾಧನೆಗೆ ಭೂಷಣ. ದೈವದುತ್ಕ್ರುಷ್ಟ ಸೃಷ್ಟಿ ನಾವೆಂಬ ಅರಿವು, ಅಹಮಿಕೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಪೊಗರಿನ ಸೊಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗದಿರಲೆಂದೊ ಏನೋ – ಬದುಕಿನ ತುಂಬಾ ಏರಿಳಿತಗಳ, ಕಷ್ಟಸುಖಗಳ, ಸುಖದುಃಖಗಳ ಸಮ್ಮಿಶ್ರಿತ ತಿಕ್ಕಾಟ ನಡೆದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಂತೆಯೇ ನಿಯಮಿತ ಪರಿಧಿಯ ಗಡಿ ಮೀರದ ಹಾಗೆ ಬದುಕು ನಡೆಸಲು ಅನುವಾಗುವಂತೆ ಅನೇಕಾನೇಕ ನೀತಿ-ನಿಯಮ-ಶಾಸ್ತ್ರ-ಪದ್ಧತಿ-ನಂಬಿಕೆ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಸಾಂಗತ್ಯವೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಚೌಕಟ್ಟು ನಾವು ಎಲ್ಲೆ ಮೀರದೆ, ಗಡಿಯೊಳಗಿನ ಲಕ್ಷ್ಮಣರೇಖೆಯನ್ನು ದಾಟದೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿರಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ – ಆ ಮಿತಿಯಲ್ಲೆ ನೈಜ ಗಮ್ಯದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿಸುತ್ತ. ಆ ಗಮ್ಯದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅರಿವಿರದಿದ್ದರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ ತಡವುತ್ತ ನಡೆದ ಹಾಗೆ ನಡೆಯಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾ , ಪ್ರತಿಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿಸುತ್ತದೆ – ಜೀವನದ ಅಂತಿಮದವರೆಗೂ ಪೂರ್ಣಚಿತ್ರದ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದೆ.

ನಾಕುತಂತಿಯ ಕಡೆಯ ಭಾಗದ ಈ ಸಾಲುಗಳು ಸಾರುವುದು ಬಹುಶಃ ಹುಟ್ಟುಸಾವಿನ ನಿರಂತರತೆಯ ಈ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆಯನ್ನೆ. ದಂತಿ ಎಂದರೆ ಗಣನಾಥ. ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ತಾನೆ ನಂತರದ ಕಾರ್ಯ ? ಈ ನಡುವೆ ಯಾವುದೇ ವಿಘ್ನವೂ ಅಡೆತಡೆ ಒಡ್ಡದಿರಲೆಂದು, ಮೊದಲು ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಓಲೈಸಿ ನಂತರ ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವುದು ನಮ್ಮ ಪರಂಪರಾನುಗತ ಸಂಪ್ರದಾಯ. ನಡುವೆ ಏನೇ ತೊಡಕು ಎದುರಾದರು ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪೂಜಿಸಿ, ಓಲೈಸಿ ಆರಾಧಿಸುವುದು ಕೂಡ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದಕು ಮೊದಲು ‘ಓಂ ಓಂ ದಂತಿ’ ಎಂದು ಆ ಗಣನಾಥನ ನಾಮಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಅರ್ಥವಂತಿಕೆಯಿದೆ. ‘ಸೊಲ್ಲಿಸಿದರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು ಓಂ ಓಂ ದಂತಿ!’ ಎಂದಾಗ ಸೃಷ್ಟಿಚಕ್ರದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾದ ಹುಟ್ಟುಸಾವಿನ ನೇರ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸೊಲ್ಲಿಸಿದರು – ಎಂದರೆ ‘ಮಾತು’ ಅರ್ಥಾತ್ ‘ಶಬ್ದ’ ಹೊರಡಿಸಿದರೂ ಎಂದರ್ಥ. ಜನನವಾದಾಗ ಬಾಹ್ಯಜಗದಲ್ಲಿ ಶಿಶು ಉಸಿರಾಡತೊಡಗಿದಂತೆ ಮೊದಲು ಕೇಳುವುದು ಅದರ ಅಳುವಿನ ಶಬ್ದ. ಆ ಅಳುವ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ತುಳುಕಾಡುವುದು ಸಂಭ್ರಮದ ಛಾಯೆ. ಆಗಲು ಜನನದ ಶುಭಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ದೈವಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು – ಎಂದಾಗ ‘ಉಸಿರು-ಮಾತು’ ನಿಂತಾಗ ಎಂಬರ್ಥ; ಅಂದರೆ ಭೌತಿಕ ಜೀವಸೃಷ್ಟಿಯ ಕೊನೆಯಾಗುವ, ಜೀವನ ವ್ಯಾಪಾರ ಮುಗಿಸುವ – ಸಾವಿನ ಹಂತ. ಸಾವಿನಲ್ಲೂ ದೈವದ ಹಸ್ತವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತ, ಮರಣೋತ್ತರ ಸದ್ಗತಿಗಾಗಿ ಅದೇ ದೈವಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ಕೂಡ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಹೀಗೆ ತಾನೇ ಸೃಜಿಸಿದ ಜೀವಿಯನ್ನು ‘ಸೊಲ್ಲಿಸಿದರು , ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು’ – ಎರಡರಲ್ಲೂ ಅವನಾಟವೆ ಕಾಣುತ್ತದೆಯೆ ಹೊರತು ಮಾನವನ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ ಕೆಟ್ಟದಾಗಲಿ ಎಲ್ಲವು ದೈವೇಚ್ಛೆ ಎನ್ನುವ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಶರಣಾಗತ ಮನೋಭಾವವು ಪ್ರಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೂ ಅವನನ್ನೆ ನಂಬಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು, ಓಲೈಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಅಂತರ್ಗತ ಭಾವ.

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

(ನಾಕುತಂತಿಗೆ ಅರ್ಥ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬರೆವಷ್ಟು ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಫ್ರೌಢಿಮೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ – ತಪ್ಪು ಸರಿಯ ಆಳದ ಚಿಂತನೆಗಿಳಿಯದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಇರಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ವಿವರಣೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಓದಿ; ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದಿ)

Picture source: https://alchetron.com/D-R-Bendre-1304749-W

02055. ಹುಡುಕು ಹುಡುಕು ಯಾರವನು..


02055. ಹುಡುಕು ಹುಡುಕು ಯಾರವನು..
__________________________________


ಸೃಷ್ಟಿ ಜಗದ ಬೇಹುಗಾರ
ಸುತ್ತುವರಿದಾ ನಿರಾಕಾರ
ಯಾರವನು ? ಯಾರವನು ?
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಅಗೋಚರ..

ಎಲ್ಲಾ ಅವನದೆ ಸಾಹುಕಾರ
ಕಾಣಿಸಿಕೊಳದ ಜಾದೂಗಾರ
ಎಲ್ಲಿಹನು? ಎಲ್ಲವಿತಿಹನು ?
ಗೊತ್ತಿರುವವರು ಹೇಳುವಿರಾ ?

ಕೂತಂತಿಹನೊಳಗೊಮ್ಮೊಮ್ಮೆ
ನಿಂತಂತೆದುರಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ
ಎದುರಿಹನೆ ? ಎದುರಾಳಿಯವನೆ ?
ಕಂಡೂ ಕಾಣದ ಭ್ರಮೆಯ ಗೋಣೆ ?

ಕಿವಿಗ್ಯಾರೋ ನುಡಿದಂತೆ – ಅವನೇನು?
ಸದ್ದಿಲ್ಲದ ದನಿ ಅವನಾ ಮಾತೇನು?
ಅವನು ಅವನೋ ? ನಾನೋ ?
ನಾನಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರು ಅವನಿಹನೆನು ?

ಯಾರಿಲ್ಲಿ ಬೇಹುಗಾರ ಸಹಜ ?
ಸ್ವಗತದಲಿ ಬೇಟೆಯಾಗೊ ಮನುಜ
ಬೇಟೆಯಾಡುವನೊ ? ಆಡಿಸುವನೊ ?
ನೋಡಲಶಕ್ಯ ಬರಿ ಭಾವದ ಸಜಾ !

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
೦೩.೦೬.೨೦೧೭

(Picture source : social media / whatsapp receipt)

02054. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೪


02054. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೪
________________________________


ನಾಕುತಂತಿ ಭಾಗ-೪:
______________________

‘ನಾನು’ವಿನಲ್ಲಿ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿದ್ದ ಮೊದಲ ಭಾಗ, ಎರಡನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ನೀನು’ವಿನ ಜತೆಗೂಡಿ ಎರಡು ಒಂದಾಗುವ ಅದ್ವೈತವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದೆವು. ಮೂರನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ನಾನು-ನೀನು’ಗಳ ಫಲಿತ ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಸೃಜಿಸಿ ಮೂರು ತಂತಿಗಳ ಸಂಯೋಜಿತ ಮಿಡಿತವಾದದ್ದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದೆವು. ಇನ್ನು ಕೊನೆಯ ನಾಲ್ಕನೇ ಭಾಗ – ಮೂರರ ಜೊತೆಗೆ ಅದಮ್ಯ ಮೂಲಾಧಾರ ಚೇತನದ ಅಂಶವೂ ಜೊತೆಗೂಡಿ, ನಾಲ್ಕುತಂತಿಗಳ ಸಮಷ್ಟಿ, ಸಮಗ್ರತೆ, ಸಂಪೂರ್ಣತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಬಾಲ್ಯ, ಯೌವ್ವನ, ಪ್ರೌಢತ್ವಗಳ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಸಾಗುವ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ವೃದ್ಧ್ಯಾಪ್ಯದ ನಾಲ್ಕನೇ ಹಂತ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಾಗಿದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಓಲೈಕೆ, ದೈವ ಮತ್ತು ಕರ್ಮದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕೊಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಗೋಚರವಾಗುವ ಅಂಶ. ಎಲ್ಲಾ ವಿಧಿ ನಿಯಮಿತ, ದೈವನಿಯಾಮಕ ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆ ಬಲವಾಗಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಆ ನಂಬಿಕೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೊಪ್ಪಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉತ್ತರಗಳಿಗ್ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸುವುದು, ಸತ್ಯಾನ್ವೇಷಣೆಗೆ ಹವಣಿಸುವುದು ಸಹಜವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂತವಿದು. ಆ ಮೂಲಸಾರವೇ ನಾಕುತಂತಿಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹುದುಗಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಎಲ್ಲವೂ ಅದೇ ನಾಕುತಂತಿಗಳ ಪುನರುಚ್ಚಾರ ಮತ್ತು ಅದೇ ಅನುರಣದ ಪುನರುದ್ಗಾರ ಎನ್ನುವ ಸಂದೇಶವೂ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೪
__________________________________

’ನಾನು’ ’ನೀನು’ ’ಆನು’ ’ತಾನು’ ನಾಕೆ ನಾಕು ತಂತಿ,

ನಾವಿರುವ ಈ ಜಗದಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಜೀವರಾಶಿಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಭೂಮಂಡಲದ ಮೇಲಿನ ಮಾನವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಪರಿಗಣಿಸಿದರು ಶತಕೋಟಿಗಳ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಗಣಿಸುತ್ತೇವೆ. ಸೃಷ್ಟಿಜಗದ ಈ ವಿಸ್ತರಿಕೆ, ಎಣಿಕೆ ಇನ್ನು ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ – ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆ, ಸಂತಾನಗಳ ಸೇರ್ಪಡೆ ಆಗುತ್ತಲೆ ಇದೆ. ಅಂತೆಯೇ ಈ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ, ಪ್ರತಿಯೊಂದರ ರೂಪ-ಸ್ವರೂಪ-ಗುಣಾವಗುಣಗಳ ಗಣನೆಗಿಳಿದರೆ ಬಿಲಿಯಾಂತರ ಜನರ ಟ್ರಿಲಿಯಾಂತರ ಸ್ವರೂಪಗಳ ಅಗಾಧ ಸಾಧ್ಯತೆಯ ಕಲ್ಪನೆ ಕಣ್ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿವ್ಯಕ್ತಿಯು, ಪ್ರತಿಜೀವಿಯು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತ, ವೈವಿಧ್ಯಮಯವಾಗಿ ತೋರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುವ ಪರಿಗೆ – ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಒಂದು ವಿಪರೀತ ಸಂಯೋಜನೆಗಳ, ಅತಿ ಸಂಕೀರ್ಣದ ಜಟಿಲ ಸಮೀಕರಣವಿರಬಹುದೇನೊ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ‘ಇವೆಲ್ಲದರ ಮೂಲದಲ್ಲೂ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಾಗದ, ಜಟಿಲವಾದ ಸೂತ್ರವಿರಬಹುದೇನೋ’ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೆಲ್ಲಾ ಅನುಮಾನಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವೆನ್ನುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಈ ಸಾಲು.

ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಲ್ಲಿ ನಾಕುತಂತಿಯ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಮಿಡಿತದ ಫಲವಾಗಿ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಕಂದನ ಜನ್ಮವಾಯ್ತು ಎಂದು ತರ್ಕಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು. ತದನಂತರ ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮುಂದುವರಿಕೆ ಅಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ತಪ್ಪುಗ್ರಹಿಕೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಆದಿಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಪುರಾತನ ಕಾಲದಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವುದು ಹಾಗು ಸೃಷ್ಟಿಚಕ್ರವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವುದು ಕೇವಲ ಆ ನಾಲ್ಕುತಂತಿಗಳ ಸಮ್ಮೇಳನ ಮಾತ್ರವೆ. ಮೊದಲ ಅಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಎರಕ ಹೊಯ್ದು ಸೃಜಿಸಿದ ಕಂದ(ಗಳು) ಸಂಸಾರಚಕ್ರದ ಬಾಲ್ಯ-ಯೌವನ-ಫ್ರೌಢಾದಿ ಹಂತಗಳನ್ನು ದಾಟುತ್ತಲೆ ಅದೇ ಮೂಲಅಚ್ಚಿನ-ಮೂಲಮಾದರಿಯ ಮೂಸೆಯಾಗುತ್ತ, ಹೊಸ ಎರಕಹೊಯ್ದು ನವಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗುವುದೂ ಅದೇ ನಾಕುತಂತಿಗಳು ಮಾತ್ರವೆ. ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಬಾರಿ ಗುಣಿತವಾಗಿ, ಎಷ್ಟೇ ಸಲ ಪುನರಾವರ್ತಿಸಿದರೂ ಅದೇ ‘ನಾನು, ನೀನು, ಆನು, ತಾನು’ ಗಳೆಂಬ ನಾಕುತಂತಿಗಳ ಪುನರುಚ್ಚಾರ ಮಾತ್ರವೆ ಮರುಕಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆ ಮರುಕಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಜಟಿಲತೆ ಬರುವುದು ಸೃಷ್ಟಿಯ ನಂತರದ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ, ಅನಾವರಣದ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ. ಫಲಿತಗಳೆಲ್ಲದರ ಸಂಯೋಜಿತ ಒಟ್ಟಾರೆ ರೂಪ ಮೂಲದ ಸರಳತೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅದೇ ಹಳೆಯದರ, ಹಳೆ ಮೂಲಸೂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಸೃಜಿಸಿದ ಹೊಸಸೃಷ್ಟಿ(ಮರುಕಳಿಕೆ)ಯಿದೆಯೆ ಹೊರತು ಹೊಚ್ಚಹೊಸತಿನ ಅನ್ವೇಷಣೆ, ಅವಿಷ್ಕಾರವಿಲ್ಲ.

ಎಷ್ಟೇ ಶಾಸ್ತ್ರಗ್ರಂಥ-ಜ್ಞಾನ-ವಿಜ್ಞಾನ-ವಾದ-ವಿವಾದ-ಜಿಜ್ಞಾಸೆಗಳ ಬುಡ ಸೋಸಿ ಶೋಧಿಸಿದರು, ಕೊನೆಗವೆಲ್ಲವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಇದೇ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ತಲುಪುತ್ತವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇದು ಜೀವಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲಸೂತ್ರದ ಕೀಲಿ. ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾವರಿತಂತೆ ಪ್ರತಿವಸ್ತುವು ಅದರದೇ ಆದ ಅಣುಪರಮಾಣು ಕಣಗಳಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಹಾಗೆಯೆ ಮಾನವ ಜೀವಸೃಷ್ಟಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾಕುತಂತಿಯ ಪ್ರತಿ ತಂತುವು ಒಂದೊಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಪರಮಾಣುವಿದ್ದ ಹಾಗೆ. ಅದರ ಅರ್ಥಭರಿತ ಸಂಯೋಜನೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಒಂದು ಗುರುತರ ಮೂಲೋದ್ದೇಶಪೂರಿತ ಅಣುವಿದ್ದ ಹಾಗೆ. ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಈ ಅಣುಗಳೆಂಬ ಇಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ಭವ್ಯ, ವಿಶಾಲಸೌಧವಿದ್ದ ಹಾಗೆ. ಪರಮಾಣುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹರವಿಕೊಂಡಿರುವ ‘ನಾನು, ನೀನು, ಆನು, ತಾನು’ ಎಂಬ ನಾಕುತಂತುಗಳು ಏನೆಲ್ಲಾ ಸರ್ಕಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗೂಡಿ ಪರಮಾಣುವಿನ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಸಂಯೋಜಿತ ಅಣುರೂಪಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತ ಈ ಚಕ್ರವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿಸಿದೆಯಷ್ಟೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ (ಅಥವಾ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ) ಏನೆಲ್ಲಾ ನೈತಿಕ-ಸಾಮಾಜಿಕ-ಭಾವನಾತ್ಮಕ-ವೈಜ್ಞಾನಿಕ-ಪರಿಸರಾತ್ಮಕ ಆವರಣಗಳು, ಅಂಶಗಳ ಹೊದಿಕೆಯಾದರೂ ಕೂಡ ಮೂಲಸತ್ವ-ಮೂಲತತ್ವಗಳು ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಾರಾಂಶದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಈ ಮೂಲ ಸೃಷ್ಟಿಸಂಗೀತವೇ, ಅದೇ ನಾಕುತಂತಿಗಳ ಝೇಂಕಾರದಲ್ಲಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿ, ವಿವಿಧ ರಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಮೂಲನಾದ ಹೊರಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ – ಇಡೀ ಭೂಮಂಡಲದಲ್ಲಿ (ಪ್ರಾಯಶಃ ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲೆಡೆಯೂ). ನಾನು-ನೀನು-ಆನು-ತಾನೆಂಬ ಆ ನಾಲ್ಕುತಂತಿಗಳ ಗುಟ್ಟರಿತುಕೊಂಡರೆ ಇಡೀ ಜಟಿಲತೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಸರಳವಾಗಿ ಕಣ್ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನರಿಯದೆ ಬರಿಯ ಬಾಹ್ಯ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯ ಸಾವಿರಾರು ಕುರುಹುಗಳ ಜತೆ ಹೊಡೆದಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೋಜಲು, ಗೋಜಲಾಗಿ ಅರ್ಥವೇ ಆಗದ ಗೊಂದಲದ ಒಗಟಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಈ ವಿಷಯ ಬರಿಯ ಜೀವಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾದದ್ದಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಕ್ಕೂ, ಎಲ್ಲಾ ರಂಗಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುವಂತದ್ದು. ಜಟಿಲವೆಂಬಂತೆ ಕಾಣುವ ಎಲ್ಲದರ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲೂ, ಮೂಲದಲ್ಲೂ ನಾಕುತಂತಿಗಳಂಥದ್ದೇ ಸರಳ ಮೂಲಾಂಶವಿದ್ದು, ಅದರ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಸಂಯೋಜಿತ ರೂಪಗಳಷ್ಟೇ ಬಾಹ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಸತ್ಯದರಿವಿಗೆ ಹೊರಟರೆ ಹೊರಗಿನ ಅಂಶಗಳು ಮಾಯೆಯ ಹಾಗೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿ ತೊಡರುಗಾಲು ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಯಾರು ಅದರ ಜಟಿಲ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಮೋಸಹೋಗದೆ, ಒಳಗಿನ ಮೂಲದಲ್ಲಿರುವ ನಾಕುತಂತಿಗಳ ಮೂಲಸ್ವರೂಪದ ಗುಟ್ಟನ್ನರಿಯುತ್ತಾನೋ ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಳ ಸತ್ಯದಂತೆ ಗೋಚರವಾಗಿ ದಾರಿ ನಿಚ್ಛಳವಾಗಿ, ಬದುಕು ಸುಲಲಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ನಾಕುತಂತಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಬಹುಮುಖ್ಯವಾದ ಮೂಲ ಆಶಯ.

ಸೃಷ್ಟಿಸಂಕಲ್ಪಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಹಕಗಳಾದ ವರ್ಣತಂತುಗಳ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ನಾಕುತಂತುಗಳ ಸಮ್ಮೇಳನವಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಆಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನ ಗಂಡು ಜೀನ್ಸಿನಲ್ಲಿ ‘ಎಕ್ಸ್’ ಮತ್ತು ‘ವೈ’ ಜೋಡಿ ಕ್ರೋಮೋಸೋಮುಗಳಿರುತ್ತವೆ ಎಂದು ಸಾರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೆ ಹೆಣ್ಣು ಜೀನ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರಿಯ ‘ಎಕ್ಸ್’ ಮತ್ತು ‘ಎಕ್ಸ್’ ಸಂಯೋಜನೆಯಿರುತ್ತದೆಯೆನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಷಯವೆ. ಮಿಲನದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗೂಡಿದಾಗ ಒಂದಾಗುವ ಈ ‘ಎಕ್ಸ್, ಎಕ್ಸ್, ಎಕ್ಸ್, ವೈ’ ತಂತುಗಳು, ನಾಕುತಂತಿಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ, ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ – ಕಣರೂಪಿ ಮೂಲಭೂತ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ. ಇದರ ಸಂಯೋಜನೆಯ ಸ್ವರೂಪವೇ ಹುಟ್ಟುವ ಜೀವಿ ಗಂಡೋ, ಹೆಣ್ಣೋ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು. ತನ್ಮೂಲಕ ಪುರುಷ-ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಸಮತೋಲನದಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಕವಿಯ ಮೂಲಆಶಯ ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿತ್ತೊ, ಇಲ್ಲವೊ – ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೂ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವ ಮೂಲತತ್ವ ಈ ನಾಕುತಂತಿಯ ಮಹತ್ವ..!

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

(ನಾಕುತಂತಿಗೆ ಅರ್ಥ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬರೆವಷ್ಟು ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಫ್ರೌಢಿಮೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ – ತಪ್ಪು ಸರಿಯ ಆಳದ ಚಿಂತನೆಗಿಳಿಯದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಇರಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ವಿವರಣೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಓದಿ; ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದಿ)

02053. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೩


02053. ನಾಕುತಂತಿಯೊಂದು ಸಾಲು – ೧೩
____________________________________


’ಈ ಜಗ, ಅಪ್ಪಾ, ಅಮ್ಮನ ಮಗ ಅಮ್ಮನೊಳಗ ಅಪ್ಪನ ಮೊಗ ಅಪ್ಪನ ಕತ್ತಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ನೊಗ ನಾ ಅವರ ಕಂದ ಶ್ರೀ ಗುರುದತ್ತ ಅಂದ.’

ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಲ್ಲಿ ತಾತ್ವಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕವಿಭಾವ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟದಿಂದ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಮಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಬಿಡುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿಯತನಕ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಬಿಡಿಬಿಡಿ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಚಿಕಿತ್ಸಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಗಣನೆ, ಈಗ ಏಕಾಏಕಿ ಸಮಗ್ರತೆ, ಸಮಷ್ಟಿಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೇರಿ ಇಡೀ ಜಗದ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ – ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕವಿಹೃದಯ ತಟ್ಟನೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸ್ತರದತ್ತ ನೆಗೆದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಪರಂಪರಾಗತ ನಂಬಿಕೆ, ಪೌರಾಣಿಕ ಹಿನ್ನಲೆಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳೆಲ್ಲದರ ಸಮ್ಮೇಳನವಾದಂತಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲ ಕಾರಣಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಆದಿದಂಪತಿಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಶಿವ-ಪಾರ್ವತಿಯರನ್ನು ಓಲೈಸುವ ದನಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ – ಅವರನ್ನು ಈ ಜಗದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಎಂದು ಸಂಭೋಧಿಸುವ ಮುಖಾಂತರ. ಈ ಜಗ (ಅರ್ಥಾತ್ ನಾವಿರುವ ಸೃಷ್ಟಿ) ಆ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರ ಮಗನಂತೆ. ಆ ಆದಿದಂಪತಿಗಳ ಮಿಲನದ ಫಲಿತವಾಗಿ ಜನಿಸಿದ ಸೃಷ್ಟಿಯಿದು, ಈ ಪ್ರಪಂಚ. ಅಂದರೆ ಆ ದೈವಿಕ ಪ್ರಕೃತಿ-ಪುರುಷಗಳ ಮಿಲನ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಈ ಸುಂದರ ಜಗದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿಹೋಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಸೋಜಿಗವೆಂದರೆ – ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಬೇರೆಯಲ್ಲ, ಪುರುಷವು ಬೇರೆಯಲ್ಲ. ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಸ್ವರೂಪದ ವಿಭಿನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳು ಅಷ್ಟೆ. ಅದನ್ನೇ ನಾವೂ ಪರಬ್ರಹ್ಮವೆನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರಕೃತಿ, ಪುರುಷ ಎರಡೂ ಸ್ವರೂಪಗಳು ಬ್ರಹ್ಮದ ವಿವರಣೆಗೆ ಹೊಂದುವಂತದ್ದೆ. ಅದು ಅವನೂ ಅಲ್ಲ, ಅವಳೂ ಅಲ್ಲದ ವರ್ಣನಾತೀತ ಏಕೀಕೃತ ಸ್ವರೂಪ. ಆ ತತ್ತ್ವದ ಸಾರವನ್ನು ಅವಿರತ ಸಾರುವ ಹಾಗೆ ಅನಾವರಣಗೊಂಡ ಬಗೆಯೇ ಶಿವಶಿವೆಯರ ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರ – ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರಿ ರೂಪ.

ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಪದಪುಂಜ ‘ಅಮ್ಮನೊಳಗೆ ಅಪ್ಪನ ಮೊಗ’. ಅಮ್ಮನೊಳಗೆ ಅಪ್ಪನ ಮೊಗವು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದಾಗ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಒಡಮೂಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಒಂದು ಚತುರತೆಯಿದೆ. ಯಾಕಿದು ‘ಅಪ್ಪನೊಳಗೆ ಅಮ್ಮನ ಮೊಗ’ ಆಗದೆ ‘ ಅಮ್ಮನೊಳಗೆ ಅಪ್ಪನ ಮೊಗ’ ಆಯ್ತು ? ಪರಬ್ರಹ್ಮದ ವಿವರಣೆಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷ (ಅಪ್ಪ) ಜಡಶಕ್ತಿ, ನಿಶ್ಚಲತೆಯ ಸಂಕೇತ. ಪ್ರಕೃತಿ (ಅಮ್ಮ) ಚಲನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಚಂಚಲತೆಯ ಸಂಕೇತ. ಪರಬ್ರಹ್ಮ ದರ್ಶನವಾಗಲಿಕ್ಕೂ ಮಾತೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿ ದೇವಿ ಪರಾಶಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪ – ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅಮ್ಮನೊಳಗೆ ಅಪ್ಪನ ಮೊಗವೆಂದು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಪುರುಷಗಳೆರಡೂ ಏಕೀಕೃತವಾಗಿ, ಮಿಲನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿ ಹೋದ ಭಾವ ಸಾಮಾನ್ಯನೊಬ್ಬನ ಆಡುನುಡಿಗಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಎರಡು ಭೌತಿಕ ಕಾಯಗಳು ಒಂದೇ ಕಾಯದ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಲೌಕಿಕ ಜಗದ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಅಪವಾದ. ಜಗನ್ಮಾತಾಪಿತರ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಅದು ಲೌಕಿಕ ಜಗದ ಮಾತಲ್ಲ – ಹೀಗಾಗಿ ಲೌಕಿಕ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ವರ್ಣನೆ ಇದು. ಹಾಗೆಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಯೆನ್ನುವ ನಾಕುತಂತಿಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಲೌಕಿಕಾಲೌಕಿಕ ಜಗಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ತನ್ನ ಸಾಮಾನ್ಯಸೂತ್ರದಿಂದ ಬಂಧಿಸಿಡುವ ಏಕಮಾತ್ರ ಸಾಮಾನ್ಯ ಎಳೆ (ಕಾಮನ್ ತ್ರೆಡ್) ಎಂದೂ ನಿಷ್ಪತ್ತಿಸಬಹುದು. ಅರ್ಥಾತ್ – ಸಕಲ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ರಚಿಸಲು ಬಳಸಿದ ಏಕಮಾತ್ರ ಮೂಲಸೂತ್ರವೇನಾದರೂ ಈ ಜಗದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ – ಅದು ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಯ ಸೂತ್ರ ಮಾತ್ರ ಎಂದು.

ಮತ್ತೆ ಕವಿತೆಯ ಸಾಲಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಅದೇ ಜಗದಪ್ಪಾ-ಅಮ್ಮನ ಕಥೆ ಮತ್ತೊಂದು ಆಯಾಮದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ – ಸೃಷ್ಟಿಯೋತ್ತರ ಪರಿಪಾಲನ ಪರ್ವದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಮಾತೃರೂಪಿಣಿ ದೇವಿಯ ಕೃತ್ಯವೇ ವೈಭವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ – ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತ: ಯಾಕೆಂದರೆ ‘ಅಪ್ಪನ ಕತ್ತಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ನೊಗ’ ಎಂದಾಗ ನೆನಪಾಗುವ ದೃಶ್ಯ – ಪರಶಿವ ಹಾಲಾಹಲವನ್ನು ಕುಡಿದು ವಿಷಕಂಠನಾದ ಕಥಾನಕ. ಸಮುದ್ರ ಮಥನದಲೆದ್ದ ಹಾಲಾಹಲ ಮಿಕ್ಕವರನ್ನು ನಾಮಾವಶೇಷವಾಗಿಸುವ ಮೊದಲೆ, ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ಯೋಚಿಸದೆ ಅದನ್ನೆತ್ತಿ ಆಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟನಂತೆ ಜಗದೀಶ ! ಆದರೆ ಆತಂಕ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾದರೂ ಯಾರನ್ನು ? ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಜಗನ್ಮಾತೆಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಯ್ತಂತೆ – ಪೂರ್ತಿ ಕುಡಿದು ತನ್ನ ಜೀವಕ್ಕೆ ಅಪಾಯ ತಂದುಕೊಂಡರೆ ಎಂದು ಹೆದರಿ, ಆ ವಿಷ ದೇಹದೊಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ಹೋಗದಂತೆ ಅವನ ಗಂಟಲಲ್ಲೇ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಳಂತೆ – ಅವನ ಕತ್ತಿನ ಹತ್ತಿರ ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ‘ನೊಗ ಹೊತ್ತಂತೆ ‘ ತಡೆಯೊಡ್ಡುತ್ತ ! (ಅಪ್ಪನ ಕತ್ತಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ನೊಗ).

ಇಲ್ಲಿ ನೊಗ ಎನ್ನುವ ಪದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಇಂಗಿತ. ಸೃಷ್ಟಿಯ ನಂತರವೂ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಗಮವಾಗೇನು ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅನೇಕ ತಳಮಳ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿಕೊಂಡೆ ಸಾಗುತ್ತ, ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಪಕ್ವತೆ, ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯತ್ತ ಸಾಗಬೇಕು. ಜತೆಗೆ ನೊಗವನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತ ಎತ್ತು ಕರ್ಮಸಿದ್ದಾಂತಕ್ಕೆ ಬದ್ಧನಾಗಿ, ಒಂದಿನಿತೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸದೆ ಉಳುಮೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಡೆದಿರುತ್ತದೆ – ತನ್ನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ತಪನೆಯಿಂದ. ಈ ನಿರ್ವಹಣೆ, ನಿಭಾವಣೆಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಆ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಾದಿಯಾಗಿ ಆ ಆದಿದಂಪತಿಗಳಿಗೂ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ. ಅವರೂ ಕರ್ಮಬದ್ಧತೆಗೆ ಹೊರತಲ್ಲ ಎಂದ ಮೇಲೆ, ಮಿಕ್ಕ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕುರಿತು ಹೇಳುವುದಾದರೂ ಏನಿದೆ ? ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ವಹಿಸಬೇಕಾದ ಪಾತ್ರವು ಸಹ ಅಂತದ್ದೇ. ಅದನ್ನೇ ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ಕವಿ – ಅಂತಹ ಮಹಾನ್ ದಂಪತಿಗಳು ಸೃಜಿಸಿದ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೋಟ್ಯಾನುಕೋಟಿ ಚರಾಚರ ವಸ್ತುಗಳ ಪೈಕಿ ನಾನು ಕೂಡ ಒಬ್ಬ… ಅಂದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಅವರ ಕಂದನಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಲೆಕ್ಕ ತಾನೇ ? ಅವರೇ ನನ್ನ ಆದಿ ಗುರುಗಳಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವೇ ? (ನಾ ಅವರ ಕಂದ ಶ್ರೀ ಗುರುದತ್ತ ಅಂದ.) ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮನುಜನಿಗೂ ದೈವತ್ವಕ್ಕೂ ಇರುವ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮಾತಾ-ಪಿತ-ಸುತ ತ್ರಿಕೋನದಡಿ ಹೊಂದಿಸಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ – ಜತೆಜತೆಗೆ ಗುರುತ್ವವನ್ನೂ ಸಮೀಕರಿಸುತ್ತ. ಹೀಗೆ ತನ್ನನು ತಾನೇ (ಅರ್ಥಾತ್ ಮನುಕುಲವನ್ನೆ) ದೇವರ ಮಗ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ಸಾಹ, ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯ ತೋರುತ್ತದೆ ಕವಿಮನಸ್ಸು. ಒಂದೆಡೆ ಅದು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾದರೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಭಾವದ ಉತ್ಕೃಷ್ಟತೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆ ಇಡೀ ಜಗ ವ್ಯಾಪಾರವೆ ಆ ದೇವರ ಆಟ. ನಾವಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವ ಪಗಡೆ ಕಾಯಿಗಳಂತೆ ಆದರೂ, ಎಲ್ಲಾ ನಮ್ಮಿಂದಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೆನ್ನುವ ಹಮ್ಮು, ಅಹಮಿಕೆ ತೋರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಸೃಜಿಸಿದ ಆ ಪುರುಷ-ಪ್ರಕೃತಿ ಮೂಲಸ್ವರೂಪಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ವಿನೀತ ಭಾವದ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ – ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರ, ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರಿ ರೂಪಧಾರಣೆಯಾದಾಗ. ಲೋಕರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ವಿಷವನ್ನುಂಡು ನೀಲಕಂಠನಾಗುವ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರ್ಥರಹಿತ ಅರ್ಪಣಾಭಾವ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನೊಗವೆಂದಾಗ ಹೆಗಲೇರುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ – ಕರ್ಮಸಿದ್ಧಾಂತದ ಜತೆಜತೆಗೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಸರಪಳೀಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕೊಂಡಿಯಾದ ನಾವು ಮಾತ್ರ – ನಾವಾ ದೇವರ ಅತಿಶಯದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದ ಅದ್ಭುತ ಎಂದೆಲ್ಲ ಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾ ಅಹಂಕಾರ ಪಡುತ್ತೇವೆ. ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಗೂ ಇರದ ಸೊಕ್ಕಿನ ಪ್ರದರ್ಶನ ಸಾಧಾರಣ ಹುಲುಮಾನವರಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿಯೇನು ಇಲ್ಲ. ಅಂತಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಆ ದೈವದ ಭಾಗಾಂಶ ಸೌಜನ್ಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತವಾದರೆ ಅದು ದೇವಸೃಷ್ಟಿಯ ನಿಜವಾದ ಗೆಲುವು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು. ಬಹುಶಃ ಆ ಸಮಗ್ರ ಆಶಯವೆ ಈ ಸಾಲಿನ ಮೂಲೋದ್ದೇಶವಿರಬಹುದೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಅದ್ವೈತದ ತಾದಾತ್ಮ್ಯಕತೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಸೂಚಿತವಾಗಿದೆಯೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು – ಆ ಆದಿದಂಪತಿಗಳ ವರಪುತ್ರ ತಾನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ. ಈ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾನು-ನೀನು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಕೃತಿ-ಪುರುಷಸ್ವರೂಪರು ಆದಿದಂಪತಿಗಳೆ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಮನುಜ ‘ಕಂದ’ನು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅಮೂರ್ತ ಜೀವಾತ್ಮದ ಜತೆ ಏಕೀಭವಿಸಿ ಆ ಅನುಸಂಧಾನದಲ್ಲೆ ‘ಆನು-ತಾನು’ಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ದೇವರ ಸ್ವರೂಪ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಪರಿಪಾಠ, ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅದೆಷ್ಟು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಅನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ ! ಹೀಗೆ ನಾಕುತಂತಿಗಳ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಝೇಂಕಾರ ಮಾನವತೆಯಿಂದ ದೈವಿಕಸ್ವರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಪೀಳಿಗೆಯಿಂದ ಪೀಳಿಗೆಗೆ, ಸಂತತಿಯಿಂದ ಸಂತತಿಗೆ ನಡೆಯುವುದೆಲ್ಲ ಬರಿ ಇದೆ ನಾಕುತಂತಿಗಳ ನಾದದ ಪುನರಾವರ್ತನೆ – ಸಂತತವಾಗಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿ..

ಹಾಗೆಯೇ ಕೊನೆಯ ‘ನಾ ಅವರ ಕಂದ ಶ್ರೀ ಗುರುದತ್ತ ಅಂದ..’ ಎನ್ನುವ ಪದಪುಂಜ ಮತ್ತೊಂದು ಅರ್ಥವನ್ನು ಕೂಡ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ಕೇವಲ ಆದಿಮಾತಾಪಿತಗಳು ಮಾತ್ರರಲ್ಲ, ಅವರೇ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಗುರುಗಳೂ ಸಹ. ಅವರ ಅದ್ಭುತಸೃಷ್ಟಿ ಮಾನವಜೀವಿ. ಅದರ ಸೃಜಿತ ರೀತಿ, ಸ್ವಯಂನಿಯಂತ್ರಿತ ನಿರಂತರ ಚಲನೆಯ ಸೃಷ್ಟಿ-ಸಂಸಾರ ಚಕ್ರ, ದ್ವಿಗುಣದಿಂದ ಬಹುಗುಣವಾಗುತ್ತ ಮೂಲೋದ್ದೇಶವನ್ನು ನಿರಂತರ ಕಾಲಯಾನದೊಂದಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆದಿರುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ – ಎಲ್ಲವು ವಿಸ್ಮಯವನ್ನು ಮೂಡಿಸುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅದರ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸ್ವರೂಪದ ಸೊಬಗಿಗೆ, ಅದರ ಒಟ್ಟಾರೆ ಅಂದಕ್ಕೆ ಬೆರಗಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ – ಇಡೀ ಜೀವ ಜಗದೆಲ್ಲ ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಲಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಗುಂಡಿಯೊತ್ತಿದ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಯಂತ್ರದ ಹಾಗೆ ಯಾರ ನಿತ್ಯ ಉಸ್ತುವಾರಿ, ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯ ಅಗತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ತನ್ನಂತಾನೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು, ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಅತಿಶಯದ ಸೃಷ್ಟಿನಿರ್ವಹಣೆಯಾಗಿರಬೇಕು? ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಇಡೀ ಜೀವಜಗರಾಶಿಯನ್ನೂ ಅವಕ್ಕರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳಾಗಿಸಿ, ತನ್ಮೂಲಕ ಅದರ ನಿರ್ವಹಣೆ-ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಪಾಲುದಾರರನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದೇನು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯವೇ ? ಅವರಾರಿಗೂ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಸುಖದುಃಖ, ನೋವುನಲಿವು, ಸೌಂದರ್ಯಕುರೂಪಾದಿ ಅಂತರಗಳನ್ನಿಟ್ಟು, ಎಲ್ಲರು ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ, ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ, ಆಕರ್ಷಣೆಗೊಳಗಾಗಿ ಅವುಗಳ ಸುತ್ತಲೇ ಗಿರಾಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತ ತಮ್ಮ ಜೀವನಯಾತ್ರೆ ಸವೆಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಂದಚಂದವನ್ನು ಬರಿ ಮಾತಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ? ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಲಶಪ್ರಾಯವಾಗುವಂತೆ ಈ ಮಾನವ ಜೀವಿಯನ್ನು ಸೃಜಿಸಿದ ಆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಊಹಾನೈಪುಣ್ಯತೆಯ ಅಂದವನ್ನು ಬರಿ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೂ ಎಂತು ?

ಜತೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೊರಡುವ ಮತ್ತೊಂದು ದನಿಯೂ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು: ‘ನಾನವರ ಕಂದ, ಆ ಗುರುದತ್ತ ಅಂದ’ – ಎಂದಾಗ ನಾವವರ (ದೇವರ) ಮಕ್ಕಳು ಎಂದು ಆ ದೇವರೆ ಗುರುರೂಪಿಯಾಗಿ ಬೋಧಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ಉಪದೇಶಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ – ತನ್ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯತನ, ತನ್ನ ಇಂಗಿತದಂದವನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಚಿರಋಣಿಗಳಾಗಿರಬೇಕು ಮತ್ತವನ ಆಶಯವನ್ನರಿತು ಪಾಲಿಸುವ ನಿಷ್ಠೆ ತೋರಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಭಾವ ಇಲ್ಲಿನ ಕವಿವಾಣಿಯ ಉದ್ಗಾರಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗಿದೆಯೆನ್ನಬಹುದು – ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸೊಬಗೆಲ್ಲ ಈ ಕಂದನ (ಜೀವಸೃಷ್ಟಿಯ) ಅಂದದ ರೂಪಾಗಿ, ಆದಿಗುರುವಿನ ಕೃಪಾರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ, ನಮ್ಮ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ ಎನ್ನುವ ಇಂಗಿತವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತ. ಹಾಗೆನ್ನುವಾಗ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸೃಜಿಸಿದ ವಿಶ್ವಚಿತ್ತವೆ ಸೃಷ್ಟಿಯೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಆದಿಗುರು ಎನ್ನುವ ಭಾವ ತಾನಾಗಿಯೇ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಸಾಲಿನೊಂದಿಗೆ ನಾಕುತಂತಿಯ ಮೂರನೆ ಭಾಗ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ ಇಡೀ ಕವಿತೆಯ ಮೂಲಾಶಯ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಸಮಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಪ್ರಬುದ್ಧ, ಪರಿಪಕ್ವ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ – ಮಿಕ್ಕ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ.

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು

(ನಾಕುತಂತಿಗೆ ಅರ್ಥ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬರೆವಷ್ಟು ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಫ್ರೌಢಿಮೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ – ತಪ್ಪು ಸರಿಯ ಆಳದ ಚಿಂತನೆಗಿಳಿಯದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಇರಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ವಿವರಣೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಓದಿ; ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದಿ)

(Picture source : Wikipedia)

02052. ಕೋಣನ ಕಥೆ.. (ಸುಮ್ನೆ)


02052. ಕೋಣನ ಕಥೆ.. (ಸುಮ್ನೆ)
____________________________


(೦೧)
ಪಾಪ ಬಫೆಲೊ
ತಿನ್ನೇ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ
ಬೀಫಾಗಿ ದುಃಖ

(೦೨)
ಬೈಗುಳ ಶುದ್ಧ
ಫೆಲೋ ಆಗಿ ಬಫೆಲೊ
ಕೋಣ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ

(೦೩)
ಮೊಂಡು ಬುದ್ಧಿಗೆ
ಎಮ್ಮೆ ಚರ್ಮ ಹೋಲಿಕೆ
ಪಾಪ ಮಹಿಷ

(೦೪)
ಮಂದ ಬುದ್ದಿಗೂ
ಎಮ್ಮೆ ಹಾಲು ಕಾರಣ
ಮಾನವ ಮತಿ

(೦೫)
ಮಹಿಷ ನಿಂದೆ
ಯಮನ ಕಿವಿ ಸೇರೆ
ನರಕ ಶಾಸ್ತಿ

(೦೬)
ಮಹಿಷಾಸುರ
ಕೂಡಾ ಕೋಣನೆಂದರೆ
ದಾನವನಂತೆ

(೦೭)
ನೆನೆವ ಸುಖ
ಎಮ್ಮೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ
ಸೋಮಾರಿತನ

(೦೮)
ಎಮ್ಮೆಗೂ ಹೆಮ್ಮೆ
ಯಮಧರ್ಮನ ವಾಹನ
ಮುರಿದು ಗರ್ವ

(೦೯)
ಕಡು ಕಪ್ಪಣ್ಣ
ಬಣ್ಣ ಹೋಗದು ಸತ್ಯ
ಲೈಫ್ ಗ್ಯಾರಂಟಿ

(೧೦)
ಎಮ್ಮೆಯ ಹಾಡು
ಬೆನ್ನಲಿ ಕೂತು ಹಾಡು
ರಾಜಕುಮಾರ

– ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು
30.05.2017

(Picture source : Creative Commons)